kız alternatif üretmeyince oğlan bozulmuş, kızın "aa görüşmek istemiyo"dan sonraki çıkışı da gereksiz geldi bana

Mansplaining böyle bir şey değil ki yahu, bu sadece cıvık erkek şakası. Benim pek hoşlandığım bir erkek tipi değil ama arada hoşlantı varsa bence tolere edilebilirdi.

oğlan tipten kaybetmiş, net.

Mansplaining bu değil. Mobbing gibi yerli yersiz kullanılan bir kavram haline geldi bu da.

Kızda zekâ geriliği olabilir.

1. "Mansplaining" denen saçmalık buradaki diyalogda bulunmuyor,
2. "Mansplaining" kelimesini kullananların alayı cinsiyetçi.

Erkek yatsın kalksın dua etsin böyle bir tipten kurtulduğuna.

playing star again +1

Kız kezban. Oğlancağız Allah'ın sevgili kuluymuş.

Ekşi sözlükten tanisilmis, bir şekilde numaralarını vermişler birbirlerine. Oğlanın sofistike ve komik görünme çabası kızı en baştan sogutmus. Whatsapp a geçtikten sonra günlerce, saatlerce durmadan mesajlasilmis gibi oğlan durup dururken buluşalım demiş, yine komik olmaya çalışırken irrite ederek. Kız karşı karşıya kaldığı cringe saganagi karşısında sağlam duramamis ve en son öğrendiği kelimeyi cümle içinde kullanmış. Oğlan bu kızı bir iki defa daha yoklar, kız da çaresiz bir anında cevap verirse tatsız bir iki sevişmeden sonra olay tamamen kapanır.

Kiz kendi kendini yukseltmis finalde de sacmalamis. Komik.

Diyalog bu kadariyla cok manasiz, daha once konustuklarinizda nem kapmis olmali.

evet elemanın etkileyiciliği yeterli değil bence de. iki taraf için de hayırlı olan olmuş. saçma sapan bir diyalog, ama özellikle kız acayip itici.

kadın tarafı muhtemelen fotoğrafı beğenmedi ve bulduğu ilk fırsatta erkekle muhabbeti kesmeye çalışmış. Olayı mansplaining e bağlamasının zeka geriliği olduğuna ben de katılıyorum. bu zeka geriliğine sahip kadınla olmaması erkek için daha iyi olmuş.

Mansplaining'i belki yanlis anlamis olabilir, muhtemelen biraz hassas bir insan, ama ben ne demek istedigini anladim. Daha 100 kelime muhabbet ettigin insana "aa görüsmek istemiyor" diyerek negatifi vermissin, satir arasinda "iste kendini mesgul gösterip görüsmekten yan cizen kadin profili" imasi yapmissin. Mansplaining olarak tanimladigi sey bu, tam karsilik gelmese de.

Özellikle bu ilk muhabbetler pozitif bir havada gecmeli. Kiz persembe dogumgünüm demis, direkt pas vermis, cok daha pozitif bir seyler söyleyebilirdin. En basiti "O zaman sen bir gün teklif et" diyebilirdin. "Aa dogumgününse görüstügümüzde birer dilim pasta yiyelim" diyip kizi görüsmeye daha da heveslendirebilirdin. Bi tane mum götürür üfletirdin, hosuna giderdi. Negatife düserek hata etmissin.

dating uygulamasından en az 21983012309 kişi yazıyordur kıza. Kızlar genelde ulan bu daha iyi, şu daha iyi derken böyle bir anda kestirip atma prosu oldular. Muhtemel başka alternatiflere yönelmiş, neler neler vardır kim bilir. Takma kafana başka insanlarla konuş.

kızın abarttıgına ve mansplainingi duyup kelimeyi kullanmaktan kendini alamadığına katılıyorum ama ayrıca da;

polopan +1

şu "aa görüşmek istemiyor" tepkisi gerçekten çok itici, zorla kadını seninle görüşmek istediği konusunda ikna etmesi için baskı altına sokmuş oluyorsun. belki gerçekten başka bir şeyden soğudu ve görüşmek istemiyor ama kibarca bahane uyduruyor; bu durumda zorla söyletecek kadar boğuyor bu tepki. ya da belki tam tersi söyledikleri bahane değil, ve gerçekten görüşmek istiyor; bu durumda da yoktan yere böyle bir tepki verince "seni ikna etmek için mi uğraşacağım" deyip asıl kadın erkeği kezban olarak görüyor. ben olsam boğulurdum yani sırf o tepkide bile.

Bir sayfalık Whatsapp yazışmasından erkek tarafının manslaining yapıp yapmadığını anlamak mümkün değil ama kıza perşembe, cuma uymayınca erkek tarafının "görüşmek istemiyor" şeklinde bütün günahı kıza yüklemesi de önceki bir takım (bizim bilmediğimiz) dialoglarla birlikte kızın hassaslaşmasına sebebiyet vermiş olabilir.
"Mansplaining mi yaptım şimdi" sorusuna odaklanmaktan ziyade sonraki ilişkilerde nasıl yaklaşmak gerektiği üzerinde kafa yormak daha yerinde olur. Hele hele daha tanışma turlarındayken tarafların (her iki kişinin de) daha yumuşak ve sevecen olmaları gerektiğini düşünüyorum. Olmuyorsa da olmuyor, ileriye bakmak lazım.

Mansplaning diyen kadınlar Türkiye’de ağırlıkla hippi Kezban kitleden oluyor. Tartışmalarda hitler ölçeği diye bir şey vardı eskiden, ilk kim karşı tarafı faşist bir nazi olmakla suçluyorsa o zayıf ve haksız olan taraftır diye. Bı da öyle bir şey.

mansplaining böyle bir şey değil +1

Erkek tamam cıvık da kız da çok malmış, ayar olurdum ben olsam, hatta küfür eder al sana mansplaining der engellerdim.

Kadınım.

"aa görüşmek istemiyoo" da cringe oldum. yani buna nasıl cevap verilir ki? "ayyy çok görüşmek istiyorum valla ondan değil :((" falan diye yalvarmasını mı bekledi acaba bilemedim. diğer mevzuda hanım abla manipülasyon ile mansplainingi karıştırmış olsa gerek eheh.

Evet, şimdi ben kendi yorumumu yazayım:

- Burada bu soruyu sormamın birincil nedeni gerçekten "mansplaining" (veya herhangi kötü) bir şey yapıp yapmadığımı anlamaktı. Kendimi epey kötü hissettim ve hatta bu kelimenin anlamını Google'da aradım (yarım yamalak biliyormuşum).

İkincil neden de, büyük ihtimalle yanlış bir şey yapmadığımı ve bana haksızlık yapıldığını düşünerek, ezberci olarak gördüğüm bu zihniyeti başkalarının da görmesini istememdi.

- Muhabbet ettiğim kişiyle iletişimime göre o "cıvıklığı" yapıyorum. Nedenini tam bilmiyorum. Belki karşımdakini tartmak için: "acaba ne kadar istiyor?".

- Karşımdaki kişi en başından beri çok ilgiliydi. Fiziksel olarak çok etkilenmemiş olsam da, cana yakınlığı, uzun boylu ve kıvırcık saçlı oluşu ve profilinde "hookup" seçeneğini de seçmiş olması (buna takılmazsınız umarım) nedeniyle kendime yakın hissetmiştim. Bunların verdiği rahatlıkla bazılarının cıvıklık dediği şakayı / espriyi (her ne ise) yaptım. Beklentim "çok isterdim ama bu hafta zor görünüyor" veya "dur bir şekilde ayarlayalım" gibi bir cevaptı.

- Önemli bir ayrıntı(!) da bu kişinin "psikoterapist" olması (en azından öyle söylemesi).

- Yaşadığım bu olayı feminizme, "kadının beyanı esastır" gibi görüşlere bağlayabilirim ama burada bunu yaparsam günümün nasıl berbat olacağını da kestirebiliyorum. Canımın sıkılmasını istemiyorum ve yapılacak da çok iş var. O yüzden bu sözlerim okuyan kişinin yorumuna kalsın (zaten aşağı yukarı anlaşılmıştır).

Kimlik tanımında erkeklik olmayan, hayatında hiç "bir erkek olarak" dememiş, "biz erkekler/kadınlar" lafını saçma, hatta uzak durulması gereken sözler olarak gören, toplumsal cinsiyet rollerini reddeden bir "erkeğin" erkekliğini kullanarak baskı kurmak ve tepeden bakmakla suçlanması bence düşünülmesi gereken bir durum (suçlayan için de, suçlanan için de).

Yaşları da vereyim: İki kişi de yaklaşık 40 yaşında.

evet

Evet

Evet ama sevmekle iyi anlaşabilmek arasında doğru bir orantı yok maalesef.

evet. hiç şüphem yok. çünkü tek çocuğum :)

Hayır. Beni değil, çocuklarını seviyorlar. Daha doğrusu, beni çocukları olduğum için seviyorlar.

Hayır. Babam saçma bir şekilde dokuz yaşımdayken birden "Sen büyüyünce bana bakar mısın?" Diye sormuştu. Ben de ilk defa öyle soru duyunca anlam veremedim sonrasında zaten aile içineki huzursuzluğu ve şiddeti de bırakmadı. Suçlarını biliyor. Eline koz geçtiğini düşündü, yollarımızı ayırdık. Keza anne karakteri de öyle. İkisi de birbirine benzedi.

Babam bazen sevdi, annem hic sevmedi

Evet.

anne ve baba'nın çoçuğunu sevme zorunluluğu olduğu için sevmesi durumu var.

Annem hep gerçekten sevdi babam hiç gerçekten sevmedi.

Evet.

Hayır. Baba hiç sevmedi , annem çok seviyor beni sanırdım yıllarca o konuda da patates olduk.

hayir

Bazen içince durduk yere ağlarım. En son çok kötü agladigimda bir haksızlığa ugramistim. Hayatımı iki yıl alt üst etti. O zaman yere düşüp ağladım normalde böyle şeyler inanılmaz gelirdi. Duygulu biri değilim aslında.

Doğan Cüceloğlu'nun bir videosunu izlerken hem anlattığı şeylerden etkilendim hem de ne kadar samimi ve ne kadar sevgi dolu biri olduğunu gördükçe ağladım.

işsizliğimden ötürü.

dün sabah, feridun düzağaç'ın beni bırakma şarkısına ağladım. beni bıraktı çünkü :(

Annemin, geçmişimdeki bazı yaşantıları hata olarak değerlendirmesi ve temcit pilavı gibi tekrar etmesi ve bir hafta önceki son tekrarından sonra bardağın taşması.
Daha önce ya sabır diyordum. Bu defa diyemedim.

Bugün zorla göreve gönderilip şehit olan amcamın doğum günüydü. Faillerine takipsizlik verildi. Buna ağladım.

Nomadland'in sonundaki yazıyı gördüğümde, 1 saat kadar önce...

4 sene önce dayım vefat edince çok ağladım. 3 yıl önce baba ölünce gasilhanede çok üzülmüşüm ağlıyor gibi yaptım. Birde 26 sene önce dedem vefat edince ağlamıştım. Ben ağlama özürlü bir öküz olduğumu anladım , diğer arkadaşların yazdıklarını okuyunca.

Kuş, civciv, hamster gibi küçük canlıları avucuma alınca ve kalplerini hissedince ağlıyorum ben ya. Ama böyle normal duruyorum, gözlerimden yaşlar bosanıyor. Içim gidiyor olm ya, okadar savunmasızlık, güçsüzlük, vallahi deli çıkacağım, çok hüzünleniyorum. Kaldıramıyor ruhum güçsüzlüklerini. Geçen Karla diye bi kedi doğum yapmış. Böyle ziyarete gittik, olm aldım elime ben yine dedim bu kalbin küçüklüğü ne ya, bu nasıl başa çıkacak, yaşlar başladı akmaya. Vallahi dayanmaz kalbim fazla. Daha kendi yok ama kalbi var, atmaya çalışıyor (._.)

7 yıl önceydi. Kızım çok hastaydı.

Annem memeyi kestiğinde

3 yildir her gun aynı şey için ağladım hala ağlıyorum ama artık tanrinin dualarima cevap vermemesine ağlıyorum...

"Kız arkadaşım yanında daha fazla olmam gerektiğini düşünüyor, hak veriyorum."

sevgili 27/erkek,

gidecegin tek yer havaalani
sana lazim yeni yasam alani.

Aile arkadaşlarının yanında yeterince kalmışsın bence, kız arkadaşında kal biraz da.

Gitmeyi yeterince isteseydiniz çoktan giderdiniz diye düşünüyorum. Yüksek lisans bittikten sonra gidilebilir. Ekonomik duruma da bağlı tabii ki.

Eylülden beri kaç defa buluştunuz mesela?

5 yıl uzun. Hâlâ kız arkadaşınızla ortak bir hayat planlamayıp "ailem arkadaşlarım" diye konfor alanınızda kalıyorsunuz ve kız arkadaşınız haklı.

Ama "ne yaparsınız" sorusunun cevabı sizde. Gelecekten ne bekliyorsunuz? Siz beraber bir hayat kurmak istiyorsanız kalkın gidin yanına. Yok, ailemin evi rahat, çevrem de iyi, çamaşırımı da annem yıkıyor, ben böyle iyiyim diyorsanız bunları sevgilinizle konuşun ki kadın da gelecekten ne istediğini düşünüp ona göre hareket etsin.

Abi 27 yasinda ailenin yaninda ne isin var? Kiz hakli. Hadi ailenin yaninda olman gerekiyor diyelim, o zaman sik sik gideceksin

27 yaşında aile ile kalıyorsan hiç ayrılma bu saaten sonra evlen çocuk yap vs. bu tarz şeyler evden çalışan adama ağır gelir.

Kız haklı.

27 yaşındasın beş yıllık ilişki diyorsun ama annemin yanından ayrılamam diyorsun.

bu kadar insan yalnizken bu kadar insan neden yalniz sorunsalinin da cevabi sanki.

Evet aynen barry schawrtz-Ted konuşması var bunla ilgili, önerebilirim
bir de kaliforniya sendromu var. herşeyi denemenin denenecek birşey kalmamasına neden olması, sonunda gelen intiharlar.

Katılıyorum
Bir şeye ulaşmak kadar ona harcanan emek de önemli.

The original question of desire is not directly 'What do I want?', but 'What do others want from me? What do they see in me? What am I to others?' demiş Zizek

Aksine. Seçeneğim çok olmasaydı hayatımdaki insanın kıymetini bu kadar bilemezdim. Tabiri caizse “ilk bulduğuma yapışırdım.” İnsan herkesle öpüşür, sevişir, gezer, tozar. Ama bunlar dışında başka şeyler de verebilen birisini bulduğunuzda hemen tanıyorsunuz. O yüzden bu fikre katılmıyorum ben. Keşke herkes çabuk tüketse, daha çok seçeneğe sahip olsa.

Seçeneklerin çok olması iyidir. En azından kendini tanırsın. Ne istediğini, ne istemediğini bilirsin. Fakat bir yerden sonra çabuk tüketmek ne yazık ki mutsuzluğun esas sebebi. Büyüdüğünü düşündükten sonra seçeneklerin çok olmasından faydalanmayı bırakmak gerekiyor. Yoksa en ufak zorlıukta, şüphede seçenek havuzundan yenisini arayan birisine dönüyorsun.

