Konuşulan iddia döviz hesaplarına el konulması diyorlar

yunanistan yapmisti. bankalardaki dovizlere el koymayi planliyor.

ekonomi cahiliyim ama bankalardaki dövizlere el koyulması sistemi tamamen çökertmez mi yahu? dolar 6'yken 10-11'e fırlamaz mı öyle bir durumda?

@der meister öyle olsa bile bunu aniden ve kimse duymadan yapmalılar. aksi takdirde bu haber duyulduğu vakit herkes bankadan hesabındaki miktarı çekmeye çalışır(sadece $ olarak düşünmeyin, ₺ si olan bile yapar bunu, çünkü piyasa artık iyice güvensiz bir hal almıştır ve yarın öbür gün sıranın bütün banka hesaplarına gelmeyeceği ne malumdur)

ayrıca herkes $ çekmeye çalışırsa sistem sıçar, büyük ihtimalle çoğunluğu kredi olarak verilmiş haldedir, ilk gidenler çeker yani :)

sonuç olarak elinde $ veya € olan vatandaşların büyük kısmı hesaplarını vb. gibi bankacılık işlemlerini mobil uygulamalar veya internet bankacılığı ile hallediyorlar, yani aslında bizim paramız dediğimiz şey sadece ekranda gördüklerimiz bir nevi :)

7000 kaloride 1 kilo vereceğini düşü. 7 kalori 1 gram. 10 dk yürüyüşle 80 calori yakılır mı bilemedim ama yakılıyor herhalde hıza ve kilona bağlı olarak

Bu hesap her zaman %100 doğru değil maalesef. Aldığınız kalorinin gerçek enerji karşılığı metabolizma hızınıza, kilonuza, yaşınıza, cinsiyetinize göre değişir. Yürürken yakacağınız kalori de ona keza. Bu sebeple aşırı şişman insanların aynı beslenme ve spor programıyla bir ayda vereceği kiloyla "biraz fazla kilolu" insanların vereceği farklıdır.

10 dakika yürümeyle hiçbir halt olmaz. ayrıca hesap hiçbir zaman bu kadar basit değil. hızlı tempoda mı yürüdün, sallana sallana mı yürüdün, boyun-kilon nasıl, eğimli yerde mi yürüyorsun vs. hepsi vücudu etkiler. tek bildiğim 10 dakikalık yürüyüşle yakılacak kalori ya da gramın dikkate değer olmadığı.

10 dakika ne yaparsan yap vücuda kalori/kilo verme açısından 0dır. İstersen 10 dakika boyunca deli gibi koş.

Günde 10 bin adım ve üstü makul olan.10 bin adım 400 kalori yaktırıyor. 7000/400= 17,5

yani 17,5 günde her gün 10 bin adım 1 kilo yaktırır. ama diyetini bozmazsan. ayda da 1.5 kilo yakarsın. doktoruna danışmadan başlama.

Yorgunluktan ölüyorum neredeyse. Ayaklarım o kadar sızlıyor ki...
m.youtube.com

taşınma sürecindeyim bu ara. o yüzden genel olarak gergin, yorgun ve keyifsizim. eylül sonunda muhtemelen gayet iyi hissedeceğim çünkü okul açılmış, düzen oturmuş olacak. böyle deli gibi sabah akşam düşünecek boş vaktim, kendimi yemeye fırsatım kalmayacak. şu an öyle değil... hem fiziksel hem de zihinsel olarak çok yoruluyorum, kendimi ne yeni yere ne de eski yere ait hissedebiliyorum falan. geçici olduğunun, yakın zamanda sonlanacak bir süreç olduğunun farkındayım ama yine de sinirleniyorum.

bu ara o kadar garip hissediyorum ki artık etrafımdaki insanların da beni hiç sevmediğini düşünmeye başladım, basbayağı 9 yaşındaymışım gibi davranıyorum. anneme falan kızıyorum "sen beni artık sevmiyor musun?" diye jsfjsasfks

hiç iyi değil

Normalle iyi arasinda diyebilirim. Birkac eksik var. Onlar da olursa dadindan yenmez.

Yarın sınavım var, gerginim bir miktar.

Kriz korkutuyor.

İçinde, yaşanmamış ama yaşanması mümkün küçük mutluluklar dolu bir balon var ve elimde iğne yok. O misal. Yine de şükür hala yaşanabilen küçük mutluluklar var ne diyelim.

Try canımı çok sıkıyor, onun dışında iyiyim gayet.

Gelecekle ilgili bir sürü soru işaretim var :(

normal.

1.5 saat once youtube sapitir gibi oldu ama onun haricinde fisek gibi. arkadasim dizi izlerken ben mac izliyordum, ikimizinki de sorunsuzdu. dunyanin en guzel sehri ankara'dayiz, saglayici turk telekom.

youtube kötü.

Normal

Dost Körpe'yi ben de sevmiyorum, farklı çeviri yapmak öyle fantastik cümleler kuruyor ki kitabı yeniden yazıyor adeta, Fahrenheit 451'i Zerrin Kayalıoğlu çevirisiyle de okudum, arada muazzam farklılıklar var, o nedenle Dost Körpe'ye pek bulaşmamakla birlikte genel olarak İthaki Yayınları'nın bütün çevirileri böyle oluyor.

+1 angelus
ithaki yayınlarının 4-5 kitabını okumuşumdur hatırlıyorum hep imla hatası, çeviri hatası ile karşılaşıyordum.
örneğin
cesur yeni dünya
fahrenheit 451
ara dünya aklıma gelenler
biz(yevgeni zamyatin) ilk aklıma gelenler
kapakları güzel ama.

seyler.eksisozluk.com

yigit bener degil.

sorun cevirmen mi bilmiyorum ama rus edebiyatini cok seven birisi olarak budala'yi (leyla sener cevirisi) bitiremiyorum. cok yavan geliyor, akmiyor resmen. baska cevirisini okumadim, henuz orijinaliyle karsilastirip camur atacak duzeyde ruscam da yok ama hic okunmuyor yani. imla hatalari da girla.

mustafa bahar, elanur bahar ve bunlarla alakali yayinevleri.
kum saati yayinlari, iskele yayinlari, beyaz balina yayinlari ve benzerleri.

bu kisilerin var oldugu bile supheli. zaten ikide bir isim degistiriyorlar. cok ucuza satilan dunya klasikleri bu klasmanda. bedava bile olsa alma, uzak dur. kitap okumaktan sogursun.

bunu fark ettikten sonra is bankasi, iletisim, varlik gibiler haricinde dunya klasikleri okumadim.

iyi yayınevleri iyi çevirmenlerle çalışıyor zaten. bazı yayınevleri intihal yaptığı için çevirmen adı bile vermez ya da gerçekte olmayan birini adını verirler. tavsiyem ahmet cemal, sabahattin eyüboğlu, erdoğan alkan, mina urgan, roza hakmen(soyadı yanlış olabilir), nihal yaluza tulay gibi isimleri okumanız.

Daha önce de yazmıştım, öncelikle çevirmen adı vermeden Türkiye'de çevrilen bilimkurgu kitaplarının yüzde 80'inin berbat bir çeviriden çıktığını söyleyebilirim. Bradbury, Philip K. Dick, Zamyatin, Douglas Adams'in şu anki çevirileri öyle. Birkaç çevirmen adı vermem gerekirse de Sıla Okur, Defne Akçınar(Allah'tan bir tane çevirmiş), Mehmet Harmancı, Berna Kılınçer(Otostopçu çevirileri kesinlikle berbat) gibi isimleri verebilirim. Ayrıca Bilgi Yayınevi'nden çıkan bütün Hemingway kitaplarını da rahatlıkla buna dahil edebilirim.

>10.000 TL

Cok sevdigim bir söz vardır: mutluluk cok seye sahip olmarak degil az seye ihtiyac duyularak yasanir diye. 14 sene ucuk paralar kazandigim, agir bir saglik sorunu sonucu birikimimi kaybettigim, alti ay once iyilesip yine iyi para kazandigim bir ticari isim var. Beni mutlu eden kazancin miktarı degil. Hedeflerime ulasmak, hayal ettigime ulasmak. Suan mesela bugun kazandigimdan yirmi kat fazla kazanma firsati cikti karsima. Ama beni orada motive eden paranin miktari degil o yolda yuruyup hedefe ulasmak. Ha para elbette onemli. Bu hedef icin suan mevcut olandan fazla nakit koymam lazım.bunu ve potansiyelimi bilip isime ortak olmak isteyenler var mesela ama ayni heyecani paylasmadiklari sirf para odakli olduklari icin kabul etmiyorum.

>7-8 bin usd
mutlu olmak göreceli de maddi anlamda kafam rahat olurdu.

10000 dolar.

su an turkiye'de okuyan bir ogrenci olarak ayda elime 1000 lira gecse muhtemelen kendimi kaybedip gohoyin alir ve asiri dozdan nallari dikerdim. ustu lazim olursa ufaktan calisir ekleriz.

ogrenci olmasaydim da 3 bine tav olurdum sanirim paranin havadan geldigini varsayarsak. cok cirkeflesip istedigimiz gibi talepte bulunabileceksek aylik €1000'ya karsilik gelen turk lirasinin hesabima yatirilmasini arz ederim, tsk.

Ben şimdi de mutluyum ki.
Ama kendimi maddi anlamda rahat/ güvende hissedeceğim maaş ayda 10.000 USD olurdu.

Valla hic bilemeyecegim. Simdi ayda 100bin kazansam mutlu olurum diyecegim ama 100bin kazaninca ne olacak nasil olacak bilmiyorum ki. Ya mutlu olmazssam? Buyuk ihtimal mutlu olurum ama.
Yasamasini bilmeyen ruhsuz bir adam degilim. Yapmak istedigim bircok sey var, kimisine param, kimisine zamanim, kimisine ikisi de yetmiyor. Iyi para kazandigim da iyi kotu zamanim da olmali. Kapinin onundeki lamborghini tek basina beni mutlu etmeye yetmez.

10.000 usd

a summer day e katılıyorum
benzer şeyi ben de yaşadım.
şu an yaptığım işi yurtdışında yapma şansım vardı.
hatta 2 ay boyunca da yaptım ama o ülkede mutlu olmadım.
şu an kazandığımın 4 katını kazanıyodum.
önemli olan gerçekten para değil çünkü parayla satın alamayacağın şey, içinde bulunduğun ortam, sağlığın ve arkadaşların.
bunlar olmadan istersen dünyaları versinler çok da bi kıymeti haybiyesi olmuyo benim için

10bin tl

gerçekçi bir rakam söyleyeceksem sektöre, mesleğe göre 5-6 bin bana yeter.

ben 10bin TL ye okeyim.

5-6 bin TL kazansam mutlu ve güvende hissederim şu anki şartlarda.

açıkcası çalışarak kaç para kazandığımın bir önemi yok. parayı harcayacak zamanınız olmuyor. ama çalışmadan ayda 10k gelire fitim.

şu an için 70-80 bin dolar

<50.000 TL. Hayattan beklentilerimi azaltırsam küçük şeylerden daha fazla mutlu olabilirim.

Türkiye'de 5 bin dolardan aşağısı kesmez.

20.000 dolar

250 trilyar dolar

10.000 - 15.000 tl

Minimum, net 4-5bin dolar civarı.

40 bin dolar

Aylık 2500 TL alıp hiç çalışmasam çok mutlu olurum.

şu an beni mutlu edecek parayı kazanıyorum ancak ülkece dünyaya göre her gün fakirleştiğimizden geleceğe hep daha karanlık bakıyorum.

en az 4-5 bin dolar o da şu an 16-20 bine denk geliyor.

valla direkt eve çıkmanı tavsiye etmem hatta belki yurt biraz kabuğunu kırmanı sağlayabilir. yalnız kalmak istediğinde yalnız kalırsın ve hayatının en güzel zamanını odanda tek başına yaşamaman daha iyi olabilir.

Ben de yalnız kalmayı seven biri olarak tavsiyem mutlaka yurt ile üniversite hayatına başlaman olur. Zamanında üniversiteye başlarken hep ev diye tutturmuştum veya tek kişilik yurt odası olmalı en kötü diyordum. Çift kişilik bir yurt odasında başlamak nasip oldu tek kişilikler dolduğu için. Ama sonradan iyi ki çift kişilikte başlamışım ve yurtta kalmışım dedim. Hem insanları hem çevreyi tanıma konusunda çok faydasını gördüm. Daha sonra 3. yılda tek kişilik odaya çıktım aynı yurtta. Ev işine hiç bulaşmadım ama hangi arkadaşım çok samimi olduğu arkadaşıyla çıksa sonunda hep kavga dövüşle ayrıldılar. Ben her zaman söylerim, iyi arkadaş olmak ile aynı evde yaşamak bambaşka bir durum. Zaman geliyor çok sevdiğin arkadaşınla aynı evde kalınca sorunlar ortaya çıkıyor.

eğer yalnız kalmayı seven bir insansan, tanımadığın birisi ile ev arkadaşı olmak sana hayatı işkenceye çevirir.
çünkü onun nasıl bir yaşam tarzı olduğunu ve arkadaş çevresini bilemezsin ilk seneden ve yurtta göreceğin insan sayısından daha fazla insanı evde görebilirsin. bu sebeple öncelikli olarak yurtta kalmanı tavsiye ederim. hem sosyalleşerek daha da güzel bri ortam kurabilirsin kendine.

ben de senin gibiydim ilk sene yurtta kaldım. oda arkadaşım tam bir keko idi. sivri burun ayakkabılar modifiyeli arabalar vsvsvs. odaya para ödeyip gitmediğim aylar oldu. o kadar bunalttı beni.

mümkünse yurtta oda arkadaşınla önceden tanış en azından kültürel olarak sana yakın biri olsun. ha çok ayrı dünyaların insanı olup efsane de anlaşabilirsiniz. şans işi. evde ise işler daha komplike olur. tavsiyem ilk sene sıkıntı çekip ikinci sene bölümden vs bir yerden kafa dengi arkadaş bulup eve çıkman

şu an ailemin olduğu şehirde okuyorum. okula gidiyorum, kütüphaneye gidiyorum sonra eve geliyorum. rahatım. ama yurt ortamında bu zor sanki. odana geçsen bile birileri girip çıkacak. insanlarla rahat anlaşırım. karşıdaki aşırı sıkıntılı biri değilse güzel geçinirim insanlarla. ama yeri geliyor yalnız odamda bir şeyler okuyorum, film izliyorum, uzanıp tavana boş boş bakıyorum. hayatta en büyük zevkim yalnız kalmak. :D

şu an bir ev arkadaşıyla eve çıkabilirim. ama ilk yıldan tanımadığım biriyle haliyle nasıl oluyor bilmiyorum.

35 kişi yurt demiş sen hala tanımadığım biriyle eve çıkmak nasıl olur bilmiyorum diyosun :D
Yurt iyidir yurt güzeldir eve sonra birini bulunca çıkarsın

iki türlüsü de risk. "yurtta kal" diyenlerin gerekçelerini anlıyorum ama ben üniversiteye başladığımda tanıdığım iki kişiyle aynı odada olmayı başarmama rağmen kafayı yemiştim. ses ve ışık konusunda duyarlı biriysen, hele ki arkadaşınla sorun yaşarsan çok uğraşabilirsin. normal şartlarda yurtta kalmak çevre açısından daha iyi olabilir ama bizim yurtta kimsenin "yurt içinde" iletişimi yok gibiydi, daha sonra gittiğim diğer yurt bu açıdan daha iyiydi. orada da müdürün odasını basıp arkadaşımı camdan aşağı atacağımı söylemiştim sjfsjsk odamı değiştirmişti sağolsun.

ne zaman arkadaşımla eve çıktım, o zaman kendime geldim. evi yönetmek daha büyük sorumluluk. o nedenle "iyi anlaşmak"tan ziyade ev yönetme konusunda aynı fikirde olmak daha iyi arkadaşla. ayrıca sosyallik falan deniyor da dersine giden, öğrenci gibi yaşayan adam zaten sosyallik için yurda ihtiyaç duymuyor. ben yurttayken malın önde gideniydim, en sosyal ve ateş etmeli zamanlarımı evdeyken yaşadım. hepsinden önce "evim var" diyebilmek mental açıdan büyük rahatlık.

ben hiçbir tanıdığıma falan yurt önermiyorum. açıkçası bana hiçbir şey katmadı, hiç öyle güzel bir anım falan da yoktu. öte yandan eve çıktığım zaman hem çok daha sosyal oldum hem daha özgür yaşadım. sinir hastası olmadım, geceleri ev arkadaşımla kavga etmek zorunda kalmadan kendi odamda rahatça uyuyabildim, gece 4'te küfür kıyamet sesiyle uyanmam gerekmedi.

@pastörize yok karşılaştırma olarak sormadım. sadece nasıl olur merak ediyorum. yurt olayına pek sıcak bakmıyorum hala :D

evi döndürmek sıkıntı değil. zaten şu an da ailemle yaşıyorum oh ev işlerini yapıyorlar diye düşünmüyorum. evi çekip çevirmek zor gelmez. tek derdim bireysel alanlar. bugün evdeyim mesela. sabah biraz biraz dizi izledim, ders çalıştım, burada takılıyorum, tavana boş boş bakıyorum... haftasonlarım böyle geçiyor. yurtta haftasonları bu konforu bulamam.

