İnsani şartlara sahip bir işim var. Severek gidiyorum. Sebebi bu olsa gerek.

İş dışında öyle yaşaman lazım ki "ulan ben bunu yapmak için günde 10 saatimi vermeye razıyım" dedirtmen gerekiyor. Demek ki iş dışı vaktinde parayı doğru kullanamıyorsun. Soruyu cevaplamak gerekirse evet, en zor dönemlerinde de, şu anki gibi evden çalışılan dönemlerde de işimi seviyorum.

Donem donem bana da oluyor o ama genel olarak memnunum sanirim isimden. Yol icin yolu guzel kilmak lazim, kitaptir - podcasttir. Oyle olunca yol bosa gitmis olmuyor, gun icinde yapmaya firsat bulamadigimiz seyleri yapiyoruz.

Ölene kadar yetecek param olsa da calismaya devam ederdim herhalde. Calismayip ne yapacaksin ki? Bir katma degeri olmali insanin. Su anda bulundugum isi severek yapiyorum, yeni bir sey ogrenmek/yapmak hosuma gidiyor.

benim sadece is yerinde gecirdigim sure 12 saat. arti yol git gel 3 saat=40 eder
:)

Son calistigim yerde sabah evden cikisim ile aksam eve gelisim arasinda 12.5 saat geciyordu. İsimi cok cok seviyordum ama deli gibi mutsuzdum. İstifa ettim, ayrildim. Su an calismiyorum, nereye kadar calismayacagim bilmiyorum ama mutluyum en azindan. Yol ile birlikte 12 saat nedir ya!?!? Para kazanmiyorum su an filan ama yemin ederim psikolojim rahat ya...

İşimi ve yöneticimi seviyorum ama uğraştığım diğer insanları sevmiyorum. Akşam yatarken, yarın kimlerle kavga edeceğim acaba diyerek yatıyorum.

İşyerim önceki işimin 4 katı maaş veriyor, işim daha az, insanlar genelde kültürlü sohbet edebiliyorum. Geç gelmem, erken çıkmam vs. sorun değil; hatta belli bir miktara kadar sebepsiz geç kalmamız normal karşılanıyor. vs de vs güzel iş


Ama her sabah kendimi sürükleyerek gidiyorum. Sadece para için çalışan biriyim. Hele şimdi evden çalışmayı da tattım ki, aynı miktarda hatta bazen daha çok işi 2-3 saatte bitirip kalanını hobilerime harcayabildiğimi keşfedince; 50% uzaktan çalışmanın diğer 50%si çok yoruyor beni.

Dünden beri hem kendisi hem eşi, evladı, öğrencisi Polat Doğru, dostum dediği Nurdoğan Arkış, yine dostum dediği Üstün Dökmen içimde hayalen dolaşıyorlar, hep üzüntüleri aklıma düşüyor, kim bilir nasıl bir acı yaşıyorlar diye meşgul içim. Zihnim değil, kalbimle birlikte bütün zihin dünyam. Tanışmadım ama dedemi kaybetmişim gibi hissediyorum... Allah ona şefkatiyle sevgisiyle merhametiyle muamele etsin...

Ayrılık sonrası çekilen acının normal süreçten daha uzun sürmesini hayattaki boşluklara bağlamak mantıklı geliyor bana. İş/arkadaş/aile durumların nasıl? Onlarla olan ilişkilerinde de mutsuzsan, hayatta sana mutluluk veren az şey varsa, geçmişe duyulan özlem onulmaz bir hale gelebiliyor. Sende bu özlem eski kız arkadaş olarak tezahür etmiş, onunla mutluymuşsun o günleri arıyorsun.

Çözümü ne dersen, hayatındaki diğer paydaşlarla mutlu olmak. İyi ve mutlu bir iş, iyi bir arkadaş çevresi, kısacası bu özlemin yerini ikame edebilecek şeyler. Bunlar her zaman mümkün olmuyor, hele şu koşullarda. Belki psikolojik bir yardım alabilirsin daha iyi gelir.

Rüyalar gerçek hayattan çok daha yoğun duygular içeriyor.
Atıyorum, bir kızla tanışıyorsun, "aa ne hoş kızmış" diyorsun. Hepsi bu. Sonra rüyanda görüyorsun. Bir bakmışsın kıza aşıksın. Uyandıktan birkaç saat sonra "ne alaka?" oluyorsun.

Rüyanda da eski kız arkadaşını görmen sana yoğun duygular yaşatmış. Gerçek hayatta karşılaşsan bu kadar yoğun hisler yaşamazdın eminim.

Eğer tekrar birlikte olma şansınız yoksa başka insanlarla tanış, üstesinden öyle gelirsin. Tabii ki hiçbir zaman unutman mümkün değil. Zaman zaman aklına gelecek yine ama bir yerden sonra "böyle de bir ilişkim olmuştu" diye gülüp geçersin.

Benim 3 seneye yaklaşıyor. 2 sene civarında o çöküş bitti. Hep güzel hatırlıyordum. Ama çok büyük bir aşkı avuçlarımın içinden kaçırmışım gibi hissediyordum. 2 sene civarında bu bitti. Sonrasında yeni biri ile tanıştım. Çok daha büyük bir sevgi ile seviyorum. Derken babamı kaybettim ve aşk meşk işlerinin ne kadar da çocukça olduğunu düşünmeye başladım. Şimdi bir şarkıda duygulanmak, eski sevgiliyi hatırlayıp efkarlanmak babama ihanet gibi geliyor. Belki saçma diyeceksiniz ama ben bunu yahudilerin Auschwitz sonrasında şiir yazmak barbarcadır demesine benzetiyorum. Bu bilgi sana çözüm olmayacak. Fakat paylaşmak istedim.

hayatini anlamlandirmani oneririm. logoterapi yi bir arastir istersen.
su kitabi okumani ozellikle tavsiye ederim.
viktor e. frankl - insanin anlam arayisi

Valla ben güldüm ya, ağız tadıyla yemeklerini yiyemediler bi. Hatta devamında bi kedi var, iki lokma bişey yiyicem diye uçurumdan aşağı yuvarlandı. Allah kolaylık versin hayvan kardeşlerimize.

Ben de gülmedim çünkü yaptığı dürtusel bi davranış gibi geldi.

kuşlar zaten komik hayvanlar. evde iki tane kuş var. ne zaman yemek yesem etrafımı sarıyolar. aynı videodaki kartal gibi kalıyorum ortada.

güldüm, sjdjfkfkfkfk

Aynı durumdayız aşağı yukarı. Ben saldım artık. Pek bir arayışım yok. Sosyal medyaya girmeye korkar oldum insanlar ne güzel ilişkiler yaşıyor diye. Keşke herkesin kafasına göre insanların bulunduğu bir havuz olsa ordan bulsak birbirimizi.

Biraz seçici olmakla ve şansla ilgili bir şey uyumlu olacağın insanlara rastlamak bence. Biraz da kişilerin inşaa ettiği bir şey o imrenilen ilişkiler. Ne demiş Bülent Ortaçgil; büyük aşk yoktur, aşklarını büyütebilen insanlar var. Belki siz uyuşacağınız kişiye denk gelemediniz ya da o kişi/kişiler ile iletişimi doğru kuramadınız bilinmez. Böyle insanlara ve ilişkilere küsmeyin hemen. Hangi konuda sorun yaşıyorsanız ilişkilerinizde o konularda daha dikkatli olun, mesela en başta tavrınızı net bir şekilde ortaya koyun yalan konusunda hasassım bir daha dönüşü olmuyor gibi.

www.youtube.com
bu abiyi dinleyin

Yok. Bu ego dünyasında çok zor gibi.

Dostun geçmiş olsun. Zor ama imkansız değil. Ben de bir gün boşansam daha da hayatta ilişki kuramam diye düşünüyorum bazen. @Mossy’nin söylediklerine katılıyorum. İlişkiyi beslemek için çok emek gerekiyor. Verilen emeğin karşılıklı olması gerekiyor vs ama etrafta bunu arayıp bulamayan yüz binlerce kadın ve erkek olduğuna göre aslında bunların birbirini bulma şansı da var yani. Yok değil. İlişkilere küsme, kendine zaman tanı, önceki hata olarak gördüğün şeyleri yapmamaya çalış. 30 yaş dediğin nedir, daha yeni başlıyoruz aşkolsun :)

aa bunu ben mi yazdım dedim :(

özel hayat, arkadaşlıklar, akrabalar, iş hayatı, apartman hayatı...

içinde insan olan her şeyden o kadar bunaldım ki, güvenim o kadar yok oldu ki...
bir tek çekirdek ailemi alıp dağlara kaçasım var, mağarada yaşayasım var. ama onlarla da ayrı mağaralara, yakın olsun da aynı mağara olmasın mümkünse.

geçenlerde çağımızda narsisizmin arttığına dair bir yazı okumuştum. yani narsisistik kişilik bozukluğu olmasa bile insanların narsisistik davranışlarının arttığına dair bir yazıydı.

insan ilişkilerindeki değerler sanırım sosyal medyanın da etkisiyle iyice değişti maalesef. artık her şey "ego" üzerinden dönüyor gibi geliyor.

hep aynı senaryoyu yaşıyorsanız sizin dışarıya verdiğiniz/vermediğiniz/veremediğiniz mesajlarda sıkıntı olabilir. hayatı yeniden keşfedin kitabını okumanızı çok öneririm.

Tek başına hasta olmak çok kötü, en son böyle bir grip geçirmiştim, kolumu kaldıracak halim yoktu yemek bile yapamıyordum sadece mandalina ve çubuk kraker ile besleniyordum :)

her seye tek basiniza yetismeye calismayin, bir noktada tukenirsiniz her anlamda.

ekonomik olarak zorlamayacak ise kesin asistan diyorum

Maddi gücünüz varsa önce temizlik işini halledin, iki haftada bir (bütçeniz uygunsa haftada bir) gelecek birini ayarlayın. Geldiğinde iki tencere yemek de yapıp bırakacak birini bulabilirseniz daha da iyi, en azından 2-3 gün o yemekler götürür sizi.

Bir de her an her şeye yetişmek zorunda olmadığınızı fark edin, ev bazen dağınık kalabilir, mutfağı toplamak ertesi güne sarkabilir. Bazen bazı şeyler dağınık kalsın, bırakın. Pandemi falan derken herkes tükendi, böyle hissetmeniz ve yorulmanız çok normal. İmkanınız varsa 1-2 gün ayırın kendinize, tatil yapın. Bir yere gitmenize gerek yok, aklınızı işten uzak tutup dinlenin, en sevdiğiniz filmleri izleyin, pizza, tatlı falan söyleyin dışarıdan. Kafanız dinlensin. Bazı şeyleri alelade yapın :)

Uzun süredir işsizim sanırım hayatımın en sıkıntılı dönemi

bu süreçte hepimizin psikolojisi çok zorlanıyor, yaşadığınız şeylerde çok normal.

hayatında bir partner olupta sizden benden çok daha fazla yalnızlık çeken, her şeye bir de üstüne hayatındaki kişinin sorumluluklarına da tek başına koşturmak zorunda kalan yığınla kişi var. bu doğru bir kıyas değil. elbette sorumluluklarını, dertlerini, sevinçlerini paylaşabileceğin bir yol arkadaşı çok önemli ama bu tek başına çözüm değil.

eğer işler bu kadar yığılıyorsa acaba zaman yönetiminizde mi bir aksaklık var? bunu bir gözden geçirebilirsiniz.

ailenizin işlerine de koşturmaktan bahsedince sanki sınır çizmekte ve hayır demekte zorluk yaşayan birisiniz gibi geldi bana. ya da kurtarıcı, iş bitirici, sorun çözücü rollerine kendinizi fazla kaptırıp burdan besleniyor olabilir misiniz?

kobuchu kızın önerdiklerini bende yazacaktım, o yüzden +1 demekle yetiniyorum. şayet maddi durumunuz bunlara elvermiyorsa misal bir hafta sonu üstünde iyi düşünülmüş ön hazırlıkları yapılmış yiyecekler atabilirsiniz buzluğunuza. benim mesela mutlaka birkaç kap mercimek çorbam olur buzlukta. kavrulmuş kıyma, fırında ön pişirimi yapılmış patlıcan veya kabak bulundururum sonra bunları çözdürür, kıymayı salçayla hazırlayıp hemen fırına veririm. hastaykende çok işe yarar bu tarz ön hazırlıklar. tarhana mesela en sağlıklı ve faydalı hazır çorba bence, yoksa bulundurmanızda çok fayda var.

evle ilgili de ıvır zıvır, biblo, örtü, fazla eşya vesaire toparlayıp kaldırıp evin temizlik süresini kısaltabilirsiniz.

çok yüklenmeyin kendinize. en başta da dediğim gibi çok zor bir süreç bu hepimiz için. hepimizin iniş çıkışları oluyor, çok normal yaşadıklarınız.

Benim için de tam tersi... yapacak hiç bir şeyim yok. İş arıyorum yok, kendim bir gelir kapısı oluşturmaya çalışıyorum yok. Ev işleri hemen bitiyor boşluktan. Gıcık olacaksınız belki insan nasıl yapacak bir şey bulamaz diye ama yok gerçekten. Amaçsızca sürüklenip gidiyorum. Beni de bu şekilde yoruyor hayat. Umarım size boş zaman, bana da uğraşacak bir şeyler verir hayat.

@cometome, teşekkür ederim. Hep evrene şükretmeye çalışıyorum. Bazen böyle doluyorum ama anladım. Teşekkür ederim. Size de bir iş bulur inş :)

Emin olun hepimizin bu gibi sıkıntıları vardır o yüzden umutsuzluğa kapılmayın yine de bu günlere şükredin. Bir de ben sürekli not defterine notlar alırım yada telefona onları kafamdan bi nebze olsun oraya atarak kafamdaki ağırlığı atarım yaptıkça da tik atarım ne bilim alışverişe gidilecek yazıp tik atmak bile çok hoşuma gider. Bir de sosyal çevreniz azaldığından ya da ailenizle zaman geçirmeniz azaldığından karamsar olmuş olabilirsiniz bu alanlara da yogunlugunuzu vermeye çalışın

ahah teşekkürler, size de mutlu pazarlar :)

Teşekkürler :)

sen haklısın. ben olsam o kızdan baya soğurdum açıkçası. hediye almazsan ortalığı yıkacak belli ki.

İyice saçmalamış.
Yani hediye onun için o kadar önemli ki sizin elinizden almayı bile bekleyemiyor. İşin maddi yönü önemli demek ki.
Kız kardeşi götürünce de mutlu olmayacak artık.
İyi ki kendini böyle erkenden belli etmiş.
İleride de sorun olur. Dikkatli olun.

Ya kadıncağız çok heveslenmiş. Sizde hediyeyi yüz yüze vermek için heveslenmiş, plan yapmışsınız. Belliki böyle günlere anlam yükleyen biri, sizde öylesiniz o kadar plan yapmışsınız, düşünmüşsünüz. Küçük çocuk gibi heveslenmiş işte. Üstelik uzaktaymışsınız. Galiba kapısına bi pasta bile gönderseniz hoşuna gidecektir. Sevgilimle yan yana değiliz, ama beni düşündü hediyesi geldi diye düşünmek istemiştir belki.

Bu kadar heveslendiği içinde hediye işinin hayal kırıklığını böyle tepki göstermiş. Keşke biriniz tepki gösterirken diğeriniz tepki göstermek yerine alttan alsaydı. İkinizde birbirinizin hevesini kırmışsınız. Çok küçük bir tartışma, yanlış anlaşılma aslında. İkinizde kendinizce haklısınız. O kadar plan yapmışsınız, bence konuşarak bu sorunu çözersiniz, 14 şubatı küs, bozuk geçirmeyi planlamıyordunuz sonuçta. Bence çiçek, hamburger, pizza gibi bir şeyler sipariş verin sevgilinizin evine, aranızı düzeltin.

Böyle şeyler okuduğumda/duyduğumda hep şaşırmışımdır. İnsanlar çok cüretkar. Böyle çiğ bir insanla birlikte olmak size kalmış bir şey. Bu durumda yapana değil, kendisine yapılanı kabul edene laflar hazırlarım genelde.