Bunun sonu gelmez.

Twitter

youtube

Twitter

Twitter

twitter

Instagram

Reddit

twitter

Reddit, kalan hepsini sildim.

Twitter

Sayiliyorsa reddit. Sayilmiyorsa instagram

Bazen çok yakınımızdakileri bu anlamda nasıl olsa kırılmaz diye es geçebiliyoruz. Sevgi göstermek, önemli hissettirmek önemsiz hale gelebiliyor.
Daha önceden böyle değildiyse belki dönemsel bi sorunu vardır, abla olarak inisiyatif almak bi nebze de olsa senin görevin. Hele ki yaşı küçükse.

öncelikle yaşlar önemli; diğer taraftan aslında dediğiniz doğru değil, sizin ne olursa olsun ona destek vereceğinize güvencesi tam.

sizin açınızdan ise kardeşinizin artık büyüdüğünü ve hayatında sadece sizin olmadığınızı anlamanız lazım. bu büyüme anaokulundan ilk okula geçişde olabilir, orta okuldan liseyede, liseden üniversiteyede. hangi yaş aralığında ise ona göre şekil verin.

@selam hayatında sadece ben olmalıyım gibi bencilce bir düşüncem tabiki olamaz, sadece gerçekten destek olması gereken bir zamandı ama görmezden geldi. Buna çok içerledim. Ama dediğiniz gibi yaşlar önemli bunu es geçtim biraz.

benden iki yaş küçük kızkardeşim var. görüşmüyoruz. hissettiklerini onun yüzüne söyle.
erkin babadan gelsin.
www.youtube.com

Bir abla gibi hatasını görmezden gel. Kucaklayıcı olmaya çalış. Kardeşin hata yapabilir. Hatalar sürekli olmasın yeter.

Lütfen beklentilerini ve sınırlarını net olarak ortaya koy. Sadece senden sömürülmesin, sana da ilgi gösterilsin, senin ihtiyaçların olabileceği de akıllarda tutulsun. Lütfen insan bağımlısı olma hep bir işin bir hobin bir önceliğin olsun. Sana ulaşmak zorlaşsın. Dengesini kur bunların, ama lütfen seni sömürüp sömürüp budamalarına müsaade etme. Bu tamamen senin elinde.

bir ablası olan biri olarak şöyle bir yorumum olacak. ablamı çok seviyorum, ancak o sevgisini sürekli gösteren, arayan soran biriyken ben bu tarz şeyleri genel olarak insanlara karşı fazla yapmıyorum. doğal olarak " sen beni sevmiyon mu lan yoksa " tarzı muhabbetler oluyor ancak hepsi esprili şekilde ilerliyor, kardeşiniz de belki böyle olabilir.

Herkesin sevgisini yasama ve gosterme şekli farklı, benim de bir ablam var, burada iki kelime ile anlatilmasi mümkün olmayan biri ve bir iliskimiz var, yillarca 'kardeslerim benim icin her seyden önemli' cumlesini defalarca duydum, 2 gun gorusmedigimizde ucuncu gun 'ozledim' demeler, gece gunduz her saniye konusmalar, onun haberi olmadan bir adim bile atmadim denebilir, bense yapi olarak cok farkliyim, romantik cumleler duymamistir benden, acikcasi pek ozlemezdim de (anlasmasi da inanilmaz zor bir insan) sonuc olarak 2020 senesinde babamizi kaybettik, cenazeden 2 gun sonra kavga ettik, bi sure uzak kalmak istiyorum dedi, sürekli kafama takilmasina ragmen saygi gösterdim, sonra bir hastalik durumu oldu, o zaman aradı ve ben gerizekali gibi, bu kotu durum iyi bir sonuca vesile oldu, normal iliskimize donecegiz diye sevindim ama daha tam iyilesmeyi bile beklemeden sacmasapan bir mesajla hic acik kapi birakmadan hayatimdan cikip gitti, bir de intikam almak istercesine zor durumda birakarak beni. Ozetle hayatimin gercekten en zor zamaninda yanımda olmamakla kalmadi, daha da zorlaştırdı bu zamani. Görünürde kardesini cok seven kendisiydi ama pek ilgi gormuyodu ama gercekteki durum benim su an guvenebilecegim bir ablam yok ve evet pamuklara sarip sevgi sozcukleri soylemedim kendisine hic bir zaman ama bir kere bile zor zamaninda yalniz birakmadim.

Sizin durumunuzu bilmiyorum ama bence iliskinizin dengesini oldugu gibi kabullenin, kendinizi cok degersiz hissediyorsaniz da acik acik söyleyin, eminim kardesiniz de sizi kendince seviyodur ve farkinda bile degildir bu kadar kirildiginizin.

Eskiden abimi çok severdim. Parasal konularda daha üniversite zamanında ciddi kavgalar etmeye başladı benimle. Ama ben çalışıp o çalışmadığı zamanlarda kira gelirlerimizi hep ona bağışladım(kendi hakkını zaten alıyordu)
Ben işsiz kaldığımda bırakın kendi payını vermeyi benim payımı bile “acaba vermesem bir şey der mi” modunda olduğunu fark ettim. Elin adamlarına ne kadar iyi ise bize o kadar kötü gibi hissettirdi ve o saatten sonra zaten çekirdek ailem haricindeki akrabalara olan benzer soğukluğu abime hissettim. Aramızda zaten ciddi fikir ayrılıkları da var. Yine abimdir diyorum ama eski toleransları sağlamak isteğim bitti.
Denek istediğim şu. Kardeşiniz bile olsa çok mana yüklemeyin. Herkes sizin kadar istekli olmayabilir.

Ben kampçılığa ve doğaya merak saldım, meğer tam benlikmiş

Spor. Hayatımın olmazsa olmazı.

Resim, el sanatları.

Dikiş, örgü, radyo tiyatrosu dinlemek, sevdiğim yazarların videolarını dinlemek, uyumak. Hayattan kaçmak çok zevkli bir şey.

Sıkıntıdan beste yapmaya başladım, kuzenim de söz yazıyor; 5-6 şarkı çıktı bile. Tabii amatör şeyler şu anda ama etraftan güzel yorumlar geldi, üzerlerine çalışıyoruz.

spor, kamp, doğa yürüyüşü, bisiklet, kitap, video çekimi, yazı yazmak, arada da rastgele çıkan şeyler.

enstrüman çalışıyorum
yatırım portföyümle ilgileniyorum
kitap okuyorum (epey arttırdım rutine göre)
yogaya başladım salonu bıraktığım için

spor ve ptesi gitar alıyorum siparişi verdim. kişisel gelişmeye devam.

storytel'de sesli kitap dinlerken örgü örmek,
sanat tarihi ile ilgili kitaplar okumak, araştırma yapmak,
bir de farklı yabancı dillerde şarkılar ezberleyip söylemeye çalışmak, keşke sesim de güzel olsaymış ama çok eğlenceli ve komik :)

Balik tutmak.

yok. sadece toplu tasima kullaniyorum o da mecburiyetten.

Ben hala tabii ki yapmamalıyız kafasındayım, salmadım, ben ve benim gibi olan bir kaç kişi çevremizde dalga konusuyuz ama son derece izole ve dikkatli iken geçen sene hastalık şüphesini bir kere yaşadık, hiç bi etkinlik o şüpheyi tekrar yaşamaya değecek kadar cazip değil bana.

ben halen salamadım ve bu sebepten zaman zaman kınanıyorum. geçen ay çok özlediğim için bir istiklal'e gideyim dedim, o da sokakta dümdüz yürümek için. o kadar kalabalıktı ki metronun oradan ışık hızıyla döndüm adeta. mecburiyetten toplu taşıma kullanıyorum sadece.

Ben patlama noktasına geldim ama saldım denemez. Bi de işi bıraktım üstüne üstlük. Full evdeyim ama nereye kadar gidecek meçhul. Toplu etkinlik ders kurs vb aşırı özledim ve ihtiyaç hissediyorum.

Yok. Buna rağmen pozitif çıktım :)

Kuaföre gittim, Bayramda da tatile gideceğim. Bunun dışında hala buluşmalara gitmiyorum, sahilde yürüyorum sürekli.

Ehliyet kursuna kaydoldum ama gerekli olduğu için. Daha başlamadım. Dil kursuna bedava olsa şu an gitmem ama gitmek istediğim kurslar açılırsa gideceğim.

Patlama noktasına geldim ama salamayacak kadar realistim. Gerçi çok yapmak istediğim şeyler zaten yapılmıyor, mesela bi konser olsa açık havada, giderdim. Açık olan her cumartesi dışarı çıktım ama kapalı mekana girmedim, en fazla bahçeli mekanda bira içtim. Kalanları da sahilde yürüyüş. Arada ofise gidiyoruz arkadaşlarla ama mesafeli takılıyoruz, aldığım en büyük risk bu sanırım.

Ama ruh halini anlıyorum ve doğrusunu yaptın bence; kötü hissetme. Geçtiğimiz yaza kadar markete bile gitmiyordum, yazın kapalı mekanlara gitmedim hiç. Başta çok sıkınca sonra dayanamıyor insan, sürekli evde kalmak sürdürülebilir bir hayat değil.

Zira belli ki bu iş nüfusun büyük kısmı aşılanana kadar bitmeyecek, ülkedeki aşı durumuna bakınca biz sağlıklı insanlara sıranın gelmesi, işlerin rayına oturması 1 sene. E 2 sene boyunca insan nasıl kafeste yaşayabilir ki? Diyet gibi bişey işte, sürdürülebilir olmadıkça uzun süreli devamını getiremiyorsun.

Yari saldim.
Surekli ayni kisilerle, ayni anda en fazla 3 kisi olacak sekilde acik havada bulusuyoruz.
Ev ortaminda ise sadece 4 kisiyle (2-2) gorustum.

Seyahat ediyorum ama doga yuruyusu vs icin, yasadigim ulkede oteller, restoranlar kapali. sokakta dolaniyorum filan.
Mesela asansorde hep maskemi takarim ama tren restoraninda yemek yerken maskesiz olmak rahatsiz etmiyor.

havuzlar açılmış diye duydum. bana kalsa kafayı kırdım, çoktan gideceğim de yakında bana uygun havuz araştırıp bulmam filan gerekiyor ona çok üşeniyorum.

onun dışında ben korona konusunda biraz gevşeğim galiba ya. mekânlara girip çıkıyorum çekinmeden.

yasaklar kalkar kalkmaz arkadaşlarla iş çıkışı kahve içmeye gidebildik çünkü mekanlar 7'de kapanıyordu.

ilk hafta sonu bir arkadaşımızın evinde toplandık. bir hafta sonu kahvaltıya gittik bir hafta sonu uludağ.

saçımı boyatmaya ve kestirmeye gittim. (farklı günlerde) lazere başladım. lviv turuna bakıyorduk yasaklar geldi. ben vazgeçtim ama arkadaşlar gitmekte kararlı.

Ben spor salonuna gidiyorum. Yazilanlarin icinde en riskli benim. Tabiki korona oldum. 10gun bitti tam gaz devam.

Bütün arkadaş edinme sorularına aynı cevabı veriyorum, yine vereceğim: İnternetten faydalanın.

Hobileriniz yok mu? 30 yaşından sonra ortak bir ilgi alanı olmadan arkadaş edinmek zor, lisedeki gibi 20 kişiyi bir sınıfa atıp "hadi tanışın, arkadaş olun" demiyor kimse. Facebook'ta birçok hobiyle, ilgi alanıyla ilgili aktif gruplar var. Böyle gruplar bulun, yorum yapın, insanlarla sohbet edin. (Discord var bir de galiba ama oraya alışamadım ben.) Böyle ortamlarda tanıştıktan sonra fiziksel buluşmalar ve aktiviteler yapmak kolay. Ha tabii pandeminin ortasında millet ancak yakın çevresiyle görüşürken yeni arkadaş bulup beraber yemek içmek biraz zor, o ayrı.

Ben insan böyle bir bir tercihi net olarak yapamaz. O yüzden kendini bunun için zorlama boşuna. Birinden hoslanirsan hayır ya ben yalnızlığı seçtim deyip kestirip atmamalisin. Ya olursa? Bu da güzel bir ihtimal. Niye yalnız geciresin ki hayatını?

istanbul'da yağmur varmış allahtan, hava güzel olunca evde kalmak daha zor oluyor. Battaniye altında bilgisayarda çalışıp sonrasında da güzel animasyon filmler bulup izlerim diye düşündüm. Ha bir de salonun yerleşimini değiştiricem. Öyle...

mubi'de iki müthiş wong kar wai filmi var, onları izleyeceğim.
kısır yapacağım.
bahar geldi, bitkilerimin topraklarını değiştireceğim.

626273737. Kez friends izleriz herhalde.

Turuncuyuz biz yarın hava da güzel, eve 9'da girerim. Spor falan. Pazar da ders çalışırım.

angarya. asla kullanılmayacak sunumu ikinci kez hazırlayacağım.
sıkılınca ara verip ütü yapacağım.
aöf sınavları yaklaşıyor, biraz ders çalışacağım.
pazar akşamı kasımpaşa maçıyla da kapanış.

Yarın hastanede nöbetçiyim
Pazar da hanımla dizi/film keyfi yaparız

Pencereye çıkıp bağıracam hğuuaaaaa diye. Bıktım usandım bu yasaklardan çünkü. 2 gün, günde 3 defa tekrarlamayı planlıyorum

papaz erik, ihlamur, beyaz dut,kizilcik, zeytin agaclari siparis etmistim. bildigin agac. 6 yas. bugun onlari bahcemize dikecegim. bir de plaza hayatindan home ofise gectik. bir koli yillarin esyasi salonda duruyor. onlari dizecegim. biraz piyano, biraz da arduino hobi ugraslari, hanim, cocuklarka zaman gecirme...

bu hafta gündelikçinin işi çıktığı için gelemediğinden, biraz temizlik yapmak zorundayım.
sonra da bol bol kişisel bakım, film/dizi izlemece, keyif.
hafta içi için yemek de yaparım.
belki üşenmezsem biraz çiçeklerimle de ilgilenebilirim.

Motosiklete biniyorum ben, varsa benzer bir hobin neden olmasın

Komedi dizisi izleyebilir. Bomboş aktivite.

Saatlerce bilgisayar oyunu...

sokak hayvanlarını beslemeye gidebilir aslında eğer bildiği bir nokta var.

Playstation ekibimiz var. Battlefield V'e giriyoruz. Maksat muhabbet. Birer bira açıp dertleşiyoruz.

Yürümek, uzuun uzun yürümek...

Bir de yürürken şunu düşünün, bu gün kötü gitti, ama hayatım kötü bir hayat değil.

Yakın zamanda başıma geldiği ve kalp dahil bir dolu sıkıntı çektiğim için sizi çok iyi anlıyorum. Geçecek.

sevdiğim yemeği yapmak ya da yeni bir tarif denemek benim hem ruhumu hem de karnımı doyuruyor :) günler de uzadı güneş geç batıyor fonda da sevdiğin müzikleri aç

Yürümek ve müzik dinlemek 1 saatte senin iş tamam :)

valla ben tiktoka bakiyorum. ya dabir cocuk bul onunla zaman gecir oyna nese verip unutturuyor.