üniversite ortamında asosyallik seni geriye itecek haliyle mutsuz yapacaktır. bunu aşman için kesinlikle yurt ortamını tecrübe etmelisin. evde kalırsan okuldan arkadaş edinmen çok zora girebilir. yalnızlık da mutsuz eder haliyle

yok şu an zaten okuyorum kendi şehrimde. okul değiştiricem. şu an ailemle kalıyorum. öyle çok asosyal değilim. tabii okulda vakit geçiriyorum ama ev, oda biraz daha tek kalmalık alanlar bence. yurtta bu özel alan yok.

ilk başta yurt diyenlere bakma. ben de öyle yaptım artık gına gelmişti. adamın alarmı çalar uyanmaz çalar uyanmaz, her sabah ben niye başkasının alarmına uyanayım. gece 1e kadar yatmaz hiçbiri ışık açık, ses bilmemne. ben başkasının yanında giyinmeyi sevmem. en son ranzanın yan tarafına ip serdim oraya kıyafetleri astım kapandı dışarıya da öyle bi özel alanım olmuştu. ev iyidir odandan çıkmazsın.

cecenlerin bir kismi ukrayna, bir kismi ayrilikcilar tarafinda savasiyor ama islami gruplar piyasada yok veya varsa bile dini bir motivasyonla savasmiyorlar. katilan herkesin motivasyonu ukrayna ve rusya'yla alakali. cecenlerin sayisi az zaten her iki tarafta da. savasan da genelde ilginc bir sekilde kadirov etkisi nedeniyle rusya (daha dogrusu DNR ve LNR) adina savasiyor.

ukrayna hukumeti ve gonullu birlikler yabanci istemiyor genelde. rus tarafinda daha cok yabanci gonullu var diye biliyorum. onlar zaten yasal olarak bir yere bagli olmadiklari icin daha esnekler o konuda. ukrayna kendi gonullu birliklerini bile buyuk olcude orduya bagladi, oyle kafasina gore 100 adam toplayip cepheye gidenleri kontrol altinda tutmaya calisiyorlar. cunku bu herifler illegal olarak guc kazanir ve bir sekilde ukrayna hukumetine sinirlenirse ukrayna'nin altini ustune getirir, iki ucu boklu degnek.

doğdum doğalı istanbuldayım ve evet yaşanmaz bir şehir. bunu sadece istanbullular söylemiyor. yaşanılabilir büyük şehirler sıralamasında ağaç fakiri olarak sondan ikinci sırada yer aldı daha geçenlerde.

Istanbulda nerede yasadiginla ilgili birsey avcilarda oturup hergun umraniye yapiyorsan evet kotu etilerde oturup bebekte calisiyorsan guzel

Abartıyorlar. İşin ve evin yakınsa gerçekten iyi. Bir de oturduğun semt eli yüzü düzgünse değme keyfine. Burdaki etkinliği,canlılığı, çeşitliliği hiç bi şehirde bulamazsın. Her bütçeye göre yapılcak şey var bence. Geçen gün emirgan sahildeydim, kimi mekanlarda bir şey içiyor.Kimi de masaları koymuş denize karşı püfür püfür takılıyor,termosunu getirmiş. Muhabbet gırla. Yeni mekanlar, yeni lezzetler keşfetmeyi çok severim,burası o açıdan cennet.

ya seveni ve memnun olanı elbet vardır ama bunların çoğunluğu gördüğüm kadarıyla doğma büyüme istanbullular. ben 18-23 yaş arasını istanbul'da geçirdim, depresyondan depresyona geçtim, tabiri caizse sığır gibi yaşadım. bir yıldır ankara'dayım ve karakter olarak 180 derece değiştiğimi hissediyorum. çok daha dirayetli, pozitif, güçlü, sağlıklı hissediyorum.

ben öğrenciydim. istanbul AŞIRI pahalı. ben boğulduğumu hissediyordum. ya ahırdan bozma 1200-1300 lira kirası olan evlere 3-4 kişi çıkacaksın ya da okula uçakla gidip gelebileceğin kadar uzak, medeniyetin uğramadığı yerlere taşınacaksın. trafik berbat. mahalleden çıkmak bir saat sürüyor. akşam metrobüse bineceksen direkt ölüyorsun zaten.

inanılmaz kalabalık. her yerden insan fırlıyor, üzerine üzerine geliyorlar. çok gezen adam değilim açıkçası ama şehrin içinde yeşil gördüğümü hatırlamıyorum. her yer bina. park, bahçe arıyorsan spesifik olarak oraya gitmen lazım; bir yerden bir yere giderken parka bahçeye rastlaman neredeyse imkânsız. "denizi yok yeaa", "gri yeaaa" dedikleri ankara bu açıdan bin basar istanbul'a. sadece benim oturduğum yere yürüyerek 5 dakika mesafede iki tane park var. ayrıca ben istanbul'da geçirdiğim 5 yılda boğaz ya da deniz kıyısında alkol aldığımı hatırlamıyorum ama gölbaşı'nda her canım sıkıldığında mogan'a inip sabaha kadar içebiliyorum mesela, kimse de bir şey demiyor. suysa su, manzaraysa manzara. kurbağalar vrak diyo, ben içiyom. mis.

ankara süper şehir demiyorum ama ben bir yılda kendimi buldum resmen. evimde hissediyorum, rahat ve mutlu hissediyorum. ankara'nın o beğenmediğiniz kekoları istanbul'un beyefendilerinden evladır. sana yemin ediyorum ben ankara'da "hayır ben özür dilerim" kavgası gördüm, kanada'da falan da değildim eminim kızılay'daydım.

her şehrin iyi ve kötü yanları var muhakkak ama ben genç bir erkek olarak istanbul'da çok bunaldım, daraldım. yaşam enerjimi sömürüyordu aq şehri. istanbul'da yaptığımın çok daha fazlasını ankara'da yapıyorum. daha ucuza ve daha kaliteli yaşıyorum. çoğu kişinin nefret ettiği aksaray-laleli taraflarını özlemiyor muyum? çok özlüyorum. eminönü-laleli arasını yürümeyi özlemiyor muyum? çok özlüyorum. gece 4'te sokağın başındaki kebapçıda yemek yiyip internet kafede buz hokeyi maçı izlemeyi özlemiyor muyum? özlüyorum. ama o bok çukurunda "yaşamayı" ve yaşadığım yerin orası olmasını sevmiyorum, özlemiyorum.

büyük konuşmak gibi olmasın ama ben türkiye'de yaşadığım sürece istanbul'a gezme haricinde dönmeyi asla düşünmüyorum. ankara'nın gözünü seveyim. büyük şehir dersen yine büyük şehir. tonla imkân ve atraksiyon var. ben gencim yabancılarla tanışıcam dersen yine bir kamyon yabancısı var, öğrencisi var expatı var. türkiye'de doğup büyümüş biri ankara'da neyi eksik buluyor, neyi beğenmiyor inan bilmiyorum.

taam turistik atraksiyonu yok, genel olarak renksiz bi şehir ama cebinde paran yoksa veya kimseyi tanımıyosan her şehir öyle ki. neblim istanbul'da yaşamak gerçekten korkunç geliyor bana şu an. çok fazla enerji gerektiriyor çünkü. ben o enerjiyi yaşamak için kullanmak istiyorum, savaşmak için değil.

doğma büyüme istanbulluyum, iyi bir gelirin varsa istanbuldan daha güzeli yok. gelir iyi değilse de gelmeyin, yakın şehirler daha iyidir.

21 yıldır İstanbul'da yaşıyorum. Gittikçe daha kaotik ve yaşanması zor bir şehir oldu gerçekten geçen bu yıllar içinde. Bir kere betonlaşma anormal bir seviyede. Bu da şehrin iklimini değiştirdi. Yazları çekilmeyecek derecede sıcak ve nemli oluyor. Özellikle şu sıralar. Eskiden sadece belli saat ve zamanlarda, belli yerlerde trafik varken artık zaman ve mekandan bağımsız neredeyse her yerde trafik sorunu mevcut. Sırf bu trafik yüzünden birileriyle buluşmak, sosyalleşmek, bir yerlere gitmek bile işkence. İnsan ve araç sayısı çok arttı ve artık kaldırmıyor bunları şehir. Kitle ve şehrin genel havası da değişti gibi. Bunun en net örneği Taksim. Eski Taksim değil artık.. Bunun yanında yaşam maliyetleri (kira, ulaşım, gıda, enerji v.b.) giderek artıyor. Fakat örneğin Kadıköy'de yaşarsanız, iş ve sosyal hayatınız da bu civarlarda olursa ve bu bölgeden pek uzaklaşma ihtiyacı hissetmezseniz, mutlu bir hayatınız da olabilir İstanbul'da. Veya Yenikapı-Hacıosman metro hattında bir yerlerde aynı şekilde bir hayat kurarsanız da bu durum geçerli. Tabi bu verdiğim son iki örnekteki yaşam maliyetlerinin de oldukça yüksek olacağını belirtmem lazım :)

abartıyorlar, istanbul'a sallamak prim yapıyor çünkü; ben doğa insanıyım, istanbul'a ihtiyacım yok, gördüm geçirdim mesajları falanlar filanlar...

kaçacak yeri olmayanlar için cehennem, benim kaçacak köyüm var; canım yeşil, temiz hava, sahil isteyince gidiyorum kalıyorum en kötü 2 gün. işim evimle 20 dakika yürüme, ikisi de istanbul'un en merkezi 2-3 noktasından birinde. metrobüse 1-2 ay hiç binmediğim oluyor, metro ve vapur ile istediğim her yere gidebiliyorum. arabam yok, istanbul trafiği böyle olduğu müddetçe almayı da düşünmüyorum. mümkün olduğunca yürüyerek mesafe kat ediyorum. bu halde 9 senedir yaşıyorum, daha da yaşayacağım görünüyor.

benim gibi yaşayacaksan yaşanır, benim için eksi yönleri artı yönlerini nötrlemeyecek kadar ama metrobüsle işe gideceksen ve günde 2-3 saatin yolda geçecekse yaşanmaz.

İstanbul iş-ev, okul-ev gibi durumları yürüyerek gidip gelebiyorsanız ya da çok kısa mesafeye ayarlayabiliyorsanız, kendinize minimal, rahat bir yaşam alanı kurabilirseniz ve birazcık da paranız varsa harika bir şehir. Konser, tiyatro, sinema, edebiyat, festivaller, fuarlar, eğlenceler hepsi İstanbul da.

nerede yaşadığın ve nerede çalıştığınla alakalı cennette olabilir cehennemde.
abartan haklı olabilir yukarıda dendiği gibi avcılarda oturup ümraniyeye gidiyosan cehennem azabı ama işine yakın düzgün bir muhitte oturuyorsan gayet cennet olabilir.

@acemi, o cevaptan beğendiğimi nasıl çıkardın yav?
çocuğu olmaktan utandığı ailesinden çeşitli sebeplerle kopamayan ama her fırsatta ailesini kötüleyen ergen genç tribinden dem vuruyorum ben, ben de bayılıyor değilim, alternatifler arasında en iyisi benim için. der meister gibi sikerler diyip gidemeyenler mızmızlanmasın diyorum yani :))))

istanbul kültür sanat etkinlikleri ve aktivite çeşitliliği açısından güzel.
fakat en büyük sıkıntı insan yoğunluğu, trafik ve son yıllardaki aşırı betonlaşma.

benim için mesela bisikleti alıp anadolu yakası sahilinde bisiklet sürmek müthiş bir aktiviteyken son birkaç yıldır hiç binesim gelmiyor. çomar istilası ile mangalköy'e dönmüş sahilde semaver ve mangal dumanında tütsüleniyorum. bir de ikide bir çocukları bisiklet yoluna çıkıyor, ikide bir duruyorsun, rezalet bir durum.

geçen dolmuşla kadıköy'e gideyim dedim. tek şeritli minibüs yolunda dura dura iki saatte kadıköy'e vardık. sıcakta piştim üstüne bir de.

fakat hepsinden önemlisi eğer istanbul'daysan evin kendine ait olmalı. evin kendine ait olursa, kira vermiyorsan kafan rahat olur bir nebze.

Birincisi, bana göre yürüyerek sahile inemiyorsanız İstanbul'da yaşıyorum demeyin. Yürüyerek sahile inilebilen bir konumda oturuyorsanız da iş veya okul ile aranız yarım saatten fazla olmasın.

Ayrıca nedir bu "İstanbul'da çok etkinlik var, buradaki tiyatro, konser, bale vs başka yerde yok" Ulan bi ben mi sığırım yoksa her hafta tiyatroya konsere filan mı gidiyorsunuz?

Doğma büyüme İstanbul'luyum, kendime ait evim de var. Ev ile işimin arası da yarım saat, ama yine fırsatını bulsam kaçarım. Maalesef kaçamıyorum çünkü yatırımlarım ve işlerim burada.

Abartiyorlar, gayet de yasanir. 30 yildir yasiyorum, baska sehre gocmeyi dusunmedim hic.
Senin yasam tarzina, beklentilerine bagli biraz da. Kimisi icin TR'de yasanacak en son yerken benim icin Istanbul'dan baska yasayacak yer yok ulkede.

Dogma buyume buraliyim.

taze bilgi
www.bbc.com

6 yılım bitti burada, üniversiteyi ankarada okudum, hatırlıyorum da en güzel zamanlarım ankarada geçmiş, istanbulda birçok insan mutsuz ama buradan da kopamıyor ilginç bir şekilde, çünkü herşey burada konserler maçlar etkinlikler ve bu yüzden de hiçbir şekilde sıkılmıyorsun ama bunlar tabi yeterli değil, ben hiçbir zaman istanbulda sürekli yaşamayı düşünmedim, burda bir aile kurmayı da düşünmüyorum, 1 ya da 2 yıla çeker giderim çünkü yaşlanıyorsun artık ve kaosa, gürültüye, strese, insana katlanamıyorsun.

o kadar övdükleri kadıköyde kiralar en sikko evlerde 2 bin liradan başlıyor, kadıköyün kendisi de çok pahalı ve çok kalabaık olmuş, orada da pek huzur yok, bilemiyorum ben istanbul hakkında artık çok da olumlu düşünmüyorum ama şu bir gerçek kendini çok geliştiriyorsun bir çok konuda.

dogma buyume buraliyim. maalesef yasanmaz bir yer. ustelik bunu pahaliligi ya da diger belli basli eksi yonlerini gozeterek soylemiyorum sadece. kaotik bir ortam olduktan sonra isterse kultur sanatin baskenti olsun benim icin bir sey ifade etmiyor. buraya yakin daha sakin ve kucuk bir sehirde yasamayi tercih ederim.

@john evet her hafta tiyatro, konser vd. sanatsal etkinliklere gitmeye calışıyoruz, festival takip ediyoruz.
yapmamak senin sorunun.

istanbul'da ancak; eli yüzü düzgün bir semtte kira verebilecek gelirin var ise ve evinle işin birbirine yakın ya da sadece bir vapur uzaklığında ise mutlu olabilirsin (bence). bunun dışı; uzun mesafeli, çarpık kentleşmeli, metrobüslü durumlar artık eziyet. yine de, 15 yıldır istanbul'da yaşayan bir çanakkaleli, hem de kendini çanakkaleliden çok istanbullu hissetmeye başlamış biri olarak bence yukarıdaki koşulları sağladığın müddetçe istanbul artıları eksilerinden daha fazla olan bir şehir. şahsen çanakkale'ye dönüp orada yaşamayı hayal dahi edemiyorum.

zamanında her gün 2 saat beylikdüzü-sirkeci arası gittim geldim 2 sene iş için. hayatımın en zorlu yıllarıydı diyebilirim ve toplu taşıma töleransımı o yıllarda doldurdum. şimdi öyle bir şeye mecbur kalsam istanbul'dan koşarak uzaklaşırım mesela.

uçları olan bir şehir yani, pek ortası yok. kendine uygun yaşam alanını sağlaman lazım ha ama şu da bir gerçek ki, o yaşam alanı dediğim semtler de yakında şehrin geri kalanında mevcut kara delikler tarafından yutulabilir, yakındır yani. hoş o tüm tğrkiye için geçerli de, neyse.

eğer kendi işin varsa başka bir şehirde, istanbul sana cidden kaos gelir.