Benim için hediye inanılmaz önemli bir şey ve kendime alamayacağım kadar güzel şeyleri ince ince düşünüp başkalarına almışlığım çoktur. Hediye almayı daha da severim. Ama ben yerinizde olsam hediye almazdım. Almayacağım gibi de bu olayı kafamın bir yerinde böyle yanıp sönen yıldızlı yıldızlı ışıklarla not alırdım.
Bence hatalı değilsiniz. Ömrünüz boyunca her özel günde mi hediye alacaksınız? Alamadığınız zamanlarda ne olacağını biliyorsunuz artık.

Dostum seninde benimde problemimiz aynı, naif insanlariz, çok seviyoruz ve kullanılıyoruz.

Elbet birgün kendimize saygımız ağır basacak, hak ettikleri muamaleleri alacaklar.

O size ne aldı?

Şimdi şöyle olacak, hediye bugün gelmeyince zaten sinirlendi, bu kavganın üzerine sen de utanmış ve aceleyle kardeşinden yardım istemişsin, haftaiçi kardeşi bir şekilde halletmiş gibi saçma bir durum oluşacak:D
Madem böyle biraz fazla önemsiyor bu işleri, keşke önceden çiçeksepetinden gül söyleseydiniz. Kızın yaptığı şımarıklık buna katılıyorum. Ama onu tanıyorsunuz...

peki aynı şekilde kendisi de sana hediye almış olmalı?
bu tepkiyi verdiğine göre.

aldıysa da haksız, almadıysa daha da haksız

Haklıyken Trip, naz çekerek ilişki yürümez
Uzak mesafe ayrı öldürür

Sevgisinin samimiyetine bak

Ön yargılı olmak istemiyorum, yanlışsa kusura bakmayın ama tam 14 şubatta instagrama foto atamayacağı için bu kadar sinirlenmiş olabilir mi? Öyleyse daha bunun evlilik teklifi var, nişanı kınası düğünü tatili. Bunun için yaşayan insanlarla ilişki sürdürmek çok zor.

Öyle değilse bile büyük kabalık. O size hediye gönderdi mi gününde? Bence bütün planı ve sizden bağımsız neden olmadığını anlatıp yerin dibine sokmalık bir durum.

bence ikiniz de kendinize göre haklısınız.
sonuçta siz çaba harcamışsınız ve tabii ki size göre bencilce bir davranışta bulunmuş.
ama özel güne önem veren insan için de hediyesini sürprizli ve/veya gününde almak çok mutlu eden bir şey.
bazı kadınlar bunu iple falan çekiyor, geceleri uyumadan "ayy ne aldı acaba?" diye düşünüyor.
hevesinin kırılması çok anormal değil ama dile getiriş biçimi ya da dile getirmesi saçma olmuş.

karşıdan sürekli olgunluk ve ağırlık bekleme hayatla örtüşmeyen bir şey.
hayatta bazı şeyler de heves üzerine kuruludur, üstelik yaşı gençse bu daha da öyledir, ki verdiği tepkiden öyle olduğunu tahmin ediyorum.
hediye düşkünü, açgözlü falan bir insan değilmiş zaten.
yani genel karakter olarak bu tarz biri değilse, büyütmeye gerek yok.

dediğim gibi, size yansıtması saçma, normalde bunlar kız arkadaşlar arasında konuşulan, üzerine yorum yapılan ve karşıya yansıtılmayan şeylerdir.
evet eksi puan ama o kadar da gömülecek bir durum da yok bence.

sevgililer gününde uzakta olan sevgilisinden gününde hediye alamadı diye canı sıkılmış, sizin de düşüncenizi bilmediği için ihmal ettiğinizi sanmış.
olur öyle şeyler.
üstelik arada mesafe olduğu için sizin ihmal ettiğinizi düşünüp buna tepki verme ihtimali normalden daha fazla çünkü uzak mesafe türü ilişkileri böyle şeyler ayakta tuttuğu için "önemsemiyor belki de" diye düşünür.

Ben @GoodMorningTeacher ve @blatta hiberna'ya katılıyorum. Söyleyiş biçimi hoş değil ama heveslenmiştir ve hâlâ kendisini önemsediğinizi görmek istemiştir. Keşke bu sekilde dile getirmeseymiş ama diğerlerinin yaptığı yorumlar bana çok ağır ve acımasızca geldi.

ben olsam gerçekten seviyorsam hediyeyi verirdim kardeşi de durumu anlatırdı, hem vaziyeti anlardı hem de mahçup olurdu. ama genel bi davranışsa bu, o zaman daha derin düşünülebilir.

bir kadın olarak söylüyorum, insan kusursuzca düşünülmek istiyor. eğer karşıdaki yeterince önemsemezse sallamazsa kendini değer verilmemiş hissediyor. bu tarafını da görün. olay iki kuruşluk hediye değil, düşünülmek değer görmek ;)

Hepsi her kadında olur. Döneme göre değişiklik gösterir. Adet döngüsünün hangi kısmında olduğu ile alakalı.
1 ay boyunca her gün aynı kadını gözlemleseniz her rengini görürsünüz.
Yeşil-koyu sarı vb olmadığı sürece sağlıklıdır.

İkisi de mevcut ve normal.

duşta kullanan krem ve jellere de bağlı. kullanılan temizlik malzemesinin bir kısmı durulanmadan kalmış ve ilk salgıyla atılmış olabiliyor.

şimdi siz böyle diyince şaşırdım. uzun dönemli partnerlerimi düşünüyorum(6 aydan uzun, 4 kişiden bahsedebiliriz), ikisini bir arada gördüğüm olmadı sanırım. genele vurduğumda krem gibi olan daha nadir hatta. hafızam mı beni yanıltıyor yoksa herkeste böyle değildir denebilir mi?

Saydam ve akışkan olan vücudun doğal kayganlaştırıcısı diyeyim cahilce, ön sevişmede ve ilk penetrasyonda hızılca üretiliyor genelde.

Diğer beyaz katı ve krem gibi olan ise benim gözlemlerim, uzun süren ve kadına gerçekten haz veren seks esnasında üretiliyor sanki.

geliyor bana bildirim

ozellikle yabanci birisiyle olmasi gereken puf nokta nedir? acik fikirlilik. gittigin ulkenin kurallarina ve sosyal hayatina, sosyal rituellerine uyum saglaman gerekir. kendi kulturunu dayatma, uyum sagla. yerel dili ogrenmeye gayret et. sosyal kurallara dikkat et.

Yani ben vereyim hemen olm. Ilk aklıma geleni yazayım. Jeff artık Almanlaşmış bir Amerikan boy. Belirli bir mesafe herzaman var ilişkide. Adam kendini ifade edip samimi olarak böyle düsünüyorum dese bile film karakteri gibi konuşyor, yav bu bana yine da mini çakal gibi geliyor diyorsun. Duyguyu ifade ederken bile. Bu beni epey çekiyor açıkçası. Yani isterse en yakın ilişkiyi kur yine de arada kapanmayan bir mesafe var, o hiç kapanmayacak. bedensel bir şeyden bahsetmiyorum. Bir de susuyor ya, susmasını biliyor. Konuşmadığında seninle ilgilenmiyor, seni sevmiyor falan degil. Konuşmuyor. Turklerde bitmek bilmez bi konuşma var. Bana kalırsa suskunluk ve mesafeyi arayan ya da aramasa be kabul edebilecek biri çok sağlam ilişkiler kurabilir. Tabi bunların sevgi eksikliği olmadığını benimsemeli.

Sonra epey planlı. Yahu adam zaman cetveli yapmış kendine, günlük, yani grafiklerla falan, deli çıkacagım. Şimdi mesela ben iki dakika burada duyuruda bir sey yazıyorum ya, o böyle bir sey yapmaz, yapsa bile günlük zaman çizelgesine işler (*-*)/ Bakar ki zamanını alıyor, bırakır. Duş zamanı bile yazılı. Benim fark ettiğim epey zaman planlamasına sahipler ve boş zaman geçirmiyorlar. Bu yuzden yaşam tarzın buna yakınsa süper ilerler gibi geliyor. Gün içinde çok iş yapiyorlar bu yüzden. Senden de bu hıza ve plana ayak uydurman bekleniyor. Kendine ait ugraşının olması çok önemli. Cünkü onun yalnız yapmak istediği seyler var. Seni istemiyor yani. Neyseki ben de onu istemiyorum, bu yüzden bazı durumlarda istenmemek gayet normal. Bir de ben en çok şunu seviyorum. Ebeveyni olmuyorsun, o da senin olmuyor. Anne, baba rolü yok. Türklerde her şey birbirine karişmış, yahu anne şefkati istesem anneme giderim, kaybettiysem de onu baskasında bulamayacağımı bilirim. Anne baba istemiyorum ben kendime eşitimi istiyorum. Bu Jeff'le tam oldu mesela. Yani "her şeyim" olsun falan diyorsan o iš yaş. Bu iyi. Aklıma bunlar geldi bir çırpıda. bu arada uzun süredir birlikteyiz. Farklı evlerde yaşıyoruz ama birbirimizde kalıyoruz çoğunlukla. Raad bir ilişki.

yabancı diye kendinizi aşağıda görmeyin, 1 numaralı kural bu sanırım. arkadaşlarım çok yapıyor sinir oluyorum.

Benim için tek sıkıntı aile faktörü olurdu sanırım. Malum bizim ailelerin en açık fikirli olanı bile çiftlere müdahale ediyor

türkiye'deki saçma sapan kıskançlıklar olmuyor. mesajlaşırken anında yanıt beklemek gibi ergenlikler yok. (bütün genellemeler yanlıştır) iltifat ederken bayağı ölçülü olmak lazım yoksa garipsenebiliyor. senin için ölürüm falan gibi şeylerden net uzak durmak lazım:D (yaptığımdan değil ama anlamsız olacağı bariz) böyle arabesk şeyler bizde var daha çok. yalnız kalma ihtiyacının dile getirilmesi de bunlardan biri doğal olarak. bunlar genelde ilişkinin başlarında olabilecek şeyler tabii.
bunlar bizdeki ilişkilere göre olumlu tarafları. olumsuz kısım da kendinizi bir ilişki içinde hissetmeniz bazen uzun sürebiliyor, bu da bizim alışkanlıklara göre biraz değişik. ev arkadaşım biriyle tanışmıştı ve 3-5 ay geçti hala "seni seviyorum" deyip dememe konusunu kafaya takıyordu. ingilizlerin böyle deyimleri vardır ya, nefret/aşk güçlü bir kelimedir falan gibi. bu görülebilyior bence.

tabii bunları önemseyip önemsememeniz kimin hangi ülkede olduğuna bağlı. bu avrupa vatandaşı türkiye'deyse o düşünsün nasıl davranacağını. siz bu ülkelerin birindeyseniz siz biraz ayak uydurmalısınız. yine de kişiliğinizden ödün vermemelisiniz. kimse türklerden aşağı olmadığı gibi üstün falan da değil. sizi uzun vadede ilgi çekici yapacak olan şeyler deneyimleriniz ve kafanızın içindekiler. birey olma olgusu batıda daha önemsendiği için nereden geldiğiniz nereye gittiğinizden ziyade kişisel olarak ne olduğunuz daha çok önem taşıyor gibi.

uzak mesafe olacaksa (hatta olmayacaksa bile) aradaki gelir/sınıf farkının çok olmamasına dikkat etmek lazım. yabancı kişi avrupalıysa bu durum daha da zor olabilir.

biz bu yüzden çok zorlanıyoruz çünkü kız arkadaşım benim bir ayda kazandığım parayı üç günde kazanıyor. başına bir şey gelse ülkesine gidemem çünkü vize bile vermezler. hayattaki konumumuz olsun, hayata bakış açımız ve ideallerimiz olsun çok farklı. ben mesela "nasılsa işsiz kalcam" diye okulu bitirmeye korkuyorum, o ise gelecek kaygısı olmadığı ve okul ortamını sevdiği için bitirmek istemiyor. bazen içinde bulunduğum durumu, yaşadığım stresi vs. gerçekten hiç anlamadığını düşünüyorum. benzer şekilde benim de onun dünyasını anlayamadığımı düşündüğüm oluyor. bu açıdan ortak bir noktada buluşabilmek veya en azından karşı tarafı anlayabilmek önemli.

bence onun dışında ne desek boş çünkü yabancı dediğin insan da genellenmiyor sonuçta. yerine göre bi türk bi ingilizden çok daha soğuk veya mesafeli olabiliyor insan ilişkilerinde. benim iki tane yabancı sevgilim oldu. ilk ilişkimde her şey gayet normaldi, açıkçası bi türkle olmaktan daha farklı gelmedi bana, ufak tefek bazı olumlu detaylar haricinde (daha özgüvenli olması, daha az kıskanç olması vs.). şu anki ilişkimde ise bazen çok soğuk olduğunu düşünüyorum. bir yıl geçti ama hala alışamadım. "canım konuşmak istemiyor" deyip susabiliyor mesela. aslında hiç garip bi şey değil bu. ben de "yalnız kalmak istiyorum" diye o türkiye'deyken, vaktimiz kısıtlıyken kızı bırakıp kendi evime gidiyodum yalnız oturmak için, yani hiç öyle yapışkan ve sürekli ilgi bekleyecek bi sevgili değilim ama ona rağmen tuhaf geliyodu bana hiçbi işi gücü yokken aktif bi şekilde benimle konuşmayı reddetmesi.

bence kişiden kişiye çok değişir bu, o yüzden ne desek boş. kimi avrupalıyla 20 yıllık arkadaşınmış gibi rahat iletişim kurar ve iyi anlaşırsın, kimisiyle de hiç olmaz.

Ah ah ne diyeyim. Kanka çoğu kez etrafından dolanıyoruz. Her şeyi öyle direkt söylemiyoruz.

Abi direkt elektrik direğine vurdum arabayı ya shshshs

Kız herhalde bu bana aşık olur bir kaç gecelik ilişki yaşayamam diye düşündü. Sal gitsin. Yaramaz sana

Kız beni 55 kilo yaparsan seninle evlenirim diodu, şakasınada olsa gelecekle alakalı bu tip romantil örnekler hep onun tarafından çıkıodu, bir anda noldu anlamadım, ben kız yelkenleri indirdi diye zaten vites yükselttim , 20 senedir maç izlerim böyle bi kontra atak golü görmedim, şaşkınız.

Sizinle konuşuyorken başkaları da vardır, daha uygun birini bulup sizi sepetlemiştir

İçeriye adam soktum, çift taraflı çalışıo, öyle bir durum yok, eskş sevgilisinin peşünden çok koşmuş, bende sanırım onu gerçekten tanıma konusunda ne kadar motive olduğumu (düşğk motivasyondayım) gösteremedim

ahahaha bu toplara girmeden önce cinsel açlığı yatıştırmak lazım. açken sen sen değilsin.
bi de böyle dengesiz varoşlarla takılma boşver.

tatsız bir durum olmuş. ama net bir şekilde ben geldim, buradayım diyen birisi değilse devam etmeye gerek de yok.
ne dert edeceksin.

arkadaş gruplarında yelkenleri hemen suya indirdi olmuşuz.
yazmışsın, bir arkadaş ortamında mı anlatmış ettiği flörtü o kısmı anlamadım. ama flörtlerini anlatan insanla olmaması daha hayırlı sanki.

Cinsel açlıktan ofsayta yakalandık ama zaten cinsel olarak düşünüyorum ben, ortak noktamız hiç yok, aşık olmuş gibi rol keselim dedik beceremedik

Açık açık yazmayı dene, böyle böyle yapıyorsun doğal olarak bende böyle böyle düşünüyorum senin amacın niyetin beklentin nedir de.

Yoook artık. Ha, 13 yaşındayken filan birisine üzüldüğüm ve hayır deyip kırmaya korktuğum için bir ay filan sevgili olmuştum. O da çocukluk yani, bir yetişkin bunu yapmaz diye umuyorum asdhaha :D Olmadı.

türkçe konuşunca aşırı sempatik gelen biriyle olmuştum kısa bir süre. sesi çok tatlıydı. gerçi kendi de tatlıydı ama kafa pek uyuşmadı.

Sevgili olmuştum. Hem de 2 defa :D Ama boşta kalmamak için değil de karşıdakine acıdığım için. Asosyal karakterlerin sosyal zekası gerçekten çok düşük, özgüvenleri düşük ama tüm bunlara rağmen benim için bu kadar çabaladılar kendi çaplarında madem diye denemiştim :D Pişman oldum çünkü karakterler uyuşmayınca karşıdakine hayatı zindan ediyorsun. Bi daha da denemedim.