Kosmak kosarken müzik dinlemek ve aglamak. Sonrasinda dus almak ve dusun altinda da aglamak. Sonra yuksek kalorili yemek yemek ve hem buna hem de gecen gune aglamak sonra komedi filmi izlemek ve aglamak. Uykuya dalarken aglamak uyku ve kapanış. Sabaha bir sey kalmaz.

yaa yazık :D zaten büyüyünce zor bi hayatı olacak garibe bi de sen mi vuracaksın...

bir bebek ne kadar çirkin olabilir ki? :)) yüzü itici geldiyse ellerini ayaklarını filan sev. eli ayağının çirkin olma ihtimali yok her türlü sevilir :)

Ben de bir bebek ne kadar çirkin olabilir ki dedim duyuruyu görünce. Bunun altında bilinçaltı bir sebep yatıyor olabilir.

yeni dogan zaten cirkin sifatsiz bir sey olur azicik ele avuca geldiginde yuzu toplaninca ayparcasi oluyorlar. bebis kac aylik? tahminim 0-4 aylik arasi bir seydir.

bebeklerin geneli güzel değil ki zaten. genel olarak baya sıfatsızlar birkaç yaşına kadar.

ahaha sanırım büyük kulaklı ve esmer bir bebek. yapacak bir şey yok, ehehe ne tatlı şeysin sen ya diyip geçmek gerek.

Hahah o kadar iyi anlıyorum ki sizi :D Ben de bebekleri hatta genel olarak çocukları asla sevimli bulamıyorum ve bebeklerle göz göze gelmekten bile rahatsız oluyorum. Gerçekten saçma bir şekilde bir bebekle aynı ortamda olmak inanılmaz geriyor beni.

Yakın çevrem zaten sevmediğimi biliyor. Bebeği olan arkadaşlarım bile bebekleriyle ilgili bir şey anlatırken “sen sevmezsin zaten ama” falan diye başlıyorlar. Tanımadığım biriyse de annesinin dediği şeylere zorla gülmeye çalışarak “hmm evet” falan diyebiliyorum en fazla. Ağzımdan “çok tatlı” gibi bir şey mümkün değil çıkamıyor. Ve geçerli sayılabilecek bir yalan olarak da çok küçük bebeklere yanlış bir şey yapmaktan korktuğum için dokunamadığımı falan söylüyorum pek tanımadığım insanlara. Kimse zorla sevdirmeye çalışmıyor böyle olunca. Tavsiye ederim :D

herkesin başına gelebiliyor, hakkında seinfeld bölümü bile var:) doğal karşılayın.
www.youtube.com

Yaa çirkin bebekler de tatlı. Hiçbir şeyden haberi yok öyle çirkin çirkin duruyor. Günah zaten hayat zor olacak. Çirkin bebeklere karşı değişik bir şevkat ve sempati duyuyorum.

"Ahaha tipe bak ya" diyerek sevin. Yalan da değil hem asdfsf.

ben de çok gıcık oluyorum ve bebeklerin geneli güzel değil... hele böyle aynı babası aynı annesi olan suratsız bebekler.... ya da memleketini yüzünden anlayacağın çocuklar of.....
ben cok anlamıyorum çocuk bebek şeyinden ya ehe de geç. gerilme o kadar. bir de o çocuğun masumiyetini falan düşünmeye çalış sonuçta herhangi bir tercih hakkı olmadan YAZIK birilerinin zevkine kurban gelmiş bu dunyaya o sikik genleri yaşatmaya. acımayı dene dgkdgkj

kaç aylık. 5 ayı geçince tatlılaşıyorlar.

3 aylık bebek. Hiç sanmıyorum tatlılaşacağını maalesef

Ben bebek tutamıyorum çok narinler bişey olucak diye korkuyorum diyip kucağıma falan almıyorum ben. Ayrıca pandemide ne bebek sevmesi? Kuzenimin geçen Nisan’da bebeği oldu hala görmedim. Üstelik çok yakın oturuyoruz.

Büyük konuşmak istemiyorum ama sizi çok iyi anlıyorum. Tipe bak vs diyebilirsiniz.

Hahaha alakasız olucak biraz ama annemin tarafında nazar değmesin diye bebekler çirkin diyerek sevilirmiş. Bana da gelen herkes çirkin çirkin dediği için babam çok sinirlenip kavga ediyormuş :D

Ben normalde de çocuk sevmediğim için her bebeğe tipe bak, ne kadar masum, minnoş falan diyorum.

Allah gozlerine bir perde mi indirdi nedir?

Abim, kendi kizini "cirkinim" diye sevdi dogdugunda. Hatta bayagi uzun bir sure de devam etti, bebek anlasa da anlamasa da soylenen sozun onemi vardir, yapma etme dedik. Bizim ailede de herkes, bayagi cirkin oldugunu kabul etmisti bebegin. Anne icin cok hos bir durum olmayabilir tabii...

Onlari gercege davet edin.

Hahaha,
Büyük kızım ilk doğduğunda biraz zayıfçıktı, kaşları ortadan birleşikti. Biz yine bayıla bayıla seviyorduk da kuzenimin eşi bir gün severken "büyüyünce güzelleşir, merak etme. Bizim bir kuzen vardı..." diye başlayınca çevreden çok da güzel görülmediğini anlamıştık.
Kızım şimdi genç kız ve hakikaten çok güzel bir kız. Okul tanıtımlarında filan teklif alıyor her defasında, o derece.

Siz de güzelliğe değil sevimliliğe verin kendinizi. İlla ki melek gibi gülümsüyordur, şapşiktir filan.

ara bi şey kaybetmezsin, sonra aramamaya devam edersin

aramalısınız tabii ki.
benim bir sürtüşmeden dolayı altı yıldır görüşmediğim iki arkadaşım annemin cenazesine gelmişti.

vefat olaylarıyla bu tip kırgınlıkları aynı kefeye koymayın.
sonra tekrar mesafeli davranır ya da istemiyorsanız görüşmezsiniz.

ara kesinlikle. kırıldığın konuyu da hiç belli etme, basitçe ve samimi olarak dileklerini ilet, yeter.
sonrası da senin kendi tavrına kalsın, verdiğin karara göre devam edersin bu kişi hk.da.
doğrusu budur.

Mutlaka arayın.

yakın arkadaşımsa mutlak ararım.

sonrasında da buraya kadar geldin beni niye aramadın lan ayıp değil mi derim, açıklamasını yapar konu kapanır, böyle şeylere darılma olmaz. vardır bi sebebi.

Ara

Çocuk, ikinci evlilik?

Ben yaşım gelmesine rağmen daha oyunun o bölümüne geçemedim, tahmin yürütüyorum eşe dosta bakarak.

bu bana işe girdiğim ilk zamanlarda olmuştu.

bilmiyorum hep önüme bir şeyler koyuldu "şunu hallet, sonra rahatsın" gibi yetiştirildim. "şu" dediklerim de işte sınavlar, üniversite, iş, askerlik vs.

her şeyi halledip çalışma hayatına başlayınca "ee şimdi nolcak amk" diye epey triplenmiştim, öyle yalnız falan da değildim ha, arkadaşlar, kzı arkadaş falan var yani ama "ee yani şimdi hayatımın sonuna kadar maaşı bekleyip kredi kartını ödeyerek mi devam ediyorum" diye bir hal. alışması zaman alıyor, sözlükte bir sürü başlıkta da yazılmış:

(bkz: mid twenties breakdown)
(bkz: quarter life crisis)
(bkz: 21 yaş bunalımı)
(bkz: 25 yaş sendromu)
(bkz: üniversite sonrası yaşanan iş hayatı depresyonu)

kendi adıma 30 çok bir halt değiştirmedi diyebilirim, ki 30'u da geçtim çoktan. ama uzun yıllardır da her şey aynı.

anlattıklarına değinirsem, gidip monaco'ya yatımı bağlamıyorum elbet ama eskiden "param olunca" dediklerinin de çok bir bok olmadığını farkediyorsun. yani eğlenceli şeyler evet, umursamadan harcamak tüketmek güzel, fakat çok bir şeyler değişmiyor.

ben evlenmedim ama bir şeyler öğrendiysem, bu sorduklarını düşünürklen "ben" değil "biz" olarak bakmak gerek. cevaplar orada olabilir.

:)
Yeni leveller açılıyor:)
Buff+1

Tavsiye istersen mutlaka bir hobi edin ve onun için mesai harca

artık hayattan çok bi beklentim kalmadı. yaş kırkı geçti. hiçbir şeyde hevesim yok. hatta bugün sabah uyanınca yatakta bunu düşündüm. ölebilirim artık dedim kendi kendime. istediğim pek çok şeyi elde ettim. bazı şeyler olmadı/olamadı. üzülmeyi de bıraktım artık. yaşayıp gidiyorum.

kesinlikle çocuk. çocuktan sonra müstakil ev ve ufaktan bahçe işleri falan olabilir.

O soruyu soracaginiz yas 40'li yaslar oluyor genelde.Yasinizin keyfini cikartin bol bol gezin cocuk olana kadar

Bisey olmuyor valla, gelirin de eskisi gibi ziplayarak artmiyor.
Dumduz yasiyorsun.
Robot supurgeyi almissindir zaten.

Ek paketler var 40'a dogru onlar aciliyor. Bisiklet sonra motor alacaksin. Kampcilik falan belki.
Benim arkadaslar kedi aldi 35i gorunce, bitkiye falan saranlar oldu.
Para sayesinde her seye ulasimin kolay oldugu icin bir seyi elde etmen en fazla 1 ay suruyor o da bayiyor zaten. Benim.tatafta boyle valla.

işine bağlı değişir.

Evlenmedim ama sevgilim var, geçen yıl kurduğum grupla şu an spotify listelerindeyiz. 4 yıldır kriptopara dünyasının içindeyim, bir aydır falan NFT satarak biraz gelir elde etmeye başladım.(zaten görsel işitsel şeyler yapan biriyim) Bakarsın sanat dünyasında bir yere gelirim.

yapılacak çok şey var. Bence 30 tam tersi başlangıç. 20'lerde yeteneğim olup parasızlıktan veya çevresizlikten yapamadığım şeyleri gerçekleştirme yaşı. Ek olarak Kanada Express Entry'ye başvurdum ülkeden gitme planları yapıyorum.

not olarak: stabilite kötü. İnsanlar rahatı bırakmak istemiyor ama onu bırakmadan pek bişey yapamıyorsun. Doktorayı bıraktım ben geçen yıl mesela :)

Genelde boyle duyurulara yanit vermem ama ben bu soruyu 15 - 16 yasinda kendime cok sordum: Universite bitince ne olacak?

Ne yazik ki yanitinizi okudugumda mutlulugu tuketimde aradiginizi goruyorum. Ne kadar cok satin alirsam o kadar mutlu olurum dusuncesindeniz. Belki de bu size yapay bir mutluluk getirecek. Peki her gun en az bir kez guluyor musunuz? Kendi mutlulugunuz icin bir sey yapiyor musunuz? Olum aninda herkes gibi cocuk yapmis olmak disinda iyi ki yaptim dediginiz sizi farkli kilan neyiniz olacak? Anne babanizin size sundugu hayattan sadece +1 mi ileridesiniz?

Bence az cok bir kutunun icinde oldugunuzun farkindasiniz. Cocuk, ikinci cocuk, ev, araba, yazlik ev diyen kisiler kutunun disina cikamamiz kisiler cunku cevrelerinden bunu gormusler bunun dogru oldugunu saniyorlar. Kutunun disina goz atiyorsunuz, bence cikmayi deneyin.

Şu anda çift olarak tam da eğlenebilecek durumdasınız, yani anladığım kadarı ile boynunuzu büken bir borcunuz yok, işinizde gücünüzdesiniz, madem boş vaktiniz var, havalarda iyileşiyor, ne biliyim kamp yapın, yamaç paraşütüne gidin, atlayın arabaya daha önce hiç gitmediğiniz yerlere gidin, bir c.tesiniz var, onu iyi değerlendirin böylece can sıkıntısından evliliğiniz de çatırdamaz, kısa ve hızlı planlar yapın ve harekete geçin. hareket her konuda berekettir.

Uzun süredir benzer durumdayım, bir çıkış yolu bulamadım. Maddi olarak çok iyi durumlara gelsem belki ekstra bir şeyler ayarlardım ancak maddi imkânlar konusunda da hiçbir uğraş vermedim bugüne kadar, param olsun, kariyerim olsun vs. kasmadım hiç. Otostopla hayvanlar gibi gezdim, önüme gelenle düştüm kalktım, bir sürü absürd ortamda bulundum, bir sürü acayip tiplemeyle tanıştım. Keyifli vakit geçirme konusunda yardımı oluyor böyle değişikliklerin. Şehir değişikliği yaptım yakın zamanda da ama Afrika'ya falan gönüllü derneklerde çalışmaya gidesim var ya da Türk Dexter olasım geliyor bazen ya da bir devrimin fitilini ateşleyecek bir organizasyon için çalışmak. Kafalar karışık. Hayatın bir anlamı olması gerektiğini düşünmüyorum, zamanımızın dolmasını bekliyoruz işte öyle böyle.

Yeni Foça'ya geldim sap sap takılıyorum bu arada, yalnız kaldım. Etrafta birileri varsa ses edin de aktivite oluşturalım sıpalar, sıkılıyorum.

Uzaktan

severim. genel olarak zaten çok tehlikeli, aşırı büyük veya sinek-böcek tayfasından olmadığı sürece her türlü hayvanı sevimli buluyorum. imkanım olsa oturup sohbet etmek isterdim. hayvanların bu olayı üzüyor zaten beni. konuşamıyor arkadaş. anca el kol yapıyor. onu benim kardeşim de yapıyor birader, bari elinde çubukla yere falan bi şeyler yaz ne bileyim. keşke onu becerebilseler. ama hayvana kızmak da yanlış tabii, ne yapsın, o kadarına yetiyo demek ki. ben çok mu akıllıyım, değilim. olduğu kadar.

maymungilleri oldum olası antipatik buluyorum. goril yine nispeten ağırbaşlı kendi halinde de şu maymun, şempanze vs'leri hiç sevmiyorum. sevimsiz ve şirret oluyorlar. gözler ferfecir güven vermeyen ifade falan

maymun familyasini ben de cok itici buluyorum, hele o kambur duruslari, vucut yapisi falan aci cekiyorlar gibi hissedip rahatsiz oluyorum nedense.

çoğu yabani hayvanı uzaktan seven biriyim ama maymun ve türevleri genelde pek sempatik gelmiyor bana. Yine aralarında en sevdiğim Goril ve Orangutan olabilir. Daha oturaklı ve ağırbaşlı geliyor. Ama bu şempanze gibi olanlar yaramaz insan gibi, onlar itici geliyor bana.

Bana da figür olarak sempatik geliyor, yaban hayvanlarına zararsız olsalar bile yaklaşıp alanlarına girmem prensip olarak fakat bir yandan bir gorilin eline dokunmak isterdim

the square filmini izledikten sonra sevemiyorum

severim. insana çok benziyorlar.

Maymungillerin hiçbirini sevmem. İnsansı halleri garibime gidiyor.

ben de tam tersi, insansı hallerini çok ilginç buluyorum ya maymun ailesinin. goril de uzaktan güzel tabi de yakından korkutucudur muhtemelen.