çünkü herkes, sinema tiyatro sosyal etkinlik diyor ama kimsenin gittiği falan yok. ben bile evimden sadece kadıköye iniyorum o kadar.
he ama şöyle de bir şey istanbula alışkın bir insan da diğer illerde çok yapamıyor. mesela izmire de gittim ben ama amaaan bu muymuş izmir bi kadıköy bi beşiktaş değil nerede o yerler dedim. hemen karşılaştırmaya girdim.


nasıl bir yerde yaşamayı düşündüğüne göre değişir. ben istanbuldayım çünkü işler istanbulda.
ileride çoook ileride muğla olabilir. ama onun dışında şu yaşımda istanbul dışı yaşamam. gidersem de yurt dışına giderim.

valla yakın zamanda çalıştığı yer kapandığı için işten çıkarılıp üç kuruşluk gelirinden de olmuş, aylık net geliri 0 olup dolar borcu olan bir öğrenci olarak ben affedersin gtümü parmaklıyorum. yaşama ümidimi hiçbir zaman kaybetmiyorum ama geri kalan çoğu şey için sıfır noktasındayım, hiçbir şey skimde değil. başımın üzerinde çatı, giyebileceğim iki parça don, yiyebileceğim ekmek-peynir-domates olduğu ve derslerime devam edebildiğim sürece gerisini umursamıyorum. buna alışmaya, odaklanmaya çalışıyorum. yurtdışı tatiliymiş, rahat yaşamakmış, akşam arkadaşlarla toplanıp pizza söylemekmiş bira içmekmiş falan... olacaksa bundan 6-7 sene sonra olacak, bunu kabullendim.

bana çok karamsarsın diyolar. bi yerde haklılar ama şu durumda ne yapmam(ız) bekleniyor, bilmiyorum. parası olan adam fakirleşiyor, fakir olan zaten enine yemiş durumda. kendi adıma konuşacak olursam daha 4 sene okula gidicem de sonra bi şeyler olacak falan ohoo.

dediğim gibi ben hayat enerjimi hiçbir zaman kaybetmem. kaybettiğim anda ölürüm zaten. uğraşırım, tırmalarım, devam ederim ama bi yanım buruk artık. en azından 5-6 yıl için hayattan hiçbir ümidim, beklentim yok. sadece okula gidebilmek ve aç karnımı doyurabilmek, bu süreçte akıl ve beden sağlığımı koruyabilmek istiyorum. bu ülkedeki geleceğe dair hiçbir ümidim kalmadı. hadi ülke boktandır ama paran vardır, yaşıyosundur... artık öyle bir ihtimal de yok. yıldım, bunaldım, bıktım.

ekonomi açısından düşünürsen evet %52'yi ve iktidarı suçluyorum ama kişisel olarak düştüğüm batakta büyük pay benim, o yüzden kimseye öfke duyacak ya da kimseyi suçlayacak durumda da değilim. öyle metanetli metanetli, gururlu gururlu, fakir fakir oturuyom oturduğum yerde.

batarken keman çalan birilerinin yanında olmak isterim. fiyakalı batarız.

Abi 90 bin euro kadar borcum var. Yalnızca bugünkü zararım 20 bin tl civarında. Efso batıyoruz öyle böyle değil.

çok sevdiğim aşşırı lame bir şarkı sözü var;
"its always darkest before the dawn"

bu söz umudun simgesi ama ban karamsarlık açısından bakıyorum. batalım abicim, milli irade bunu istiyor madem, batalım, dibi görelim. başka türlü çıkamayacağız çünkü, ne çabuk batarsak o kadar çabuk çıkarız.

www.youtube.com

unico sigorta'dan bak. tüm avrupa olanı seç. 5-6 eur fiyatı vardı. ingilizce-türkçe hepsi sana gelecek pdf dosyasında var.

diğer bankaları bilmiyorum ama iş bankası hesabın varsa oradan şrak diye yaptırabilirsin. firmadan firmaya değişiyordur belki bilmiyorum ama iş bankası'ndaki (anadolu sigorta idi sanırım) seçeneklerde direkt belarus yoktu, "tüm avrupa ülkelerini kapsayan" seçeneğini işaretliyordum ben (bir de "schengen bölgesi" için vardı yanlış hatırlamıyorsam).

internet üzerinden yaptırırsanız anında düzenlenir. pdf olarak e-mail adresinize isteyebilir ya da doğrudan çıktısını alabilirsiniz. maliyeti güne bağlı olarak değişmekle birlikte 100 lirayı geçmez ama yanlış hatırlamıyorsam dolar/euro üzerinden yapıyorlar, o yüzden şu an biraz daha pahalı olabilir.

türkçe ve ingilizce olarak düzenleniyor. belarus için yeterli. bana "niye rusçası yok bunun" falan diye sormamışlardı. pasaport polisi falan olup da ingilizce okuyamayan adam sktirsin gitsin zaten eheh.

dolar geçen sene bu zamanlarda 3,5 tl idi. şimdi 5 tl. 1,5 lira artmış. harcamaya kolay kolay gidemiyorlar.

Beşiktaş'ta uefa kısıtlaması yok bu sene. Ama aynı duruma düşmemek için kemer sıkmak zorunda takımlar.

1.5 milyon tl'den az borcu olan buyuk kulup yok. yillik geliri en iyi ihtimal 300-400 bin tl olan sirketler bunlar. en az 5 yil once bu sekilde kemer sikma politikasina gecmeleri lazimdi ama kendi ceplerinden cikmadigi icin baskanlar 10 yillik gelirleri temlik gosterip sacma sacma transferler yaptilar. simdi aci aci cikacak bunlar. sadece bu sene degil, onumuzdeki sene ve ondan sonraki sene de birsey beklememek lazim. para akisi en duzgun olan ve borclari surdurulebilecek durumda olan besiktas su anda. onlar bile sampiyonlar ligi gelirleri olmayinca ciddi etkilendiler. vida satilirsa toparlar biraz.

zor durumdalar tabii ki. dolar yükselmeye devam ederse 3-5 yıl içinde tepetaklak olabilir bütün lig. giderin euro, gelirin lirayken bu ekonomide ayakta kalamazsın. ayrıca insanlar da maça eskisi kadar sık gidemeyecek artık, malum aç karnımızı zor doyuruyoruz.

ukrayna'yı hatırla. savaştan önce gavur gibi ligleri vardı adamların. dinamo kiev, şahtar, metalist harkiv, dnipro dörtlüsü terör estiriyordu. dnipro avrupa ligi finali gördü. şahtar o zamanki adıyla uefa kupası finali oynadı. dinamo kiev'den her zaman çekinilirdi. metalist de güçlüydü. liglerinde 16 takım vardı, kalite genel olarak bayağı yüksekti.

şu an dinamo ve şahtar yine iyi kötü devam ediyor ama metalist ve dnipro battı. geri düştü demiyorum, direkt iflas etti adamlar. dnipro şu an üçüncü ligde, metalist tamamen kapandı; yeni kulüp kuruldu metalist-1925 diye, ikinci ligde oynuyor. ukrayna ligi de 12 takıma düştü, ona rağmen sezon sonunu zor getiren takımlar var.

bu gidişle bizim sonumuz da öyle olabilir. çünkü bu takımlar "aa savaş çıktı biz top oynayamıyoruz ki" deyip de kapanmadılar. hem şehirlerinde oynayamaz hale geldiler hem de para korkunç değer kaybetti. ukraynalı oligarklar ülkeden kaçtı, ruslar da yaptırımlar yüzünden ciddi darbe yedi. haliyle para musluğu kapanınca bok oldu gitti bütün lig.

bu şekilde devam edersek önümüzdeki 5 yılda süper lig de 16-14 takıma düşebilir, bir sürü kulüp iflas edip alt liglere düşebilir. galatasaray, fenerbahçe falan batmaz ama steaua bükreş, panathinaikos gibi avrupa'da kimsenin iplemediği takımlara dönüşebilirler.

insandan insana, hatta insani da gectim ayni kisi icin zamandan zamana bile degisebiliyor.

5 sene onceki bana "26 yasinda nasil olmak istiyorsun" diye sorulsaydi, "evli,mutlu,cocuklu" derdim. hayatimi o zaman yasayacagimi dusunurdum.

simdi sorunca aklima gelen sey yeni bir seyler ogrenip/gorursem, bir seylere faydam olursa hayatimi yasamis sayarim. bir seyler uretemezsem hayatimi yasadigimi soyleyemem.

bana göre maddi ya da manevi hiçbir kısıtlama olmadan kişinin gönlünce ve keyfince istediği şeyleri, istediği zaman yapabilmesidir.

sağlıklı ve accuk paralı olmak benim için en başta gelir. ondan sonra, çalışmam gerekeceğini varsayarsak, günde 8 saat çalışıyor ve ek mesai için ücretimi alabiliyorsam ve hafta sonu 2 gün tatilin yanı sıra 30 gün yıllık iznim olabiliyorsa ben "güzel yaşıyorum" derim sanırım kendi adıma.

geçen seneye kadar hayat benim için "yatabilmek"ten ibaretti ama aktif olmanın zihinsel açıdan bana çok daha iyi geldiğini fark ettim. kurs, okul, iş... fark etmez. düzenli olarak sokağa çıkmamı, bir yerlere gidip birileriyle iletişim kurmamı mecbur kılacak aktivitelere ihtiyaç duyuyorum. aksi takdirde zaman zaman mutlu olsam ve hiçbir şey yapmak zorunda olmama özgürlüğünü sevsem de uzun vadede mental olarak çöküyorum, iyi gelmiyor.

şunları sağlayabildikten sonra çok şikayetim olmaz açıkçası çünkü hayat her zaman daha fazla yaşanabilecek bir şey. diyelim ki en büyük hayalimi gerçekleştirip almanya'ya yerleştirdim. autobahn'da bastım gaza, altımda şahane bir araba var, eisbrecher çalıyor. leipzig üniversitesinde prof olmuşum, güzel para kazanıyom, sülalem raad. %100 eminim ki o zaman bile hayallerim, pişmanlıklarım, "keşke yapabilsem"lerim olacak. bu hayatın kanunu bi' yerde.

o yüzden buna takılmamaya çalışıyorum. ne kadar yaşayabiliyorsam o kadar. çünkü bunun sonu yok. bazen bungee jumping yapmak evde oturup kitap okumaktan daha keyifli bir deneyim olur ama bunların nasıl olacağını çoğunlukla bilemezsin. bazen çok iyi ve güzel hatırladığın bir anı aslında basittir: o günü çok daha zengin ve farklı bir şekilde geçirme şansın olmuştur ama sen öyle yapmamış, yine de mutlu olmuşsundur.

"bunun sonu yok" ve "önemli olan bakış açısı" düşüncesine göre hareket etmeye çalışıyorum. evet güzel yaşamak istiyorum, planlarım ve isteklerim var ama bunlara körü körüne bağlanarak "evde sığır gibi oturma" özgürlüğümü kaybetmek istemiyorum örneğin. mutluluğu yaşadıklarıma değil de zihinsel yapıma göre şekillendirmeye çalışıyorum. sen yurtdışına mı çıkıyorsun yazın? çok güzel, sen mutluysan ne ala... işte ben onu yapamadığım halde evimin balkonunda çay içebildiğim için mutlu hissedebilmenin peşindeyim - bunu yaptığım sürece hayatımı "güzel yaşanmış" sayarım. çünkü dediğim gibi, "yaşamanın" sonu yok. ben sana başımdan geçen muhteşem, fantastik bi' şey anlatırım. dersin ki "vaooo adam ne hayat yaşamış bee". halbuki ben o an üzülüyorumdur belki, daha güzel veya farklı olabilirdi ya da daha fazlasını görebilirdim diye düşünüyorumdur.

o yüzden ben kendime vakit ayırabildiğim, sağlığımın yerinde olduğu ve para kazanabildiğim bir hayattan genel olarak memnun olurum galiba. "hayatımı yaşadım" diyebilirim. benim için toplum içine karışınca ve bir şeyle meşgul olunca gerisi geliyor çünkü. öyle bir durumda karşı cinsle de tanışıyorum, ilginç deneyimler de yaşıyorum vesaire. aktif olarak kovaladığım şeyler az. diğerleri, bu kovalamacanın sonunda kendiliğinden geliyor zaten. gelmeli. 15 koldan hayatın her şeyine saldıramam, ona enerjim yok. bazılarına ben gideceğim, bazıları bana gelecek.

benim için her şey inandığın ve yapabildiğin kadar güzel. dediğim gibi, ben şimdi bi' arkadaşımla çay içişimi anlatırım burada, "ulan ne güzel çay içmişler, keşke hayatımda böyle şeyler olsa" dersin. halbuki bi şey yok yani çay içiyoz işte oturup, ne özelliği var? ama benim hoşuma gidiyor, ben güzel hatırlıyorum. güzel yaşamışım o zaman bence. yine de dengeyi iyi sağlamak lazım tabii... "iyi görmek"le "kendini kandırmak" arasında ince bir çizgi var çünkü. aşırı pozitifliğin, polyannalığın da anlamı yok. bazen "napıyorum lan ben?" yahut "yaşadığım hayat mı?" diyebilmek lazım. bunlar hep ileri götürür insanı. güzel şeyler.

adım samuel 24 yaşım.

zor bir soru. "hayatını yaşamak" kavramı herkes için değişebilecek bir kavram gibi. beklentilerle alakalı sanırım biraz.

benim aklıma ilk gelen şeyler özgürlük ve üretkenlik.

para kazanma kaygısı nedeniyle istemediğin bir işte çalışmak özgürlüğün kısıtlanmasıdır mesela. herhangi bir nedenle arkadaşlarınla yeterince vakit geçirememek gibi, gitmek istediğin bir şehre gidememek gibi, kısacası yapmak istediğin ancak elinde olmayan nedenlerle yapamadığın şeylerin olması, özgürlüğünün kısıtlı olması demektir. bence her insanın özgürlüğünün peşinden gitmesi gerekiyor. yüzde yüz bir özgürlük tabii ki mümkün değil, ancak mümkün olduğunca özgür olabilmek adına adımlar atmak lazım. en nihayetinde insan yaptığı değil, yapmadığı/yapamadığı şeylerden dolayı pişman olur.

bir de üretkenlik... bu bir meslek olabilir ya da hobi olabilir, insanın bir şeyler üretmesi, başarmış olma hissini yaşaması gerekiyor bence. özellikle de sevdiğin bir alanda ilerleme kaydettiğini görmek...

ha bir de sevdiğimiz insanlarla bolca vakit geçirmek lazım. gün gelecek o insanları kaybedeceğiz. hayat ister istemez yollarımızı ayıracak bir şekilde. mutlu anılar biriktirmek büyük bir hazine.

Sevgilimle istediğim(iz) çoğu şeyi yapabiliyorsam(ak) "yaşıyorum şu hayatı be" derim. 25 yaşındayım. Bir de ben üniversitede istediğim bölümü okumasaydım da hayatımı yaşamamış hissederdim. Merakı giderme, bilgi edinme, kendini geliştirme süreçleri de en az tatil yapmak kadar keyifli. Ki bence hayatın asıl güzelliği böyle şeylerde.

guzel sorun icin tesekkur ederim.

hayatini yasamak, kendini iyi hissettigin seyi yapmaktir.

benim icin hayatini yasamak, baskasina karsiliksiz yardim etmektir, iyi bir seyler yapmaya hevesli insanlara yardim edecek bir seyler yapmaktir, kafamda kurgudum sirketi hayata gecirmektir, ailemle oturup guzel vakit gecirmektir, arkadaslarimla alemlere akmaktir-hunharca gulmektir-birbirimizle dalga gecmektir. ve gunun sonunda s*cmaktir hayatini yasamak.
sirket kurma disinda digerlerini yaptim ve yapmaya devam ediyorum. hayatin bana yarin ne getirecegini bilmiyorum ama bildigim bir sey varsa o da hemen ileriki kosede bir problemin mutlaka var olacagidir. bu problemin yaninda guzellikler ve firsatlar da olacaktir. benim yapacagim sey basit: problemin ustesinden gelmek icin elimden geleni yapmak ve firsatlari guzel seyleri degerlendirmek olacak.
aklimdaki sirketi kurmazsam kendimi yasamis saymayacagim.

yas 22.

Hayati yasamak pismanliklarin eriyip gittigi, keskelerin buyuk olmadigi bir hayattir bana gore. Geriye dondugumde kucuk birkac detay disinda "Sunu da degistirmek istemezdim, iyisiyle kotusuyle boyle kalsin" diyorsam ve Frank Sinatra gibi "I did it my way" diyorsam hayati yasamis varsayarim kendimi. "Keske bu bolum yerine su bolumu secseydim", "Keske bu adamla/kadinla evlenseydim/evlenmeseydim", "Keske sunlari sunlari diyebilseydim" ya da "Neden bunu boyle yaptim"lar kafanin icinde mesai yapiyorsa hayat harcaniyor demektir. "Fena olmadi be" deniyorsa da o hayat yasaniyordur.

Bir de benim icin hayat sikici ayrintilardadir. Sabah kah kufrederek kah uykumu alarak kalkmamda, her gun gordugum billboard'da, kapinin onunde buyuyen cicekte, iste mesaiye kalsan bile iyi arkadaslarla kalip bir yandan muhabbet edebilmekte, her ay aldigin dergide falandir. Istedigin gibi sacmalamak, aptallasmak, icindeki sese ihanet etmemektir. Ne olursa olsun, o ani iyisiyle kotusuyle yasayabilmek, o ana sahip cikabilmek ve kafanin icinde birbirini kovalayan sesler olmamasi demetir. Rutinini sevmek ama arada bir hayatin kacamaklarini yakalamak demektir.

Yasim 35 olmak uzere.

Ibizada kokain partisinden sonra ferrarimle kaza yapan sevgilimi özel jetimle ülkeden kaçırırsam mesela hayatımı yaşadım sayarim

Diyorlar ya hayat aslında plan yaparken geçen zaman diye, her ne yapmış ve karar vermiş olursanız olun bir alternatifi oluyor oluşu bu “hayatı yaşama” konusunda beni çok kararısız bırakıyor. Yani bence hayatı yaşamak konusuna bu yüzden minimal bakmak lazım. Zamanınızı kaliteli geçirdiğinizi düşünüyorsanız tamamdır, gerisi hikaye.

Yoksa şu an gayet iş olarak iyi bir konumdayım ve kazancım iyi. ama kanser oldum mesela. Ancak ben zaten yaşamayı seven, her anında hayatta olmaktan ve en önemlisi sağlıklı olmanın değerini hayatım boyunca ön planda tuttum. Şimdi kanseri yendim ama hayata tutunma açımda hiçbir şey değişmedi. Tam tersi hayatın tamamen raslantısal çalıştığına iyice kanaat getirdim.