Buna takılmak deniyor

oldum. haliyle boşuna endişe ve sıkıntı yaratmaktan başka bir yere varmadı.
sebebi "yalnız kalmayayım" , "amaan, takılırız ne olacak" düşüncesiydi işte.
bir de seks ihtiyacı tabii.

bir daha böyle bir şey yapmam. sırf aynı şeyi yapmış olmamak için hayatımın en uzun yalnızlığını yaşıyorum. sorun değil gerçi böyle de iyiyim.

Yaptım bir daha yapmam. Sırf bu konudaki pişmanlığım yüzünden uzun süreli yalnızlık yaşıyorum. en azından içim artık rahat.

bu kadar sorgulamadıkları için :)

çoğu evlilik zaten bireyi tüketen ve hayata devamlılığını zorlaştıran bir psikolojiye sokuyor. maalesef bunu çocuk yaparak 3-5 yıl daha geçiştirmeye çalışıyorlar.

o yüzden kişi öncelik "ben" diyip yaşarsa mantık çerçevesinde düşünününce bırak çocuğu evlilik bile yapmaz.

Üreme duygusu içgüdüseldir.
Söylediğin makul ve mantıklı gerekçeler gün olacak, an gelecek içgüdülerine yenik düşecektir.

bir canlıyı var etmek için alınacak sorumluluğa dair motivasyon, bir primat olmaktan geliyor. primat özellikleri tüm bu sorgulamalardan daha baskın çıkıyor bir süre sonra.

baba olmayı, özellikle genç bir baba olmayı çok isterdim. yaşım 36, kanser hastasıyım (atlatıyorum, problem bu değil). artık baba olmak istemiyorum, sebebi genetik olarak bu rahatsızlığın sıkıntısını çocuğum/çocuğu/çocukları vs çekmesin diye.

30 yaşın üzerinde, 5 senelik evli ve 10 senedir aynı sevdiğim adamla birlikteyim. Gerçekten bu dünyaya ikimizden bir çocuk getirmeyi çok isterdim, çok da iyi ebeveynler olacağımıza inanıyorum ama her şeye rağmen g.tüm yemiyor, totalde istemiyorum. Bu ülkede yaşamasaydım ya da bu ülke bu kadar kaygı yaratacak bir ortam olmasaydı yapardım. Şu ortamda çocuk yapmak ya bencillik ya oyuncak arayışı ya da gerçekten iyi maddi imkanlarına güvenerek çocuğu koruyacak bir fanus yaratılabileceğine olan güvenin neticesindedir diye düşünüyorum. Fanustan kastım, kendine benzer ailelerin çocuklarıyla, en elit eğitimi verip, en donanımlı şekilde yetiştirebileceğin, kafana eserse tak diye yurtdışına gönderebileceğin bi fanus. Çocuk toplumla çok yüzleşmek zorunda kalmadan yani. Onda da gerçekten 20 sene sonra, 40 sene sonra neyse susuzluk başlarsa, nükleer bişey olursa dünyanın herhangi bir yerinde nasıl koruyacaksın diye düşünüyorum.

Hormonlarım ve aklım bir olup bana yapma diyor kısaca :D artık bi gün kafayı yersem yaparım, bakıcaz :) Çocuğu olan tüm ailelere de sabır, güç, sağlık, başarı, mutluluk diliyorum :))

Sınırlı kaynakların olduğu dünyaya bir çocuk getirme fikri şuan içime sinmiyor. Ama çok iyi bir anne olurum diye düşünüyorum, öğrenme ve gelişme aşamasında oyun kurmak, merak etmek, çocuğumla birlikte gelişmek, keşfetmek isterdim. Bir yanım eksik kalır gibi geliyor. Bir yandan da maddi yükümlülüğü istemiyorum, işe ara vermek istemiyorum, evimi değiştirmek durumunda kalmak istemiyorum. Eşim para olursa her şey hallolur diyor içten içe ona katılıyorum. Tam olarak ebeveyn olup olmayacağımıza karar vermiş değiliz. Yine de kendi ebeveynlerimiz yaşlandı ve destek gerekebiliyor, akrabalı büyük bir aile değiliz, bunu görünce bizim bir çocuğumuz olsa acaba destek olur mu ilerde diyorum içimden. Bakım vermek değil kastettiğim ama aramak sormak, görüşmek, danışmak, muhabbet etmek gibi şeyler. Belirsizlik hayatın her yerinde de olsa evrimin dürtmesi kendini anne babayken bulmak da var. Keşke bir taraf daha ağır bassa, ben bu meselede tam ortadayım.

koşullar iyi ise neden yapılmasın bence ok
ama 2021 türkiye'sinde bence anlamsız

33 E / Bizde şu şekilde gelişti; Evlendikten sonra uzun zaman gezelim çocuk yapmayalım diye bol keseden konuştuk önce. Sonra etraftaki arkadaşlarımızın çocukları oldu, eşimin arkadaşları da birbiri ardına bebeklerini kucaklarına aldı. Sonra nasıl oldu anlamadık biz de çocuk istiyor olduk. Bebeğimiz henüz yolda, bizi neler bekliyor hala bilmiyoruz ancak daha gelmeden her muhabbet onun üzerinden dönüyor.

Kendimi bildim bileli çocuk düşkünü olmadım. 30'larıma gelene kadar çocuk mu / kedi mi deseler herhalde kedi derdim.
30 enteresan bir dönüm noktası kadınlarda. Hormonlar coşuyor mudur nedir? İki kızım var çok şükür, iyi ki varlar.
Mutlu olmanın tamamen olmasa da bir karar verme işi olduğunu düşünüyorum. Çocuklarımı öyle yetiştirmeye çalışıyorum. Kendimi karamsarlığa kaptırmadım, onları da kaptırtmamak için elimden geleni yaparım.

seviyorsan, seviliyorsan, güveniyorsan, bir ömür beraber geçer diyorsan: gaz maskesiyle gül koklanmaz deyip çocuk yapılıyor bence

Belli bir sosyo-kültürel ve sosyo-ekonomik standardın altında kalan insanların bunu bir basamak olarak kabul ettiklerini düşünüyorum ve gözlemliyorum. Okul bitti, işe gir, evlen, çocuk yap. Üzerine çok fazla düşünmüyorlar ve romantik yaşıyorlar hayatı. Yapılması gerekiyor, çocuk aile kurumunun amacıdır gibi geliyor sanırım onlara. Kendileri henüz hazır hissetmeseler aile büyükleri istiyor diye yapıyorlar mesela. Ben ciddi anlamda planlayıp kendimi geri dönülmez şekilde hazır hissetmeden çocuk yapma kararı almam ama onlar için böyle bir süreç yok sanırım.

Bu istek içgüdüden çok kültüren kodlar yüzünden baskın geliyor

Zorluğu var evet fakat yanında gelen statü ve tamamlanmışlık etiketi

toplumsal ve kültürel olduğunu düşünüyorum ben de. bir yerde herkes "ee çocuk?" diye düşünüyor. evli olmadığı ve mevcut şartlarda çocuk yapma ihtimali olmayan kişiler bile "ne zaman çocuk yapacağım" fikrine kapılıyor. ya da bir an önce evleneyim de çocuk yapayım falan. yaş geçmesi diye bir türkü var bir de, yaşım geçiyor diye bir telaşa giriliyor. bir de fazla abartılıyor. bizde abartılan iki şey herhalde çocuk yapmak ve annelik. isteyen yapsın tabii ki, allah mutlu mesut etsin, ama çocuk aşırı büyük sorumluluk. bir çok insan da bunu pek düşünmeden yapıyor geçiyor. neden, çünkü kültürel, çünkü herkes yapıyor, o niye yapmasın.

7 yıllık evliyim, şu an 5 aylık hamileyim. Tüp bebekle, anam ağlayarak yaptım bi de açıkçası. Hata kaza galan değil, gayet planlı bir bebek.Yorumları şoka girerek okudum açıkçası.

Kendimi de çok kötü hissettim. Bu dünyaya çocuk getirerekk sınırlı kaynakları kötü kullanan, çocuğunun geleceğini düşünmeyenn bencil insanlar olarak...

Gaz maskesiyle gül koklanmayacağı(!) için çocuk yapıldığını düşünen de varmış demek ki gerçekten. Ya da bireyselliğimizi yitirdiğimiz için evliliğimiz ite kaka gitsin diye çocuk yapmış da olabilirmişiz. Vay... vay ki ne vay...

Soru sahibi, biz mutlu insanlarız. Birbirimizi seviyoruz, dünyaya sevebileceğimiz bizden bir parça getirmek istedik. Hepsi bu kadar.

6 yillik evliyim 1 cocuk var

Bir tane daha yapmazsam annem babam ve kayınpeder kaynana beni kesecek

Çok baskı yapıyorlar

Çocuk yapma nedenim: tam bir aile olmak ve eşimin anne olmayı istemesi

34 K tüp bebek tedavisi ile 1 aylık hamileyim. Eşim bu ülkeye çocuk mu yapılır kafasındaydı ama ben aile olmak bütün olmak istedim. Ayrıca bizim gibi insanlar çoğalmazsa ilerde yaşadığımız yer daha da boktan bir yere dönüşecek. Gümbür gümbür cahil nesil geliyor. Annelerinin kafasına çukur işareti kazıttığı çocuklar büyüyünce bu ülkeyi yönetecek.

35 yaşındayım 2 çocuğum var. çocuk konusunda hala gelgitli düşüncelerim var:

(1) geleceği distopya gibi görmediğim için (maksimum 2 çocuk şartıyla :)) çocuğa iyi bir gelecek sağlayarak topluma katkı sağlayacağımı düşünüyorum. kendi hayatımızdan büyük feragatle oluyor bu ama bizim gibi düşünenler olmasa suicides underground'ın dediği gibi olacak.

(2) anne olmayı ilk istediğim zamanlarda motivasyonum biraz farklıydı, çevreme baktığımda gördüğüm anneliğin verdiği o olgunluğa erişmeyi istiyordum, iyi bir insanın yetişmesine emek vermeyi istiyordum. o zamanlar gayretliydim yani. ama kazın ayağı öyle değilmiş, o olgunluk doğumla birlikte güncelleme gibi inmiyormuş, burnunu sürte sürte olgunlaşıldığını tecrübe ettim. hem 30 yaşından sonra zamanının yönetimini egosantrik bir varlığın eline vermek zorunda kalmak, hem de çocuk büyürken kendi travmalarımla yüzleşmek beni çok zorladı. böyle olacağını bilsem hiç bu işlere girmezdim diye düşünüyorum bazen. biraz depsesif biriyim, bu genlerin aktarılmaması lazımdı, doğal seleksiyonla yok olmalılardı :) (bunu çocuklarımın şahsından bağımsız olarak söylüyorum tabi ki)

evliliğin 5.yılında annelerimiz çocuk meselesini çıtlatmaya başlamıştı, onun da etkisi olmuştur mutlaka. kırk kere söylersen olur hesabı :)

6 aylık evliyim, 31e. çocuk yapma konusunda ne düşünürsen düşün, şu denklemi asla unutma: kadınların çocuk yapabileceği sınır bir yaş var ve sonrasında sağlıklı bir çocuk dünyaya getirme ihtimalin oldukça düşüyor. ister çocuk iste, ister isteme, bir çok kadın "bu dünyaya bir kere geliyorum ve bunu yapamayacağım" düşüncesinin kurbanı oluyor. bunun üzerine toplumsal "anne" kodlarını da eklersen neden insanların önce aa çocuk mu asla çok banal dünya turu yapıcaz biz deyip sonra birden apar topar çocuk patlattıklarını anlayacaksın.

Koşullar zerre umrumda değil, musmutlu bir hayat sürdüm diyemem ama ben yaşamayı seviyorum. Kötü şeylerden de saçma bir haz alıyorum, karamsarlığa düşünce ''keşke doğmasaydım'' dediğim zamanlar lise biterken sona erdi sanırım. Bunları yaşamamak, hiç doğmamış olmak istemezdim. Şu an her şey b.k gibi hayatımda:) ama olsun yaşamak güzel şey. Düzeltmeye çalışmak, çabalamak güzel sağlıklı olduğun sürece.

Yine de hiçbir zaman çocuk sahibi olmayı hayal etmedim. Kendi hayatımı noktalayıp başkası için yaşamak gibi geliyor çocuk meselesi. Çok zengin olsaydım, düzenli ve düzgün bir hayatım olsaydı yine de istemezdim bence, çünkü aynı kapıya çıkıyor.

30 K e

giderek cidden bu yıllarda çocuk yapanların cesaretine hayran oluyorum

evli ve 30 yaş üstü olarak cevap veriyorum: uzun yıllardan sonra gerçek hisler beslediğim bir sevgili kişisi olmuştu. türlü fedakarlıklar yaparak beraber olduk. sevgili kişisi deliler gibi çocuk istiyordu ben ise onu henüz yeni bulduğum için sevgililik müessesinin tadına varmak istiyordum hayatımda ilk defa. derken bir gün bazı şikayetler yüzünden jinekolog ziyaretim oldu ve bir rahatsızlığım olduğunu öğrendim doktor hemen çocuk yapmayı dene 1 ay bile ssenin için kayıp yoksa çok zorlanırsın falan dedi. sonra çocuğum olmadığını ve sevgili kişisinin çok üzüldüğünü hayal ettim. benim motivasyonum bu oldu ve korunmayı bırakınca hamile kaldım. bebiş gelince ilk 1 yıl çok zorlandım malum herkesin zorlandığı sebepler ama özellikle de sevgili kişsii ile benim zamanımdan çaldı diye düşündüm vs. ama bebe 1 yaşlına geçince bende bir şeyler oldu bebişle aramda muazzam bir bağ oluştu ve şu an bile hr geçen gün artıyor o bağ 3 yaşına gelmek üzere kendisi. çok klişe ama annelik hiç bir aşka benzemiyor bambaşka bi hisle seviyorsunuz bebeyi. ülkenin güvenlik ve ekonomi ile ilgili sorunları beni onun geleceği ileilgili çok kaygılandırıyor o yüzden 2. ye asla cesaret edemiyorum zaten ayrıca maddi ve manevi olarak kendimden yaptığım fedakarlıklar da 2. yi asla düşündürmüyor.. evet partner kişisi ile ilişkimizden kendimizden dev fedakarlıklar yapıyoruz ilk 2 yıl uyku uyumadığım için kronik migrenli olup ilaçlardan sağlığımı kaybettim ama şimdi dönüp bakınca her şeye değer. hayata bir deneyimler silsilesi olarak bakıyorsak her kadının anneliği bir kez deneyimlemesi gerektiğini düşünüyorum.

kafayı yiyorum. durumum hiç iyi değil.

Yalnız yaşamaktan değil ama pandemi özelinde evet çok sıkılıyorum. Hafta sonları özellikle çok anlamsız geçiyor.

Yoo :)

sabahtan akşama kadar iş hem de yoğun tempolu iş

genelde akşam sıkılıyorum ama bilgisayar oyunundan zevk almaz isem mesela veya aşırı dertliysem

öte yandan geçen bir sene nasıl hızlı geçmiş anlamadım.

-------

sevgilimle 2 sene beraber yaşadıktan sonra bu durumdayım. onunla yaşamak kesinlikle tercihim. şu an bir yandan aşırı depresif bir moddayım.

hafta içi bir şekilde geçiyor da hafta sonları zorlanıyorum.

Hafta içi değil de, hafta sonu epey bi sıkıcı oluyor.

hafta içi hayır ama hafta sonu çok sıkılıyorum.

yok kafam çok rahat ya :)

Çalışmak zorunda olmasam hiç sıkılmam. Evden çalıştığım için sıkılıyorum.

Eskiden hiç sıkılmazdım da şimdi ara ara sıkılıyorum. Yalnız yaşamaktan değil de işte pandemiden yani.

Yok valla ben yalnız kalamadigim zaman daha çok sıkılıyorum :)

köpeğim sıkılmama fırsat vermiyor :)

Detaylı bir hediye planlamak için biraz geç kalınmış sanki :( Öyle custom şeyler hazırlamak / hazırlatmak bir ayı falan bulabiliyor.

Yine de 4 gün var bolca zaman bu. Mücevher çok sevmese de şık bir kolye vs. olabilir mi acaba? Senelerce kalacak bir şey.

Altın kolye, bileklik, küpe... 5. yıla altın yakışır.