Filmdeki karakterle de ilgili, asla dolandırmam dümdüz söylerim anlamına geliyor bence

ben de saçma ve gereksiz bir cümle olarak görüyorum. yıllar sonra tekrar karşılaşınca yazmak istedim.

Ilk duydugumdan beri ben de hic sevmedim o sozu. Yalan soylemeyi beceremem, yalan soylemeye calissam bile yuzume gozume bulastiriririm, dogruyu soylerim sonunda gibi anlami var sanirim.

havalı bir şey yok da...
"doğruyu söylemek uğruna, söylediğim yalana kendim de inanırım" anlamı var.
gibi.

george costanza'nın "it's not a lie, if you believe it" lafını hatırlattı. :)

Doğruyu söyleyerek yalan söyleyen tek canlı insandır. (Bu arada hayvanlar da yalan söyler) Bence çok derin bir laf şöyle ki: dogruyu söyleyerek de yalan söylenir. Örneğin birinin kahvesine tükürüp götürdüğümüzü düşünelim, kahveyi alan kişi de köpüğü çok güzel olmuş dedi ve siz de tükürdüm ondandır dediniz karşıdaki kişi de ehehe deyip güldü. Aslında siz doğruyu söyleyerek yalan söylediniz.

Kullanıldığı yere göre yorumlamak daha mantıklı aslında ama bana şöyle geldi: ‘Ben her zaman söylenmesi gereken en doğru şeyi söylerim , yalan olup olmaması konu değil, o an söylenmesi gereken en doğru şeyin ne olduğunu düşünüyorsam onu söylerim’ diyor. zaten ‘doğru’ kelimesini tercih etmiş cümlede, ‘gerçek’ kelimesini değil...

www.youtube.com

burada geçiyor bilmeyenler için.

Destekli sallarım zekâmı ve hafızanı kontrol altına aldırtnam diyor. Çok büyük konuşmuş yalnız...

boş laf

ben de daha çok gece yatarken oluyor. olabilecek bütün olumsuzluklar aklıma gelip karamsarlık kaplıyor. Freud un rüya yorumları kitabını okudum, orada bahsediyor bu durumdan. beyin uykuya geçmek üzereyken olumlu ve umut doğuracak bütün sinyalleri kesiyormuş. normalmiş.

ters yazdin sanirim, asil gece basini yastiga koydugunda tum sorunlar ustune coker, gun icinde sunu soyle yapsaydim, surda sunu deseydim, kariyerim nereye gidiyor, ciddi iliskim yok, birikimim yok bilmemne tum dertler ustune cullanir. Sabahsa bir uyanirsin yeni bir gun, gun aydinlaniyor yeni bir baslangic, cam acarsin temiz hava alirsin, resmen sarj edilmis gibi yeni gune baslarsin

Valla bende aynen böyle var. Gece yatarken şunu şöyle yapayım bunu böyle yapayım diye düşünüp gaza geliyorum, sabah motivasyon sıfır. Farkedince şaşırmıştım epey.

Bende de var aynısı. Gece uykusu olması gerekmiyor. İçinden çıkamadığım bir durumdaysam saat kaç olursa yatıp uyuyorum hangi kararı almalıyım diye düşünerek. Düşündüğüm karar anlamsız geliyor uyanınca. Sakin, temiz bir kafayla tekrar düşünmüş oluyorum bu sayede.

Geceleri duygusal sabahlari mantiksal dusunmeye meyilli insanoglu, bu yuzden gece akliniza gelen parlak bir fikir sabah cok anlamsiz gelebilir. Gece gaza gelirsiniz yeni planlar yaparsiniz sabah sacma gelir vs.

Ben eve tıkılanlardanım ve hes koduna hayır diyorum.

Neden ülke gündemini bu kadar yakından takip ediyorsun? Siyasetçi misin, siyasete mi atılmayı düşünüyorsun? Bu enerjini senin gerçekten işine yarayacak şeylere odaklasan çok daha başarılı olcaksın halbuki, neden sürekli twitter, ekşideki sığ yorumları okuyup vakit kaybediyorsun?

İnsan kendini neye hazırlarsa o gerçekleşir zaten, başarısız olacağım çünkü ülke şöyle böyle dersen zaten başarısız olacaksın demektir. Bu ülkede de başarılı olan ve çok iyi hayatlar yaşayan insanlar var. Neden onlara odaklanmaktansa, ıvır zıvır insanların yorumlarını sürekli izliyorsun?

Siyasiler polemikten beslenir, hep böyleydi hala da böyle. Bundan 10 sene önce de gündem çok farklı değildi, 3 aşağı 5 yukarı aynı saçmalıklar hala devam ediyor. Ne yapalım yani, işi gücü bırakıp ekşideki siyaset profesörlerini mi izleyelim?

Çok haklısın, bir süre uzaklaşmak ve daha farklı şeylere odaklanmak en doğrusu olacak. Siyasetçilerin yarattığı suni gündemler hiçbir zaman bitmiyor, takip ederek, okuyarak değiştirdiğimiz/değiştirebileceğimiz bir durum da yok.

evet sıkıntılı bir süreç fakat önceki dönemlerde de her şey güllük gülistanlık değildi. içinde olduğumuz durumdan kimse memnun değil hak veriyorum endişenize ama bu problemler bir gecede düzelmeyecek. takılıp kalmanın sürekli mutsuz olmanın kimseye faydası yok.

gündemi takip ediyorum ama sadece gündemi değil hayatı hatta kendimi dahi ciddiye almadığım için motivasyonumu, moralimi pek etkilemiyor. karamsarlığa itilecek kadar etkileniyor olsaydım kendimi soyutlamaya çalışırdım. siz de biraz soyutlanın, çok yakından takip etmeyin. zaten ekşiden hiç etmeyin.

umudunuzu kaybedince yaşamayı istediğiniz hayata daha yaklaşmış olmayacaksınız. ömrümüz bir şekilde geçiyor, değiştiremeyeceğiniz şeyler için endişe edip vakit kaybetmektense onu olabilecek en keyifli hale getirmek lazım.

Birgün bu ülkeden gideceğime dair inancım olduğu için, bununla motive oluyorum.

gündemi takip etmesem ne olacak? kafamı kuma gömmemin kime faydası var? Eve gelen fatura artarken, markette 2 kalem eşya aldığımda 100 tl öderken, dışarıda yemek içmek lüks olmuşken artık bu işin siyaseti mi kaldı?

O siyaset bu değil diyemiyorum malesef. Her geçen gün düşen yaşam kaliteme bakıp, sonra "amaaan lcha gündemi takip etme, bırak İstanbul sözleşmesinden çıksınlar" mı diyeceğim? Dün 1 günde 6 kadın öldürüldü. Bu haberi görmemek için Twitter'a da girmeyeyim. TVyi de kapatayım, eve gelen faturaları da ödemesem olur. Zaten hep 50 liralık benzin, 10 liralık dolar alıyoruz.

Özetle: Bu ülke gündemine bakarak herhangi bir şeyle motive olamıyorum. Kafamı kuma da gömemiyorum. O nedenle sana gül bahçesi vaad edemiyorum da üzgünüm. Zeki Demirkubuz'dan alıntı yaparak (Bu ülkeye ve bu hayata dair hiçbir şeyin,hiçbir zaman benim dilediğim gibi olmayacağını biliyor,artık bundan acı duymuyorum) ve diğer yurtdışına yerleşen arkadaşları kıskanarak, "belki bir gün gideriz be" diyorum.

edit: bu ülkede baban ve deden zengin değilse ve siyaseten bir tarafa yanlamıyorsan hiçbir şey olamazsın, "ben küçük dünyamda misler gibi de yaşarım" diyemezsin. Eskiden olup artık ihtimal dahilinde olmayan şeylerden biri de bu.

Enflasyon --> hep vardı, olmaya devam edecek, enflasyona bireysel olarak etki etme şansınız yok ama enflasyonun üstünde zam almak için çalışabilirsiniz
Kadın cinayetleri --> bu bölgenin bazı kültürlerinde var maalesef, yeni yeni görünür olmaya başladı. Eskiden kol kırılır yen içinde kalıyordu artık açığa çıkıyor. Beni etkilemiyor çünkü öyle bir ortamda yaşamıyorum, öyle insanlarla muhattap olmuyorum, "o" kültür bana çok uzak, yakınımda bir kişi bile yok bunu yaşayan, yaşayan biri olsa da bireysel olarak müdahale ederim, kendi çocuğumu ona göre yetiştiririm, vs vs.

Tam akpli gibi konuşuyorsun diyebilirsiniz ama tam tersine azılı muhalifim, üstelik muhafazakar bir ailede büyüyüp sünnete karşıyım falan diyebilecek kadar cesurum, ama durum bu. Demeye çalıştığım konu bakış açınızı değiştirmezseniz bu ülkede cehennemi yaşarsınız. Kötüye ya da genele odaklanarak bir yere ulaşamazsınız, geneli adam da edemezsiniz, böyle bir çabaya girmeniz de beyhude. Bu ülke çok karışık kültür ve gelir gruplarından oluşuyor, genelleme yapmak için çok çok büyük. 3-5 milyon kişinin yaşadığı avrupa ülkeleri gibi homojen ve süper olma ihtimali yok, bu hayalden en baştan vazgeçin zaten. Siz kendi hayalinizdeki hayatı oluşturmaya çalışacaksınız yani özeti bu. Buranın avantajları var dezavantajları var, avantajlarını kullanacaksınız gabe'in dediği gibi, ya da hayatınız boyunca kötü şeylere odaklanıp mutsuz olacaksınız. Mutsuz insanlar başarısız olur, başarısız insanlar mutsuz olur sarmalında hayatınız yitip gidecek milyonlarca insanda olduğu gibi. Bu topraklardaki arabesk kültüre sahip, "zaten yapamazdık abi coğrafya kaderdir" diye ağlayacak ve suçu kendi dışında her şeyde arayacak insanlardan biri olacaksınız yani.

ekşiyi ve twitteri takip etmeyin.

fakat endişelerinizde haklısınız, ülkenin geleceği çok ama çok kötü.

Uzun uzun cevapları okumadım. Başlıktaki soruya cevabım şu: ülke gündemini takip etmeyerek.

hislerime tercüman olmuşsunuz. bu ara eski motivasyonumu bulmakta çok zorlanıyorum. çalışsam ne olacak ki diyorum. eskiden çalışarak bir yerlere geleceğime inanıyordum, ama vasıfsız insanların geldiği konumları görmek, ülke gündemi vs beni çok soğuttu. umarım tekrar sadece kendime odaklanabilirim

uç tarafları takip etmeyin (a haber, halk tv) gibi hatta hiç takip etmeyin ama şundan emin olun çok şükür kötü günler geride kaldı artık daha kötü günler bii bekliyor.

geçen sene salak maske tartışması ile haberlerle olan bağımı kestim. mutlu olduğum ve olacağım alanlarla uğraşıyorum.

Umrumda değil. Kimi öldürmüşler, hangi partilileri dövmüşler, kimlerin hayatını bir çırpıda silip atmışlar... Ülkeyi yönetenler, güncel sorunlar; bunlar çok gereksiz şeyler. Şunun şurasında üç beş yıllık gençliğim kalmış sefalet içinde geçecek. Çözemeyeceğim şeyleri de kafaya takarsam fıttırırım.

valla üniversiteye başlayınca alışmıştım birkaç ay sonra. 8 yıldır yılda 2-3 ay görüyorum max.

Ilk deneyimim anaokulunda yatılı olan program ile başlamıştı. tam gün olana yazdırmıştı annem. öglenleri uyuyamıyordum ve camdan dışarı bakıyordum hep ama asıl travmam ilkokul beşinci sınıfta birden beni sınıftan alıp eve götürmesiydi (okulun son günüydü) içimde garip bir burukluk vardı, kimseye hoşcakalık diyemeden gitmiştim. sanırım o an bende travma yarattı. insan sevdiklerinden birden kopabiliyor, bu aile ile de olabilir diye aklımda yer etti yıllarca. şimdi de zaten beni sildiler gibi o yüzden pek koymadı bana.

“ annen baban yanında degil, senin keyfine bak”
Bu psikoloji bende de vardı yeni evlendiğimde. Özellikle pandemi de olunca 2 aya yakın bir süre görüşememiştik. 1.5 yıllık evliyim. Birkaç ay oldu bu duruma alışalı sanırım. Özlem hep var tabi ki. Ama gün içinde sürekli telefonla konuşuyoruz, görüntülü konuşuyoruz falan. Bir şekilde halloluyor.

özlüyorum ama ayrı hayatlara sahip olmamız gerekiyor. bunu kabullenip artık yeni bir sayfa açtığının farkında olman lazım.

anladıgım kadarıyla guzel aile bağlarınız var. oyyleyse o his hep içinizde kalır ancak fazla da da aileye düşkün olmamak gerek. kendi hayatınıza bakın oyalanın yakında kalmaz bir şey.

ben 4-5 yaşlarında ayrı kalmak zorunda kaldım. o zamanlar durmadan ağlıyordum. hep çok üzgündüm. sanırım o zaman alıştım ve sonrasında en uzunu 1,5 yıl olmak üzere ailemi hiç görmediğim çok uzun zamanlar oldu. özlemiyor değilim ama bu günlük hayatımı etkilemiyor.
şimdi de pandemi yüzünden türkiye'ye gelemedim bir yıldır yurtdışındayım.

aslında benim de aile bağlarım güçlüdür fakat herkesin hayatının ayrı olduğu ve birbirimiz yanımızda olmadan da hayatımıza devam etmemiz gerektiği gibi bir düşünce var. zaten böyle de olmalı bence. kendileri de ailelerine 8 saatlik mesafede yaşıyorlar 30 yıldır.

2 günde bir arıyorum ama annemi.

ben de universiteye baslayinca 2-3 ayda alistim.

son 2-3 yildir yilda toplam bir ay kadar falan goruyorum.

bi de esin yanindaymis. daha ne.

ilk uzun suteli ayriligimiz cocukken 1,5-2 yaslarinda olmustur. ikisi de calistigi ve bana bakacak kimse olmadigi icin 8-9 saat uzakliktaki anneanneme gotururlerdi ara ara. sonralari yaz tatillerinde hep orada kalmaya basladim bu hemen hemen ergenlige kadar devam etti. sonrasinda onlar goturmese de ben severek gitmeye basladim hep. 17 yasimdayken de universiteyi kazaninca zaten otomatik olarak uzak kalmis oldum. pek ozlemem hala, yaklasik 2 saatlik mesafedeler ama bazen 3 ay gitmedigim oluyor. diyecegim o ki kucukken alisinca zorlanmiyor insan ama yasini basini aldiktan sonra ayri kalinca zor geliyor sanirim. yuksek lisanstayken ben alisamiyorum diyip okulu birakip ailesinin yanina donen bir arkadasim olmustu, universiteyi ailesinin yaninda okumus yuksek lisans icin istanbul'a gelmis.

Astarı yüzünden pahalı, düz ilişki daha az sorun yaratıyor.

ons dısında hiçbirini yaşamadım , yaşayabilirm gibi de gelmiyor. fakat bazen acık ilişkiye bile sıcak bakan ancak tamah etmeyen biri omlayı istiyorum. yani rahat olmayı, kafaya takmamayı, kıskanmamayı.