Finalde demem lazım ki, hayatı yaşamak aslında kimsenin ne dediğine aldırmadan gönlünüzce yaptığınız her şeye denir. Hatta o şeye ulaşamasanız dahi, ona ulaşmak için yaptıklarınızda buna dahil.

Bu dizelerde ne güzel açıklar aslında; yunus.hacettepe.edu.tr

Kendi zamanını yönetebilmek

Aklından geçenleri değiştirmeden uygulayabilmektir hayatını yaşamak.Araba alayım ekonomik olsun,tatil yapayım ekonomik olsun,evleneyim az masraflı olsun,yaşamak bu değil.

şu saatten sonra çalışmadan ölmeyi başarabilirsem, "hayatı istediğim gibi yaşadım" derim. başkalarının hayatını yaşamayayım da açlık çeksem de kafi. tercih etmediğim fiziki acılarla karşılaşmadan nihayete erdirmek de şu ömrü, nişanı olur hayatın. yaş 33.

Yaşamak için çalışmak zorunda olmamak. Bunu yazmaktan yorulmayacağım.

7-8'i gecmez. bizim millet hem bilgisiz hem fakir. ac karnini doyuramiyor, duzenli spor bilincini nasil gelistirecek. o bilince sahip olanlarin da vakti falan olmuyor. o yuzden yuzde 7-8'den fazla oldugunu zannetmiyorum.

www.milliyet.com.tr
yalnız ben bu kadar balon haber görmedim.

şu biraz daha gerçekçi
www.haberturk.com

ben bunu eğitim ve varlık düzeyiyle orantılı görüyorum. yaz kış bisikletle işe gelip giden biriyim. k.çekmece bakırköy güzergahında o da yaz mevisimi olursa maksimum görebileceğim kişi sayısı 8-10'u geçmez. kışın ara ki bulasın. boğaz hattında ise çok çok daha yoğun kullanıldığını biliyorum.

ne kadar istiyorsa o kadar bence. evlenmeyecek olmanın güzelliklerinden biri bu değil mi zaten? sadece kendine karşı sorumluluğun var. bir de bir ihtimal annene, babana, varsa kardeşlerine vs. destek olmayı düşünebilirsin belki.

şahsen kesinlikle evlenmeyecek olsam ve hayatımda düşünmem gereken başka kimse olmasa kenara "işsiz kalırsam ne yapacağım?" parası atmaya çalışırdım. bi' de emeklilik önemli. yani sigorta primleri şunlar bunlar vs. onlar yatsın; 65 yaşına geldiğimde beş parasız kalmayayım. mezara götürmeyeceğim için kenardaki paranın amacı "zor durumda işe yaramak" benim için. o yüzden atıyorum türkiye standartlarında aylık maaşım 3 bin liraysa, olası bir sıkıntıda bana 5-6 aylık süre tanıyabilecek bir meblağ (20 bin diyelim düz) yeter de artar kafamın rahat olması için.

velhasıl "standardımı %20 düşürüp 6 ay, %50 düşürüp 10-11 ay" yaşayabileceğim bir paranın kenarda durması ve buna ek olarak sigortamın neyin yatması beni rahatlatır psikolojik olarak. gerisinden bana ne.

Evlenmeyi düşünmüyorsa bence kenarda bi parası olmamalı. Gününü gün etmeli. Parayı çatır çatır yemeli. O party senin bu happy hour benim gezmeli.

evlenmeyi düşünmeyen
ama istanbulun göbeğinde, gece hayatı, marka kıyafet vs. yaşayan haftada 3-4 kere dışarıda yiyen, pek yemek filan yapmayan biri mi
küçük bir yerde, ev hayatı yaşayan biri mi
ailesel hastalıkları çok olan biri mi yoksa domuz gibi biri mi
...
bir dolu parametre var ? ne bilelim nasıl harcıyor, hayattan ne bekliyor? genetik olarak şanslı mı?
"evlenmeyi düşünmüyor" değilim aslında ama muhtemelen evlenmem çünkü hayatımda kimse yok, 75 yaşıma kadar yaşasam, her sene şu kadar para harcasam filan gibi planlar yapmıyorum. Ama eşim/çocuğum vb. olmayınca hep kendi kedime nasıl yeterim ne yaparım planları yapıyorum. Yine de belki hep bu ülkede yaşamayacağım, o kadar da plan/program da çok tutmuyor.

1 milyon TL'yi 38 yaşında biriktirmeli bence

tören istiyorsa en az 378,50.

www.cankaya.bel.tr

gerisini istediğiniz kadar yaparsınız, zorunlu değil.

Evlenmeyi düşünmeyen birinin kenarda 100bin euro parası olmalı. Kaynak: s. Kalender, çavuşu tokatlayanlar, cilt21, s322

hayır

yok değil. chrome eklentisi vardı aslında bir tane ama güvenli değil sanırım.

"Bu adam ipsiz, sapsiz, meczup bir adam degil; aile babasi, sorumluluklarini bilen, vergisini veren ornek bir vatandas" anlatisi kurmak, insanlarda sempati uyandirmak icin olmasi muhtemel.

Muhafazakarlar için makbul insan profili işte.

Bizde 40-50 yaşlarındaki bir insanın bekar olabileceğine ihtimal vermediğimiz için belirtme, vurgulama gereği duymuyoruz. O yaşlardaki bir erkeği default "aile babası" olarak kabul ediyoruz.

Mesela Devlet Bahçeli bekâr, hiç evlenmemiş. Zaman zaman siyasi rakipleri tarafından eleştirilir bu yönü ile.

Ozetle salihdt +1

Amerika'da "wholesomeness" diye "ahlaki acidan oturmus, iyi, faydali, derli toplu" gibi bir anlami olan bir kavram var ve bu adla olmasa da her yerde karsisina cikiyor insanin. Ornegin, Hallmark kanali sadece "wholesome" fimler yayinliyor. Aileyle izlenilen filmden daha ote olarak guzel ve uslu mesajlar veren filmler olarak tanimlaniyor. Boyle "Amanin degerlerimiz de degelerimiz" diye tutturan ama ciddi meselelere gelince suya sabuna dokunmayan bir tatli su degercisi gibi dusunulebilir.

Sadece politikacilarda degil, bircok alanda wholesome olmak kariyer icin lazim olabiliyor. Tonya Harding diye bir buz patencisi vardi ornegin, I, Tonya diye belgeselimsi bir filmini de yaptilar. Kadinin teknik super, herkes kadar iyi ama aile yasantisi duzgun olmadigi icin (annesinden ayri yasadigi ve bosandigi icin) kac kere engel olmuslar yukselmesine. Su anda bulamadim aradigim diger kelimeyi ama isyerinde yukselme icin de bu tur seylere bilincsizce dikkat edildigini soyleyen bir yazi da vardi bir dergi de.

Politikacilar bunun da otesinde, cunku dogrudan ulkeyi yonetecek. Genel kani "Ailesini yonetemeyen ulkeyi nasil yonetsin". Iki sene once "Politikacilarin hayati tamamen halka acik olsun" diye bir girisim de vardi. Bazilarinda da "Politikacinin benim evde gundelik olarak yasadigim sorunlarin bilincinde olmasi, bunlari aksiyon almasini beklerim", "Karisini/kocasini aldatan adama ben ulkeyi nasil teslim edeyim", "Ya vergimle fahise tutuyorsa", "Toplumun en kucuk kurumu ailedir. Aile degerlerine sahip cikabilen bir insan ancak ulkenin degerlerine sahip cikar" gibi dusunceler var.

"Degerler" Amerika'da cok onemli seylerdir, ici bosalmis olsa ve formalite icabi da olsa bu degerlere onem verirler.

Bekir Bozdag ile Donald Trump'i karsilastirirken saka yapiyordun degil mi?

Turkiye'de ya da ABD'de durum farkli degil. Muhafazakar secmen aile babasi goremk istiyor. Bu nedenle biz de Cumhurbaskani'nin ailesini taniyoruz. ABD'liler de kendi baskanlarinin ailesini taniyor. Eski sistemde hem cumhurbaskaninin hem de basbakanin ailesini tanirdik. Yasi kucuk olanlar hatirlamaz ama ornegin Ecevit'in esi af yasasi cikarmak icin kulis yapardi. Ahmet Sezer'in de esini tanirdik ayrica.

amerikanlar hayatları yalan ve feyk olduğu için bu tarz kavramların üzerine fazla düşerler. chicago's best diye bir youtube kanalı var mesela, takip ederim. chicago'da antin kuntin ne restoran varsa oraya giderler. açken ya da acıkmak için izliyorum. neyse, orada müşterilere "niye burayı tercih ediyorsunuz?" diye sorduklarında, muhakkak en az 1-2 kişi "evimizde hissediyoruz" tarzı bir cevap verir. "herkes birbirini tanıyor" derler, "ortam çok samimi" derler, "üç kuşaktır geliyoruz" derler. hani "herkes kendisinde olmayanı ararmış hesabı", amerikanlar "authentic" olana takıntılıdır. asfalt yolda kamyon gibi araba sürer, sağlıklı ve standart dört kişilik bir ailenin bir ayda tüketebileceği şeyi beş günde yer ama iki yumurta kırıp gülümseyen işletmeciye de tapar.

genelde bu tavrın sebebi de zaten salihdt'nin yazdığı gibi "örnek vatandaş" algısı oluşturarak yine halkı skmektir. sözde özgürlükler ülkesi olup da insanların düşünce yapısı olarak bile özgürlükten bu kadar uzak ve kıt olduğu başka bir coğrafya yoktur sanırım.

neyse, özetle amerika'daki diğer neredeyse her şey gibi kolpalık bunun sebebi de. katilin iyi hal indirimi almak için mahkemede uslu durması, takım elbise giymesi falan gibi düşün. kâr amacı güden, gücünü pazarlama ve reklamdan alan bir şirketten bahsediyoruz. amerika bundan fazlası değil. bu rospu çocukları "senin nickin der meister" dese on yıllık meisterliğimden şüphe ederim.

@der meister

Abi ABD'de ne kadar yasadin? Bak aychovsky'nin yazdiklari onemlidir cunku orada yasadi, ben de iki yil orada yasadim ama afedersin de Youtube'dan bir video izleyip tum Amerikalilara bok atmak cok sacma. Gidip yasamis olursun o zaman bok gibi yer dersin o ayri. Senin yaptiginla iki haber izleyip Turkleri asagilayan cahil Fransizin yaptigiyla farki yok.

amerikalıları aşağılamıyorum zaten ben, amerika'yı aşağılıyorum. sen de bu varoşların neyini bu kadar seviyorsun da her başlıkta amerikan savunuculuğu yapıyorsun anlamıyorum. açık açık "biz bu yönetimi beğenmiyoruz" deyip darbe üstüne darbe yaptıran, başka bir ülkenin kendi çıkarları doğrultusunda hareket edebilmesinden bile rahatsızlık duyan, kendini dünya polisi bellemiş, dünyanın dört bir yanında sayısız savaş çıkarmış bir ülkeyi böyle şuursuzca övmekten hiç mi rahatsızlık duymuyorsun? kendi yaşantından memnunsundur, çevrendeki insanlar ve hayat şartların iyidir ona bir şey demiyorum da bu devleti bu kadar övmekten gerçekten hiç rahatsız olmuyor musun?

Araya girdim, açıkçası der meister’ın yazdıklarının çoğuna katılıyorum büyük oranda. Hani, Oregon’dur, New York’tur gibi demokratik eyalette eğitimle kesim çok yüksek ve anlattığı düşünce yapısı en yaygın düşünce yapısı gibi değil ama iç eyalet ve çoğu cumhuriyetçi kesim bu şekilde gerçekten. Aslında Türkiye’den pek farkı yok Amerika’nın açıdan. Hani “Biz küçük amerika olalım derken, Amwrika büyük Türkiye oldu” geyiği var ya, hakkaten öyle.

Herkes genellenemez, yaklaşık en az bir yüz milyon küsur kişinin hakkı yenmiş olur hepsini bu şekilde söylersek de, der meister’ın anlattığı kosım hakkaten muhafazakar küçük şehir insanını anlatıyor genel olarak. Arizona’da yaşayıp “Eyaletimden çılmadım hayatım boyunca, has Arizona’lıyım” diye dolaşan insan az değil. der meister’ın anlattığı ülkenin belki yarısından fazlasını oluşturan ve tuğralı Fiat Doblo’lu insanın hafif eğitimlisinin karşılığı. Belki bir o kadar, belki daha az “değerler” ile dalga geçen de var.

Madalyonun iki yüzü varsa, bu da kötü kısmı. Yerine göre cuk oturabilir, yerine göre abartılı da olabilir ama çok yanlış değil ama benim gözlemim o şekilde .

ABD'de secime katilim oranlari cok dusuktur. Yuzde 58 oy vermis son baskanlik seciminde mesela. Dolayisiyla bir kere yuzde 42'sinin kafadan Trump secmeni olmadigini bilmek gerek.

Oy veren yuzde 58'inin de esasinda yarisindan cogu Clinton'a verdi. Yani 500bin gibi bir fark vardi sayisal olarak yanlis hatirlamiyorsam. Ama electrol college sisteminin boktanligindan Trump kazandi. Yani bunun da sebebi var.

Ama cok duz hesapla ulkenin yuzde 29'unun oyuyla baskan oldu herif. Ulkenin yuzde 71'i adami istemiyor oyle ya da boyle. Kimisi Clinton'a oy verecek kadar istemiyor, kimisi dunya hali bana ne diye istemiyor, kimisi sosyalist oy vermem ulan ben bu duzene diye istemiyor vs.

Yani aychovsky'nin ulkenin yarisindan fazlasi doblolu benzetmesi bence cok da oturmuyor.

Bence der meister'in ofkesi, ABD'nin dis politikasindan esasen. Ona da amenna. Kim zaten destekler ki politikalarini adamlarin. Fakat dunyanin varosu falan da bence olmuyor. Hic degilse, adamlarin senin benim tahayyul edemeyecegimiz kadar parasi var. Bu paranin getirdigi sanat, bilim uretimi var. En varos ufacik kentinde, semtinde, koyunde bile gidin cok guzel bir public library vardir. Oradaki gider gitmez ayri hikaye -ki public library cok verimli kullanilan bir sey orada- ama neticede kutuphan kulturu var cok yaygin.

ABD'deki liberal, muhafazakar terimleri bizim kullandigimiz sekillrinden de farkli. Simdi homeschooling diye bir sey var. Cocugu okula gondermiyorsun ailesi olarak; kendin egitiyorsun. Bunun ciktisi genelde sacma sapan tipler haliyle cunku cocugunu ya okulda darwin anlatiyorlar diye gondermez ya da cifligi cok uzaktir en yakin okula, 9-10 cocuk vardir nasil gondersin, nasil gotursun getirsin. Ha hayatinda ilk kez universitede orgun egitimle tanismis homeschooling yapmis tanidigim da oldu. Adam olumune Sanders diyordu mesela. Yani kisiye de bagli.

Ha bunu neden soyledim. Amerika'da liberal olmanin sinirlari bizim kafamizdan ote bir yerde. Okula gondermemeliyiz, cunku devlet ideolojisini enjekte ediyor, biz kendimiz cocugumuza daha bilimsel ve ilerici bir egitim verebiliriz diyen solcular da var mesela dunya'da. Yani ABD'de yasayip, boyle yapan da var.

Kisaca toparlarsak,

- ABD cok cok buyuk. Genellemek imkansiz. Eyaletler cok farkli, kentler bile farkli. Herkesin kendi kanunu bilmem nesi var. Amerikalilari genellemek, Orta dogu diye Fas'tan Pakistan'a bir cizgi cekip, oradakilerin hepsi Musluman ve ayni diye genellemekten farksiz neredeyse.

ABD'deki siyaset setleri bizim anladigimizdan farkli. Soruya gelirsek, aile mevzusuna, cok uzun hikayede aile dedigimiz sosyolojik kavram olarak evrensel bir sey. Amerikali, Turk, Alman diye bir sey yok. Aile ailedir. Farkli formlarda olabilir, buyuklugu degisken olabilir vs. Ama aile ailedir. Amerikan muhafazakarliginin da en onemli yapitaslarindan birisi aile. Oradaki siyaset setlerinden ondan bahsettim. Cok uzun mevzu, ondan girmiyorum. Ama bizim nasil surekli bir dis mihraklar bizi bolecek ama biz turkuz hey de hey uzerinden urettigimiz bir muhafazakar, paranoyak setimiz varsa onlarin da aile en muhim seydir uzerinden, hulyanin uzerinden urettikleri politika setleri var. Kisaca ABD muhafazakarliginin kaynaklarindan birisi aile.

Trump'i gecelim, Pence zaten ruh hastasi bir adam. Karisi yoksa baska kadinlarla yemek falan yemiyormus, bir suru manyaklik. Yani artik onun muhafazakar aile tasavvuru hiper boyuta gecmis. Bir sembol yani bu.

Ama tekrar genellemeye donelim. Mesela "demokratik egilimli" Oregon'da durum bu: www.google.com.tr

su haritada cok guzel eyalet ve county olarak gosteriyor. www.nytimes.com

Birkac daha yogun nufuslu county demokrat ama kalan countylerin hepsi cumhuriyetci. Simdi demokrat diye yerlessen, ucuncu gune kafayi yersin belki. Yani demeye calistigim Amerikalilar soyledir ya da boyledir genellemesi hakikaten calisan bir genelleme degil. Bir kere hangi Amerikali? Hani mesela Amerikali tipi nedir? Bence oyle bir tip yok. Binbir milletten, tipten insan.