Kullanmiyor diye silmeyin kafadan ya bence de altin yakisir. aksesuar tasimakta zorlaniyorsa cok ince bir bileklik de olabilir.

hic kendisiyle ilgili detay vermediginiz icin bir sey diyemeyecegim ama gittigim piyano kursundan bir arkadas esinin kendisine piyano hediye aldigini bu vesileyle kursa basladigini ve cok iyi geldigini kendisine zaman ayirdigini bu sayede vs anlatmisti. belki evde cok zaman geciriyorsaniz boyle hobiye donusturebilecegi alet edevat olabilr. online bi workshop alip pastacilik heykelcilik mumculuk bilmem necilik icin malzeme alip workshop satin alabilirsin bu haftasonu da onla ilgili zaman gecirebilirsiniz.
Online tiyatrolara da bilet alabilirsiniz extradan. moda sahnesinin vardi sanirim. nice guzel yillariniz olsun sevgiler!
fotograf makinesi, oyun konsolu, piyano bunlar ilk aklima gelenler oldu.

Evet çoğu kişi o kadar denyimsiz ki hayata karşı... Ya da boşluktan saçma sapan şeyleri dert ediniyorlar sanırım. Kendi şu ana kadar yaşadığım sorun ve deneyimlerle kıyaslıyorum, devede kulak kalıyor diğer insanlarınki. Ben de dinlemiyorum bu sebeple :) Çoluk çocukla uğraşmamak adına :) Henüz psikolojik ve ruhsal olgunluğa ulaşmamış çoğu kişi maalesef.

valla çok uzun zamandır bunun bilincindeyim. bu kimseler hayatta pek bi şey görmemişler ve her başlarına geleni önemli sanıyorlar. dertleri de böyle sevinçleri de. şaşırtıcı buldukları şeyler de, arkadaşlarıyla konuştukları da.

benim kafamdan geçirmeye dahi tenezzül etmeyeceğim şeyler için bazı insanların çıkardıkları yaygaraya bakıyorum ve gerçekten garipsiyorum.

Evet, çevremdeki insanlar genelde hep aileden zengin, ailedeki herkesin ve kendilerinin sağlığı yerinde, 40 yaşında hala çalışmayıp ama anadan babadan parası akmaya devam eden kişiler :D Bazen onların günlük dertlerini dinleyince “vay aq derde bak :D” diyorum ama herkesin derdi kendine büyük sonuçta. Kafamı dağıtıyorum başka dertler dinleyerek, sorun olmuyor. Benim derdim de bi başkasına küçük gelebilir. Yargılamaktan kaçındığım konulardır.

Herkesin hayat yolu farklı, her olayın insanlar üzerindeki tesirleri de öyle. O yüzden insanların dertlerini kederlerini küçümsemeyi doğru bulmuyorum. Başka insanların yaşanmışıklarını kendilerininkiler üzerinden ölçen, ben bunlara dert bile demem gibi tutumlar sergileyen insanlar bana asıl olgunluğa erişememiş kişiler gibi geliyor. Sonuçta kimse yargı mercii, onay mercii falan değil bu hayatta. Böyle insanlar kendilerini fazla önemsiyor bence. Herkesin derdi tasası kendinedir.

Alınganlık: medeniyetin en zayıf halkasıdır
Kimse edebiyatı sevmek zorunda değil. Estetik kaygı ile konuşmak, hareket etmek, giyinmek zorunda değil. İnsanlar alınır mı diye düşünmek zorunda değil. Topluluk olarak sıçmış bir toplum bu. İnsanları değiştirmeyi düşünmeden yaşa, kendini geliştir. Değiştiğini, daha iyi olduğunu göreceksin. bilinçli bir varlıksın. Buna uygun yaşa. Hayatını estetik yerine işlevselliğe ada. Minimalist hayat tarzı da bu demek. Sosyal medyasız internetsiz teknolojisiz, silahsız bir dünyayı kendimiz yaratmalıyız. Gelecekte şiddet yanlısı, savaş meraklısı askerlerin kurduğu bir ülkede mı yaşamak bu dünyanın ne kaderi ne de tek seçeneği. Teknoloji askeri bir taktik sadece. Askeriyenin Prototipini ürettiği her teknolojik cihaz topluma süslü bir şekilde entegre oldu. Askeriye hayatımızı insani şartlar sağlayarak yaşamamızı istemiyor. haritaları üzerinde çizdikleri hayalî sınır çizgileri arasında
Elimizi kolumuzu sallayarak dolasmamizi istemiyorlar. Cahil ve aptal köleler olmanızı istiyorlar. Bu yüzden boktan bir eğitim ile büyüyor ve açlık sınırı altinda yaşıyoruz çoğumuz. Tüm toplum bir kurtarıcı bekliyor. Kendisi kurtarmak istemiyor. Ona unutturulan en önemli gerçek yalnız olmadığı aslında, sadece hatırlaması gerekiyor insanların. İnternetteki televizyondaki gazetedeki tüm beyin yıkama propagandalarından uzaklaşın. Konsantre olun. Gerçekçiliğe odaklanın. Bu sizi alınganlıktan korur. Bu sizi mantıklı kılar. Konsantrasyon; meditasyonun ana etkisidir. Kendinizi kabul edin, gelen tüm düşünceleri kabul edin, aklınızda dolaşan tüm düşünceler boş yere orada değil. Kenara atılmış düşüncelerinizi irdeleyip, konsantrasyonunuzu bozan düşünceleri algınızdan çıkardığınızda daha hafif ve daha kontrollü hissedeceksiniz.

*Sarhoşken konu üzerine düşünürken yazmıştım daha geçen gün bunları. İnsanların bi kendini salıp rahatlaması lazım. Çok kasıyor herkes.

Kendim için düşünüyorum, ne eften püften şeylere bozuluyorsun diye :) Ben de bazen evde kendi kendime anlatıyorum, bazen zaten anlatırken sorunu çözüyorum, aydınlanma geliyor yani. Başkalarının derdi için düşünmem ama.

Herkesin derdi kendine büyüktür.

Herkesin derdi kendine büyüktür tabii de, bu ufacık dertleri büyüttüğümüz gerçeğini değiştirmiyor.

- terfi aldım, hayırlı olsuna gelmedi.

- o, çok daha az iş yapıyor, işi bana kitliyorlar (bu şikayete, abi belki ona da başka bir iş vermişlerdir, senin haberin yoktur dedim, doğru çıktı tahminim)

Bir de, bir arkadaş, yan ofisteki arkadaşının gürültü yapmasından şikayetçi. Yapılacak birkaç şey var. Git uyar, kulaklık tak müzik dinle, tıkaç tak. İçinde büyütme işte.

Son olarak, bir arkadaş ortak yapmaları gereken işi diğer kişi hep buna kitliyormus, önce böyle dedi, sonra onu çağırana kadar ben hallediyorum dedi.

Sonra da şikayet ediyor, e çağır işte.

Bir de, trafikte herkes aptalmis gibi hareket et derler ya. Hayatın her alanında geçerli belki de bu. Normalde ofiste niye sürekli gürültü yapar ki insan? İşte onu, akıllı bir insan olarak kabul edersen, durduğun yerde kudurursun. Git uyar işte gerizekalıyı.

Hepsini yaparim. Ozellikle unlu haberlerine bakmanin ne alakasi var anlamadim gerci.

Ben de hepsini yapıyorum ya, çok normal bir şey bence.

Hepsini yaparım ki dünyanın en sadık eşiyimdir. Bunlarda sorun yok.

-twitter'da güzel/yakışıklı bir profil resmi gördünüz mü, diğer twitlerine de bakar mısınız, resmini büyütür müsünüz

ilgimi çekerse evet.

-haber sitelerinde takılırken, ünlü resim haberlerine de tıklar mısınız

hayır hiç ilgilenmem.

-ekşi duyuruda, sözlükte karşı cins entrylerini geriye dönük olarak özellikle inceler misiniz

"aaa karşı cins" diye değil ama o kişiyle bir yazışma etkileşim falan olduysa kabaca kimmiş nasıl biriymiş diye bakarım. yoksa ilgilenmem.

-gerçek hayatta yolda görüp keşke dediğiniz insanlar oluyor mu

evet.

-instagramda bilgisinden çok dış görünüşü sebebiyle takip ettikleriniz var mı

hayır. ama takip ettiklerimi de tanıdığım için takip ediyorum. bilgisi için değil.

-no
-no
-cinsiyeti fark etmeksizin birinin mesajları ilgimi çekiyorsa bakıyorum bi
-bunu yapıyorum bazen ama inanılmaz insanlar geçiyor
-no

Hepsi hayır. Gerçi çoğunu yalnızken de yapmıyorum ama hayatımda biri varsa özellikle yapmam.
Normal değil ayrıca yapan insan umarım benim sevgilim olmaz:'(

çoğunu yapıyorum ben ama kesinlikle tek yapmadığım yolda güzel birini görüp keşke demek. bugüne kadar birlikte olduğum kadın dışında kimseye bakıp keşke onunla olsaydım demedim.
gerçi ilişkim yoksa da demiyorum. saçma loser bir psikoloji bu.

1) Çok nadiren. Ama onda da karşı cinse değil hemcinslerime bakarım %99 xD meraktan.
2) hayır
3) hayır
4) asla
5) hayır

Bunları aldatmak olarak görmüyorum bu arada. Ama ilgimi de çekmiyor. (4 numara üzücü bişey bence).

güzel kadına erkeğe bakmakta bence sıkıntı yok bir kere estetik kaygı ile bence zaten bakmak lazım yani bu insan ne yapmışta bu kadar güzel? sadece doğal güzelliğin olması veya olmaması işe yaramıyor

ama ben buna yürüyeyim bizimkini boşlayayım tabi hoş değil

Bunların hepsi olabilen şeyler bence 4. Maddeyi de görüp keşke demekten çok kısa bir an ilgilenmek, merak etmek gibi yorumladım. Bence sadakat sınırı daha çok etkileşime girmeyle başlıyor.

irade meselesi bence daha çok
etkileşime girmek eyleme dönüştürmek oluyor

Evet eyleme dönüştürmek oluyor ondan bahsediyorum ve etkileşime girildiğinde de sadakat sınırı aşılmaya başlıyor. Sadakatsizliğe geçmeye başlıyor. Ama twitterdan fotoğrafı büyütüp bakmak olur yani nedir ki. insanız sadakat sınırları içinde bir davranış.

bunlarda ne var ki? anlayamıyorum.

asla yapılmaması gerek

Yolda görüp keşke demek ne demek? Yolda gördüğüm çoook güzel kadını oha kıza bak diye kız arkadaşıma göstermişliğim var. Ama sevgilim olmasa bile yolda gördüğüm kimse için keşke sevgilim olsa ya da keşke sevişsek demiyorum. Güzelliğini görüp takdir edip geçip gidiyorum.

Söylediğin şeylerin hiç biri bir insanı aldatma anlamına gelecek şeyler değil. Hepsini farklı niyetle yapabilirsin.

haber sitelerini saymazsak gerisi var. ama şu sıralar yalnızım ilişkim olduğunda işim olmaz.

Böyle durumlarda her şeyin geçtiğini kendime hatırlatıyorum. Daha önceki dertlerimi hatırlamadığımi.

Sizden kötüleri düşünerek şükretmek daha da üzüntü vermesi lazım mantıken. Eş dost davet ediyor musunuz eve? Çok iyi geliyor. Eski erkek arkadaşıma bacak sakatlığında refakat etmiştim, zamanı çok kolay geçmişti.

Bir umut bekliyoruz işte. Kafa dağıtacak kafa bile kalmadı.

Sosyalleşmeler iyidir.

30 yaşından sonra efendi erkek öncesi hep piç erkek.

Valla ne demek istedi acaba kız, mal ama kendisi, orada hemfikiriz.
Birinin böyle bir lafı erkek arkadaşının yanında söylemesi bana kızın fena halde "burada kapım sonuna kadar açık, bu yanımda görmüş olduğunuz mal bundan faydalanmıyor, yok mu beni layıkıyla ferahlatacak bir erkek" mesajı vermek istediği intibaını veriyor.
Özür dilerim...

buradaki tek problem yeğeninin sevgilisine mal diyen bir insan. benim sevgilime dese biri bir daha görüşmem o insanla.

kıskandırmak için demiş işte, cilveleşiyorlar, uslu ol demiş, serserisin sen şapşik demiş, ne bileyim? kaç yaşındalar?

Parka taşınabilir katlanan sandalye getirip oturuyoruz, termosa çay doldurup. Ya da en yakın starbuckstan kahve alıyoruz.

biz istanbullular sahile iniyoruz genelde. siz de yeşillik yerlerde takılabilirsiniz, park, orman vs.

Seğmenlere iran caddesindeki makrocenter'dan bira alıp gidiyoruz
Botanike atakuleden bira alıp gidiyoruz
Eymire panoradan bira alıp gidiyoruz
Kuğuluya birasız gidiyoruz kalabalık oluyor:)

Kuğulu hariç hepsi date için uygun, portakal çiçeği de düşünülebilir ben tercih etmiyorum ama

valla yaşadığım yerde hava -10 derece bugün, evden eve gidip duruyoruz. biraz karda falan yürüyoruz ama insanın bıyıkları donuyor. evde takılmak daha rahat.

Şu an içerde sakız çiğniyor ve şak şak bana duyurmaya çalışıyor sakızı patlatırket hıakkkk pıah diye ses çıkarıyor . Stresten napacağımı şaşırdım

Ayrı bir eve çıkmayı kafama koyardım aynı durumda. Ki şu an düşündüğüm şey.

Okurken ben strese girdim gerçekten :/
Çözülür mü çözülmez mi bilemiyorum ama rahatsız olduğun şeyleri sakince ve olgunlukla konuşmalısın. Evde bi baba var mı? Kardeşler var mı? Yoksa ikiniz misiniz? Senden başkaları varsa onların desteğini almalısın.
Yaşın kaç, çalışıyor musun bilmiyorum. En güzeli ekonomik özgürlüğü eline almak. Kavga etme, kendini tüketme, annen baya troll gibi çünkü :D tartışarak bir yere varacağını sanmıyorum, devamlı manipüle edecek gibi duruyor :)) Ama karşındaki kişinin sana saygı göstermesi için öncelikle sen de olgun bir insan olduğunu davranışlarınla, tarzınla göstermelisin. Karşılıklı kendi isteklerinizi anlatıp bunlara uymaya çalışın. Zor bir durum ama sabret bir gün geçecek.

18 yaşımdan beri ailemden ekonomik destek almadan kendi ayaklarım üzerinde duruyorum.

Afedersin ama annen kendi evindeyse veya ekonomik olarak kendi çekip çevirdiği bir evdeyse isterse salona sıçar ve bu da kendi bileceği iştir.

Anneden tiksinmek yerine ayaklar üzerinde durmayı öğrenmek gerek.

Benim de bugün anksiyetem tetiklendi durup dururken, hava çok güzeldi ve kendimi üretken olmak zorunda hissettim, bu havayı harcamamalı gibi fakat hem gündem boğucu, hem de film dizi başka bir şeye odaklanıp dikkatimi dağıtamadım

Spor hareket olsun diye ip atladım bir de iyi temiz beslenmek iyi oluyor, can sıkıntısından abur cubur karbonhidrata abanmamak ya da iştah kapanmasından dolayı yemek yememeyi bırakmamak gerek

Yoga yapıp az olsada anda kalmaya çalışıyorum.

Valla ben içiyorum artık. Normalde evde çok tüketmem alkol ama artık hafta sonları geçmez oluyor, bissürü sıkıntı dert birikince mecbur uyuşmaya çalışıyorum. Pandemi bittiğinde alkoliğe dönmüş olursam insanlığı asla affetmiycem.

Arkadaşlarımı arıyorum, keyifli anılardan bahsedip yaz için tatil planları yapıyorum. Gidemeyecek bile olsam fikren ferahlatıyor.
Konuşasım olmazsa da kitap okuyorum zihnen uzaklaşmaya çalışıyorum. Her seferinde olmasa da çoğunlukla işe yarıyor.

bugun bana da vurdu sonunda. gercekten artik zorlanmaya basladigimi hissediyorum. dogal bir ortamdayim kedi kopek var onlarla vakit gecirmeye calisiyorum, egitimlerim var onlara odaklandim.kitap okumak dizi izlemek spor yapmak baska da bisey yok. insan yuzu(yani arkadas, yasit gibi) gormeyeli cok oldu. yaz icin plan yapiyorum ben de. bu yasaklar yazin bitecek her turlu, siz de tatil plani yapabilirsiniz.

basıyorum şarabı vodkayı birayı.