Bu ilişkileri istemeden, adını koymadan da olsa yaşadım. Tanınlamaya falan da çalışmadım. O sevgilisini anlatıyor sen sevgilini anlatıyorsun ya da eşini vs. Sonra sevişiyorsunuz sonra dertleşiyorsun sonra tekrar sevişiyorsun ismi yok ama. Tanımlama yok teşebbüs yok. Öyle.

hiçbirini bizzat yaşamadım, açık ilişki yaşamış birisiyle birlikte oldum "kapalı" bir ilişkide. gerçi sonradan aldığım duyumlara göre galiba ben kendi kendimi kandırmışım, kendisi benimleyken de pek kapanmamış, sadece benim haberim yokmuş. yine de günahını almayayım, elimde somut delil yok aldatıldığıma dair.

sıkıcı bir cevap olacak belki ama ben "yaşayan yaşasın, herkesin hayatına kimse karışamaz" diyeceğim. kendimce bir mantık çerçevesine oturtabiliyorum bu anlayışı. bir insanın ömür boyu hiç flört etmemesi, bunu isteyip özlememesi, her 2-3 günde bir sevgilisiyle/eşiyle sevişip de bundan hiç sıkılmaması vs. bana düşük ihtimal geliyor. o yüzden insanların neden açık ilişki isteyebileceğini anlıyorum.

öte yandan ben kendim bu tarz bir işe girişebileceğimi hiç zannetmiyorum çünkü duygusal, kırılgan, özgüvensiz bir insanım. sevdiğim insanın hayatında başkalarının olması, bana ayırabileceği zamanı onlarla geçirmesi vs. bana göre değil. hayatımda biri olmasa da olur evet ama varsa eğer "benim" olsun istiyorum ben, diğer türlü çocuk gibi mızıldanırım sürekli. olmaz.

açık ilişkide taraflar birbirinin ne yaptığını bilir bu arada, bir üstte arkadaş "sen sevgilini aldatıyorsun" falan demiş de biriyle birlikteyken başkasıyla ondan gizli bir şekilde birliktelik yaşamak "açık ilişki" değil aldatmak oluyor lol ne alakası var açık ilişkiyle bunun.

genelde sonrasında sevgiliye kayıyor, en azından bende hep öyle oldu. benden kaynaklı da olabilir. duygu yaşamayı seviyorum çünkü.

açık ilişki yaşayan biriyle bir süre takılmıştım ama sadece seks odaklıydı. fwb şeklinde yürüyen bir ilişkimde karşı tarafın artık yoğun duygusal hislere sahip olması nedeniyle boka batmak üzereyken ben başkasından hoşlanmaya başlayınca direkt olarak sona erdi.

bir taraf duygusala bağlıyor sonunda çünkü bu kadar uzun süre takılıp hala seks yapma isteği oluyorsa zaten hem arkadaşlık hem seks olmuş oluyor ve bunun da ilişkiden çok bir farkı kalmıyor gibi. sonra da "e niye adını koymuyoruz bunun"a geliyor olay.

3-4 fwb daha oldu hayatımda, bunlar iki tarafın da yavaş yavaş hevesini kaybetmesiyle kendiliğinden sonlandı. kimse sevgili olalım moduna girmedi. en ideali bu bence.

F*ckbuddy, friends with benefits, one night stand hepsinde oldukça fazla tecrübem var. Çok güzel tecrübelerim de var, sıkıcı olanlar da. Tecrübem şu yönde: Bunları yaşadığım kadınların arasında konuyu sevgililiğe doğru itmeye çalışmayan olmadı. Belkim benim şanssızlığımdır fakat benim tecrübem böyle. (Bu arada harika bir adamım demeye çalışmıyorum.) Bunun dışında herşey güzeldi. Bulgar, Ukraynalı, Rus, Alman, İngiliz ve tabiki çoklukla Türk kadınlarla yaşadım bunları. Yaşlar 18-35 arasında değişiyordu. Farklı mecralardan veya gerçek hayatta tanıştık. Yaşanmasını tavsiye ederim. Sıkılınca da bırakırsın. Yaşım 37 bu arada.

Yaşamam, yaşayamam, gabe+1

video.uludagsozluk.com
Tam olarak bu çizgideyim.

FWB: Yapan yapiyor, gayet de guzel yuruyor. Kisisel deneyimim de hep olumluydu, genelde taraflardan birinin monogamik iliskiye girmesi ile bitti. Bu arada duygusallasip sevgili olmaya calisma konusunda sadece kadinlara bok atmayalim. Gayet erkekler de o moda girebiliyor.

Acik iliski: Bir suru formu (Tam acik, bir taraf acik, cuckold, swinger vs...) var ve TR "Elalem ne der acikhava hapisanesi" oldugu icin insanlar gizli sakli yapiyor. O yuzden hic yokmus gibi geliyor.

Her insan iliskisinde oldugu gibi iletisim ve ne istedigini biliyor olmak onemli. FWB isteyen insan aslinda sevgili istedigini ama sevgililigin belli kisimlarindan korktugunu kabul edememis biri olabiliyor.

Acik iliskide de kisi dusundugunden daha kiskanc oldugunu fark edebiliyor ama iliski bir kere acildigi icin dertlerini icine atip patlamaya baslayabiliyor. Acik iliski dusunen bir ciftin bol bol konusup fantazi yapmasi, ufak ufak denemeelerle baslamasi, rahatsizlik olan yerde durup analiz yapmasi felan lazim ama o kadar iletisim kurabilmek de kendi icinde bir basari.

twelfth +1

denizcilik mesleğinde olan benim için gayet normaldi bir aralar, her seferinde başa sarıyorduk. hep beklerim ederim ciddi olalım diyen kadınların %99'u beklemiyordu.

Türk insanının olayı biraz çarpık bu konuda. Millet harmandalı büyüdüğü için ons'den evliliğe giden kişi az değil.
Bazen de taraflardan biri veya ikisi tribe girip duygusallaşıyor ancak burada gözden kaçırılan bambaşka bir mesele daha var.
Mesela biri ile FWB ilişki yürütüyorsunuz, bir duygusallık yok, temiz temiz seksinizi yapıp keyfinize bakıyorsunuz, insan neden durduk yere tribe girsin, hep duygusallaştığı için mi? Hayır. Bu anlatacağımı yaşamadım ancak böyle bir olay kuralım, FWB gidiyor, keyfine gerçekten leş bir tiple/tiplerle ilişkiye giriyor. Bunda da bir sıkıntı yok, istediğini yapsın tabi, ancak bu noktada o da tribe giriyor. İçinden bir şekilde kötülük yapmak istiyor, bundan keyif alıyor, her insanın zihninde bilinçsizce fayda maliyeti olayı vardır. Hiç dürüst ve etik olmayan davranışlarda bulunabilir ve tamamen keyfine sizi kötü hissettirmeye çalışabilir. Başta toparlayıp anlatabileceğimi sandım ancak konu derin. Kendi tecrübelerime gelirsek ben herhangi bir sorun yaşamadım, her şey gayet güzel gitti, denk gelmesi lazım.

kızda bir sıkıntı yoksa sizin çocuğunuzda da problem olma olasılığı düşük. genetik hastalıktan ziyade bende ahlak ve aile anlayışı ile ilgili farklılıklar daha çok gözüme çarpardı açıkçası. eşimin ailesinde kuzen evlilikleri olduğunu bilsem çocuğumu karşı tarafın ailesiyle pek görüştürmezdim.

Kız çene operasyonu geçirmiş. Galiba çenesi ya çok ilerde ya çok geride mi neymiş ameliyattan önce.

Çocuklarda da öyle bir şey geçme olasılığı var değil mi, anneden?

Edit: offf kendimden soğudum, yüzeysel miyim ne? Aslında hoşuma da gidiyor kız

www.dentsuadiye.com valla genetik diyor burada çene konusuna.

Gebeliğin 12. Haftasında genetik tarama yapılıyor. Genetik hastalık varsa orada belli oluyor. Ayrıca bazı yöreler akraba evliliğini normak görüyor ama bence iğrenç bir şey. Etrafımda çok var. İkinci nesilleri genelde başkalarıyla evleniyor çocuklarında bir sıkıntı görmedim.

-Otizmin nedeni günümüzde hala bilinmemekle beraber genetik temelleri olabileceği, çevresel faktörlerle tetiklendiği görüşü hâkimdir.
www.tohumotizm.org.tr

-Akraba evliliğinde önemli olan sorun sağlıklı olan bireylerin genlerinde taşıdıkları hastalıkların çocuklarına aktarılmasıdır. Bu açıdan önemli olanlar ise otozomal resesif ve bazı multifaktöryel geçişli hastalıklardır.
İnsan geni, bilinen yüzlerce resesif hastalıktan birine yol açabilecek 6-8 aleli heterozigot olarak taşır. Birinci derece kuzenler arası evliliklerde genlerin 1/8'i paylaşıldığında genetik olarak belirlenen hastalık riski %3'dür. Söz konusu tehlike aralarında kan bağı bulunmayan ana-babalardan doğan çocuklarda %2'dir. Birinci dereceden kuzenler arasındaki evliliklerde kendiliğinden düşük, ölü doğum, prematürite, beyin felci, multifaktöryel durumlarla (doğuştan kalça çıkığı gibi) sık karşılaşıldığı ancak bu insidans artışının düşük olduğu belirtilmektedir.
www.ttb.org.tr

sıkıntılı olsa yahudi cemaatler hastalıktan ve zeka geriliğinden kırılırdı.

sen onunla bir şey düşünme yine de, başka dünyaların insanısınız
(çene konusundaki kaygını ona da söyle)

Hayata, aileye, evlilige dair bakis acilariniz ayni mi ki? Benim aklima ilk gelen bu oldu...

bence yüzeysel değilsin ben de çok takardım. çene problemi bu durumdan, belli.

yani çocuğunuzda bir sorun olmasa bile, kuzeniyle evlenebilmiş aile yapısı var ortada. bu sevgilinize de, onun yetiştireceği çocuğunuza da elbette sirayet edecektir. bu insanlar kayınvalideniz, kayınpederiniz olacak.

siz nasıl birisiniz, aileniz nasıl insanlar? bu aile yapısını kaldırabilecek bir profil misiniz? kaldıramayanlar olabilir. çocuğum özürlü olur mu yerine bunları düşünmeniz daha doğru ilk etapta.

aile yapisi :/

Benim babaannem ve dedem hala-dayı çocuklarıymış, çok aşık olarak evlenmişler. Mantık olarak bana ters. Zaten bir halamda da fiziksel engel vardı, daha sonra rahmetli oldu.
Sonra sağlıklı olan başka bir halam kızını amcasının torunuyla evlendirdi, ilk çocukları otizm spektrumuna sahip.

Böyle örneklere şahit olduğum için akraba evliliklerine sıcak bakmıyorum. Bana da çene olayının bundan kaynaklı olabileği geldi aklıma, ama bu da kesin bundandır diyemeyiz.

Seviyorsanız bence bunlara takılmayın, sonuçta akrabanızla evlenmeyeceksiniz. Ama evlenmeden önce ve hamilelikten önce yapılan sağlık kontrollerinde titiz davranırsanız bir sorun olacağını düşünmüyorum.

Ben de sizin gibi ayrıntılara takılan biriyim, merak etmeyin bu sizi kötü biri yapmaz.

sadece aile fertleriyle. hem iş hem de okul online olduğu için hiçbir sosyal aktivitem yok. ben zaten hayat normal akışındayken bile pek sosyal değildim, şimdi ağzımda maskeyle ailem dışında kimseyi tanımadığım bir yerde çıkıp da gezmek fikri bile heyecanlandırmıyor. arada bacaklarım açılsın, yürümeyi unutmayayım diye parka falan çıkıyorum sadece. internet üzerinden genelde haftada bir kez falan görüştüğüm iki arkadaşım var, biri zaten yurtdışında, yüz yüze bir daha ne zaman görürüm bilmiyorum.

şahan'ın gözüne dondurma saplanan adam skeci vardı, o geldi aklıma. "sosyal ayat sıfır, eş dost sıfır, ekonomik ayat sıfır, kişisel özgüven sıfır yerlerde"

Yürüyüşe ve markete bile çıkmıyorum. Tanıdığım iki kişi genç yaşta covidden vefat etti. Hiçbir kuvvet beni dışarı çıkaramaz. Dışarı çıkmayı hiç özlemedim. Böyle iyiyim.

işe gidiyorum (iyi ki!). evde otursam kafayı yerdim. belki de korona manyaklarından biri olurdum.

onun dışında tam korona öncesinde ehliyet ve araba almıştım, mobilitenin çok faydası oldu, 2020 yazında hafta sonları kamplara gittim. sosyalleşmeyi ve organize etmeyi çok seven sosyal kelebek bir arkadaşım da kamp yapmayı seven akadaşlarını bir araya getirerek bir kamp grubu kurdu ve grup büyüdü, o vesileyle bayağı insanla tanışmış oldum. yasakların kalkmasıyla tekrar organizasyonlara başladık.
havalar ısınsa da çimlerde takılma sezonunu açsak diye bekliyorum.

not: korona olmadım, birlikte çalıştığım ekipten de kimse olmadı.

Sosyalleşemiyorum. Sadece büyük kardeşim ve çocukları bize gelirlerse onları görüyorum ve anneannemle teyzeme gidersek onları görüyorum. Onun dışında markete pazara gidersem 2 insan yüzü görüyorum. O kadar.

Salona gidiyordum. Eve ekipman kurunca o da kaldı. Gittiğim 1-2 sportif aktivite ortamı var. Onlar dışında bitti sosyal hayat.

Arkadaşımla sahilde yürüyorum. Başka kimseyle görüşmüyorum.

Sadece açık havada (sahil, park, orman) ve güvendiğim 2-3 kişiyle bir araya geliyorum. Bunun dışındaki arkadaşlarımla arada online buluşmalar yapıyoruz.

kendime kızıyorum. çok kızıyorum. aradan zaman geçse, konu kapansa bile aklıma geldikçe kendime yine kızıyorum. kızıyorum yani başka ne yapayım. sonrasında bir şey yapmıyorum.

ben çok ince eleyip sık dokuyorum, aşırı ve çok mantıklı düşünüyorum önemli bir adım atmadan önce. o yüzden yanlış bir adım attığımda da aşırı üzülmüyorum, olur böyle şeyler deyip geçiyorum. tövbe etmemi gerektirecek bi şey de yapmıyorum, hata hatadır bi kere yapılır.

cikarilacak ders varsa cikariyorum ayni hatayi yapmamak uzere. yoksa tuh deyip yoluma devam ediyorum.

valla birkaç ay önce bir iş fırsatını kaçırdım. bu bana 2 bin euroya mal oldu ama yine de takmıyorum pek. napayım öleyim mi...
ben bir şeye karar verdiğimde bir daha arkama bakmam pek.

Kapana kısılmış hissediyorum. Şöyle ki, ne hissettiğimi düşündüğüm anda daralıyorum. Sorunu görünce bile kötü oldum, ne hissettiğimi anlamak bile istemiyorum. Hislerimden yapılan bi kafese koymuşlar gibi.