Devlet ve milleti ayrimina gelince de, gene bence, ABD federal devleti dis politikada hakikaten korkunc bir sey. Bunu savunmak bile abesle istigal. Eyalet duzeyine gecersek ise, gene genellemek imkansiz. Birinde Darwin okutulmuyor otekinde ot serbest vs. Hani tabii ki bir takim referans noktalari ile genellemek icin cerceve yaratilir ama cok da kestirmeden genellenemez bence.

Neyse, oyle kimseye su boyle bu boyle demek icin yazmadim. Oyle gibi oldu da :) Tartismayi gorup ortaligi bulandirayim dedim :) Yoksa ABD iyi ya da kotu gibi moral bir tartismada zaten bir yerim yok. Kategorik olarak bilim disi bir soru bana kalirsa. Bir de devlet her yerde cok da matah bir sey degildir ya. Devlet devlettir iste.

@der meister

Aslinda ayni seyi soyluyoruz, ama olayi YouTube kaynakli vermekle orada yasayanin soylemesi arasinda fark var. Yoksa ben de Wyoming'de Utah'ta Arizona'da eyalet disina cikamis kisiler gordum. Ancak kaynaklar cok farkli anlatabiliyor muyum, biri orada yasayan biri digeri YouTube videosu? Sana Rusya konusunda guvenirim ornegin, cok arastirdin ama baskasinin YouTube'da izledigi videolara guvenmem. Bir de beni rahatsiz eden, sanki Amerika'da ve Avrupa'da kotu seyler son 10 yilda ortaya cikmis gibi bu ulkeleri kotulemede bir patlama yasandi! Onune gelen sozlukte duyuruda Avrupa'yi Amerika'yi kotuluyor. Su Almanlar bizi kiskaniyor, Ingilizler havalimani acilmasini istemiyor geyiklerinin baska turlusu donuyor. Su filmi izledim Amerikalilar cok kasinti insanlar, su haberi izledim ABD'de cok evsiz var, su facebook paylasimini gordum surasi bok burasi bok gibi soylemler gercegi yarim yansitiyor. Kolaysa kendi mahallelerini elestirsinler. ABD'yi de elestirsinler isterlerse ama duzgun bir kaynaklari olsun. Siyasi nedenlerle Bati'yi elestirmek moda oldu iste. Adamlar sanki kendileri bok icinde yasamiyormus gibi surekli ABD'nin Avrupa'nin eksiklerini ariyor. Hangi ulke mukemmel ki? Hem Avrupa'da yasadim hem Amerika'da. Ben aslinda savunmuyorum. Dogrulari soyluyorum. Iyi yani da var kotu yani da var, ama dedigim gibi aychovsky soylediginde sesimi cikaramiyorum cunku orada yasiyor ve dediklerine katiliyorum.

yok, hiçbir zaman olmadı. hiç yalnız hissetmiyorum

var. karakter olarak duyurucuların bildiği üzere olabildiğince detay vermeye, kendini anlatmaya gayret eden biriyim. haliyle hayatımda yer edinen insanlar zaten genelde nasıl hissettiğimi, nasıl biri olduğumu bilir. ne hissettiğimi ve dediklerimi anlayabilecek, anlamasa bile anlamaya çalışabilecek ve yargılamayacak insanlar da var. birden fazla. bu konuda genellikle yapıldığını düşündüğüm bir hata var: çok özel, erişilmez bağlar kurmaya çalışıyoruz. beni çok iyi anladığını ve yargılamadığını düşündüğüm insanlar yakın arkadaşım bile sayılmaz aslında. bana çok anlatıyorsun vikvik diyorlar da anlatmazsanız, korkarsanız hiçbir zaman "her anlattığınızı anlayacak" birini bulamazsınız. yoldan geçene hayat hikayenizi anlatın demiyorum ama korkmayın. kendinizi ifade etmekten, anlatmaktan, tanıtmaktan çekinmeyin. sevmeyeceklerse en azından sizi olduğunuz şey yüzünden sevmesinler. şu yaşıma kadar böyle yaşamaya gayret ettim, bence gayet de iyi yaptım. anlatmazsanız anlamazlar. "anlatmak istemiyorum" derseniz sizin tercihiniz elbette ama anlaşılmak istiyorsanız anlatmak zorundasınız, denemek zorundasınız.

***

bir insan bence tamamen anlaşılamaz çünkü insan genelde kendini bile tam olarak anlayamıyor. zaten bence buna gerek de yok. birini anlamaya çalışmak, sınava çalışırken kitaptaki her kelimenin altını çizmeye benziyor. buna gerek yok. etkisiz, verimsiz, faydasız, şerefsiz. konuyla ilgili olarak mustafa topaloğlu'nun çok sevdiğim bir sözü var, kendimce düstur edindim,


"Wear it like an armor and it can never be used to hurt you."

Var. Her tür saçma şeyi söyleyebilirim, beni yargılamaz.

yok maalesef
hissediyorum
-onunla alakalı olabilir ama tamamen bi kişiye de bağlamıyorum.31 yıllık hayatımın sonucu.
-bu sorunun cevabı net olamaz, sonuçta başka hayatları yaşıyoruz, çok kolay bişey değil tamamen anlaşılmak.gerçi ben artık sonuçta hormanlar,kimyasal reaksiyonların yönlerdirdiği yaratıklarız diyip pek sallamıyorum da

Yok. anlayabilen, paylaştığım, anlayacağını tahmin ettiğim birileri olsa da bahsettiğin "tamamen"in içini doldurabilen kimse yok bu aralar.

Var, çok şükür.

Kisisel olmayan soruya kisisel cevabim anlasilmanin benim icin sevmek veya sevilmekten daha da onemli oldugu. Bir kisinin beni %100 anlamasini ya da %100 yargilamamasini beklemem, ben kendimi %100 anlamiyorum, kim beni %100 anlasin. Bir kisiden boyle bir sey beklemem ama bir durumda en az bir kisi tarafindan anlasilmayi beklerim. Anlasilmayi iletisimin temel yapitasi olarak goruyorum. Anlasilmadigim kisiler duvara konusuyormusum hissi veriyor. Anlasildiktan sonra yargilanabilirim; hic guzel bir his degil, olmasa daha da tercih sebebi ama yargilanmak daha katlanilabilir ve geri bildirimi olan bir sey. Anlasilmamak tam bir kabusun icinde olmak gibi. Boyle kabus gordugunde bagirmak istersin de sesin cikmaz ya, anlasilmamak oyle bir sey benim icin. "E ben kendimi yirtiyorum, beni neden duymuyorsun" hissi. Belirli bir miktar anlasilmadan karsindaki ile bir baglanti kurmak mumkun olmuyor.

Bir de bugun beni anlamayan yarin anlayabilir, bugun anlamayan yarin da anlayabilir. Ayni sekilde ben de onlari zamana bagli olarak anlayabilirim, anlamayabilirim. Bugun basima gelen kotu bir durumda neden agir tepki verdigimi anlamayan biri, aynisi basina gelince beni anlayabilir, uc gun sonra acisi gecince yeniden anlamayabilir. Ben kotu bir sey yapsam, bugun anlayis gosterebilir ama ayni kotu durum kendisine yapilinca anlamayabilir. Ruh esine inanmak gibi bir sey bence, her an her konuda her durumda anlasilmayi ve de ustune yargilanmamayi beklemek. Anlamanin kolay oldugu durumlar ve zamanlar da oluyor, anlamak icin aktif caba gerektiren durumlar da. Onemli olan da o gayreti gosterebilmek.

Kisisel olan soruya cevabim ise her seyimi rahat rahat anlayabilecek kisiler var ama her zaman onlara yigilmam, her zaman onlara yigilirsam o da yorulur. Ayni sekilde her zaman kendime yigilirsam ben de yorulurum. Bu dayanisma her sekilde lazim geliyor, hatta bazen senin kafanda bir fikir varken bile birinin kendini sana anlatmasi bile lazim geliyor. Bazen kendinin anlamadigini baskasi anliyor. Dunyada nerede durdugunu bilmek ve bu sosyal labirenti bir miktar da olsa cozumlemek onemli geliyor bana.

Birkac hafta once bir durum oldu ornegin, o kisilere anlattim ve duygularimi da paylastim, hatta bol bol sarildik ve karsilikli biraz aglastik da ama icim hala sis sis kaldi. E simdi ayni kisiye civatasi bozuk musluk suyu gibi tum duyguyu yigip biraksam, hem ona fenalik gelir, hem ben ona kiyamam. Dolayisiyla havuz problemi gibi sisen ici bir musluk acarak bosaltmak lazim gelir bana, onu da genelde bircok durumu anlayabilme potasiyeli gordugum kisiyle yaparim. Gelip Duyuru'ya duygu kusmuslugum da coktur mesela.

köpeğim var. başka sanmıyorum.

Öyle birisine ihtiyaç duymuyorum çünkü komplike, anlaşılması zor bir insan değilim.

var, kardeşim. psikolog zaten herif. yani her şeyimi anlamasa bile anlamak için çaba gösterir, yargılamaz çoğu zaman.

bir insan tamamen anlaşılabilir mi? kusura bakma ama çok boş ve soyut bir soru bu. insan kendisini bile tamamen tanıyamazken bir başkası onu nasıl her şeyiyle anlayabilir? ayrıca insan çok katmanlı ve çok yüzlü bir varlıktır. kimisi senin bir yanını anlayabilirken, bir diğeri o yanına hiç anlam veremez.

yok sen anlamadın ile pardon ben anlatamadım insanları denk gelir hep hayatta.

Vardı, farklı şehre taşındı. Yalnız kaldım amk.

Var kanka.

Yok.
Evet.

Edit: Bir tane var. Ama iletişimimiz yok artık.

Aha, en sevdiğim soru!

Var öyle bir kimse, birden fazla kimse var hatta. Anlamasa da yargılamaz, anlamaya çalışır. Bu çok güzel bir şey -ki buna rağmen ben her şeyi anlatan bir insan değilimdir.

Mühdeşem bir alıntı bırakıyorum buraya, bunun için iki tane tik isterim:

“Ormanda yolunu yitirmiş çocuklar gibi terk edilmişlik içerisindeyiz. Önümde durup bana baktığında, ne sen benim içimdeki acıları anlayabiliyorsun ne de ben seninkileri ve senin önünde kendimi yere atsam, ağlasam ve anlatsam bile, biri sana cehennemi sıcak ve korkunçtur diye anlattığında cehennem hakkında ne bilebilirsen benim hakkımda da ancak o kadarını bilebilirsin."

var ama evlendikten sonra onunla karşılaştık, yapacak bir şey yok. başta onunla tanışsaydım durum farklı olurdu.

Yok maalesef. Gerçi benim “en yakın arkadaşım” olarak adlandırdığım biri de yok. Yalnız hissetmiyorum.

Var ama çok farklı dünyalardayız.

var, ne yapsam, ne söylesem, ne etsem yargılamaz, beni bilir, anlar, içimi görür. 23 yıllık dostum olur kendisi. bu boyutta olmasa da beni yargılamayan ve anlayan başka yakın arkadaşlarımda var.

Var.

Yok, olmasına da gerek yok. Olsa iyi olurdu.

Var da ben hic yargilanmamayi sevmem. Yargilama ne icin var? Bazen yargilamak ve yargilanmak gerekir. Yargilanmayi iyilik olarak kabul ederim duruma gore. Yne duruma gore kendim de yargilarim.

bi tane var. ne söylersem söyleyeyim, ne yaparsam yapayım yargılamayacağından eminim. arkadaşım kendisi. ben onu yargılarım mesela ama o yapmaz biliyorum. hem anlıyor, anlamaya çalışıyor hem de ne zaman ihtiyacım olsa ne yapıp edip yanımda olacağını biliyorum. dünyanın en kötü en saçma şeyini de yapsam yine beni anlar. ben ona karşı o kadar değilim, ortak arkadaşlarımız bana zaafı olduğunu düşünüyor :P

Tam olarak olmasada anlaşılabildiğini görünce insan seviniyor
Anlayan insanlar olmayınca yalnız hissediyor insan ayrıca anlaşılmayı beklemek nafile değil

oha, ilk soruya var dediğim için diğer sorular elimde patladı. Hiçbirini cevaplayamıyorum.

ekstra soruyu cevaplayayım; bir insan tamamen anlaşılabilir, bunun için birkaç yeterliliğin üst üste gelmesi gerekiyor sadece. Olur yani, teknik olarak mümkündür.

Yok, yalnız hissettiğim dönemler oluyor.

kişinin çok zaman kendisini bile anlamlandıramadığı bunu ben mi yaptım dediği zamanların olduğu bir duygu,düşünce dünyasında sizi sizden başka anlayacak birisinin olması çok zor.

aman olsa ne olmasa ne ben kendimi anlayamadıktan sonra.

Araba kirala git, 360 tl'ye 3 gün araba kiralanır, gider gelirsin işte. Benzin masrafın olur ama bence çok olmaz sonuçta ayvalık o kadar da uzak değil.

Obilet'ten baktim epey bi otobus seferi var. 100 liraya cuma gecesi de cumartesi sabahi da var efetur, uludag falan.

Arkadaşlar söylemeyi unuttum. Cumartesiden kastım 18 agustos cumartesi.

17 agustos cuma gecesi ve 18 agustos cumartesi sabahı yani. Mobildeyim. Kusura bakmayın.

17 agustos'ta istanbul'dan ayvalik'a nasil bilet olmaz? nereden bakiyorsun?

@der meister 17'sinden itibaren tatil oldu.

18 Agustos 11:15 Uludag Istanbul Anadolu - Ayvalik. Uc koltuk bos. Olmadi 7'de feribotla Bandirma'ya gidip oradan 10 otobusune binebilirsin ama bu biraz riskli. Feribot 150 dakika diyor. Yarim saat icinde otogarda olunur mu olunmaz mi bilmiyorum.

ayvalık otobüsleri nereden kalkıyorsa... dediğim otobüsler kurumsal büyük firmalar değil. daha çok yerel olan firmalar. onların oraya git. tek kişiyim şoförün yanına da otururum diyin bişeyler çıkar.

o zamana kadar blablacarda fırsat sayısı artar.

idoyla bandırma, ordan otobüsle ayvalık.otobüsle ayvalık bileti bulamazsan, otobüsle en kötü balıkesir, oradan vip tur gibi araçlarla ayvalık.

Geçen arkadaşlar pazar gecesi ayvaliktan İstanbul'a bilet bulamamışlar. Sonra gara gitmişler böyle çok insan varmış, Boole şehir merkezine ci minibüs gibi bişey çıkarmışlar.

(0266) 715 58 61 bu numaradan bandirma-ayvalik biletini ayirt 50 tl bandirmaya vardiginda veriyorsun parayi araca binmeden, ido saatine gore de sana binecegin araci soyluyorlar bence rahat oluyor. www.ido.com.tr burdan da biletini alirsin 70 tl yer var gorunuyor.

%50 mi? Vay babanin kemigine

Buhar olur da ise yaramaz. Hamam gibi olmaz yani. Suyun altında oturun daha mantıklı.

Valla bu gece 12den sonra dogalgaz %50 zamlaniyormus, soyle bi guzelce uzun uzun keseleneyim bari son kez :)

dogalgaz ureticiler icin zamlaniyor, bizim icin degil. ucu tabii yine bize dokunacak, en basta yakinda elektrige saglam bir zam gelir ama bu gece 12'den sonra siz evde kullandiginiz dogalgaza %50 daha fazla odemeyeceksiniz.

2-3 hafta onceden sorarim. sormamissam veya bulamamissam gittigim yerin 'last minute couch' grubu varsa oraya yazarim, donerler illaki.

2-3 kisiye atarim, red geldikce baskalarina da atarim. farkli kisilerden kabul alip sonra aralarinda secim yapmaktan hoslanmiyorum.

ben kimim, seyahatim nereleri kapsiyor ve toplamda ne kadar suruyor, o kiside kac gun kalmak istiyorum, kac kisiyiz, profilini okurum mutlaka, ortak bir sey varsa belirtirim, ortak bir sey yoksa profilinden bir seyle ilgili yorum yazarim.

goturmem ama gittigim yerde sarap vs alirim ya da disarida cay/kahve/bira ismarlarim.

nereye, hangi kosullarda gittigime bagli.

ben 2-3 hafta onceden yaziyorum. cevap gelirse en gec 2-3 gun icinde, genelde 24 saat icinde geliyor. esmer bir turk erkegi oldugum icin her seferinde ucer kisiye yaziyorum cunku %95'i reddediyor. kisaca kendimi tanitiyorum, su tarihlerde sehirde olacagim, cocugunuz olayim mi diyorum. ozel bir sey yazmiyorum. eccuk sirinlik, yavsaklik yapiyorum.

hediye gotururum evet. kiyafet icin bir sey diyemem, bazen YOLO yapip bir aylik yola don atletle cikiyorum bazen bir hafta icin uc bavul esya cikiyor, hicbirini giymiyorum.

sydney - canberra

edit: ben melbourne sanıyodum lan başkenti ahahah o bile değilmiş.