Önyargıyla yanaşıp izlemediğim filmleri izliyorum güzel de oluyor

yalnızsam:
- alkol
- netflix
- youtube
- geforce now
- temizlikçi kadın çağırıp evin temizlenmesinden gelen dopamin
- arkadaşlarla zoom call

yalnız değilsem
- alkol
- seks
- muhabbet

yüz yogası yapıyorum. şimdi saçma gelebilir ama kendin için bişeyler yapmak insanın moralini düzeltiyor.

Pek depresyona giremiyorum. Evde çeşitli arazlara sahip yarı yatalak anne olunca onun için ayakta kalmak zorundayım. Bunalınca komik videoydu, nostaljik müziklerdi....serbest olarak çeviri yapmaktayım, normal işim sadece kağıt üzerinde var. Şirket telefonundan mail bakmak...ki zaten mail de gelmiyor artık. Ama çeviriyi de hep tavsatıyorum, deadline yaklaşıyor. Bakalım ne olacak encamımız?

Yazdıklarınızın çoğu bana da uyuyor. Yalnız yaşadığım için böyle olduğunu düşünüyorum kendi adıma. Yalnızlığa alıştıkça daha da uzaklaşıyor gibiyim insanlardan. Tahammül sınırı gittikçe düşüyor. Bu işin içinden nasıl çıkılır bilemiyorum.

Ben de anlattıklarınıza benzer bir hayat yaşıyorum. Sorun doğru kişilerle karşılaşmamış olmanızdan kaynaklanıyor olabilir. Gerçekten seçici biriyseniz herhangi biriyle uyum yakalamak oldukça zor. Uyum yakalayınca da sürdürmesi tabi ki. Ama sizin kişiliğiniz zaten bu şekilde olduğu için de bunu yaşıyor olabilirsiniz. Bence bunu bir sorun olarak görmekten öte çocukluğunuzdan beri öyle olduğununu sandığınız kişiyi kabul etmeniz lazım. Ve sosyal anlamda nasıl rahat hissediyorsanız öyle davranmalısınız. Dengeyi bulmak çok zor biliyorum:)

kafa dengi akli dengesi yerinde insan sayısı o kadar az ki normal böyle hissetmek. insanların özellikle tr'de ki insanların yarısı beyin özürlü.

en.wikipedia.org's_profile

Ben de aynı durumdayım. O kadar insanlardan uzaklaştım ki kadın halimle bıyık bıraktım.

patron, su teste bir bak. muhtemelen eglenceli ama ice donuksun.
garip ama bu kisilik testi cok ise yariyor, hatta insanin agzi acik kaliyor
orada kisiliginin getirdigi dezavantajlar ve bunlari nasil degistirebileceginle ilgili kisimlar var. faydali olabilir


www.16personalities.com

Flört şiddetine giriyor kimi takip ettiğine bakıp bir de sormak.
Ne bakarım, ne sorarım yazmıştım ama denk geldiğinde sordum ya, yalan söylemeyeyim. Baskıcı bir tutumla hesap sorma gibi değil, meraktan. Sevgilin iyi niyetinden eminse rahatsız olmaz sanırım. Düzenli takip vs varsa, sıkıntı.

bakmam. bakıyorsam güvenmiyorumdur, güvenmiyorsam niye sevgiliyim onu sorgularım.
yaklaşımım bu olduğu için birinden işkillenmem için aleni bişeylerin olması gerekir, o zaman da tabii ki sorarım. bunu hesap sorma olarak görmüyorum çünkü ortada benim kuruntumdan ziyada somut bişeyler var demektir. belki yanlış anlaşılmadır ama neticede bana "ne alaka yaa" diyemeyeceği şekilde sorarım. açıklaması tatmin etmezse de bunu söylerim, tatmin olmadım ama okay madem öyle diyorsun sorun yok derim. ya da cidden bi dalavere varsa da ona göre hareket ederim.

cidden bakmamayı nasıl başarıyorsunuz ya hiç mi merak etmiyorsunuz :( ne güzelmiş

eğer erkeksen bu bakma işlerine girdin mi sonu yok bi kere. kadınsan daha iyi bilirsin, sevgilin olsun olmasın, önüne gelene yürüyen bir kitle var internette. bunları sevgilinin elbette savuşturabiliyor olması lazım. hepsini bire bir görüp tanık olmanın bir anlamı yok.

Daha önce hiç bakmadığımı fark ettim şu an. Gerek yok böyle şeylere sanki.

ben de hiç bakmadım, bakmam bana kalsa.. ama sosyal medyada öyle aldatılma hikayeleri okuyorum ki bakmamak saflık mı diye de düşünmeye başladım. hissettirmeden ara sıra bir göz atmak gerekli gibi geliyor (hala bakmıyorum). ama ona sormam bu kim diye..
yani güveniyorum ama olası bir durumda da enayi konumuna düşmek istemiyorum. gönlü geçtiyse ok kimseyi iple bağlayamam kendime, ama mertce çıkıp bitti demezse ya? beşer şaşar.

Kapattığım kapının deliğinden hiç bakmadım bakmam

Var böyle bir tane baktığım kişi. Hatta biliyor söylmeişliğim bile var :DD Sevgilim değil böyle çok nadiren görüşüp seviştiğimiz, güvercinler gibi sürtündüğümüz ama benim çaresiz kaldığım bir kız <3

Arada bakıyorum, sonra profili kız arkadaşlara atıp ''bu mu ben mi daha yakışıklıyım knk'' diyorum. Şimdiye kadar hep ben çıktım içim rahatladı. Ama bi 2 tane pz*venk vardı '' o knk'' dedikleri :D

kadınların büyük beklentileri olduğuna inanmış olabilirsin. herkes bilimden siyasete konuşacak değil. kasılmayı merak ederek bırakabilirsin. düz merak. sever kadınlar ilgiyi, hayatlarına dair soruları. sen sordun, o sordu derken... yine mi ilerlemiyor?

Okuyunca aklıma Big Bang Theorydeki Raj Koothrappali geldi :D Sen de alkol alıp konuş :)

Böyle durumlar için burası veya sözlük biçilmiş kaftan. Kimse kimseyi görmediği için önemli olan tek şey senin düşüncelerin, yazdıkların, kendini rahatça ifade edebilirsin. Herhangi bir konu özelinde olmasa bile, gündelik hayatta bir arkadaşınla konuşuyormuş gibi konuş. Merak ettiklerini sor, sorularına cevap ver. Bir süre sonra alışırsın. Ki burada yapacağın muhabetler inan bana gündelik hayatta da işine yarayacaktır ilerde. Maksat muhabbet, çok kasma..

Mesaj atarken bile bu kadar heycanlanıyorken, yüz yüze kalp krizi geçiririm diye korkuyorum.

kadınlarla konuşmak diye bir şey yoktur. konuşmak diye bir şey vardır. karşındakini kadın değil insan olarak gör. meriç lafı gibi oldu ama gerçek bu. karşındakinin kadınlığı senin için fazla anlamlı değilse değerin artar. sen de kendi ayağına sıkmamış olursun.

olumsuz olaylar için bu kadar üzülme derim,

genç olunca sanki dünyada herşeyi bir tek sen yaşıyormuşsun gibi hissediyorsun.

herkes en baba eleman bile hata yapar. çok üzülme devam et derdim.

çoğu olayın, yaş ilerledikçe önemsiz olduğu anlaşılıyor. Şüphe , endişe gibi kavramları çok ön plana almamaya çalışırdım.

18 e basar basmaz şehir değiştirip yalnız yasasaydim keşke

kanada'ya gocerdim.

o zamanki işimden daha erken ayrılırdım, bi de daha fazla aktif olurdum iş hayatında.
daha sık yurt dışını gezmeye giderdim. çok daha az kazanıyordum ama hem daha çok vaktim esnekliğim vardı hem de elimdeki para iyi kötü bişeye yetiyordu.

yurt disina yerlesirdim

2 sene türkiye'de yüksek lisans yapacağıma direkman parası neyse verir yurt dışında yüksek lisans yapar ve kapağı yurt dışına atardım.

veya hiç yüksek lisans yapmadan yine avustralya'ya göçerdim.

25 yaşındayken İngiltere'de yüksek lisans yapıyordum, iş bulmak zor diye geri dönmüştüm şimdiki aklım olsa kebapçıya girer yine kalırdım :) şu an ielts'e hazırlanıyorum Kanada express entry'e başvuracağım. 30 yaşındayım. Ek olarak, 26 yaşında doktoraya başladım, geçen yıl bıraktım. Şimdi dönsem hiç başlamaz vakit harcamaz diğer hayallerime yoğunlaşırdım.

Daha az fastfood yerdim

Çok detaylı düşünmeden ilişki yaşardım, ne istediğimi çabuk anlamak için, ciddiye de almadan, ükeyif alırdım.
25 yaşımdaysam malesef mesleğimi değiştirme yaşım geçmiş ama yurtdışında masterdan sonra çalışmak için yolları denerdim, şansımı zorlardım en azından 2 sene iş hayatım olsun diye çabalardım sonra olaylar gelişirdi

şunun şurasında bikaç sene öncesi ama sene olarak da gideceksek birkaç sene geriye, bol bol gezerdim korona çıkmadan.

direkt yurtdışına yerleşirdim. arkama bile bakmadan.

ya bu arada yeni madde ekliyorum hala güncelken duyuru.

net, taaa üniversite çağlarında kendime uyan birini bulup evlenirdim 25'inde

ama bu da kısmet işi tamamen.

- master yapmazdim direk is hayatina atilirdim.
- yurtdisinda 10 seneyi gecirmeden vatandasligi alir almaz tr'ye geri donerdim - o da 29-30 civarina denk geliyor.
- 35'e gelmeden yatirim olarak cok daha fazla riske girerdim. Mesela stock/kripto isine cok daha erken dalardim..

Sipariş vermeden pide götür, üstüne de sucuktan telefon numaranı yaz.

@jux dahice :) ama yemezler

aklima su geldi: www.youtube.com

biraz daha merhaba merhaba yapip sosyal medyadan ekleyip yuruyebilirsin, belki sevgilisi/esi vardir.

fakyoras dur zaten ortalık karışık, kafam bi dünya :)

@Jux güzel demiş aslında sipariş vermeden pide gelse ben çok mutlu olurdum:) ama kıymalı olmasın hatta etli bişey olmasın çünkü vejetaryen olabilir.

Yukarı çıkıp ücreti mukabilinde hukuki bişeyler danışın. Ordan muhabbet kurarsınız belki. Mesela “ben x şirketi kurmak istiyorum da prosedür nasıl ilerler” vb.
Ücreti kabul etmezse(sanmıyorum ama shdjş) pideyi ozaman gönderirsiniz:)

Duyuru yüzünden canı pide çeken sadece ben değilimdir umarım.

öncelikle kolay gelsin diyorum.

sakın ama sakın, sadece "merhaba-merhaba"nız varken pide yollama. tamirci çırağına bağlarsın, hiç cool olmaz, direkt "keko" imajın oluşur.

bunun yerine zamanla muhabbeti artırmaya çalış derim. sırf onunla değil, bürodaki diğer insanlarla da arkadaşlık kur. bu şekilde arkadaş canlısı, güvenilir bir imajın olur. sonrasına bakarsın duruma göre.

Sigara falan içiyor mu, içen arkadaşlarına eşlik de ediyor olabilir. Hava almaya çıktığı ortama bi şekilde gir, çakmak iste havadan sudan sebepten muhabbete gir, kusura bakmayin kulak misafiri oldum avukatsınız sanırım böyle böyle bi durum var kime danışmalıyım vs vs

Bide bu asil niyeti saklama olayı erkeklerde düşündüğümüz kadar üstü kapalı olmuyor. kadınlar onlara yaklaşan erkeklerin niyetini erkeklerin sandığından 10 kat daha hızlı sezerler diye bi psikolojik paper okuduydum fi tarihinde. Ben direkt olmaktan yanayım, ha avını bekleyen tilki modu çok daha efektif ama amaan kim kafa yoracak ona ?

Ayaküstü hukuki bilgi sorma sakın, en çok kızılan şey bu.

Sizin title ne? Bu avukatlar gereksiz egolu oluyo. İyi niyetli biri değilse çok üzülürsün. (linç yiyeceğim ama genç avukatlar genelde böyle)

kız geçerken mfö den ali desidero şarkısını açabilirsin.

pide dükkanımız var ben de hala okuyorum. başka bir title'ım yok. ilgimi nasıl belli edeyim? gidip telefon isteyemem. instagramdan yapabilirim her şeyi

Daha önce de hastane'de çalışan birine 'yazıyordun' diye hatırlıyorum. Ne oldu o iş? Böyle bir oradan bir buradan birine aşık olursan işin iş.

@bitchesaintshit evet. kendisiyle hiç konuşamadım. bir daha denk de gelmedik zaten. imkansız gördüğüm için üstüne de düşmedim. yani denenmeden kaybedildi.
aşık olduğumu söylediğimi hatırlamıyorum. o çok farklı bir boyut. benim hissettiğim yüksek derece hoşlantı. birini kaybettik diye ölene kadar o düşünceye esir mi yaşayalım?

Daha iyi bi hayat yaşarsan neden özleyesin? Insan unutuyor eski halini, hep böyle imişsin gibi geliyor. Ki zaten çok değişmiyorsun, bazı zincirleri atıyorsun sadece.

Eski ben, yeni ben, şimdiki ben vs. Hepsi de ben’mişim aslında. Her halimle barıştım aksi halde hayat yaşanır halde olmuyor. Asla öyle biri olmam dediğim bir benliğe doğru adım adım gidiyor olsam da kendime yüklenmiyorum. Demek sebebim var ki öyle oluyorum. Kafayı rahat tutmak en önceliğim. Bir de bu aydınlanma hali gelince ona sıkı sıkı sarıl bırakma. Moral motivasyon yükseldiği zaman onu düşürmemek için de çabalamak gerekir.

bence özlemeyeceksiniz, hatta hatırlamak istemeyebilirsiniz bile. tamamen şu anki sizin kendisinden ne kadar memnun olduğu ve hayattan ne kadar lezzet aldığıdır mesele.

kişi zaman zaman geçmişi özlese de geçmiş geçmişte güzel, şu anda geçmiştekileri yaşamaya devam etseniz bundan memnun olmayacakken, geçmişte kalmış bir geçmiş tasviri içinizde özlem uyandırabilir elbette. bu da o duygunun kendi lezzeti. özlemek kötü bir şey değildir.

Görmezden geliyorsun, geliyorsun. Sonra birinin karşısına biri çıkıyor. O kişi yeter ve deyip ayrılıyor. Sen de sonunda falan diyip rahatliyorsun aslında. 1 ay sonra başkasıyla olduğunu anlıyorsun. Bu içten içe üzüyor. Ne ara falan diyorsun. 1 sene sonra nişanlanıyolar. Falan.

Kısacası

ayrılacaksınız.

kesinlikle westblack +1. ikinizden biri yakın zamanda bitirecek. giden siz olursanız daha iyi hissedecekseniz, onun terk etmesini beklemeden bitirin.

youtu.be

''Ayrıl coco''

Merhaba,
İlişkideyken sevdiğim ve varlığına alıştığım eski sevgilimle ayrılmamızın daha doğru olacağını düşündüğüm için ayrılmak istemediğim halde ayrıldım. Verdiğim en doğru kararlardan biriymiş. Üzücü evet ama üzüldüm geçti. Ayrılık acısı için, ilişki süresinin yarı süresi kadar derler, bence doğru. Bir süre sonra, “iyi ki diğerinde diretmemişim, eş olarak istediğim kişinin bu insan olduğuna eminim” dedirten ve rahatça her şeyi konuşabildiğim, beraber doya doya gülebildiğim, dünya iyisi şu anki sevgilimle tanıştım. :) Tavsiyem; yara bandı çeker gibi bir anda bitirin. İyi, kötü haberini almayın, halini sormayın, onun da iletişime geçmemesini rica edin. Bir süre sonra yalnız veya başka biriyle daha mutlu olacaksınız. İçinizi kemirmeye başlayan bir şey olduğunda bence geri dönüşü olmuyor.

