8 -9 ay kadar önce annemi kaybettim. annem sadece annem değildi, hayatımdaki sevginin çoğunu temsil ediyordu. kendime hala gelemedim, onu inanılmaz özlüyorum, her saniye her dakika. o vefat ettiği gün, ben fiziksel olmasa da kısmen öldüğümü farkettim, onsuz günler çok hüzünlü geçiyor. hani ölsem, öy
8 -9 ay kadar önce annemi kaybettim. annem sadece annem değildi, hayatımdaki sevginin çoğunu temsil ediyordu. kendime hala gelemedim, onu inanılmaz özlüyorum, her saniye her dakika. o vefat ettiği gün, ben fiziksel olmasa da kısmen öldüğümü farkettim, onsuz günler çok hüzünlü geçiyor. hani ölsem, öyle ya da böyle aynı yerde olacağız ama ben buradayım ne kadar zamanım varsa, ama o burada yok. hayatın en temel gerçekliğini bile kabul etmekte zorlanıyorum. neyse, bu süreçte bütün paramı da kaybettim (hem tedavi hem de akrabalar parama çöktüler), çok yüksek miktarda paralar ve bu duruma dair yapabilecğeim hiçbirşey yok. para olarak neredeyse hiçbir şeyim kalmadı. istanbul'da işe girsem ancak kendime yetecek kadar kazanırım sanırım. para çok umrumda da değil desem de başkasına bağlı olmak da istemiyorum.
neyse geçen aylarda bir fırsat çıktı, çook uzaklarda bir iş fırsatı, maaşı da fena değil para biriktirebiliyorum. işi kabul ettim, bu yabancı memlekete geldim ama tek başımayım burada 1 ayı geçti.
şimdi burada yalnız başımayım, istanbul'da olsam da kötü hissedecektim belki ama 1-2 arkadaşım, abim bilemiyorum uzak olmak zor geliyor. terkedilmiş hissediyorum öyle olmasa da. burada arkadaş olabileceğim kimse de yok, olacak gibi de gözükmüyor, sosyal bir yer değil, türk pek yok, avrupalı da pek yok.
doğru mu yaptım yanlış mı bilemiyorum ama şu an bana yaptıklarımın olumlu taraflarının söylenmesine ihtiyacım var.
0