Sidney - Canberra

Zurich - Bern

kanada'da var bu. toronto, vancouver ve montreal baskent ottawa'dan cok daha fazla bilinir genelde.

rio de janeiro, sao paulo - brezilya
toronto, vancouver, montreal- kanada
şangay, hong kong - çin
girne - kıbrıs
mumbai - hindistan
kazablanka - fas
mekke, medine - suudi arabistan
new york, los angeles - abd

Shanghai - Beijing

almaty - astana

Barcelona Madridten çok biliniyor bence. Gerçi orada politik durum da var.

balayi konseptli turkler icin:
Phuket > bangkok

tayland’a gidip bangkok’u gormeden gelen var.

mobilden gieiyorum düzeltemedim

etki değil video olacaktı başlıktaki kelime

speedy mustafa ? :D
www.youtube.com

çok teşekkürler, evet speedy mustafa idi

BİLETLER
BİLETİX’TE

Global versiyon:
youtu.be

Ahaha :) ilk defa görüyorum speedy'i. Koptum sonunda :) biletler biletix'te.

bu arada gerçekten mustafa'ya nutella atmışlar

www.youtube.com

abi su an otobusteyim, kahkaha atmamak icin zor tutuyorum kendimi. bu videonun en buyuk gizemi benim icin nutella kismiydi. cidden atmislar jddkskssk

Benimki.

Ben üğpoıuy in neden yaratıcı geldiğini merak ettim valla

benimki. çünkü beni çok iyi anlatıyor. genelde yanlış anlaşılıyorum.

bence de benim nick.

benim ki değil onu biliyorum bi boka benzemiyor.

market arabasıyla terör estiren trafik canavarı.

popolocoqoqo

üğpoıuy neden yaratıcı ben de merak ettim? qwertyu olmadığı için mi, yoksa kız olduğu için mi? böyle yürünüyor mu? ahahaha

Senin nickin bile daha iyi bence eğer "iyi" endişesi içeriyorsa. "Benim nickim değil"ler arasına ben de katılıyorum neticede iş görsün diye olan bir şey. Genel olarak da Türkçe karakter içermeyen (ş yerine s, ı yerine i gibi) nickler, anlatım bozukluğu ya da imla hatası içeren nickler ve yeterince karakter olduğu halde boşluk bırakılmadan yazılan nickler dışında hemen her nicke sıcak bakıyorum. :D

cosmicgadin

zam sampiyonu domates vardi eskiden, baska bir nick'le aramizdaysa selam olsun, bayagidir gormuyorum. kaynaklarini etkin kullanamayan iktisatci idi sanirim onu da cok begeniyorum. bir tane daha kelime oyunlu vardi ama cikaramadim. intihal komandosu tarzi bir kelime oyunuydu, cok hostu djkdkdk

Yazarken ellerini bırakan var süper bence

"kanzuk seni yiyeceğim arslanım" banlandı ama arkadaşım.

altin yumurtlayan lavuk yazinca aklima geldi, duyuru'da degil ama eksi'de (dusununce aslinda ayni zamanda duyuruda da) "atakan seni sikecegim arslanim" vardi fjjdjskd her aklima geldiginde yariliyorum hala. her kelimesi ayri, butunu ayri komik geliyor. o tehditkar ama ayni zamanda sogukkanli ve yatistirici tavir...

ananiyimioguz

senialanaglasin’lı nick’i her gördüğümde tıhıhı diye güldüğüm için o.

godoşu beklerken vardı mesela. Tanımam etmem ama ilk aklıma o geldi.

Bir de benimki tabii.

Kelime oyunlu nickleri seviyorum nedense bi sürü var nihlist nihlistim demez herkes kaka yapar gibi bi nick vardi bunun gibi seyler iste

güzeli bilmiyorum da senialanaglasin... komik geliyor bana da +1 sdjkhfjsk

teoride feminist pratikte geyşa çok güzel bence

şerefsizim benim aklıma gelmişti. geçen hafta ben açacaktım bu duyuruyu, arada kaynadı gitti.

el cevap:
feridunbitir (uzun zamandır görmüyorum kendisini)
ananiyimioguz

Hayat aklını konuşacak bir filozof üret+1

Sahibine de söyledim. Çok güzel nick gerçekten.

‘Barbara herhalde barbara manken olan’

Böyle biri vardı yanlış hatırlamıyorsam.

ayrıl coco
Kitap arasında kalmış silgi tozu

benimki +1

En cok hosuma giden nick'market arabasıyla terör estiren trafik canavarı' ;)

Benim nick değil mi ya? Cevaplarda göremedim.

"market arabasıyla terör estiren trafik canavarı" hoşuma gidiyor. Bir de "j r r tolkien hayrani"

üğpoıuy nasıl yaratıcı yahu ilginçsiniz. :d

kaptan maydanoz sevimliymiş cidden. tnşlm mı? .s

zam sampiyonu domates +1

benimki çünkü telaffuz edemiyorsunuz

hangi ildesin?

hiçbir planım yok. param olursa annemi görmeye giderim bir ihtimal. yoksa otururum evde, okulsuz-kurssuz 2-3 gün camış gibi yatmanın tadına doyarım. kaç gün ki zaten tatil?

@der meister naptın ya, pts yarım günü saymazsan 9 gün tatil var...

Bizim evimize gelen giden olmadığı için yatıp dinlenmeyi düşünüyorum.
Eğer ziyaret edilen bir ev olsaydı mutlaka bir yerlere kaçardım.

Ben tüm tatil boyunca yatıp film izlemeyi ve kitap okumayı düşünüyorum.
Gördüğüm bazı yapımları listeme eklemeye başladım yavaştan.


Bu arada neden yalnız olmak tatil planınızı iptal etmek için bir sebep oluyor ki.
İnsanlar yalnızken de gayet güzel zaman geçirebilir.
Geç değil, turlara bakın ya da sakin yerlere gidip hem dinlenin hem gezin.
Benim maddi durumum el verseydi yalnızlık falan dinlemez yakın da olsa bir yerlere giderdim mutlaka.

@redskull kocaelideyim

bence yap gurcistan.

benim gurcistan (tiflis + svaneti veya tusheti'de çadırlı kamp) + son birkaç gün memleket.

kuzenimin satış koyması ve yalnız kalma ihtimalimde bile gidicem ben gurcistana

datça'da kamp yapıcaz kısmetse arkadaşlar ile. o olmasa bisiklet turu yapardım çadırlı. tek kişilik sıkıcı görünebilir ama insanın kendini tanıması ve keşfi için çok özel ve önemli bi tecrübe. bu fırsatları kaçırmayın, gezin dolaşın yeni insanlarla tanışın. ben asos'u gezmek istiyorum bisiklet ile, son baharda yaparım büyük ihtimalle izmir'den çıkıp. ha kuzenim beni yalnız bırakmaz ayrı mesele.

ilk gün aile, sonrası alanya galiba, daha belli değil. olmadı köyde kafa dinliycem ki bir yandan canım bunu istiyor. bakalım...

köyü bekliyorum adım adım, kurban kesilir kavurma yapılıp yenir, etin tadı süper olur.

gelen çocuklara şeker verilir, tanıdıklık durumuna göre harçlık vs. verilir.

verandadaki salıncakta malak gibi yatılır.

bahçede olmuş meyvelerden yenilir.

baklava börek çörek itinayla yenir.

bendeki planlar böyle :))

Bi aksilik olmazsa Ukrayna.

Haftada 72 saat çalışıyorum günler yetmiyor : ) Tek tatil günüm Pazar, göz açıp kapayıncaya bitti.

Gün boyu uzun dönem projelerime fiyat araştırdım.

dota2; küfür kıyamet.

Ayni sekilde sıkılıyoruz. İnisler cikislar

ben de öyleyim ya. okulun açılması için sabırsızlanıyorum ama daha iki ay var neredeyse. kafayı yemeden eylül ortasına çıkabilirsem iyidir. çalışıyorum ama iş proje bazlı sayılır, o açıdan düzensiz. bu ara yok mesela iş. e bi' yere girsem bir ay sonra çıkacağım, kimse istemiyor öyle elemanı. gezip tozayım desem cebimde beş kuruş para yok. öyle salak gibi oturuyorum yani. bunaldım, bıktım, yıldım, diskindim. ara sıra biraderimle pişti oynuyordum şimdi o da yok, teyzemin yanına gitti. film, belgesel falan izliyom ama ondan da sıkıldım. şunu yazarken bile sinirden monitörü yumruklayasım geldi aq yeter.

atwar oynayasım var aslında ama orada da kaybetmekten nefret ediyorum, çok sinirleniyorum ajhasfjk. bir yandan sabaton açıp bir yandan blitzkrieg deyu deyu saldırır genç osman diyerek tüm avrupa'yı fethediyorum, sonra saatler boyunca imparatorluğumun yavaş yavaş çöküşünü izlemek zorunda kalıp hepten çıldırıyorum.

sıghıntı büyük. vatandaş tepkili.

Bugün geçmek bilmedi, yarın iş var. Salı günü uzun zamandır tanışmayı beklediğim bir arkadaşımla tanışacağım. Perşembe büyük ihtimalle işten kovulacağım. Yuvarlanıp gidiyoruz işte

Namaz kıl

Napcaz senle bilmiyorum, resmen kendinle mücadele ediyosun. Calm down

Zamanın hızlı akmaması güzel

Niye özgürlük getirsinler bize petrolümüz mü var, bor için de uğraşmazlar sanırım.

yok abi naptın. demokrasi ve özgürlük götürmenin maliyeti milyarlarca doları buluyor. suriye karışınca dünyanın düzeni değişti resmen. yunanistan ve bulgaristan'a sınırı olan 80 milyonluk ülkeye demokrasi getirmezler şu an, belki 6-7 sene sonra.

arka planda başka pazarlıklar dönüyor muhtemelen. s-400 mevzuu olabilir, suriye olabilir, genel olarak erdoğan'ı hizaya çekme isteği olabilir vs. o yüzden ayak yapıyorlar. ayrıca trump da şu ara dindar seçmene oynamak istiyor midterm nedeniyle.

ambargo uygulasalar da dolar 5 değil 6 olur, şu aşamada daha ağır bi şey göreceğimizi sanmıyorum. abd için tam baş ağrısıyız şu an, atsan atılmaz satsan satılmaz, bi yandan müttefik ama bi yandan kafasına göre takılıyo falan. radikal hamleler yapmazlar. gerek yok çünkü.

büyük devletler bolgesel çatışmalara ve bölgesel devletlerin (özellikle ortadoğu) savaşmasına olanak sağlamaya devam edecektir ama bir dünya savaşı en büyükler için bile korkunç bedelleri olan bir süreç. o yüzden dünya savaşı çıkmayacaktır.

uzun vadede yapmak istedikleri şeyler iran ve türkiye'nin karışması, bölünmesi, parçalanması, iç savaş gibi şeyler. bizim için felaket tabii.

Derin bilgim yok. Trump hükümeti için yorumum: Buradaki hükümet nasıl dış politikayı içeride kullanıyorsa. Bu mesele de Amerika için aynı.

Yani olay, trump’ın kendi seçmeninin gazını alması durumu.

Petrolumuz yok ama kibris ve dogu akdenizdeki dogalgaz rezervi pek cok seyi acikliyor.

Bence öncelikle gramer konularına hakim olmanız gerekiyor. Zaten vocabulary bilginiz iyiymiş. Ondan sonra da expressions öğrenirsiniz ve gelişirsiniz.

dil düzeylerindeki seviye aralıkları (yani, bir sonraki seviyeye geçmek için gereken çalışma/öğrenme miktarı) giderek artar. A1 de bu 90 saat civarı içinken B2'de 500-600 guided hour biçiminde. (yani öğretmen eşliğinde)
Öncelikle bu eforu sarf edin, sonrası kendiliğinden gelir zaten. Tekrar bir gözden geçirme ile yapılacak bir şey değil, seviyenize uygun, dört beceriyi geliştiren dersler ile bir öğretmen rehberliğinde mümkün.

şu durumdaysan zaten aslında reddit'te sörf yapabilecek konumdasındır sıkılmadan. bence bol bol okumaya ve yazmaya çalış. reddit bu açıdan çok çok güzel bir yer çünkü hem genel olarak gramere dikkat edilir, hem insanlar nasıl ingilizce yazıyor onu gösterir hem de senin yazabileceğin bir sürü şey olur.

bir de gramer çalış bence de. çoğu insan dil öğrenirken gramer kısmını önemsemiyor. bence tam aksine, gramer dilin en eğlenceli ve güzel tarafı. "yabancı dil öğrenmeye yatkın" denen insanların hepsinin kendi dilinde gramer temeli vardır. yabancı dilde gördüğünü uygulamakta biraz daha hızlıdır. genelde en büyük farkı yaratan bu olur.

çok basit bir örnek vereceğim: ben lisede yabancı dil okudum, 10-12 yıldır ingilizceyle içli dışlı biriyim, ielts ya da toefl gibi bir sınava girmedim (hem fakirim hem de ihtiyacım olmadı) ama C1'den aşağı olduğumu sanmıyorum. bazen benim bile nispeten basit görünen bir cümle kurmaya çalışırken afalladığım oluyor. bu noktada sadece grameri düşünerek çözüyorum.

örnek: "yav bulaşık yıkayan kadının bu konuyla ne alakası var" diyeceğim. "onun bu konuyla ne alakası var" diyecek olsam, "what does she have to do with it?" derdim. kadını tanımlamamız gerektiği için kafam karıştı, iş uzadı...

kafamda bölüyorum çat diye. en basit formu "what does she have to do with it" ya mesela. "she" yerine "the woman doing the dishes" koyuyorum. şrak diye oldu mu sana "what does the woman doing the laundry have to do with this?" he?

ingilizcede bu yöntemle kuramayacağın cümle yok neredeyse. en alası, en karışığı gelsin, en temel ve basit halini düşünerek pat pat yerine koyarsın. e zaten yıllar içerisinde bunu yaparken hızlanıyorsun, yani benim şu yazdığım şeyi düşünmek bir saniyemi bile almıyor, konuşurken yapabiliyorum direkt.

o yüzden okumaya, yazmaya ve grameri oturtmaya bak derim. bir de belki çok sağlıklı bir yöntem olmayabilir ama belirli bir konuya odaklanmak, bazı şeyleri içselleştirmek açısından çok faydalı oluyor. ben 19 yaşımdayken (ingilizceyle aktif maceramın 7. senesi) yazma ve konuşmada gayet iyiydim fakat anlamada zorlanıyordum. bir dizi izlesem harfiyen anladığım yer %40-45 civarında kalıyordu.

sonra ben bir sene falan gece gündüz dota maçı izledim. ingilizce geliştirmek için değil tabii, sevdiğimden. konu belli, ortada maç var. dolayısıyla terimler, cümle yapıları vs. genelde benzer oluyor ama çok katı da değil. başlarda çoğunlukla yine anlamıyordum. bir yılın sonunda ise o %40-45 dediğim oran %80'lere fırladı.

diğer cevaplarda da yazıldığı gibi, b1'den b2'ye geçmek, a1'den a2'ye geçmeye kıyasla daha zordur ve daha uzun sürer ama belirli eşikler vardır işte onları aştığında da bir hafta içinde "aaa daha geçen hafta a2'ydim lan ben ne ara c1 oldum" diye sorarsın kendine, olursun.

uzun lafın kısası gramer, gramer, gramer. kelime bilgin B1'e göre epey üst düzeyse zaten sıkı bir gramer çalışmasıyla 6 ayda bile C1'i bulabilirsin. aheste aheste ilerlersen de bir yıl diyelim hadi en fazla.

Chrome eklentisi olarak Transover kullanın. Duyduğunuz her kelimeye sözlükten üşenmeden mutlaka bakın. Ben de aynı dertten muzdarip idim. C2 olana kadar böyle gideceğiz. Yolu bu yani.

Tureng de aşırı iyi. Anlamlardan biri kalmazsa çağrışım yoluyla başka biri kalabiliyor aklınızda.

Şu abiyi takip et;
www.youtube.com

Hangi dil olursa olsun B1'den itibaren bol bol yabancı yayın 'tüketerek' adeta dilin içinde yaşamaya çalışmak gerek.

Derdin muhtemelen şu: Önce Türkçe düşünüyorsun, sonra düşündüğünü İngilizce'ye çevirip aktarmaya çalışıyorsun.
Oysa İngilizce düşünmen veya bir noktadan sonra refleks haline getirip düşünmeden konuşabilmen gerekiyor.

idexo +1,

Isin gramerle cok alakasi yok bence, ben C1'in ama gramerim sifir sayilir, tenslerin adlarini bile bilmiyorum. Isin onemli kismi olabildigince yayin tuketmek, ingilizce bir sey okurken okudugunu kafanda turkceye cevirmeden okudugun gibi anlaman lazim. Bir yerden sonra zaten turkce yerine ingilizce dusunmeye basliyorsun ve boyle olunca cumle kurman akici hale geliyor.

Bazi podcastlarin scriptleri de paylaşılıyor. Dinlerken okuyarak takip edin. Bir de devamlı yabancılarla pratik yapın. Bir ton uygulama var artık bu türde.

Şortun altına kısa tayt giy?

edit: Şortu giymeye çekindiğin için kısa tayt dedim.

@idexo tayt giymek problem zaten, şort neden giyeyim üzerine

erkeğim, tayt tecrübem kışın giydiğim İÇ DONUyla sınırlı ama şortun acayip rahat ve güzel bir şey olduğunu söyleyebilirim. kendini içinde rahat ve iyi hissedebileceğin bir şort al bence. fiziğinin nasıl olduğu önemli değil, spor yapıyorsun sonuçta. beğenmeyen dönüp kendi gtüne baksın. spor için şort en güzeli. bu sıcakta taytın düşüncesi bile iğrenç bence de. derinin hava alması lazım, püfür püfür olması lazım. taytla spor yaparsan 10 dakikada buharlaşırsın, 100-120 litre su içince biraz kendine gelirsin sanırım anca.