Var olmamak istiyorum ben, kuş gibi hafif hissetmek istiyorum. Sıfır sorumluluk, sıfır beklenti. İçime oturan öküz değil de, kendi varlığım altında eziliyorum.

Ben de daha ne kadar kötüye gidecek? diye soruyorum kendime. Hiçbir şey beni şaşırtmıyor artık. Sıradaki ne? diyorum.

Her zaman daha kötüye gidiyor, sadece bir yerden sonra kabuk bağladıysan eskisi kadar acı hissetmiyorsun. Ama kabuk bağlayan deri yumuşaklığı da hissetmez. O noktadan sonra iyiye gitse bile bunu hissetmek çok zor hale geliyor.

2 adet zalto bardagim kirilmis bilasik makinesinde. Ne okuzu, deve oturdu deve. Nasil uyurum bu gece...

gecenin şu saatini bana ömürbillah tiksindiğim borsaymış coin'miş filan bunları "acaba mı" diye araştırtan mahluklara lanet ederek geçiriyorum.

İçimde oturan öküzden ziyade, beynimin içinde büyüyen obez bi fil var gibi. Beynimin kafa tasımdan fırlayacağını düşünüyorum. Düşünmekten. İşin içinden çıkamamaktan ötürü. Kafam devamlı sıcak gibi. Buzdolabına sokup dondurmak istiyorum. Hıyırlısı :)

Sürekli sınanıyor gibi gerginim. Genellikle gergin hissediyorum.

Ben de gündemden dolayı öfkeli ve umutsuzum, cuma gecesinden başlayan istanbul sözleşmesi, mb başkanı değişimi, tüm haftasonu gergindim

yılda 2-3 defa telefonda konuşurum en fazla. 1 yıldan fazladır konuşmadığım da olmuştur belki. bayramdan bayrama falan işte.

düzenli aramam
içimden gelirse ararım
beni aramayanı hiç aramam

1. Derece (yani cekirdek aile) dışında görüşmem, aramam, sormam, kimlerdir naparlar bilmem.

anne tarafı da baba tarafı da aşırı kalabalık. yaşadığımız ilçenin hem anneden hem babadan dedemizin dedesinden yerlisiyiz. düğünden düğüne, cenazeden cenazeye, bayramdan bayrama. pandemi dalgasına bayramları salladım yoksa büyük ziyareti bitmiyordu. bayram biter, ben bayram ziyareti yapmaya devam ederdim. komşularımın hepsi baba tarafı akraba, üst iki sokak komple annemin bir dayısının çocukları. annemin yedi dayısı var. bir çoğu köyünde ya da ilçede, şehir merkezine ve tek tük olsa da başka şehire göçenler var. göçenler birinci dereceyse telefonla ararım.

Derece olarak ayirmiyorum, ayiramiyorum daha dogrusu. Oz amcamla senelerdir gorusmemisken annemin bilmem kacinci kattan kuzeni babam gibidir. Ayni sehirdeyken haftada en az 2 gun uzun uzun vakit geciririz ailecek. Farkli yerlerdeysek ben max 3 gunde bir arar sesini duyarim, halini hatirini bir ihtiyaci olup olmadigini sorarim.

Teyzemle de sik gorusuruz.

Onun disinda 1-2 buyugume ancak ozel gunlerde kutlama mesaji atarim. Hastalik vs olmussa ararim.

Toplam 5 aile etmiyor saydiklarim. Gerisi kopek surusu gibi, ama gercek anlamda bir sey paylasamadigim insanlar. Aramam sormam. Aklima bile gelmezler.

En iyisinin :) umarım anlamışsındır

Anne tarafimla daha iyiyiz ama cok icten pazarliklilar. Kuzenlerimi seviyorum ama teyzemler falan eh iste. Sen bi iyilik istemezsin ama onlar iyilik yapar sonra da bu yuzden omur boyu minnet duymani beklerler duymazsan ilk firsatta yuzune vururlar. Hep boyle.
Baba tarafimin kendine hayri yok. 2 kuzenimle aram iyi geri kalan cenazeden cenazeye goruyorum. Gormesem de olur. Baba tarafim dallas gibi zaten. Aslinda anne tarafi da oyle...

Anam babam kardeşim hariç kimseyi arayıp sormam. Her zaman da eleştirilirim ama umrumda değil.

babamlar 4 kardeş.

annem babaannemin kendi bulmadığı tek gelin olduğu için baba tarafı oldum olası annemden de benden de neredeyse nefret ediyorlar.
annem ben çocukken kendini sevdirmek için çok uğraşıyordu ben bile hatırlıyorum ama işe yaramadı, bana bile çocuk halimle ters gittiklerini dün gibi hatırlıyorum.
dolayısıyla baba tarafı ile artık hiç ilişkim yok.

annemler 3 kardeş.

iki teyzemin elimde büyüdüm, bir kuzenim var yaşıtız, o erkek ben kız çocuk. maalesef anneannem de diğer teyzem de hep kayırdı onu. ben oralı değildim belirli bir seviyede götürüyorduk ilişkileri.
taa ki iş toplantım nedeniyle pazar günü bir aile yemeğine gidemediğim için teyzemin geliniyle bir olup arkamdan konuştuğunu diğer teyzemin de buna katıldığını ve hatta arkamdan ithamlarda bulunduklarını öğrenene kadar.

artık annem babam haricinde kan bağım olan kimse ile konuşmuyorum. tek çocuğum evli de değilim. niyetim de yok.

birkaç tane mal mülk var şimdiden acaba hangi vakfa derneğe bıraksam diye düşünüyorum.

akrabam bir elin parmaklarını geçmez. dayım, halam, amcam yok. 3.derece akrabaları tanımıyorum bile.

iki teyzem var ama başka şehirlerde yaşadıkları için görüşmüyoruz. ikisini de çok sevmeme rağmen neredeyse hiç aramam, onlar iki üç ayda bir özledikçe arar sanki hiç zaman geçmemiş gibi konuşup güleriz. dert etmiyorlar. etseler de umursamazdım muhtemelen.

Amcamları bir etkinlik olursa görüyorum. Kırk yıl aramasam özlemem. Çocuklarıyla sürekli görüşüyoruz kardeş gibiyiz ama babalarını sallamıyorum çocukları da sallamıyor zaten. Halamlarla whatsapp grubumuz var anneme yaptıklarını unutmadım ama rahmetli babamın hatrına konuşuyorum. Bir tek konuşmadığım büyük halam var yolda görsem merhaba der geçerim. Anne tarafının tamamı annemin kuzenleri dahil geniş bir whatsapp grubunda allahın günü konuşuyoruz hepsini ayrı severim.
Eşim ailesinden anne babası dahil hiç kimseyi düğünümüze bile çağırmadı:) o derece konuşmuyordu şimdi biraz konuşmaya başladılar ama çok yüzeysel.

Sizin dayınızın yaptığı saçmaymış bu arada ama o nesil öyle her şeye alınıyor.

Oohoo çoğu kişiden hayırlıymisim meğer :)
Bu arada @suicide a ayrıca teşekkürlerimi sunuyorum soruma cevap yazdığı için.

hiçbir akrabamla görüşmüyorum. Akraba ilişkilerim iyi olsun isterdim aslında ama bazı sebeplerden dolayı olmadı. arada üzülüyorum.

youtu.be

İnternette gördüğüm en iyi şey olabilir sanırım.

www.youtube.com
izlerken hep bi mutlu olurum

Hasan Sas bu yuzden agresif oldu:) www.youtube.com

www.youtube.com

no full auto, yorumları da güzel

Komik video dünyasının bug'ı unutulmuş:

www.youtube.com

Pluton ve koalanın attıkları muhteşem. Diğerleri çok kalemim değil. Ben de atayım biraz.

twitter.com
twitter.com
twitter.com


youtu.be

youtu.be

youtu.be

youtu.be

youtu.be
Şimdilik aklıma gelenler bunlar,

kalt - ne kadar ilginç

www.youtube.com

kalt - utandırmaz(favorim)

www.youtube.com

www.youtube.com
www.youtube.com

youtu.be
Şunu unutmuşum

Online olup olmadığını o kişinin rehberinde olmasanız bile mutlaka görürsünüz. Son görülme bilgisinden bahsediyorsanız orada işler değişir.

Yok son görülme değil. Benim son görülmem kapalı olduğu için görmüyorum zaten kimseyi. Ancak bu kişiyi bayadır online da görmedim

dediğin şekilde fotoğrafı görünüyorsa engellememiştir, engellemediği sürece de "online olduğunu görmenizi engelleyecek" bir opsiyon hiç yok.

android telefonlar için "çevrimiçi" görünmeyi engelleyecek uygulamaların olduğunu görmüştüm.

valla hic garip bir iliski degil basliga katilmiyorum :) sanki yasadiklariniza cok saygi duyuyorsunuz merhamrtli bi yaklasim hissettirdi sizin ifadeleriniz. bence yavas yavas kopmak iyidir sindire sindiire. sonra hayatiniza biri girer ve yeniden dogus

Garip değil de, bitmiş ama resmen bitirilmemiş bir ilişki.

Bir araya gelinir. Taraflarca etekteki bütün taşlar dökülür. Rahatsızlıklar ve beklentiler karşılıklı olarak ortaya konulur ve taraflar birbirlerine son bir şans verir.
Bu son şansta uzatmalar yoktur. Bu son şans da işe yaramazsa Taraflar yeni başlangıçlara yelken açar.

mesafeli iletişime geçtik dediğiniz noktanın bir yerinde, bir şekilde ilişkiniz çoktan bitmiş aslında. belli ki karşı taraf bu ilişkiyi kafasında bitirmiş veya en azından bitirmeyi denemiş.

iki türlü de bu ilişkiden artık hayır gelmeyeceği için en doğrusu ayrılmanız olacaktır.

İnsanlar fwb’den sevgililiğe geçiriyor, siz sevgililikten fwb hatta fb’ye geçmiş gibi olmuşsunuz. Bu saatten sonra bu ilişkiden hayır beklemek çok doğru olmaz, ikinize de haksızlık olur. Karşı taraf sıkılmış ama henüz daha iyi bir alternatif bulamamış. Bulduğu anda sizi yolda görse tanımaz, yüzünü çevirir bence. Bu kadar merhamet eninde sonunda bir yerimizde patlıyor emin olun. Önünüzdeki maçlara bakın derim.

Benzer hisleri yaşıyorum. Şimdinin boktan olması geçmişi daha da özletiyor. Sanki bir illüzyon gibi geçmiş mutlu ediyor

Gencliginize ozlem duyuyorsunuz sanki. Ki kime sorsaniz "eskiden daha guzeldi" der. E cunku eskiden genctin :))

Şuanki hayatınız daha iyi olmadığı için. Normal.

Gelecekten umudum olmadıkça ben de senin gibi geçmişi özlüyorum. Bunu sadece meşguliyetle kırabiliyorum. Bunu yapmak da çok bunaltıyor çünkü bazen yaptığım şeyde zorlanıyorum.
Keşke böyle yapmasak, melankoli çok zararlı. Hayatında varlığıyla umut verecek kişiler olmalı. Belki bu bir nebze azaltacaktır.

@brkyılmz

Hayatımda en çevik ve güçlü olduğum dönem şimdiki yaşım. Saçlarım biraz beyazladı evet ama ben içinde bulunduğum ortamı benimseyemiyorum. Z kuşağı ile ömür mü geçer. X kuşağı yaşlanıyor. Onlar için üzülüyorum. Teker teker kanser oluyor ya da kalp krizi geçiriyorlar. Y kuşağı olarak arada kalmış hissediyorum.

@ sevilen

pandemi olmasaydı bisiklet ile gidiyordum uzaklara. Haftasonu kısıt olduğu için gidemiyorum da...

@olaylar

Herşey boktan. Nasıl böyle bir zamana geldik? Savaş olsa cepheye gitsem 100 yıl önce daha çok umudum olurdu. Savaş bitecek. Özgür olacağız ya da şehit olacağız diye...

hafızan geçmişe dair b.ktanlıkların üstünü örtüyor, siliyor, seni, hepimizi ayakta tutan, yaşamaya iten şeylerden biri bu.

15 yaşındayken geçirdiğin 1 sene tüm yaşamının yüzde 6,5'i iken, yani pastada devasa bir dilime sahipken,
40 yaşındayken geçen 1 sene, ömrünün yüzde 2,5'i.
haliyle geçmişteki 1 senen, şimdiki 1 senenden daha çok tesir bırakmış oluyor üzerinde-> (bkz: melankoli)

böyle birkaç sebebi daha var

@diffarent

Evet.Şimdiki hayatımız daha iyi değil. Tespitiniz içinde bulunduğum duruma ışık tuttu. 90 larda çocuk olanın şimdiki yıllarda hayatı nasıl iyi olsun?

@esref

15 yaşında yokluk, aile içi şiddet, kötü insanlarda vardı hayatımda ama gelecek için hep bir umudum vardı. Yaşamaktan haz alıyorsum. İnsanlar ve ilişkiler daha samimiydi. Şimdiki sosyal medya ve sahte yüzler black mirror dizisindeki hapsolmuş karakterler givi...2020 lere hapsoldum. Kurtulamıyorum bu karamsarlıktan...

siir.gen.tr

Bugunune odaklanarak asabilirsin. soylendigi gibi insanlar gecmise yonelik sadece iyi seyleri hatirlama egitiminde. Ben de 90'larda cocuktum ama zerre ozlem duymuyorum o gunlerime. Bir kere asiri fakirdik ve gerek ilkogretim gerek lise de sinif arkadaslarim cok igrenc insanlardi. Yani o donem otomatik daha iyiydi diye bir sey yok, bu cogunlukla senin algin. Kendi parami istedigim yere harcayabilmenin, istedigin saatte yatip kalkabilmenin, sadece istedigim insanlarla takilabilmenin ozgurlugunu asla degismem.

sürekli dikiz aynasına bakarsan kaza yaparsın. geleceğe dönük olmalı insanın yüzü. değişim ve dönüşüm kaçınılmaz olmasaydı biz insanlarda varolamazdık şu anda. bu kadar romantik anlamlar yüklemeye gerek yok ne geçmişe, ne de değişim ve dönüşüme. şu anki realiteye de bu kadar olumsuz anlam yüklemek doğru değil. negatif zibilyon tane şey var mı hayatta, evet var. ama olumlu da zibilyon tane şey var. pandemi ne kadar kötü etkiledi hepimizi ama o black mirror gibi dediğimiz teknolojiler olmasa sevdiklerimize sarılamamanın yanısıra onların yüzlerini görmeye dahi hasret kalacaktık.

sosya medyayı kullanıp kullanmamak bir tercih. ya da nasıl kullandığınız da aynı şekilde. paylaşımlarını sahte bulduğunuz insanları, iş arkadaşlarınızı, kırk yılda bir katıldığınız bir etkinlikteki berkeyle merveyi eklemeyin. gerçek hayatta sizde karşılığı olan insanlarla iletişiminiz olsun sadece sosyal medyada.

her anlamda sadeleşmek iyidir (insan, eşya, zihinsel yük, çeşitli uayrıcılar vb). anksiyeteyi, melankoliyi, pesimist bakış açısını çok önemli ölçüde azaltıyor, iç huzuru artırıyor.