Evlilik ve öncesinde nişanlılık süresince, eşim ne kazandıysa hesabında biriktirdi, bütün harcamaları ben yaptım. Ben karşılayamadığım zamanda birikim hesabı olarak tuttuğumuz onun hesabından kullandık.
Her ay sonunda gelir gider hesabını ben yaparım, eksik varsa onun hesabından gerekeni tamamlarız. Nakit ihtiyacı varsa ben veririm.
Tahmin ediyorum ki banka kartını atm'ye takıp para çekmeyi unutmuş bile olabilir bu 10 yılda.

herkes kendi parasını harcıyor.

1. faturalar ortak (cep telefonları hariç)
2. yemek için alışveriş ortak.
3. misafir çağıracak olan kendi alışverişini yapar.
4. kozmetik herkes kendi öder.
5. araç masrafları ortak.

daha öne denenen ortak bütçe yönteminde plansız harcamlar yapan bir taraf olunca sıkıntı oluyor. şimdi hesaba gerek kalmıyor. yaşasın bağımsız bütçe.

erkeğim. kartı hanıma teslim ettim. bana harçlık veriyor. dünya umurumda değil.

Kredi kartları ortak
İsteyen istediğini alıyor, soran yok, haber verebilir isterse
ama genelde "al canım" diyoruz.

para ortak birikiyor.
kart ödeniyor sonra ay sonu
kalan parayla da pound alıp biriktiriyoruz.

paralar, poundlar, kart ödemeleri bende
eşim bana sık sık para gönderiyor, benim maaş + ek gelirler benim hesapta birleşiyor.

Taraflardan biri "benim param benim param", "eşimin parası da benim param" diyorsa o evlilik yürümez.

Böyle olmayacak şekilde ayarlanması gerekiyor.

1.5 yıllık evlilik. Maaşlar aşağı yukarı aynı. Mesela ben kenara 5x ayırıyorum, eşim 4x. Herkesin birikimi kendi hesabında. Herkes kendi kalan parasından özel harcamasını yapıyor. Ortak harcamalar ortak. Ama birbirimizden para esirgeme, ailelere yardım konusunda çekince falan olmuyor. Birikimler farklı olsa da kimde ne kadar var biliyoruz. Bir harcama olunca da ortak giriyoruz. Tam bir kanka galiba eşim.

Edit: Yatırım danışmanlığı genel olarak bende. "Altın al" diyorum, "vadeliye yatır şimdi" diyorum, yapıyor. Kaybedince de sorun etmiyor (muhtemelen tolere edilebilir kayıplar olduğu için:)

Bizde "Sende ne kadar kaldı bende şu kadar var, tamam şunun için şu kadar ayıralım, haftaya da şu ödenecek" şeklinde dönüyor işler.

Evli değiliz, birlikte yaşıyoruz. Partnerimin üç katı kadar maaş alıyorum. Kira, aidat ve faturalara ait ödemeleri o yapıyor. Market alışverişleri ve yemek siparişleri bende. Ayrıca eve ev tekstili, küçük ev aletleri vs alınacaksa yine ben alıyorum. Tatillerde de kazancımız oranında harcıyoruz, o bir harcıyorsa ben üç şeklinde. Ekstra tatile çıkılacaksa, lüks bir harcamamız olacaksa tamamen ben karşılıyorum.

Ha, eklememe gerek yoktur tabii ama onun dışında herkes kendi kredi kartı ve banka hesaplarına sahip. Kişisel olarak ne isterse alıyor. Yatırımlarımız da ayrı ama birbirimize danışıyoruz hisse, döviz, cripto currency vs alım-satımlarında. Bir de tabii bunlar ayrı diyorum ama herhangi bir şekilde bir ihtiyacımız olursa, harcamamız gerekirse, ev, araba vs alacak olursak birkimlerimizden ortak bir şekilde harcarız.

Senin paran benim param yok. Bir sey alirken birbirimize soruyoruz.
Excel tablomuz var. Aylik max market harcamasi limiti belli, elektrik faturalarını giderleri kirayi her şeyi yazıyoruz. Harçlık da bırakıyoruz. Kalan miktarı hisse senedi ya da fon alarak değerlendiriyoruz. Bunlar benim hesabımda ama benim diye dusunmuyorum bizim diye düşünüyorum.

Sene sonunda kimin eve ne kadar para soktuğunu bileceğiz ama bu tamamen data icin, gelire göre farklı bir yaşam yok :)

Bu sağlıklı finansal iliskiyi 2 seye borçluyuz.
1) ailelerimize destek olmamiza gerek yok.
2) ikimiz de birçok insan için cimri sayılırız. Para harcama davranışlarımiz çok benzer bu konuda tartışmıyoruz hic. Ikimiz de alisveris düşkünü vs olsaydık da problem olmazdi. Sorun bi taraf daha tutumlu diğerinin daha savurgan oldugu zamanlarda ortaya çıkıyor bence.

Masrafların tek elde toplanması önemli. Tüm masrafları ben yönetirim. Harcamaları yaparım. Eşim eksik kalan kisimlari için takviye yapar. Artan olursa da çeşitli araçlarda değerlendirmeye çalışırız. Ama bu bu sıralar pek mümkün olmuyor.

eşim har vurup harman savurucuydu, yavas yavas ögrendi. artık en azından buyuk harcamalardan önce soruyor.
her sey bende, gelirler de giderler de. ama giderler hep cok oldugu icin butce dengelemek cok yorucu oluyor benim icin:(

Herkesin kendi kartı ve hesabı var, ortak harcamaları kime denk geliyorsa o yapar. Bireysel harcamalarda ufak tefek şeyler konuşulmaz, daha büyük harcamalar yapılacaksa diğeriyle konuşulur. Maaşlar yatınca kartlar ödenir, eşim kira ve faturaları öder, eksik kalırsa ben takviye yaparım (gelirimiz yaklaşık aynı). Altın alınacaksa eşim, döviz alınacaksa ben alırım. Birikim takip ettiğimiz bir Excel dosyamız var. İkimiz de savruk olmadığımız için çalışıyor sistem, evlendiğimizde konuşmadık hiç nasıl yapalım diye kendiliğinden böyle gelişti.

Ben evin kredisini ödüyorum ve kredi kartımı kapatıyorum. Eşim evin diğer masraflarını ödüyor ve eksik kaldığımız boktalarda birbirimize harçlık veriyoruz aslında ortak her şey. Ama evle ilgili genel ödenecek şeyleri onun maaşından ödüyoruz. Bir de o ayın 15 inde alıyor ben de ayın başında aldığım için aslında daha güzel oluyor 15 günde bir yeni maaş geliyor gibi oluyor birbirimize harçlıklarımızı o şekilde veriyoruz

Eşim maaşını her ayın son iş günü alıyor. Kira faturalar krediler vs tüm ödemeler onda. Benim hesabıma da gönderiyor. Ben maaşımı çok geç aldığım için genelde benim maaş çarçur oluyor bir işe yaramıyor. Hesaplarımız bir asla senin paran benim param hesabı yapmayız.

evin tüm harcamaları, ev kredisi, araç kredisi, gezme tozma masrafları vs her şey bende. eşim kendi parasını harcıyor, kendi harcamalarını yapıyor, isterse biriktiriyor artanı. bazen benimki yetmezse ondan para istiyorum o kadar.

neden böyle yapıyoruz, onun harcamaları bana saçma gelebiliyor erkek olduğum için. benimkiler de ona saçma geliyor bazen. kendi kazanıp kendi harcayınca karışmıyorum. özellikle kadın çalışma özverisini gösteriyorsa iki taraf ta kendi parasını harcayabilmeli yoksa evliliklerden problemler oluyor. gidip araba kredisi çektirip kıza ödetmek falan büyük sıkıntı ve stres kaynağı, söylemiyorlar ama taşıyorlar bu mevzuyu yıllarca. kazansın ne yapıyorsa yapsın, kendi arabamı da kendim öderim en temizi bu, dolayısıyla bir çok evlilikteki o temel polemikleri kesinlikle yaşamıyoruz.

Herşey ortak. Para ortak hesaba aktarılır tüm masraflar oradan ödenir alışveriş, kredi kartı, krediler vs. Herkes normal harcamalar dışındaki harcamalarında bilgi verir. Maşallah sorun yaşamıyoruz.

"erkeğim. kartı hanıma teslim ettim. bana harçlık veriyor. dünya umurumda değil."

şöyle olmayı o kadar çok isterdim ki :D süper olay valla

Benim banka kartim ve kredi kartim esimde.Esim yapacagi tum harcamalari burdan yapar. Maaslardan arta kalanlar da dahil olmak uzere yatirimlarin nerelerde degerlendirilecegini ben yonetirim.Bu birikimlerin bir kismi benim hesabimda bir kismi onun hesabimda. Görüldügü gibi ortak bir havuzuz

Biz kirayı, faturaları bölüşüyoruz. Elektrik, internet birimizde, su ve doğalgaz diğerinde gibi.

Kalan parayla da birikim yapıyoruz. Ben uğraşmayı sevdiğimden hisse senedi kovalıyorum, o vadeliye veya çok uygunsa dolara/altına yatırıyor.

Keyfi harcamalarda vs. de birbirimize karışmıyoruz. Ben konsol aldım mesela kendim ödedim, o kendine hobi malzemeleri aldı kendi ödedi mesela.

He keyfi 1000 dolarlık harcama yapacak olsam sorarım, araba vs. alacak olsak yine ortak paydada buluşuruz bir şekilde.

Bizim de kendiliğinden gelişti, taraflardan biri çok dengesiz harcamalar yapmıyorsa özerklik iyidir bence.

Evlendiğimizde ortak hesap açacaktık, ikimizin de internet bankacılığı ile ulaşabileceği bir hesap sunan banka bulamadık. Şimdi herkesin maaşı kendi hesabına yatıyor. Eşim kirayı, faturaları, kendi kredi kartını ödüyor. Ben de kendi kredi kartımı ödüyorum. Eşim her ay değişken meblağ gönderiyor bana, döviz alıp kendi hesabımda biriktiriyorum. öyle disiplinli bir ortam yok. Gidere göre ya ondan çıkıyor ya benden. Her şey ortak. buyuk harcamalarda istişare ederiz birbirimizle.

Ben savurganim, esim tutumlu. Kredi kartlarini pos cihazlarinda asla kullanmamaya karar verdik. Ne alırsak alalim nakit kullaniyoruz. Internet alisverislerinde hesaptaki canli parayi hemen kredi karti hesabina transfer ediyoruz. Hesapta varsa aliyoruz. Kirayi, faturaları ayirdiktan sonra maasi hanima teslim ediyorum. Bana harclik veriyor. Tum harcamalar onda. Oh. Kafa rahat.

şu an evli değiliz ama evlenirsek şöyle yapcaz.

ikimizin geliri birleşecek. Bu toplam paranın;

- %20'si benim kişisel harcamam,
- %20'si kendisinin kişisel harcaması,
- %30'u ev harcamaları,
- %30'u yatırım.

"erkeğim. kartı hanıma teslim ettim. bana harçlık veriyor. dünya umurumda değil."


yemin ederim evlenince hayat felsefesi yapicam bunu. 15 senedir buradayim, gordugum en efsane cevaplardan biri. haha.

Tüm harcamalar ortak... TL, döviz, altın birikimlerini eşim yapıyor. Bitcoin birikimlerini ben yapıyorum.

Birlikte çalıştığımız için bizim açımızdan çok kolay. Bütün para bende toplanıyor :D Kiralar, kredi kartları, krediler, maaşlar, faturalar, sigortalar vs bütün ödemeleri ben yapıyorum. Kenara atılacak, dövize çevrilecek vs parayı çeviriyorum. Cebimizde genel bi para oluyor harcamak için kimin neye ihtiyacı varsa. Para biterse yine harcanabilecek kısımdan ben veriyorum. Marketi filan da kartlardan yapıyoruz. Haftalık rapor veriyorum, şunu şöyle yaptık, bunu böyle yaptık, şu kadar kaldı haberin olsun gibi. Öyle yani özet olarak iş ortak, havuz ortak, harcamalarda ayrı gayrı yok ama yönetim tek elden.

ikimizde ihtiyacımızdan fazla kazanıyoruz herkes kendi parasını harcıyor artanı ek hesapta vade yapıyoruz

Arada olur öyle. Normaldir.

9gag. Ben de bir de shameless çok severim ortak mı bilemedim ama. Ya bir de ekşi sözlük. O zamanlar gerçekten severdim.

Benim ikilim de isketch+Facebook. 2009-12 arası oyun oynayıp Facebook’ta ekleşirdik :’(

The office geliyor aklıma 2011 yılları.

2007 08 de güzeldi. Facebooktan rakı ve dansöz gönderme vardı ahahah

last.fmde güzel ortam vardı o dönemler. formspring.me yeni çıkmıştı herkes birbirine anonim soru soruyordu. connected2.me yeni çıkmıştı. 0.facebook.com vardı ve herkes yeni yeni mobil internet kullanmaya başlamıştı, 30 liraya 1 gb paket veriyordu operatörler.

Hedefler koyun önünüze, her yıl bir şeyi bitirin, kendinizi geliştirin. Gençlikte bence üşengeçlik çok tehlikeli, bir şey yapmayınca hiç bir şey yapmıyorsunuz

Gel kardeşim sarılayım sana :) +1

Ayrıca akranlarımın bir üst basamağa çıkmak için kaydırdıkları hayatları, asosyal olmalarını, sadece iş hakkında fikirleri olduklarını, patronun elini eteğini öpmelerini gördükçe iyi ki böyle hırslarım yok diyorum :)

40'i gecmis olup hala ne yapacaklarina karar verememis 3-5 arkadasim var.
Ortak ozellikleri para sikintilari yok, coluk cocuk yok, oturduklari daireler dededen kalma kira dertleri yok vs. Geziyorlar.

paraya pek ihtiyacın yok diye düşünüyorum, zira paraya ihtiyacı olan adam yurtdışında yüksek yapmak ya da çiftçi olmak gibi seçenekleri değerlendiremez. paraya ihtiyacın yoksa fazla düşünmeden gerçek manada canının istediğini yap, seni o mutlu edecektir.

paraya ihtiyacı olan biriysen, en çok para getirecek kariyerin peşinden koşmak dışında bir şansın yok.

:((
başın sağolsun :((

başınız sağolsun. umarım keyifli ve güzel vakit geçirme şansınız olmuştur bugüne kadar. geçen yaz benzer bir durum yaşamıştım ben de. farklı olarak nerede gömülü olduğu vatsaptan konum olarak geldi bana. oysa orada olmalıydım. başlarda özlüyordum ama her şey gibi buna da alışıyorsun.

Çok üzüldüm yahu, yaşı gelmiş olsa neyse de, bu haliyle çok üzüldüm valla.

Başınız sağ olsun. Ben de köpeğimi çok genç bir yaşında kaybetmiştim tıpkı sizin gibi. Günler hatta aylar sürecek şu anki üzüntünüz ama emin olun zamanla ister istemez buna da alışacaksınız ve güzel anılarınız kalacak hep aklınızda.

çok üzüldüm. yavru kedi sahiplenin lütfen, daha rahat başedersiniz.

Çok üzüldüm ya :((( ben de bizimkini kısırlaştırma için bıraktığımızda hep böyle şeyler düşünüp tedirgin olmuştum. Gerçekleşmiş olmasını düşünemiyorum. Umarım çabuk atlatırsınız.

3 yaşına girecekti Mayıs'ta

Bol sabir!

Çok üzüldüm başınız sağ olsun. Yeni bir minnoş sahiplenince acı az da olsa hafifliyor.

Başınız sağolsun :( O kediye çok güzel bir hayat yaşattığınıza ve mutlu ettiğinize eminim. Belki kişisel kölesi bile olmuşsunuzdur :)

O kedinin yerine geçmesi değil ama, başka bir kediyi mutlu etmek için yeni bir kedi sahiplenebilirsiniz; denildiği gibi baş etmesi daha kolay olur.

Başınız sağolsun, çok üzüldüm :( sabırlar diliyorum.