Linklerdeki içi taytli sortlar gayet kullanışlı ve rahat. Baska turlu şort giyilmez zaten rahat hareket edemezsin. Tayt ve şort arasında fiziğin nasıl olduğu konusunda fark yok bence.

fiziğinin nasıl olduğunun önemi yok. istersen obez ol; kendini nasıl rahat hissettiğin önemli.

bu kendinden taytlı şortlar spor yaparken rahat. eğer spor salonuna birini düşürmek için gitmiyorsan tavsiye ederim <3

Evet şort kesinlikle daha rahat ve kullanışlı ama ozellikle bacak çalıştığınız ekipmanları işiniz bittikten sonra havluyla silmeniz gerektiğini de unutmayın lütfen.
Bazı salonlarda bağzı kadın arkadaşlar bu konuyu atlıyor hepsine laflar hazırladım ;)

karayoluyla gidecek olursanız arada rusya toprağına girmeden ukrayna geçilmiyor diye biliyorum. rusya vize istiyordu en son.
onu da geçtim binlerce km zaten, vizesiz makedonya tüm romanya filan demek...
bu ülkelerden birinden diğerine uçak olduğundan emin misiniz?
Makedonya-kosova-sırbıstan-bosna gibi güya yakın ülkeler bile birbirine 4-5 saat sürüyor. 2 hafta bile olsa o rota olmaz. araba kiralasanız her ülkede al bırak 1 gün yer.
en başta uçak bağlantılarına bir bakın da ona göre plan yapın.

merak ettiğimden harita açıp baktım:)
makedonya uçup kosova sırbıstan romanya --moldova odesa veya --lyiv. harita üzerinden en oluru bu duruyor.

@niye ama, romanya vize istiyor diye biliyorum.

bu mevsimde ukrayna ve belarus da dahil olmak üzere her yer sıcak olur ama buradaki kadar bunaltıcı değildir istisnai durumlar haricinde.

gürcistan'dan vizesiz ukrayna'ya geçemezsin. ukrayna'ya gidersen de geçebileceğin yer en fazla trenle (uçak çok pahalı) veya arabayla belarus olur. ikiden fazla ülke görmek istiyorsan sırbistan-karadağ taraflarına gidip gürcistan yahut ukrayna'yı unutman lazım. yani,

1) sadece gürcistan
2) belarus-ukrayna
3) karadağ-sırbistan-makedonya

tarzı bir şey düşünmen gerek.

romanya da istiyorsa harita üzerinde bile olmuyor o zaman :)
tabi gürcistandan ukraynaya oradan da makedonya ya uçak varsa bilemem. en bağlantılı uçak olabilecek yer ukrayna, koca ülke.
sadece makedonya gidiş gelişler 1000 lira filan olmuş zaten delirecem.

4 gündür arkadasimla ve bize eslik eden bir yayla köpegi ile yayla evinde kaliyorum. Tamamen saglikli ve taze ürünlere evde kahvalti :p öglen cikip gezmece, hava kararinca sobayi yak, gaz lambasini yak falan sonra raki iceriz herhalde :)

sabah denize gitmeyi, ardından bi yerde öğle yemeği yiyip, eve gelip tez yazmayı planlıyorum.

ha olacak olanı da söyleyeyim, sabah kalkamayıp denize gidemeyeceğim; öğleden sonra tv karşısında kahvaltı yapıp koltukta pinekleyeceğim.

at fava bekle /:

Sabah ormanda piknik. Öğlen çamaşır var atıştırmalık gider,.akşam yemeğine restoranlar kapalı pizzacı bakarız.

bi kız arkadaşımla alaçatıya gideceğiz. gerçi öğleden sonra olacağı için brunch gibi bişey olacak. sonrası için plan yok.

Uykuya yenilmezsem sabah çok erken kalkip denize inip yüzmeyi, sonra gelip güzel bi kahvalti yapmayi planliyorum. Sonrasi belli degil.

Kuzenin düğünü var muhtemelen sabahtan akşama koşturacam.

Nöbet :(

erkenden kahvaltı sonra deniz <3

sansliysam evde yatip uyuycam ve bir an once pazartesi gunu olmasini bekliycem. bi planim yok.

kahvalti evde, sonra da ev. ev ev ev.

son bir haftadır çılgınlar gibi çalıştığım için yarın evi toplayacağım, çamaşır yıkayacağım, akşam üstü de sahile iner 2 bira içer erkenden yatarım diye düşünüyorum.

Sabah erkenden kalkıp Türkbükü'ne gidecegim. Gece de dönüş için yola cikacagim.

24 saat boyunca nöbet :(

boğazda kahvaltı ardından polonezköye piknik

Evde kahvalti.oglen 2'de is basi gece 12'de paydos.mukemmel bi pazar :(

Gözlerime çayla ıslatılmış pamuk bırakıp saatlerce yatmayı planlıyorum.

aslında kardeşimin dogumgünü ve bir dogumgünü kahvaltısı hazırlamayı planlıyordum. evde hiçbir sey yok belki birazdan markete giderim. sonrası ev

Kahvaltıyı bisiklet üstünde yaptım (muz) günün z raporu 128 km 1650mt yükseklikle bisiklet.

Üstteki arkadaşla güzel denk gelmiş bende Mezbaha no5 i yazmaya girmiştim o da kurt vonnegut

Sanırım en son satın aldığım kitap birine hediye etmek için Küçük Prens'ti.

Oğuz Atay gibi Saint-Exupery de pek anlaşılmadı : (

İndirme sayılıyorsa da kendim için en son indirdiğim: Harry Browne - How I Found Freedom In An Unfree World

Bunu henüz okumadım. Normalde e-kitap okuyucu bile kullanmıyorum direk laptoptan okuyorum : )

Çok uzun zamandır kitap almadım.

gogol - müfettiş
cevat fehmi başkut - buzlar çözülmeden

ödev için aldım, güya ikisini okuyup karşılaştırarak kompozisyon yazacaktım ama allah affetsin yapmadım, hocam da sağolsun üstelemedi çok puan kırmadı. okuyacağım bir ara.

Amin Maalouf - Afrikalı Leo

Melisa kesmez- atları Bağlayın Geceyi burada Geçireceğiz

John verdon - seytan ayrintida gizlidir
George orwell -1984
Jane casey -11.kat

ortega gasset - insan ve herkes

Yer altından notlar
Savaş sanatı
Siddharta
Satranç
İnsan ne ile yaşar

Steve Biko- Siyah Bilinci
Aiskhylos- Zincire Vurulmuş Prometheus

necati cumalı'dan iki kitap
roald dahl ve robert graves'in öykü kitapları.

Sicher! Deutsch als Fremdesprache - Übungsgrammatik (B1+/C1 Niveau)

Suyu arayan adam
Saatleri ayarlama enstitusu

İrfan değirmenci, herlanda
Süha oğuzertem, eleştirirken

Pasaport

Pasaportun fotosu bence de :)

Passport photo: genel olarak pasaporta konmak icin cekilmis vesikalik fotograf anlamindadir (kanada'da boyle en azindan).

Pasaportun fotografi icin genelde "Scan of passport" tarzi bir sey soylenir. Basvurunun geri kalanina bakmak lazim.

"recent" dedigi icin pasaporttaki fotograf diye dusunuyor insan ama mevcut son pasaportunuzun fotografi da demek istenmis olabilir. belirsiz bir dil kullanildigi kesin. ben vesikalik diyorum son olarak. belki biometrik foto demek istemislerdir...

Passport fotograf vesikalık oluyor. Son zamanlarda çekilmiş vesikalık isteniyor bence.

pasaportta kullanılabilecek özelliklere sahip, yakın zamanda çekilmiş bir fotoğraf bence.

yani pasaport fotoğrafı "A" tipi fotoğraf olsun diyelim özellikleri itibariyle. işte beyaz arka fon, boyut, diğer gereklilikler vs... hah işte o kriterlerin tümünü karşılayan, resmi olarak pasaportunda da kullanabileceğin, tüm bu özelliklere sahip, yakın zamanda çekilmiş bir fotoğraf istiyor.

pasaporttaki haline kıyasla değişmediysen direkt onu da kullanabilirsin bence.

çok çok teşekkürler, sanırım pasaportluk bir fotoğraf anlamındaymış ve ben de o şekilde yolladım.

Biometrik foto diyo kisaca kafan karismasin bosuna

fortisvit +1

En mantiklisi Turknet. 59.90 oduyorum hiz 30-35mbps civari akk yok sozlesme yok.

www.turksatkablo.com.tr

şurda en alttaki tarife.

100 Mbps'ye kadar 100 GB AKN'li Eko-Sınırsız 130.99 tl dediği.

TV olarak tüm kanallar da açık. son derece memnunum.

maaşımı dolarla almıyorum ama 130 lira 26 dolar ediyor :)

Uydunet kullanıyorum. AKK yok, 25 mbps hız, modem dahil 75 tl.

O 24 mbps çakallıktan başka bir şey değil. 25 olsa, akn aşılınca 16 ya düşecek ama 24 olunca akn aşıldı mı 8 e düşürüyor bebeler.

Şuan için
türknet 75 mbps'ye kadar, 65 tl

Çok merkezi bir yerde olmama rağmen hız olarak 50yi hiç görmedim, bazen 30lara bile düşüyor.

herkes turknet, uydunet falan diyor da başkentte 600 milyor öğrencinin yaşadığı yerde altyapısı yok bu adamların. o yüzden mecburen türk telekom'dan aldım ben. 2 yıl taahhütlü. ilk iki ay 40 ya da 50 liraydı, sonra 75. 100 cigorayt akk, hız 10mbps. kotayı aşınca 5'e düşüyor.

yalnız yaşarken memnundum, iyiydi ama şimdi üç kişi eve çıkacağız ve yükseltme seçeneklerim aşırı absürt. akk 150gb'a çıkıyor, hız aynı, fiyat 210 lira. oldu aq. o yüzden mecbur (taahhüt bitmedi) bununla devam etçez gibi.

Telekom.

35mbit / 100 gb akn. 71 tl

Avantaji hiz 16ya dusuyor.

TTnet adsl, 100 gb akn, 16 Mbpsye kadar hız, 71TL.

Geçen sene 300 gb akn için 90 küsür lira demişlerdi, kabul etmedim ihtiyacım yok.

türk net

Turknet, taahhütsüz, 35 mbps, sınrsız, 65 lira(Engelli, şehit, gazi, malul veya yakını iseniz de 51 lira falan olması lazım, engelsiz tarife olarak geçiyor).

Müşteri himetleri olmayışından dolayı sorununuzun uzun sürelerde giderilme ihtimaline karşın interneti ticari faaliyetleriniz için kullancaksanız ya da ben internetsiz yapamam kardeşim, bi' dizi keyfimiz var onun için de türknet efendinin keyfini bekleyemem diyorsanız önermem. Bunun haricinde daha uygunu yoksa kesinlikle Turknet.

turknet olsa kullanirdim tasinmadan once kullaniyordum. ama simdi yeni yerde kapiya fiber var. 100mbit 200gb AKN ile 98 lira mi ne veriyorum ttnet. 100mbit de hiz alabiliyorum gercekten ama aradaki VPN 10mbit farka maloluyor. VPN kullanmazsan internetin yarisina erisemiyorsun zaten. turknet sansurleri uygulamiyor o iyi butun siteler acik vpn e gerek olmuyor.

ben ilk bi kızın videosunda görmüştüm ama o arabanın dışından çekilmişti ve kız şoför koltuğundan inip dans ediyodu, araba da yanında gidiyodu. daha güzel bi görüntüydü.

kaza videosu da after effects gibi duruyo.

www.instagram.com

Nereden cikti bilmiyorum da boyle internette dolasan ilginc/komik vidolaradan falan yayildi bence.

2- Yaparim niye yapmayayim? Dans guzeldir, yapmak lazim arada. Eglenceli seyler bunlar.

Şu videodan çıktığını düşünüyorum belki de yamuluyorumdur.

eksisozluk.com

burdan çıkmamıştır da taa 2010'da behzat ç'nin ilk bölümünün fragmanında vardı: vimeo.com

moda olmakta biraz geç kalmış :)

sosyal medyaya karşı falan değilim ama böyle maymunluklardan nefret ediyorum. büyük konuşmak gibi olmasın ama bir tanıdığım şu saçmalığı yapsa iletişimi keserim muhtemelen. hepsini geçtim bu zaten tehlikeli bir şey, hareket halindeki arabanın yanında dans etmenin mantığı ne? böyle aptal aptal şeyler görünce sinirleniyorum ben. herkes oturup fizik çalışsın kimya öğrensin demiyorum, evet eğlenceye ve şımarmaya da ihtiyaç var ama bu her yönüyle düpedüz gerizekalılık. üstelik tek amacı başkalarına "göstermek". tiksiniyorum.

bahsettiğim videoyu buldum.

www.youtube.com

Show mu degil mi bilmiyorum ama kamera ve sosyal medya günümüzde kitlelere ulaşmanın en etkili yolu.

O kadın tek başına büyük bir iş yapmamış olabilir ancak böyle bir protesto yapmanın mümkün olduğunu gösterdi. Kitlelere cesaret verdi. Protestoların amacı her zaman doğrudan değişiklik yapmak değildir. Algida seçicilik sağladı, insan hakları savunucularına moral verdi.

fazlasıyla. sadece Lufthansa pilotları iki yüzden fazla sınır dışı işlemini yolcuyu indirerek engellemişler, bir tanesinde böyle olaylar yok.

bir de istanbul uçağından "cehenneme" gitmekten kurtarmak falan diye bahsetmesine rağmen bu kadar sevilmesi enteresan.

Orada başkasını videoya almanın belki daha kritik kuralları falan vardır belki de. Ortam dar, kayda girmek istemeyenler olabilir ve çekerse çok daha büyük tepki görebilirdi muhtemelen bu yüzden sadece kendisini çekmekle yetindi. Ya da şu an ben çok pozitifim bilemedim.

Tabii ki "show". Protestonun temeli dikkat çekmektir zaten?

@babilbaligi

afganistan'a cehennem diyor. muhtemelen direkt ucus olmadigi icin istanbul aktarmali gonderiyorlar.

kendisi cekmesinin sebebi, baskalirinin izinsiz goruntusunu almak istememesi. deport edilecek kisiyi cekse daha "acikli" bi video olurmus ama saygili davranmis.

kizin yaptigina show demek acimasizlik olur. asil show isteyenler instagram'in, youtube'un yuzde 95ine bakabilir.

"bir de istanbul uçağından "cehenneme" gitmekten kurtarmak falan diye bahsetmesine rağmen bu kadar sevilmesi enteresan." denmiş. kız adamın afganistan'a gitmesinden bahsediyor.

başlığı açan arkadaş da "fenomen oldun" demiş.

kötü kalpli olup olmadığınızı bilmiyorum ama insanları tek bir bakış açısı ile değerlendirdiğiniz şüphesiz.

*shots fired*

şov. tipik beyinsiz sjw işte. afganı göndereceklerse bir sonraki uçakla da gönderirler. ayrıca sanırım hapis cezası alacakmış bu aptal isveç'te. sebebini bilmiyorum ama okuduğum kadarıyla "kanuna karşı geliyür" tarzı bir şey vardı. yani isveç yasaları bu adamın deport edilmesine karar vermiş, bu kız da bunu engellemeye çalışmış. ne suçu olarak geçiyor bilmiyorum.

göçmenlerin hepsi iyi değil maalesef. bu kızın da ya doğrudan şeytan ya da gerizekalı olduğunu düşünüyorum.

protesto işte. amaç konuya dikkat çekmek daha çok. bu sayede konu gündem oldu ve konuşuluyor işte. yoksa kız da biliyor tabii ertesi gün tekrar gönderileceğini.

şayet amaç hakikaten yardım etmek olsa o kız ya da bağlı olduğu aktivist grup, o kişinin afganistan'a gönderilmemesi adına yapılması gereken işlemleri yerine getirebilecek imkana sahiplerdir, öyle çok zor değil yani (kişinin suçlu olmadığını varsayıyorum) örneğin, almanya'da afganistan olmasa da eşcinseller için tehlikeli olan ülkelerden birisine gönderilmek üzere olan eşcinsel kıza burada bir aktivist yardımcı oldu ve şu an almanya'da yaşıyor. bilinmiyor tabii, bi yakın çevresi biliyor işte. bunun gibi her gün gerçekleşen onlarca örnek var ama haber olmuyor. bu ise ses getirmek için yapılmış bilinçli bir şov yani. sokağa çıkıp bir şeyi protesto etmek gibi düşün.

Ben video kaydi yapmasindan bahsediyorum. Kadaraja neyi alip neyi almadigindan degil:) Olayi videoya aliyorsun "bakin ben kahramanlik yapiyorum" gibisinden.

@ stavro: kayda aldığı halde salağın biri fiziki müdahalede bulunuyor. Almasa muhtemelen daha sert bir müdahaleden korktuğu için canlı yayın yapmış. Dünyaya duyurmak da cabası. O bakımdan şovdan ziyade bir güvenlik önlemi gibi.