İhtiyacın yoksa yapma kanka. Sana bir katkısı olacağını düşünmüyorsan hakkaten yorucu işler. Ben de bir köy evinde tüm bunlardan uzak kendi halimde yaşamak isterdim. Ama gel gör ki şartlar el vermiyor.

Ben yapmıyorum, insanlar da beni tanımıyor. Herhangi bir sorun yaşamadım bu yüzden. Çok tanışmak isteyen gelsin konuşsun.

Yapmıyorum, tanımasınlar.

hiçbirini yapmıyorum, kimse beni tanımıyor. böyle daha güzel değil mi hayat? yalnızca istediklerinle iletişimde kalıyorsun. zorunda kaldıklarınla değil :)

sosyal medya mefhumu kabaca 2010'da başladı. öncesinde insanlar tanımıyor muymuş birbirlerini? ne kadar sığ düşünce.

facebooku gruplar dışında kullanmıyorum. instagramdan ve twitterdan birşeyler paylaşmayı bıraktım. hayalet ol, sadece takip et. son 1.5 senem böyle geçti. birşey kaybetmiyor insan.

asıl zor ya da zora giden şey, sen elini kolunu sosyal medyadan çekince arkadaşlarının bile hal hatırı kesmesi. tek olay bu bence.

hiçbir sosyal medya hesabımı kendi adımla açmıyorum, işyerinden gelen "paylaşalım" baskısını hesabım yok diyerek reddediyorum. tamamen anonim kaldığım için bulmalarına imkan yok zaten.

zamanında çok dertli olduğum bir konuydu, bulabildiğim tek çözüm yolu bu oldu. (hesap açın diyen de oldu ama çok ısrarcı olmadılar)

Bunu bir güç gösterisi sananlar var malesef. Deli gibi para harcıyorlar sosyal görünebilmek adına. Borç ödemekle geçen ömürleri var.

pek story atmam, post daha nadir
twitter ım yok
işle ilgili makale yazarsam paylaşıyorum
medium ne bilmiyorum
youtube a video atmıyorum
facebook ta son gonderim 2018 yılından, cogu insanın da oyle zannediyorum.

evlendiğimi ogrenen universite arkadaşım "e instagram da yok? soyismini de değiştirmemişsin? neden??" diye hesap sorduydu. çok ilgilenmiyorum takmıyorum. keske instagramımı kapatabilsem ama bagımlılık oldu sanırım

birkaç sene önce minibus yolculuğu yaparken bir eleman denk geldi. laflarken aynı kampüste olduğumuz ortaya çıktı. instagrama ekletti kendisini. benim profilime bakıp asosyalmişsin demişti. çok fazla gönderi olmadığı için...

Bana hava atmak gibi geliyor, karakterime uygun değil hayatımı low profile yaşamayı seven biriyim o yüzden kullanmıyorum

Karakter meselesi iyi ya da kötü değil bazı insanlar da dışa dönük paylaşımcı bundan keyif alıyorlar, paylaşsınlar sevdiklerim takip ettiklerim de var

yukarıda yazdıklarını insanlar sanal olarak network kurmak ve/veya bu networku ayakta tutmak için kullanıyorlar. böyle bir amacın varsa ve bu amaçla yapıyorsan sorun yok. hatta ne yazık ki özel sektörün ciddi bir bölümünde olmazsa olmaz gözüyle bakılıyor.

böyle bir amacın yoksa gereksiz

öncelikle (bkz: dopamin detoksu)

bu biraz yaşla ilgili belki de. ben 30 yaşındayım. 25'lerimde öyle bir baskı var gibiydi. sanki çevremde herkes bir şeyler paylaşıyordu ve ben o kadar sosyal olmama rağmen birileri çok daha sosyalmiş ve ben eksikmişim, hayatı kaçırıyormuşum gibi hissediyordum. oysa paylaşılan içeriklerin çoğu bomboş ve ben bir çoğundan daha değişik şeyler yapıyorum. mesela kız eve mcdonalds söylemiş, fotoğraf atmış. büyük başarı, artı gerçekten ilginç bir hobiyle bizi tanıştırdığın için teşekkür ederiz. ha bunu da paylaşsınlar tabi, ben sırf arkadaşımın uzun süredir görmediğim yüzünü, yumuşamış patates kızartmalarıyla dolu ağzını gördüğüm için bile sevinirim ve beğenirim ama bir yandan da acırım, yazık, ilgi görememiş demek ki yeterince ve ilgiyi sosyal medyada arıyor.

aslında bir anlamda haklısın, daha çok şey paylaşan insan daha çok tanınıyor ve unutulmuyor. ama hem kaliteli olup hem tanınmak önemli. gerçekten işe yarar şeyler yapıp paylaşıyorsan kaliteli biri olarak tanınırsın. yoksa boş boş evim, arabam, vücudum, kahvem, kahvaltı sofram, çocuğum, kedim falan paylaşıyorsan bana varoşluk gibi geliyor. mesela pınar diye bir arkadaşım. uzun süredir görmedim ama neler yaptığını paylaşımlarından rahatlıkla takip edebiliyorum. şu dönem "özlemedik mi" temalı bikinili yaz tbt'leri paylaşıyor. kız sürekli aklımda. ama ne şekilde aklımda? "amaan pınar da ne boş beleş biri ya."

ben de çok fazla şey yapıyorum. bazen milletin paylaştıklarını görünce ben yaptıklarımı paylaşsam influencer bile olabilirdim diye düşünüyorum hatta. ama senede belki 2 şey paylaşıyorumdur instagramdan. "bakın bakın, bana bakın, ne kadar değişik bir hayatım var!" demek çok çocukça ve ilgi manyaklığı gibi geliyor çünkü. bunun yanında, aklıma da asla gelmiyor açıkçası bir şey yaparken fotoğrafını paylaşmak. anı yaşıyorum. ne demişler, "karpe diyem başka da bir şey demiyem." hihih.

özetle, sosyal medyada habire paylaşım yapanların birçoğundan çok daha hareketli yaşamama rağmen, bunları paylaşıp beğenileri kendime bir dopamin kaynağı haline getirmediğim için mutluyum. aldığım beğenilerden çok o anda onu yapıyor olmak bana keyif verebilmiş demek ki. helal olsun bana.

anahtar nokta adam geliyor "sen x i yapmıyorsun" diyor ya, kimsenin böyle şeyler söyleyebileceği bir alan açmayacaksınız. ola ki açtınız eskaza, o zaman zihninizdeki dış seslere diyeceksiniz ki bi kapa çeneni, burası benim zihnim, benim dünyam, ben nasıl mutlu ve huzurluysam öyle yaşama gayreti göstereceğim.

ne kadar az app/uygulama/üyelik, o kadar yüksek iç huzuru. aynı şey bu film gösterim platformları vesaire içinde geçerli, ciddi bir içerik zehirlenmesi var ortada. hiç birine üye olmadım. varsın şu an popüler olan diziyi 6 ay sonra izleyeyim veya hiç izlemeyeyim. ya da varsın insanlar beni tanımasın, so what yani?

işle ilgili paylaşım yapma durumunuzu hariç tutuyorum.

bu biraz sizin kendiniz nasıl konumlandırdığınızla alakalı.

hatırı sayılır miktarda video ve fotoğraf makinem var. iyi geziyorum fena değil. ama instagram hesabım yok. gittiğim hiçbir yerde hiçbir fotoyu instagrama yükleme ihtiyacı hissetmedim. benim için instagram yok.

twitter'a her gün giriyorum. güncel neler var gündeme bakıyorum. ekşiye her gün yazıyorum. daha bir tweet atmış değilim.

facebook'ta herkes gibi ben de zamanında ilkokul arkadaşımı buldum sonra o da facebook'ta kaldı. şifremi bile hatırlamıyorum.

neredeyse her gün video çekiyorum. youtube hesabım yok. youtube benim için şarkı dinleme ortamı. spotify gereksiz. ilgimi çeken kanalları takip ediyorum. bir gmail hesabıyla mutluyum.

sosyal medya ihtiyacı uydurulmuş ve abartılmış bir ihtiyaç. yani araba kullanmayı seviyorum ama illa kendim araba yapacağım diye bir durum yok. bu da biraz öyle. izle, oku, geç. instagrama foto atmazsan ne kaybedersin. hiçbir şey. kimsenin retweetlerine ya da instagram beğenilerine muhtaç bir yaşam sürmüyorum.

instagramda takipçim takip edilen sayılarım eşit. tek fotoğrafım var. bir de erkek arkadaşımla atakuleye gitmiştik atakuleyi çektiğim sabit bir hikaye var. instagramda düzenli oalrak hikaye paylaşmam. erkek arkadaşımla çok gezeriz ama hiç birlikte fotoğraf koymam. çok nazarcı şerefsiz var bir de cidden ihtiyaç hissetmiyorum. çok asosyalim instagramda

ama twitter öyle mi... anonim bir hesabım var, aşırı eğleniyorum kendimi buluyorum sadece erkek arkadaşım ve kardeşim ekli tanıdık olarak. günüm twitterda geçiyor

sürekli hikaye twit paylaşan fenomen olmaya özenen yavşaklara da gülüyorum.

aradaki fark açılıyordur. türk milletinde maddiyat çok önemli olduğu için insanlar triplere giriyor. ben de maaşımı sadece karşımdakinin benimle aynı ya da benden daha yüksek daha yüksek olduğunu biliyorsam söylerim. daha az olduğunu tahmin ediyorsam asla konusunu bile açmam.

Ayni sektorde oldugum yakin arkadaslarima soylerim, ozellikle karsilastirma yapmak icin faydali oluyor kimin ne kadar aldigini bilmek. Maasin gizliligi isverene yariyor.

Bence bu patronlarin aldatmacasi, maaslarini soylemesinler de protesto etmesinler.

Ben maasimi soylerim, bir arkadasim benden yuksek aliyorsa arkadasimi seviyorsam buna sevinirim. Daha da para kazansin isterim. Zaten bunu istemiyorsam gercekte arkadasim degildir.

O benden yuksek aliyordur bu arada ondan eminim acaba anlayamadigim bir iyi niyet mi var?

Ülkenin çoğu köle olarak görüldüğü için, çoğu insan hak ettiklerinden çok çok az maaş alıyor. O yüzden sorana söyleyince üzeceğini düşünüyor olabilir.

Bizim arkadaş grubunda az kazananlar varken söyleyemiyorduk. Herkes belli bir minimumu aşınca leaderboard yaptık artık; birbirimizi gaza getiriyoruz az alana iş değiştirsin diye baskı yapıyoruz vs :D Bu yaklaşım aslında ortalama maaşlarımızı da çok çok artırdı.

Menfaat talebinde bulunmanı peşinen engellemek için geliştirilen bir özsavunma olabilir. Benim bazen oluyor.

Ben az olduğu için çekiniyorum, ortalamanın üstünde olsaydı da insanları kötü hissettirmemek icin söylemezdim. Ortalama bir maaşım olsa söylerdim ama.

valla ben de bilmiyorum. bizim de dört kişilik bir lise grubu var, ikisiyle kazancımızı hala açıkça konusuruz, 4. yü biraz zorlamak gerekiyor, önce bir geveliyor. araba ve ev aldı belki bu etaplarla ilgilidir :D

Senin ciddi ustundedir nezaketen soylemek istemiyordur belkide moral bozmamak icin...

Yargilanmamak icin.

Ben düşükken söylemeye çekiniyordum, şu an ancak geldi arkadaşlarımın seviyesine ama bu kez de asgari ücret veya biraz fazlası alan arkadaş/akrabalara söylesem vay aq diyecekleri için söylemiyorum.

Benim maaşım düşükken üzülüyordum çünkü lan aynı bölümden mezunuz adam benim iki katım maaş alıyor diye.

sadece ve sadece borç isteme diye.

maaşımı kimseye söylemem. anam babam da bilmez. bana mahrem geliyor, "aç götüne bakayım" denmiş gibi oluyorum sorulduğunda.

Ben de ne kadar yakınım olursa olsun hiç kimseye maaşımı söylemem. Sadece maaşımı veren bilir. Tam olarak @lcha +1. Bence benim mahremim bu. Borç istenmesiyle alakası yok.

maaşı mahremim sayanların neden böyle düşündüğünü ögrnemek isterim. Bence bu emek-iş konusunda da biraz bilinçsizlikle ilgili bir şey. Arakadaşlar. Emek verdiginiz ve karşınızda ücret ödenen bir ekonomik sisteme tabisiniz. Maaş ve işinin sizin mahreminiz değil, bilakis oldukça kamusal ve toplumsal bir şey. Bir işçinin maaş benim mahremim dedigini düşünebiliyor musunuz? Yani bu düsünce nasil oluştu, içinizde nasıl temellendiriyorsunuz merak ediyorum, özel şirketlerde bizzat ekonomide kullanılan bir araç emeğiniz, işiniz. Bir nevi hepimizin aklı ya da bedeni kiralanıyor, iş dediğimiz bu, gocunacak bir şey yok. Nasıl mahrem olsun? ilk söyleyecğim bu. Sahiden merak ediyorum. Soruya cevap:Kendini kötü hisssetme diye söylemedi.

@Icha +1

Maaş sormam da sorulmasından da hoşlanmam. Annem ve babam dahil bilmez. Sonra “sen şu kadar şu kadar alıyorsun, şöyle şöyle para kalması lazım” gibi hesaplar yapıyorlar. Paramı istemiyorlar ama bu şekilde kontrol ediliyormuş gibi hissediyorum. Bu yüzden söylemiyorum.

Böyle şeyler görgü kuralları çerçevesinde uluorta konuşulmamalı. Benim gelirimi sadece ailem, ilerde de evlenirsem eşim bilir.

maaş sorulmaz veya sorulmadan söylenmez. her yerde ayıptır.

ama şöyle özel durumlar vardır mesela bilmediğin bir sektörde veya firmada işe gireceksindir dersin ki buranın ortalaması nedir? çok özel olmaz ise sen ne kadar maaş alıyorsun vs.

bunun cevabı da yine ortalama veya yaklaşık şeklinde olmalıdır.

peki neden maaş söylenmez?

çünkü ben o firmayı karıştırmak isteyen biri olabilirim ve 5k-6k tl fazla söyleyebilirim bu da o firmayı karıştırır.

bizde neden yaygın?

memur toplumu olduğumuz için. memuriyette zaten aldığın alacağın bellidir o sebeple konuşulmasında bir sakınca yok.

ama özel sektörde olay farklıdır her zaman çünkü sen bana o maaş bilgisini verdiğin zaman ben istediğim şekilde firmayı karıştırabilirim.

benim maaşım yaptığım işin dışarıdaki algısına ve şahsi iş bilgime göre düşük; bu yüzden herkese söylemiyorum.
önceden söylüyordum, sonra niye düşük daha yüksek olması gerekmiyor mu, başka yere geçsen daha fazla alırsın gibi yorumlar geliyordu; hepsine açıklama yapmaktan sıkıldığım için artık herkese söylemiyorum.

ayıp ya da gizli kısmında hiç değilim, aksine çatır çatır söylerim güzel maaş alsam. sanki borç isteseler vermek zorunda mıyım?
ama ısrarla soranlara, niye söylemiyorsun diyenlere uyuz oluyorum. senin örneğindeki yakın arkadaş olsam belki bi tık ısrar ederim ama zaten o yakınlıkta olduklarıma da söylüyorum.