Hepiniz sağolun.
Vefat eden kedimin 1.5 yaşında bir kızı da var evde. Onu da kısırlaştırmayı düşünüyordum ancak bu saatten sonra imkanı yok bir daha böyle bir işe girişemem.
Evin içerisinde kızgınlıkta bağırmalarına da gönlüm elvermiyordu bu sebepten bunu da köye götürmeyi düşünüyorum. En azından orada doğurur, özgürce dolaşır şehir tehlikeleri olmadan. Götüreceğim kişi de en az benim kadar kedi seven ve iyi bakabilecek birisi.

ihmal var mi acaba?

Başınız sağ olsun. Zor bir durum. Yavrusu içiniyi düşünmüşsünüz fakat o evde sizinle yaşamıyor mu

eve alışmış kediye köye götürüp salma fikri hiç mantıklı değil. kısırlaştırırken ölmesin derken ömrünü kısaltıp hayat kalitesini düşürüyorsunuz.

Allah sabır versin.
Geçenlerde bir arkadaşla konuşurken lafı geçti; ilk kedimizi sokaktan sahiplendiğimizde yetişkin bir kediydi, bizimle de 10 sene yaşadı. Üniversiteye yeni başlamıştım öldüğünde. 3-4 ay aklıma geldikçe ağladım. Bir diğer kedim öldüğünde de çok ağlamıştım. Şimdiki kedimin yaşı epey var, ama aradan geçen süre içinde öyle kayıplar oldu ki, bunun bir döngü olduğunun bilincine vardım. İnsanlar ve hayvanlar; doğar, yaşar ve ölür. Kimse kalıcı değil. Bir hoş sada bırakabilmişse bu kubbede ne mutlu.

cok uzuldum basiniz sagolsun yeni yavru kedi sahiplenme fikri bana da mantikli geldi atlatmaniz icin

Sen mi bosaniyorsun? Sacma tabii ki, sorun ne bilsek yorum yapabilirdik ama verdiğin karardan ne olursa olsun hiçbir zaman pisman olma derim, en doğrusunu sen bilirsin.

söyledikleri şey saçma tabi ki. aldatılmamak, dövülmemek zaten evlilikte artı puan değildir ki. olması gereken şeydir. oh aldatılmıyorum diye şükretmez ki insan. yani nasıl anlatsam. çalışıp da oh maaş alabiliyorum, patronum maaşımı yatırıyor diye şükretmek gibi bi şey. ama zaten normal olan çalışıp maaş almak/evliliğe sadık kalmak olduğu için bunlar var diye katlanmamız beklenemez. aile çok meraklı ise senin aldatmıyor oluşuna şükretsin mesela.

yaşadığınız sorun ne bilmiyorum. ortada çocuk varsa ve büyük bi problem yoksa tekrar denenebilir. ama sevgi, saygı bittiyse yapacak bi şey yok. karar sizin kararınız. aynı yatağa giren sizsiniz. istenmeyen bi evliliği sürdürmek imkansız zaten, boşuna eziyet. dünyanın sonu da değil.

bazı insanların görüşlerini önemsememeliyiz
nasıl isterlerse öyle düşünsünler
yeni hayatınızda başarılar dilerim

ya kendini gaza getirip boşanma kararı mı alıyorsun acaba?

çünkü kadınlar belli bir yaşta sırf güç gösterisi yapmak için kendilerini gaza getirip boşanmaya çalışıyorlar.

bakın ben boşandım zor kararlar alabiliyorum güçlüyüm falan hesabı. çok gördüm.

Sanırım ayrılma sebebiniz geçimsizlik. Dayak veya aldatma doğal olarak herkesçe meşru sayılırken geçimsizlik biraz daha hafife alınıyor. Toplum böyle olduğu için onların (eşinizin ailesi) yaklaşımlarını da çok dert etmeyin. Mühim olan sizin mutluluğunuz, başka bir çıkar yolu bulamıyor ve anlaşamıyorsanız mutluluğu ve huzuru seçmeniz gayet normal.

karşı tarafın ailesinin ne demesini bekliyordun ki. çok normal olarak senin üstüne gelmişler iste. salla gitsin bence.

Bir anne baba olarak bir şekilde bardağa dolu tarafından bakmanızı istemişler haklı olarak. sorun nedir bilmiyoruz tabii ama herkesin sorun eşiği de farklı olabilir.
onlara göre sorun olmayacak bir şey yaşadıysanız evliliği devam etmeniz yönünde tavsiyede bulunmayı görev edinmelerinde herhangi bir saçmalık veya yanlış bir şey yok bence.

İnsan katlanmak zorunda mı sorusu dünya görüşünüze, karakterinize göre değişir.

klasik bir hikaye vardır. Adamın tekine "bahçende bir siyah bir beyaz köpek var, kavga etseler hangisi üstün gelir?" diye sormuşlar. Adam da "hangisini beslersem o yener" diye cevap vermiş.

Siz hangisini beslemek istiyorsunuz?

sorunun ne olduğunu öğrenmemiz gerekir tabi. Ama muhtemelen evlilik bitirme kararının çok ciddi bişey olduğunu ve geçerli gerçekten sebepler olması gerektiğini söylemek istemişlerdir.

taraflar davet etmedikçe ailenin müdahil olması bile sakat bence. onlara açıklama borçlu musun? söyledikleri şeyin de iler tutar bir yanı yok, ilişki bu iş değil ki "piyasa kötü, bak maaşını da alıyosun" diye akıl verilsin.

Nedense şiddeti sadece fiziksel şiddet sanıyorlar. Psikolojik ve duygusal şiddet hiçbirşey ifade etmiyor bazıları için. O nesil malesef biraz böyle:(

onlara olan faydasini veya zararini düsünebilirsin sonucta sen taniyorsun, belki adama biz mi bakicaz, karisi baksin diyorlardir.

insan elbette bir şeylere katlanmak zorunda değil, yani bir sabah uyanırsın ve artık yanındaki insanla uyanmak istemediğini düşünür, bu yüzden boşanırsın.

diğer yandan, geçen hafta böyle bir şey ailemde yaşandı.
dayımın ikinci kez evlendiği eşiyle aralarında bir süredir bir didişme vardı.
birbirlerini 15-16 yaşından beri tanıyorlar.
eskişehir-istanbul arasında gidip gelmeli bir evlilik.
sohbet arasında bir nevi eşinizin ailesinin dediklerini söyledim dayıma.

çünkü böyle düşünüyorum.
yani yaşa, duruma, sürece, konuya, kişilere göre değişir ama bu durumda bence de saçma sapan bir şeydi boşanacak olmaları.
ki dayım eskişehir'e gidince barıştılar.
yani içinizde bir şeyin bitmesi için illa bir nedene gerek yok.
dediğim gibi, bir anda aniden "istemiyorum ya" da diyebilirsiniz ve bu yeterli bir sebeptir.

ama diğer yandan da, evlilik ciddi bir mesele.
hepimiz 20'li 30'lu 40'lı yaşlarımızda kalmayacağız ömür boyu.
çevremde 40'lı yaşlarında koca boşamayı marifet sayan, adamları damızlık gibi kullanan ya da evlenirken öylesine evlenen, sonra adamı olduğu kişi için eleştiren kadın sayısı aşırı fazla.
ne evlenirken ne de boşanırken "sevgi"yle ilgili en ufak bir şeyi hesaba katmıyorlar.
bir kadın olarak bu durumda kadınlara hak vermiyorum açıkçası.
güçlü kadın hareketi bu demek değil.

yani sadece içsel olarak, nedensizce bile olsa bir şeyi istememek kapris değildir ama bir kapris uğruna evlilik bitirmek de yetişkince bir davranış değil.
bu durumda sorunuzun kesin bir cevabı yok.

onların söylediklerine gücenecek bir şey yok. onlar başka bir zamana aitler sizi ve yaşadıklarınızı anlamayabilirler. kendi meşreplerince yorum yapmışlar.

bunun kararını verecek olan sizsiniz. onların bilirkisiligine basvurmak, fikir almak zorunda değilsiniz.

sakin bir kafayla objektif olarak değerlendirin ama. hirslanmadan, sinirlenmeden ve başkalarının gazına gelmeden.

hiçbir detayı bilmiyoruz. anca bu kadar olur.
son kararınız en doğru karar olsun.
selamlar.

herkes kari koca mi ariyor bu hayatta ya pilav yapmiyo diye engeli basar misiniz djsjsj gayet gotik, ozguvenli, seksi bir kadin imaji. memur degil hr beyaz yakalisi degil bankaci degil daha ne istiyosundjdjsj kriterlerim bunlardi evt. zaten es adayi gibi gorunen cogu insan kadin erkek farketmeksizin seksi degildir.
26K

hah süper konu.

yingyang. her insanın içinde karanlık taraf var aydınlık gibi. bu karanlığa arada hitap eden birileri fena olmuyor.

askıntı olmuyorlar (ki marla bir yerde sıkmaya başlıyordu), birlikteliklere büyük payeler biçmiyorlar, beklentiye girmiyorlar.

erkeklerin hangi dürtüsü demişsin pofudukayı ama şu da var, (bkz: hatunların efendi adam yerine piç tercihi ) bu işler karşılıklı.

"ama bütün erkekler öylesiniz" ya da "hayatıma giren bütün erkekler aynı" ilkine cevabım dünya çok kalabalık, ikincisine cevabım eğer marla singerlara hayran erkekler bizi mutsuz ediyorsa uzak durulması gereken kadınlar başlığı var, seni oraya alalım. uzak duruyoruz.

Herkes kadinlarin "bad boy/kotu cocuk" takintisini agzina sakiz etmis ama bence erkeklerin "eglenilecek kiz"lara duydugu cekim cok daha fazla. Kulturdeki agir muhafazakarlik ve baskidan dolayi renkli sac, dovme vs... gibi normun disindaki ozelliklere sahip kadinlar baya saglam arzulaniyorlar.

Ee sadece siz mi serseri seviyorsunuz?

marla singer süper karakter. hem özgür ruhlu hem de feminen.
böyle özgür ve weird kadınlar bir zaman sonra erkekleşiyorlar. marla'da bu yok. hem kadınsı hem serseri. hareketleri oldukça feminen.

-erkeklerin hanımkız yerine yelloz tercihi- diyerek özetleyebilirim konuyu, erkek doğası gereği savruk hayata meyillidir, kendi türünden birini gözlemleyince algıda seçici davranıp tercihini davranışının uyumlu olduğu kişiye yöneltebiliyor.

profil hiçbir şekilde benim ilgimi çekmiyor. filmden sonra uzun süre gözlemlediğim şey kadınların bu profile özenmesi.

İsmail Saymaz bana bu karakterden daha çekici geliyor. Fenomen olmasının ardında ne var bilmiyorum ama seksiliği olmadığına neredeyse eminim.

Olumlu olsa bahsederlerdi. Olumsuz olmasından dolayı fikri sana bahsetmiyor olabilir mi?

Flört etmeyi unutmak diye bir şey var, uzun ilişkiden sonra olur, geçer.
@baal +1

İnsanın dönemsel olarak özgüveni artabilir veya azalabilir.

Stresli bir dönemden geçiyorsan utantaclik baslayabilir.

sebebi yalnızlık olabilir mi?

O mu tüm bu her şeye sebep oluyor? Yani en azından haftaiçi çalışabilirdim öyle olsaydı :/

birebir aynısını yaşıyorum ve yalnız değilim, bence sebebi o değil. ben çalışmıyorum ama bu sene mezun olacağım haliyle ödev proje vs sık oluyor. abartısız 10 aralıkta verilen deadline’ı 20 ocak 23.55 olan projeyi 20 ocak akşamı yüklüyorum hiç sektirmeden, ve bu özelliğimden nefret ediyorum. 1 ay kafamı kurcalıyor sürekli yapmalıyım diye kendimi telkinliyorum ama mutlaka son 1-2 gün yapıyorum. halbuki baştan yapsam kafam çok rahat olucak ama yok, mutlaka son ana bırakıyorum. onun haricinde ingilizcemi geliştireyim, bölümümle ilgili üç beş bişey izleyeyim, araştırayım öğreneyim diyorum ama yok katiyen yapamıyorum.

oyun oynuyorum, netflix, ekşide gündem takibi boş beleş şeyler okuma vs. ve bu hiçbir şey yapmama hissi o kadar batıyor ki sürekli geride kalıp benden bir bok olmayacak fikri ekleniyor onun üstüne. her gün geleceğimi düşünüp, geleceğime dair en ufak katkı verecek bişey yapamıyorum bu boş zamanlarda, ve eminim ki sonra çok pişman olucam.

ya mesela ben baya baya düzenli spor yapan adamdım, arabaya biner 15 dkda spora gider 2 saat ağırlık indir kaldır, eve gel güzel beslen üstüne duş al gibi bir döngüm vardı ve aksatmadan genelde yapıyordum bunu 2 yıldır. şimdi eve dumbell aldım odadan kalkıp içeri geçemiyorum spor yapmaya. Spor için haftada 4-5 kere salona gidip en az 3 saatimi gömerken totalde şimdi evde haftada 1 kere bile zor yapıyorum.

ben de çıldırmak üzereyim.

Aaa beni mi tarif ettiniz? O 2 saatlik is 2 gune uzayinca hissedilen sucluluk duygusu vs de cok etkiliyor :/

Ben terapiye baslicam, dayanmak zor geliyor artik. Bir de spor kampi gibi bir sey varmis (saglik/rehab olarak gectigi icin acik, ydisinda yasiyorum) ona gidecegim cunku evimden uzaklasmam lazim, salonun ortasinda monitorumu vs gormekten yildim artik

çok benzer durumlardayım. iş motivasyonum eskiye oranla çok düşük. ama bu yüzden suçluluk hissetmiyorum. bu aralar böyle, bunu kabul ettim.

suçluluk hissetmiyorum, çünkü bu dönemi kendime ayırdım. eskiden kendime pek bakmıyormuşum, onu fark ettim. hayatımı iş ve işten arta kalan zamanlarda sosyalleşmek dolduruyormuş, ama kendime bireysel zaman ayırmıyormuşum. şimdi ise kitap okuyorum. yazı yazıyorum. (yazmayı severim, az sonra bu yazı da destan olacak muhtemelen :)) iyi besleniyorum. kan tahlili yaptırdım, bazı değerlerim eksik çıktı onları toparlıyorum. bol bol dışarı çıkıyorum yürüyüş ve hava almak için. kendimi dinliyorum. birbirimize gelip gittiğimiz arkadaşlarım var. yıllarıdır yoga yapıyordum, ama olduğum yerde sayıyordum. orada kendimi çok geliştirdim. eskisi gibi motive iş yapamıyorum evet, oyun da oynuyorum evet, ama yukarıda saydıklarımı da yapıyorum bol bol. bütün bir cumartesiyi oyun oynayarak geçirdiğimde gelen o suçluluk hissi yerine yukarıda saydıklarımı da yaptığımda çok daha iyi hissettiriyor. hala iş motivasyonu sağlamıyorlar ama en azından kafamı yastığa mutsuz koymuyorum.

haftasonu yasaklarının bitmesi ve havaların düzelmesiyle birlikte gitmeyi planladığım kamplar ve aktiviteler var. az kaldı. onların hayalini kuruyorum.

mor bembom çok güzel yazmış. hayatlarımızın dengesi şaştıysa bu yüzden kendimizi suçlamamalıyız. örneğin sosyal medyada birçok insan yediğini içtiğini, gittiği yerleri, özene bezene yaptığı makyajıyla kıyafetleriyle selfielerini falan paylaşırdı. pandemi sonrasında bunları yapamaz oldular. başlarda gene evde kek yaptım börek yaptım yoga yaptım temalı fotoğraflar vardı. şimdi dikkat edersen onlar da yok. beğenme ve beğenilmeye çok alışmış olan büyük bir kesim bundan mahrum şu anda. ne kendimiz tatmin olabiliyoruz, ne de başkalarına gösterebileceğimiz ışıltılı bir yanı kaldı hayatlarımızın. ben şahsen çok sosyal medya kullanan biri değilim, daha çok izleyiciyim. belki 30 fotoğraf paylaşmışımdır bugüne kadar instagramda. ama takip ettiğim kadarıyla birçok insan hayatlarını göstermeyi alışkanlık haline getirmişken bunu yapamıyor artık.

karantina öncesi gene iyiydi, aralıktan önce yani. çıkıp deşarj olabiliyorduk. yazın bir ara virüs yok gibi takılıyorduk. herkes tatildeydi. şimdi bunu yapamıyoruz. hem iş stresi var, hem de deşarj olabileceğimiz bir alanımız kalmadı. bu bence kolay bir şey değil. madem deşarj olamıyoruz, işlerimizde de eskisi kadar iyi performans gösteremiyor olmamız bana kalırsa çok mantıksız değil.

hala çok iyi çalışan insanlar da var bu arada. ama onlara baktığımda zaten pandemic öncesinde de pek de sosyal ve aktif hayatları olmayan insanlar olduklarını görüyorum.

bence herkes eminim benzer şeyler yaşıyordur
zor zamanlar geçiriyoruz ve bunun da belli etkileri oluyor
kendinize yüklenmeyin

ben bu durumu düzenli spor ile aşabiliyorum, sizin için de uygunsa öneririm
ve bazı günler de dopamin orucu tutabilirsiniz
evrimagaci.org

yalniz degilsin. benim de icimden hicbir sey yapmak gelmiyor. normalde de tembel bir insanim ama son donemde beter oldum.