@babilbaligi +1

Kayda alirsam baskalari bana karismayi göze alamaz, diye düsünmüs olabilir.

babilbaligi +1

A Turkish guy is helping me dediğinde mutlu oldum niyeyse :)

Eylül ayında İsveç'te seçimler var ve göçmen karşıtı SD'nin birinci parti olarak çıkacağına yönelik anketler çıkmaya başladı. Sosyal Demokratlar ile aralarında %0.2'lik fark görünüyordu anketlerde.

Background information olarak değerlendirilebilir. Göçmen konusu çok hassas bir konu İsveç'te. Her iki tarafın da kaçırdığı noktalar olduğunu düşünüyorum göçmen meselesinde.

yani show tarafi var ama dogasi geregi. bazen bir seyleri degistirmek icin bagirmak zorunda kalirsin.

21 yasinda bebenin koca gotumu nasil kucultecem, su cocuk benden hoslaniyo mudur disinda da kaygilari var mesela ne guzel, aferin.

disardan sallamak kolay ama cogu insanda ayni seyi yapacak cesaret, ozguven bulunmaz. koca ucagin hareketini engelliyor tek basina. oyle bir anda destek gormek de cok duygusal bir an. empati yapabilen biri zaten dogal karsilar aglamasini.

siginmacinin karakteri ile ilgili bilgi sahibi degilim ama orada mesele konuya dikkat cekmek. haberde yaziyor zaten, bu konuda bir oylama yapilacakmis eylulde.

Tamamen show, aynı olayın benzerini geçtiğimiz sene Norveç dönüşünde yaşadım.

Uçakta bağırıp çağırıp olay çıkartmaya çalışan göçmenleri pilot uçaktan indirilmesini aksi takdirde uçuşun gerçekleşmeyeceğini söyleyerek gönderdi. Bu durumla ilgili yanımda oturan bay ve bayan Norveçlilere ne düşünüyorsunuz diye sordum, onlarda polismiş :) Yani uçakta yaklaşık 40-50 sivil polis daha vardı.

Neyse peki bu adamları Suriye veya Irak’a kadar götürüyor musunuz dedim? Onlarda tabiki hayır İstanbul’dan geri dönüyoruz dedi. Yani İstanbul Atatürk Havalimanımız bir manada çöplük, bırakıp kaçıyorlar....

şov değil mallık

çıkar demeyelim de beklenti diyelim.

erich fromm'dan birkaç alıntı yapacağım bu konuda, kitap yanımda değil buna yakın olarak düşünün.

''ben bir şeyi seviyorsam onun büyümesi ve gelişmesi için çaba gösteririm fakat bunu beraber olduğumuz için değil onu sevdiğim için yaparım''

'' sevgi, bir şeye gösterdiğimiz etken ilgidir. düşünün bir kadın gelip çiçekleri çok sevdiğini söylüyor fakat evine gittiğinizde görüyorsunuz ki çiçekleri solmuş, bu kişinin çiçek sevgisine nasıl inanırız''

Türkiye'de parasız adamın sevildiğini görmedim. Para yoksa da bir yerlerden bulabilme yönü olması gerekiyor

"çıkar" kelimesini nasil tanimladigina gore degisir.

kimsenin gormeyecegi bir yerde ihtiyacli birine yardim eden, parasini veya zamanini veren kisi (altruist kisi) cikari icin mi hareket ediyordur?

yaptigi bu iyiligi yardim ettigi kisi harici kimse gormeyecek, bilmeyecek. kimseye de soylemeyecek.

kimisi der ki "bu kisi bunu yine kendi icin yapiyordur, yardim edince kendini iyi hissediyordur, kendi idealingeki gibi bir insan oldugunu dusunuyor, bu inancini pekistiriyor, mutlu oluyordur. mutluluk da bir kazanimdir, bu yuzden bu kisi bu yardimi onunde sonunda kendi cikari icin yapiyordur"

eger bu goruse katiliyorsan, evet annenin cocuguna hissettigi sevgi dahil her sey cikar iliskisine dayalidir.

Yok yukaridaki tanima katilmiyorsan, degildir.

Ben kardeşlerimi hiçbir çıkar gözetmeden seviyorum. Beni sevmediklerinde, dinlemediklerinde de seviyorum. Başlarına bişey gelse, biri üzse deliriyorum, saldırganlaşıyorum. İleride yanımda olmayacak olsalar da seviyorum. Beni istemeyecek olsalar üzülürüm, ama yine de sevmeme engel olamam.

Maddi çıkar veya manevi çıkar...veya beklenti... veya karşılık... Hepsi aynı kapıya çıkar mi? Bazen çıkar bazen çıkmaz.
Maddi çıkarları bir yana bırakalım. O zati belli bir konu onun hakkında konuşmaya bile değmez.
Yalnız manevi olarak bakarsak... Sevgi karşısında sevgi ister. Çünkü sevilmek kabul görmek, varlığına onay almaktır bence.
Özellikle ailemizden bahsederken tabiki onlar kusur da isleseler biz de islesek dahi döner dolaşır affeder/affediliriz. Ama temelde ne var biliyor musunuz? Milyarlarca insan içinde sizin ait olduğunuz yerin ora olduğu duygusu... Anan, baban, kardeşin... Düşünsenize uzunca bir süre size hasmane davransalar, sizi dışlasalar, gözlerinde tek bir sevgi kıvılcımı görmeseniz içinizdeki sevgi ne kadar dayanacak? Beslenmeyen şey kurur ölür. Yani entropi gibi düşünün. Sistemin yaşaması için dışardan enerji alması lazım. Dışardan enerji almayan sistem bir süre sonra ölür.
Dışarı çıkıp insanlara annelerini babalarını neden sevdiklerini sorsak nasıl cevaplar alırız?
- çünkü o benim annem. Beni doğurdu.
- çünkü bize hep şefkatlidir.
- babam hayatını bize adamıştır.

Vs vs... gibi yanıtlar alırız herhalde.

Kadın erkek ilişkilerine gelirsek Duygusal ve fiziksel ihtiyaclar daha farklı bir boyutta ve birazcık daha farklı ama temel mantık aynı bence.

Yani ihtiyaçlar hiyerarşisi işte. Madden ve manen, farklı rollerde birbirimize ihtiyacımız vvar işte. Çıkar dersek üstünkörü biraz kaba bir yaklaşım oluyor ama aramızda sürekli bir alışveriş olduğu gerçeğini de yadsiyamiyoruz bence.

İnsan ilişkilerini bilmiyorum ama hayvanlara duyulan sevginin tamamen çıkarsız olduğunu düşünüyorum ve bu yüzden hayvan sevmek sevginin en güzel hali bence.

evlat sevgisi hariç bütün sevgilerin bir çıkara dayalı olduğunu düşünüyorum.

Edit: insanlar için konuştum. Hayvanlar bizi severse çıkarsız seviyor o ayrı.

Her iliski bir alisveristir. Buna aile de dahil. Anne seni cok sever ve ucu bucagi olmayan fedakarliklar yapar, neden? Cunku seni o var etti, bir ego soz konusu. Askta bile bir cikar vardir, kendini mutlu etmek, tatmin etmek ugruna karsindakine yagdirirsin.

Cikar sozcugu biraz alengirli bir sozcuk, "bencillik" gibi. Ornegin, bazilari "Sevgilim oldugu icin kotu gunde yanimda olmasini beklerim"i bir cikar olarak goruyor."Iyilik yapinca mutlu oluyorum, dolayisiyla buradan ben de bir kazanc sagliyorum. Bu kazancin maddi olmamasi benim bir seyler elde etmedigim anlamina gelmez" gibi iyilik nedenini bencillik olarak goren tanimlar da var.

Benim gorusum "Hoh, anasini satayim. O kadar da abartmayin". Biyolojide uc farkli birlikte yasam tipi var ya mutualizm, kommensalizm ve parazitizm. Mutualizmde ikisi de birbirinden fayda saglar, kommensalizmde taraflardan biri fayda saglar diger bir halt saglamaz, parazitizmde biri batarken digeri cikar. Acikcasi, cikar iliskisi deyince benim aklima parazitizm geliyor, yani bir alis-veris dengesinin orantisiz olmasi. Bir de bir taraftan gelen fayda eksilince diger tarafin fiymasi geliyor aklima.

Bir de "cikara dayali" iliski var, "cikar iceren" iliski var. Burada cikardan ziyade anahtar kelime dayali olmasi bence, temelinin cikar olmasi. Yani, annenin cocuguyla iliskisinin yogun kismi "Gelecekte bu bakacak bana" uzerine kuruluysa o iliskiye cikara dayali diyebiliriz ama "Cocugum mutlu olsun" dusuncesi ile baslayip yan madde olarak gelecekte cocugun annesine yardim ettigi iliski cikar icerse bile cikara dayali degildir bana gore. Birinin diskili beziyle ugrasilan bir iliskinin cikara dayali olacagina inanmam.

Hatta, soyle soyleyeyim, iliski cikara dayali olsa bile bunun arkasinda bir miktar da olsa sahte duygular olmadigini dusunuyorum. Hatta, bir laf vardi: Insanlarin birbirini kullanmasi arada gercek duygular olmadigi anlamina gelmez. Kullanmanin derecesi tabii ki etkileyici de, kimse kaldiramadigi veya en azindan sempati beslemedigi bir kisi ile cikar iliskisine de baslamaz.

Yani, bu acidan siyah ve beyaz olsalar, her sey tam siyah ya da tam beyaz degil ama grinin cok genis tonlari. Hepsinin icinde birazindan var ama asagidaki iki gri de ayni degil
www.beautycolorcode.com
images3.pixlis.com

Yolumuz yoremizi, limitlerimizi artik bu grilerin icinde kendimize gore belirliyoruz. Herkesin grisi ve tanimi kendine. Asil tehlikeli olanin bu grilerin hepsini ayni degerlendirmek, “Hepsi ayni” muamelesi yapmak oldugunu dusunuyorum; bunun bir pusula kaybetmek oldugunu dusunuyoum. Bir “Bakkaldan sakiz caldim. Kotu tarafa gectim bir kere, o zaman cinayet de isleyebilirim” gibi bir mantik oldugunu dusunuyorum.

ben bütün ilişkilerin çıkar içerdiğini düşünüyorum. çıkar dediğim maddi bir şey olmak zorunda değil, daha çok manevi kazançtan bahsediyorum.

birini seviyorsan seni mutlu ediyor diye seviyorsun, birine yardım ediyorsan temelde bu sana huzur verdiği için ya da iyi bir insan olduğunu düşündürdüğü için seviyorsun gibi gibi. Bunun kötü bir şey olduğunu da düşünmüyorum. ilişkilerin doğası böyle bence.

belki karşılığında bir şey almak için sevmiyoruzdur fakat kişisel görüşüme göre sevgi yalnızca bir karşılık olduğunda oluşabilen bir şey. belki çok hastalıklı ve nahoş bir düşünce, belki ben sevmeyi bilmiyorumdur ama benim için böyle. evlat sevgisi dahi "çıkara dayalı" demeyeyim ama çıkardan beslenir.

karşılıklı sevgide hissettiklerimizi ve bize verilenleri, karşılıksız sevgide ise egomuzu ve sahip olabileceklerimizi severiz.

düşünüyorum, baba oldum. eşimi çok seviyorum, birlikte dünyaya yeni bir canlı getirmişiz. bu düşünce beni büyüleyen bir şey. eşimi ve çocuğumu çok seveceğimden hiç şüphem yok. karşılıksız mı peki bu? asla. zannetmiyorum. bana verdiklerini ve yaşattıklarını seveceğim. başka bir insanla bir araya gelip ortaya yeni bir "ürün" çıkarmak, çocuğumun bana hissettireceği "ben baba oldum" hissi, beni sevecek olması, benim onu dünyadaki en güzel şey olarak görüp onu destekleyecek olmam... burada çıkar yok mu? alası var. bir anne çocuğunu yıllarca görmese, çocuğu itin teki olsa bile sevebilir ama hepsinin önünde bir "ben anneyim" düşüncesi vardır; kadın nasıl olursa olsun bir insan doğurmuştur, asla değiştirilemeyecek bir gerçek ("o benim oğlum") yaratmıştır. belki çocuğu doğurmaktan pişmanlık duyuyordur ve çocuğunu sevmiyordur ama sonuç olarak böyle bir şey yapmıştır. bir evladının olmasının neye benzediğini, çocuk doğurmayı, anne olmayı vs. tatmıştır. oğlunu/kızını illa sevecekse bu yüzden sever.

ben sevginin bizlere öyle gökten inen bir şey olduğuna asla inanmıyorum. biraz hayatın bizi yönlendirdiği bir şey olarak bakıyorum. örneğin ben bugün bir suriyeli mülteci çocuğa türkçe dersi vereceksem, onu sevip kardeşim belleyeceksem ilk etapta bunun nedeninin benim çok yürekli, muazzam bir insan olmam olduğu söylenebilir. halbuki bu içgüdüsel bir şeydir: o çocuğu güçlendirmek, benim aracılığımla gerçekleştiği için, beni de psikolojik olarak güçlendiren bir şeydir. o çocuğun tinerci olup insanları bıçaklamasındansa türkçeyi düzgünce öğrenmesi, iyi bir eğitim alması, toplumun mutlu ve başarılı bir ferdine dönüşmesi çoğumuz için faydalıdır.

sevgi bence tümüyle bizim kendimizi iyi hissetme, besleme ve koruma içgüdümüzden kaynaklanan bir şey. bize verilen, bize hissettirilen için severiz. somut olarak hiçbir şey alamadığımız noktada da alabileceklerimiz, egomuz, gururumuz, "fight or flight" refleksimiz yüzünden mücadele edip "sevmeye" devam ederiz.

ben böyle düşünüyorum. "sevgi yoktur" demiyorum. kendi yaşantımda sevgiye, iyiliğe önem veren duygusal ve elit bir beyefendiyim (kızlar eqlesin) ama bunun bu kadar mucizevi ya da gökten inme bir erdem olduğunu düşünmüyorum. zaten kendi düşüncemde de bir yanlışlık görmüyorum, bana bunun tam tersi daha garip ve anlamsız gelirdi.

sevgi bir nevi anlaşmadır. bir şey alırsın, bir şey verirsin. sevgi daima olur çünkü sosyal varlıklar olarak daima almak ve vermek durumundayız. ticaret yapan birisi nasıl ki sürekli olarak bu işin içinde olacaktır ve olmadığı anda "tüccar" sıfatını yitirecektir, biz de insan olduğumuz sürece seveceğiz ve sevileceğiz ama bu sevgi öyle bize gökten indirilmiş bir erdem veya sadece bazı insanlara has özel, güzel bir şey değil. olmayacak. ben oğlumu "aslında bana verdiklerin yüzünden seviyorum seni, sktir git mk bidonu" deyip dövmeyeceğim tamam ama sonuç olarak bana hiçbir şey vermiyor ve hissettirmiyor olsaydı, bende güzel duygular uyandırmasaydı sevmezdim. koltuğu sempatik veya güzel bulmuyorum mesela çünkü bana bir şey hissettirmiyor. bu benim sevgisiz olduğum anlamına gelmez, ona karşı bir şey hissetmediğim anlamına gelir.

evet konuyla tamamen alakasız absürt örneğimi de verdiğime göre artık susabilirim.

www.youtube.com

Edward Norton, Primal Fear, son sahnesi.

Aklıma ilk bu geldi başka gelirse eklerim:
Cennetin rengi
m.youtube.com

The shining
youtu.be

youtu.be

sinemadan, oyunculuktan pek anlamam lakin captain phillips'teki şu sahnede tom hanks oyunculuğun kitabını yazmış resmen. ne kadar yetenekli bir aktör olduğunu cümle alem zaten biliyor ama bu sahnedeki şok ifadesi falan inanılmaz iyi, rol yaptığına inanasım gelmiyor,

www.youtube.com

onun dışında christoph waltz'un şu sahnesine yarılıyorum, hem 50 tane dili konuşması hem de mimikleri, tepkileri falan muazzam iyi. özellikle "dağa tırmandığın için mi oldu bu?" dedikten sonra gülmesi,

www.youtube.com

scient of a woman - al pacino
www.youtube.com
4. dakikadan sonrası

rahip janick +1
primal fear'ın son sahnesinde gerildiğim kadar hiç bi filmde gerilmemişimdir.

müsait olsam da buraya onlarca video bıraksam.
bulması en basitleri koyayım müsait oldukça.

herkesin "oha evet" diyeceği sahne, söylendi sanmıştım, püh yazıklar olsun size.
www.youtube.com
beybi feysin elini kesmesine rağmen devam etmesi bahse değer.
www.youtube.com
bu uzun biraz ama bağlantılı şekilde çok iyi
www.youtube.com
bu dizide böyle birden fazla sahne var ama ilk bunu bulabildim, kadına bayılıyorum zaten
www.youtube.com
adamın surat ifadesi yetiyor
www.youtube.com
bu da efsane
www.youtube.com
hasta abimiz fletcher
www.youtube.com

www.youtube.com

buyur.

En beğendiğim aktör Sir Michael Caine. Bütün filmlerindeki oyunculuğunu beğenmişimdir ama şu az bilinen filmindeki performansı beni beni almıştır.

(bkz: )www.youtube.com

Türk dizi tarihinin en iyi sahnelerinden biridir net! Efsane;
www.youtube.com

Edit : 1-2 sahne daha paylaşayım;

Bir insan nasıl böyle oynar aklım almıyor..

8:40 dan sonra www.youtube.com

www.youtube.com

1:20 Ali diye bağırışı.. www.youtube.com

Javier Bardem, No Country For Old Men, yazı tura sahnesi. efsane.

www.youtube.com