Ben akrabalarıma söylemiyordum ama annem söylemiş. Anında jazzabel kredi çeksin şöyle yapsın böyle yapsın demeye başladılar :D

Arkadaşlarım ve eski şirketlerdeki yakın arkadaşlarımla maaş, prim, zam, performans notları vs her seyi söylüyoruz. Çevremde neler oluyor, süreçler nerede nasıl, benim çalıştığım şirket nasıl görmeyi seviyorum.

Maaşımı söylemeyi hiç sevmiyorum. Bazen arkadaşlarım soruyor, maaşımda çok değil normal memur maaşı ancak bazı arkadaşlarımdan aşağı yukarı fazla aldığımı tahmin ettiğim için çekiniyorum söylemekten, biraz ayıp sayıyorum, böbürlenmiş olarak gözükmek istemiyorum. Arkadaşınız da öyle düşünmüş olabilir.

aynı işyerinde günde 10 saat yan yana çalışan insanları birbirine düşman eden, yükselebilmek için yanındaki iş arkadaşının hatasını 4 gözle bekleyen, herkesin birbirinin kötülüğünü içten içe istediği aşağılık kapitalist ekonominin mide bulandırıcı bir yan etkisi. annesine dahi maaşını söylemeyen, "PARA" yüzünden bırak yakın arkadaşını, annesiyle dahi çatışmaya girme potansiyeli olan bir insan tipi yaratabiliyor. cevaplardan da anlayacağınız gibi. samimiyetsiz, boktan insan hareketidir.

“” konu ile pek alakası yok ama ben erkek kişisiyim, o kadın kişisi. ””
Konuyla çok alakası var

Bundan sonra o temasa geçmeden sen geçme
Yakında evlenirler
Belki nikaha çağırır seni

c

Erkek arkadaşı seni çağırdığını öğrenince sorun çıkarmış, kız da sana gelme demenin en az kırıcı şeklinin parti iptal demek oldugunu dusunmus. Bence a şıkkı, hicbi sey yok gibi davran ama kızın öncelikleri arasında artik erkek arkadaşının istekleri oldugunun da farkında ol.

sıkıntıyı çıkaranın erkek arkadaşı olması düşük ihtimal. kızdan önce eleman "böyle böyle bir plan yapıyoruz müsait misin?" diye aramıştı. muhtemelen arıza çıkaran daha önce tanışıp pek yıldızımızın uyuşmadığı bir iş arkadaşı.

İletişimi kes bence. Nihayetinde olgun davranıp gerekçesini söylemesi gerekirdi. 10 yıllık bir arkadaşlıkta bu tip çocukça hareketler olmamalı

Kızla yakın arkadaş isen sevgilisi rahatsız olmuştur. Kız da böyle bir yalan uydurmuş.

Ben c şıkkını işaretliyorum.

Çok samimi, karşı cinsten, erkek yani, bir arkadaşım vardı. Sevgilisi oldu ve evlilik teklif etti. Sonra yanıma gelip çok zorlandığı, sıkıntılı bir konuşma yaptı. "Saçma olduğunu biliyorum olm ama senin durumun kronik bir tepkiye sebep oluyor, bir şekilde bu ilişkiyi istiyorum, galiba bir süre samimiyeti askıya alacağız" minvalinde. Müstakbel eşte travmatik bir kıskançlığa sebep olmuşum. Iyi dedim, ne diyeyim. Tabi onun bir süre olmayacağı açıktı. Kadınla evlendi ayrıldı bu arada. Ama şu anlattığım dürüstlüğü saglıyamıyorsa, ne kadar saçma ve kötü bir udurum olursa olsun sahoden belki de okadar samimi değilsiniz demek ki. Böyle bir şey olsa üzülürdüm ya, ama cağrılmadım, ikinci plana atıldım falan diye değil, sahiden benim dürüstçe ilerlettigim ilişki ne biçimmiş meğer. Ha ne diyordum, sorunun cevabı. Yüzleşirim ben. Cünku yüzlesmezsem kendim kırgınlıgım içinde rol yapmak zorunda kalırım ve bu baska şekilde ortaya çikacağından baska konularda ona kötü davranmaya başlarım muhtemelen bilmeden. Bu yuzden yüzleşip ne olduğunu sorarım, ama hiçbir şey eskisi gibi olmaz.
Edit:Hele bir de dandik iş arkadaşi için cağırmıyor ve bir de bunun icin yalan söylüyorsa, dağlara taşlara.

neden olduğunu sorabilirsiniz. eğer mantıklı bir açıklama yoksa erkek arkadaşı sizi kıskanıp istememiştir o da böyle bir yalan söylemiştir. sorun mutlaka sonuca göre hareket edersiniz artık.

Çocukça bir davranış tamamen. Lisedeymiş gibi bir şeyleri saklamak yerine düzgün bir üslupla açıkça anlatabilirdi size. Bana yapılsa saygısızlık olduğunu düşünürüm ve yüzleşip durumun aslını öğrendikten sonra yavaş yavaş tüm iletişimimi keserim o kişiyle. Sandığınız kadar samimi değilmişsiniz bu kişiyle sanırım.

İletişimi kes +1

Hem yalan söylemişler hem sana bir kusura bakma ama böyle böyle oldu demeyecek kadar değer vermediklerini göstermişler bu hareketleriyle. Daha ne yapsınlar ki iletişimi kesmen için, karını mı kaçırsınlar?

B+c

@velvetmorning
tam olarak aynı şekilde düşünüyorum. sorun çağırması çağırmaması değil, açıkça söylese sebebini ummrumda olmaz. her ikimizde o olgunluğa sahibiz.
Şu an mantıklı görünen yüzleşmek ve yavaş yavaş iletişimi kesmek gibi görünüyor. şu bir gerçek ki rahatsızlığımı belirtmezsem muhtemelen büyüyecek alakasız bir yerde kırıcı olarak ortaya çıkacak.

Bence kutlamaya katılacak başka birisi yüzünden tercih yapmak zorunda kalınmış. Muhtemelen bunu açıklayamadığı için öyle bir yol uygulamış. Hoş olmamış, yakın arkadaşı kandırmak daha kötü. Demek ki sandığınız kadar yakın değilmişsiniz. Bence bundan sonra biraz mesafe koyun.

Yalnız öğrenince sebebi söyleyin, merakımdan çatlarım gibi geldi :)

sorun çıkaran kişi iş arkadaşı ve bana o yüzden böyle basit numaralar yapacak karakterdeki kişiyle muhatap olmanın anlamı yok

Sağlıklı ilişkiler, doğrudan iletişim, olgunca davranmak vs vs için b
Ben ne yapardım c

İnstagramdan takibi bir çekerim evvela arkamdan iş dönecek ve ben seyredeceğim. Daha neler..
İş arkadaşı felansa ihtiyaçlar için bu olay hiç yaşanmamış gibi davranır ekstra tek kelam etmem
Harici bir arkadaş ise silerim tüm mecralardan daha da selam sabah vermem.

B+Sana baska bir faydasi yoksa c. Baska bir faydasi varsa, sadece o faydayla sınırlı olarak onu kullanabilirsin, mubah bence. Ama b olmazsa içinde kalir bence de, onun olgunluk gostermemesinden sikayet ederken kendin de ayni hataya düşme.

Ben olsam soğurdum. O arayıp sorsa konuşurdum ama ben aramazdım.

cevaplar için teşekkür ederim.
ben yüzleşmeden kendisi arayarak açıklama yaptı ve özür diledi.
bütün organisazyonu bahsettiğim beni sevmeyen arkadaşı yapmış. erkek arkadaşı ile beraber baş başa yemek yemek diye çağırıp ben ve bir kişiyi daha çağırmamış. benim arkadaşımın ancak otelde haberi olmuş. böyle bir açıklama geldi.
(bkz: bilemiyorum altan)

sevgilisi değil seni sevmeyen arkadaşının işi gibi bu iş.

bunu yapan kişi 25+ hele hele 30+ ise genel olarak sıkıntılı bir tiptir. iletişimi kesmesen bile ciddiye alma salla gitsin.

Bulent Ersoy - Maazallah

Cardi B I Like It
Warde (nami diger verdi verdi)
Cringe'in atasi: Kocari www.youtube.com
Bir de Sean Paul Get Busy

Vay be, milletin guilty pleasure şarkılarına bak. Keşke cankan yaranamadım diyerek çıtayı arşa çıkarmasaymışım. Bu çıtayı anca dj ferdi özkan-şizofren veya salim-alo aşabilir.
Koçari hafiften rahatsız etti ama, biraz utandım, güzel...

cimilli ibo atma

doğuş - uyan
gerçi cringe falan da olmuyorum artık. dinleme geçmişimde bachla mozartla falan alt alta gözüküyor bazen. gözüksün sıkıntı yok.

sean paul get busy i alnımın akıyla dinlerim valla
gülşen - iltimas

İsmail yk-bomba bomba

Dökülelim bakalım...

(git:www.youtube.com )

www.youtube.com
www.youtube.com

Eskişehir.

şimdi yaş kaç bilmiyorum ama.
sevgili bulmak odaklı aktiviteler sevgili buldurmaz.
koltuğunda mutsuz mutsuz oturup gelsin biri bana aşık olsun dersen o iş olmaz :)

başka aktiviteler yaparken sevgili bulursun
arkadaşlarınla dışarı çıkarsın 1 2 3, birinin arkadaşının arkadaşı gelir 2 sohbet edersin hop sevgili olursun
bi kızdan hoşlanırsın, ağzına sıçar, onu birine anlatırsın, hop o anlattığınla sevgili olursun.

Şunu unutma
ilişkilerde ana unsur "eşitlik" olmalıdır.
Sen daha düşük, kız daha yüksek
Sen daha yüksek, kız daha düşük
(maddi, manevi kültürel, sosyal) olursa o ilişki birinin diğerine acıması olur.
olmaz.

sosyalleş, hayatını düzenle
sevgili kısmı kendiliğinden gelir
keşke bana biri bunu 20 sene önce söyleseydi :)

Eskişehir o kadar da küçük bir şehir değil. İlgi alanlarınıza göre etkinliklere katılabilirsiniz. İnternet üzerinden de olabilir. Kitap kulübü, doğa yürüyüşü filan bilemem artık. Önce arkadaş olursunuz, elektrik varsa karşılıklı zaten kendiliğinden ilerler.

Dating app de deneyebilirsiniz. Düşük bir ihtimal de olsa insanlar bu şekilde sevgili edinebiliyor. Ekşi sözlük'te ya da burda denk gelebileceğinizden daha düzgün insanlarla karşılaşabilirsiniz. Okcupid birkaç sene önceki deneyimime göre oldukça düzgün insanların olduğu bir yerdi. Çürükler de olur tabii ama onu ayıklarsınız artık. Eskişehir de neticede ünivesite şehri, düzgün insanlar vardır diye düşünüyorum. Orda politikadan sanata, dinden ilişkilere pek çok alanda app size sorular soruyor, eşleşme oranını ona göre yapıyor.

İnternetten bulun +1
12 yil once yonjadan tanistigim adamla 2,5 senedir evliyim. İyi ki tanimisim. Onun disinda yine internetten, kuzenimin komsusu, is arkadasim ve dershaneden sinif arkadasim gibi ortamlardan sevgililerim olmustu.

Bira içmelik veritabanına yaz bakalım bi kere neler oluyor

kuzenimle bu konu hakkında konuşmuştuk. aslında sen kendini bulduğun,iyi hissettiğin ortamlarda bulun, zaten oradan bir şeyler olursa gelir. bir de hayat bu sürprizleri çok. beklemediğin yerlerden enteresan işler çıkıyor.

sevgili bulmaya odaklanınca daha da üzülür, depresyona girersin. o ruh haline girmeden karşı cinsten insanların bulunduğu ortamlara gir. bu pandemide o da biraz zor ama...

bunun dışında sözlük ve çöp çatan programlarını dene. mutlaka birisi çıkıyor.

Internetten bulmak +1. Eksi sozlukte tanisip evlendim ben de esimle.

Millet internetten bul demiş ama tip yoksa o da zor bence. Nette herkes tipe bakıyor. İnternetten herkes biribirine yürüyor. 1 kıza 1000 kişi mesaj atıyor. Ekliyor arkadaş olmak istiyor.

Bana kalırsa arkadaş ortamını genişletip tanışmak lazım kurs olur, spor salonu olur.

Birde çekim yasasına göre birşeyi ne kadar çok istersen o olmaz. Hani sözlükte bir entry vardı. "bu evreninin sen bakıyorken soyunamıyorum demesi." gidibidir bu işler.

"Birde çekim yasasına göre birşeyi ne kadar çok istersen o olmaz." bu bir hurafe, batıl inanç.

sanki sokakta insanlar tipe bakmıyor mu? ilk önce gördükleri şey tipiniz oluyor, ona göre davranıyorlar. eğer tipiniz düzgün değilse internetten bulmanız daha da kolay, çünkü en azından insanlar sizi tipinize bakıp yargılamadan önce konuşup içinizi öğrenme fırsatı buluyor, sempati besliyor, önyargı ortadan kalkıyor. dating app'te geçerli olmayabilir bu ama ilgi alanlarınızla ilgili yerlerde (ekşi sözlük, diğer sosyal medya) işe yarar.

bir de bariz bir şekilde sevgili aramak amacıyla ararsan bulamazsın diyenler olmuş. yani doğruluk payı var bunda, ama sevgili aramak da ayıp bir şey değil bence. sırf birileriyle tanışmak için bir kursa yazılınca samimi de dating app'e kaydolunca mı itici oluyor? ben öyle düşünmüyorum. bir de sırf takılmak ya da fb gibi amaçlarla dating app'te bir sürü insan tanıyıp sonra birine denk gelip evlenen de var. ne olacağını bilemezsiniz.

Sevgili yapmaya değil arkadaş olmaya odaklan önce, networkü genişlet, ne kadar çok kız arkadaşın olursa şansın o kadar artar. Seni tanıyan kız arkadaşların çok rahatca başka arkadaşlarıyla seni eşleştirebilir.

Arkadaş veya sevgili bulmanın garanti çözümü: dans kursu... Sevdiğiniz bir dans bulun, eşli olsun. Dans kursuna adınızı yazdırın. Eşli danslarda muhtemelen sizin gibi tek yazılan birileri de olacaktır. Kişi sayısı tamamlanınca kurs başlar ve bir sürü insanla tanışırsın. Tabi biraz da girişken olmak lazım.. önerim lindy hop, swing kurslarıdır. Hem eğlenceli bir danstır hem de insan kitlesi iyidir.

Sen özellikle belirttiğin için o da doğal bir şekilde açıklamasını yapmış. Yürümemiş.
İlla yürüyeceksen yürüyebilirsin.
Özellikle birinin yürümesine engel olmak istesem ben hiç girmezdim o konuya boş bırakırdım.

bana da sadece bilgiyi düzeltmek için demiş gibi geldi. yani ben onun yerinde olsam düzeltirdim karşımda kim olursa olsun. ama bu size ilgisi yok demek değil tabii, onu söyleyebilmek için daha çok veri lazım :)

hem biz niye yanlış anlayalım, yürümek istersen yürürsün, kime ne?