Youtube’u sil telefondan

moda tasarımcısıyım

Önce arkeoloji, sonra sosyoloji bitirdim. Önce organizasyoncuydum, sonra nasıl olduysa son işimde iş geliştirme uzmanıydım. Şimdi de İstanbul Üni'nin açığından çocuk gelişimi okuyorum :D Diğer yandan da işletmeci mi, aşçı mı, garson mu, barmen mi, temizlikçi mi olduğumu bilmediğim bi işim var. İleride belki kreşte çalışırım :P
Böyle bakınca, keşke yazılımcı olsaymışım diyorum, en azından ne olduğun belli işte ne güzel :D

ingilizce öğretmeniyim. bundan 6 sene önce birkaç ay çalışır, başka iş bulur istifa ederim diye başlamıştım. sınıflarımı, öğrencilerimi öyle özledim ki... tanıdığım insanlara itiraf edemediğimi burada dile getireyim ben bu işi yapmayı çok sevmişim aslında.

mühendisim. yazılımcı olsam güzel kapılar açarmış bana ama o kadar ilgim yok ki. mesleğimi seviyorum.

insaat mühendisiyim

Planlamacıyım. Bana da herkes ikcı gibi geliyor.

@ben de sektörde durum nasıl ? maaşlar tatmin ediyor mu ?

@nickimin hakkini veremedim biraz daha açar mısınız ? ne bitirdiniz mesela, ne yapıyorsunuz tam olarak ?

yayin operatoru. bana da benden baska bu isi yapan yok gibi geliyor

@garavel

türkiye piyasasini maalesef pek bilmiyorum ama maasimdan memnunum. diger sektörlerdeki corona durgunlugu ile kiyaslayacak olursam gayet iyi durumdayiz diyebilirim.

Psikoloğum. Bizden bol bol var gibi bu aralar :)

Yazılımcıyım herkes avukatmış gibi geliyor

mühendis, teknoloji yatırımları danışmanı

fikrin ve paran varsa yapmak istediğin işte mühendislik içeriyorsa arayacağın kişi benim.
satış pazarlamaya karışmam geri kalan herşeyi halleder ürün bu, fiyat bu, kazanacağın para bu, yapman gereken bu diyip mevzuyu teslim ederim. tr/eu/iskandinavya çalışıyorum.

Mimar / akademisyenim. Her ikisiyle de aşk / nefret ilişkisi yaşıyorum. Mimar olmak deli işi, akademisyen mimar olmak için tamamen keçileri kaçırmış olmak gerekiyor, özellikle tasarım alanında.

onu yazmayı unutmuşum bana da herkes influencer gibi geliyor. bir şekilde sosyal medyadan ucuza para kazanma derdinde insanların çoğu, yapana da saygı duyuyorum haksız değiller.

Bir diğer nereye baksan rastlanılan meslekteyim, avukatim

Endüstri mühendisiyim. Yazılımcı olsaydım keşke diyorum. Yazılım dillerine yatkınlığım var. Zevkle yapardım. Şu an endüstri mühendisliği beni tatmin etmiyor.

Sınıf öğretmeniyim. Ben de herkes yazılımcı sanıyordum.

çevirmenim.

herkesin mesleğinin ne olduğundan ziyade, sabah şirkete gidip akşam döndükleri monoton bir dünyadalar diye düşünürdüm.
benimkinden çok farklı bir düzen bu.
en azından 2020'ye kadar farklıydı.
artık herkes benim gibi.
kendimi yalnız hissetmiyorum :)

@himmet dayi endüstri mühendisi ne yapar ? şuanki bulunduğunuz pozisyonunuz ve iş tanımınız nedir acaba ?

Turizmciyim. Turdur, oteldir falan bakıyorum. Alaylıyım, 15 seneyi geçkin uğraşıyorum.

universite doneminde (marmara reklam) produksiyon asistanligindan baslayip amirligine kadar geldim, tv calisaniydim.. yuksek lisans doneminde (arel grafik tasarim) free lance grafik ve tv baglantilarim sayesinde cevirmenlik yaptim.. akabinde medya ve uzantilarindan daralip meslek degistirmeye karar verdim.. o sirada ogretmenlik firsati cikti karsima dil ve sahip oldugum toefl`dan oturu.. 11 yil once oylesine basladigim meslege, ogretmenlik sertifikasi ile profesyonel olarak devam ediyorum..

bana herkes issiz gibi geliyor.. asiri pesimist ruh halimden de kaynaklaniyor olabilir..

@garavel

ne iş olsa yaparız abi :d

şaka bi yana üretim ve hizmet sektörlerinin birçok alanında çalışma imkanı var. yani hastanede çalışan arkadaşım da var, trt'de de çalışan arkadaşım da var, üretim sektörü ağırlıklı oluyor genelde ama işte alternatifler de çok fazla.

ben otomotiv sektöründe kısa bir süre planlama akabinde uzun süre proje yönetimi bölümlerinde çalıştım. şu an çalışmıyorum. yeni bir iş için istifa ettim. yeni işte süreç tamamlanmak üzere. otomotiv değil bu kez. yine üretim sektörü. pozisyon satın almaya bağlı bir uzmanlık diyeyim.

Genel olarak planlama, proje yönetimi, kalite, üretim (üretim mühendisliği, yalın üretim, verimlilik vb. ile ilgili tüm bölümler), satış, satın alma, ürün geliştirme (tasarım değil) vb. gibi pozisyonlarda çalışıyor endüstri mühendisleri.

Kimya mühendisiyim. >10 yıldır boya argecisi olarak çalışıyorum.

Bana da duyurunun %85'i yazılımcı veya avukat gibi geliyordu :)

sinema & televizyon mezunu, modern tavla oyuncusuyum.

Turist rehberi & ziraat teknikeri

yazılım.(eğitimim) çiftçi.(ata mesleği) öğretmen.(bilgisayar, girdim bitirdim. bitiremem sanıyordum ama bitirdim) taksici. (baba mesleği. yapmıyorum. eskiden adam olmayınca geceye çıkardım.)

Akademisyenim, siyaset bilimi alaninda doktoraya devam ediyorum, ayni zamanda ders veriyorum.

Ameleyim (müteahhit), kat karşılığı verilecek yeriniz varsa verin yapayım :)

yazilimciyim. bana da herkes benden cok kazaniyormus gibi geliyor.

teknikerim. hep bir şeyleri tamir ettim. şimdiyse ar-ge yapıyorum. bana da herkes benden çok kazanıyormuş gibi geliyor.

finansçı/akademisyen/oyuncak tamircisi:)

Hafta içi akşam 5'e kadar memurum, sonrası ve hafta sonu tam zamanlı esnafım. Kafamın içinde 24 saat esnafım. Şu, su verenin itfaiye hortumunu sevdiğiniz esnaflardan değilim, suyumuz var :)

avukatım

Yazılımcıyım, bana da herkes yazılımcı olmaya çalışıyor gibi geliyor.

Neyse yazılımcı olun, belki ülke daha iyi bir yer olur 50 sene sonra.

youtu.be

siyaset bilimi mezunuyum, işsizim.

devlet memuruyum, düz.

Eskiden hava indirme teğmen'dim. yani paraşütçü piyade. muvafaktaname ile memurluğa geçtim.

tamirciyim bildiğin tornavida anahtar gres yağ tamir işi.

Mali müşavirim. ben de çoğunluğun yazılımcı olduğunu düşünenlerdendim.

Ben de asla yapamam. 4-5 sene önceki en yakın arkadaşım çağırmıştı 2 gün gezdik falan, davet edilmeme rağmen geceleri otele döndüm yine.

Şu anki en yakın arkadaşım olsa, haftasonu geliyorum sana uygunsa koltuğun benimdir derim yani ama çooooooook yakın olmamız lazım.

Haklısınız bence. Şehre gelmeden önce haber verse ve birlikte vakit geçirseniz neyse de böylesi yüzsüzlük. İyi yapmışsınız.

arkadaşımla yakınlığıma bağlı. sevdiğim biriyse zaten otelde kalmasını ben istemem, bende kalsın isterim. ama samimiyetmize güvenerek "ben oraya geliyorum, sende kalabilir miyim" de dese "aa ben davet etmeden yanladı" falan diye düşünmem, gel buyur derim. ama fazla yakınım değilse, tüm koşullar iyi bile olsa (pandemi olmasa, evde kardeşim homeofis olmasa, evim yayla gibi olsa vs.) gene de kabul etmeyebilirim, niye rahatımı bozayım. fazla yakın olmadığın biri evinde kalsa rahatın bozulur çünkü.

ben ki kaç kere tanımadığım insanlarla ev arkadaşlığı yapmış & yapmakta olan biriyim ama o başka bu başka. hele ki şu pandemi döneminde bence kabul etsen garip olurdu.

ay hele ki bir de tanımadığın biriyle gelecek. vallahi millet yüzsüz, YÜZ-SÜZ.

iyi ki kabul etmemişsiniz. yoksa sinir olacaktınız durduk yerde.
otele para vermeyi boşa para akıtmak gibi düşünüyor insanlar. sadece uyuduğu için para vermek saçma geliyor. çok samimi bir arkadaşımsa belki kalırım, ama ben de otelciyim. samimi olmadığım biri otel olmadığı için evime gelmeye çalışsa huzursuzlanırım. eve birini almak çok özel bir durum.

sadece bir kere, hiç tanımadığım bir şehirde, gece yarısı kalmıştım. yani olaylar öyle gelişti ve ne yapacağımı bilemedim. çok samimi olmadığım bir arkadaşı arayıp, burada nasıl otel bulacağımı sormuştum. hemen beni aldı, kendi evi müsait olmadığı için ablasının evine götürdü. çok mahcup olmuştum ama çok iyi gelmişti. istisnai durumlar hep var. ama seninkiler baya şehri bilen, başlarına aksilik gelmemiş insanlar. ayıp olan biri varsa sensin. takma.

Ogrenciyken ve cok kisitli bir butceyle yasarken, tabii ki yaptim. Zoraki, son dakikalik bir istek olarak degil; oncesinde o insanla iletisime gecerek ve kucuk bir hediye goturerek mesela.

Tanidiklarim, benim isimin gucumun oldugu, en yogun oldugum vakitlerde dahi gelip kalsinlar, aksam bir yemek masasinda bulusuruz, ne olacak? Hic sorun yapmam, on gun eve cokulmedigi surece, tanimadigim insanlarla da gelip kalabilirler.

Ama pandemi doneminde sizin yaptiginizi yapardim.

Kesinlikle katılıyorum. Nefret ediyorum misafirlikten. Misafir olmaktan da, ağırlamaktan da. Hele davetsiz misafirden ekstra nefret ederim.

hayatımda ilk kez böyle bişey duyuyorum. bence arkadaşlarınızı ve arkadaşlıklarınızı gözden geçirin önce.
bırak konaklamayı normal ziyarete bile davetsiz/emrivakiyle gelme yüzsüzlüğü göstermez benim arkadaşlarım.

couchsurfing'de karşı biri değilim ama oradan izin, haber verme falan var :D

tam bir kıroluk diye düşünüyorum ne düşüneceğim. iletişimimi keserim böyle dandun insanlarla.

Gezmeyi göze almışsa konaklamayı da düşünmeli ve önceden ayarlamalı. Ben de nefret ederim. Haklısınız.

Yatılı misafir sevmiyorum. Misafirliğin en güzeli 1-2 saat oturup gitmektir.

arkadaşın kalacak yer bulmak için zahmetlere girmişse, bütçesine takla attırmışsa üzül. aksi halde üzülme

haklisiniz. hicbir sekilde uzulmeyin.

ben de eski bir arkadasimi boyle evimde agirlamistim, uzun zamandir gorusmuyor ve konusmuyorduk hasret gideririz diye kabul ettim. kiz beni birakti gitti baska arkadaslariyla bulustu gezdi sonra evime geldi. ben sok oldum. sigara icemezsin dememe ragmen bir de odamda sigara icmis. asiri sinir oldum. ayni sekilde bir daha gelmek istedi ve kabul etmedim. bu yaptiklarini da yuzune vurdum. daha da konusmuyoruz. zaten konusmuyorduk, gerek yok.

hele simdi corona varken, annem ve kardesimi bile eve kabul etmiyorum. sifir risk ile tek basima yasiyorum, evden cikmiyorum. hic gerek yok.

ben de asla boyle bir teklifte bulunmam kimseye. rahat edemem.

Bu tamamen samimiyetle ilgili. Bir aile dostumuz var. Bir sabah zil sesiyle uyanırız ki cümbür cemaat kapımızdalar (70'li yıllarda bizim evde telefonumuz bile yokken kalkar Ankara'dan gelirlerdi, hey gidi çocukluğum)... Can dostumuz. Başka da bu rahatlıkta biri olmadı, sanırım olamaz da artık.
Yazdığınız senaryo, hele pandemi döneminde, az uzak dursun. Bu ne samimiyet?

buna benzer araba isteme mevzusu var birde,

çok acil olur eyvallah ama keyfi sebeple neden birinin aracını istiyorsun? git kirala.

ev için çok samimi isek ve elemanın mutlu olacağını düşünüyorsam sorarım. yoksa sormam.

işi düşünce aramış hiç kendini kasma

Ayıp yatakta olur. Kimse size istemediğiniz bir şeyi yaptırmak zorunda değil o ya da bu nedenden istememişsiniz ve kabul etmemişsiniz. Hepimiz özgür bireyleriz, kimseye bir söz vermemişsiniz, size güvenerek gelinmemiş o şehire ayrıca kimseyi de yarı yolda bırakmamışsınız. Hiç ayıp olmamış, gayette kendi kararınızı vermişsiniz. Üstüne daha fazla düşünmeye gerek bile yok.

yanlış bir şey değil yaptığınız. şahsen misafiri de misafirliği de sevmem. en geç üç gün öncesinden belirtilmesi ve de uygunluğuma göre olur derim olmaz da derim. pandemiden evvel bir arkadaşımın düğününe gittim 3 günlüğüne. gitmeden evvel oteli falan ayarlamış parasını da ödemiştim. illa bizimle kalacaksın diyen arkadaşlarıma otelin parasını verdim orda kalmazsam bana koyar diyerek reddetmiştim :)

“Gezip para harcamayı göze almışsam zaten gider kendime uygun bir otel bulup parası neyse veririm. Param yoksa da hiç gitmem. Asla bedava kalacak yer dilenemem kimseden. “

Kelimesi kelimesini katılıyorum

Hicbir zaman.

Hiç :D 10 yıldır aynı. 10 yılın içine arkadaşlık, flört, sevgililik, nişanlılık, evlilik dahil. Hep sadece adıyla kayıtlıydı, hiç de değiştirmeyi düşünmedim. Allah korusun ayrılsak da değiştirmek zorunda kalmayız bu sayede :P :D
Ben de onda ismimle kayıtlıyım. Kafalar hep rahat, süper :))

Hiçbir zaman +1

Evlendik, yine değiştirmedik. İsim soyisim şeklinde kayıtlıyız karşılıklı, hatta eşim yeni soyadımı bile eklemeden orijinal soyadımı kullanıyor yine.

Edit: Senede bir falan ben onun telefonunu sinsice alıp kendi adımı "aşkitom <3 <3" falan yapıyorum. Gülüyoruz eğleniyoruz, düzeltiyor sonra.

Hicbir zaman. Ad soyad durur oyle.

ben tanışınca direkt isimle kaydediyorum öyle kalıyor. soyad yazmıyorum.

Sadece adıyla kaydetmiştim zamanında ve öyle duruyor. Hiçbir zaman +1