valla üniversiteye başlayınca alışmıştım birkaç ay sonra. 8 yıldır yılda 2-3 ay görüyorum max.

Ilk deneyimim anaokulunda yatılı olan program ile başlamıştı. tam gün olana yazdırmıştı annem. öglenleri uyuyamıyordum ve camdan dışarı bakıyordum hep ama asıl travmam ilkokul beşinci sınıfta birden beni sınıftan alıp eve götürmesiydi (okulun son günüydü) içimde garip bir burukluk vardı, kimseye hoşcakalık diyemeden gitmiştim. sanırım o an bende travma yarattı. insan sevdiklerinden birden kopabiliyor, bu aile ile de olabilir diye aklımda yer etti yıllarca. şimdi de zaten beni sildiler gibi o yüzden pek koymadı bana.

“ annen baban yanında degil, senin keyfine bak”
Bu psikoloji bende de vardı yeni evlendiğimde. Özellikle pandemi de olunca 2 aya yakın bir süre görüşememiştik. 1.5 yıllık evliyim. Birkaç ay oldu bu duruma alışalı sanırım. Özlem hep var tabi ki. Ama gün içinde sürekli telefonla konuşuyoruz, görüntülü konuşuyoruz falan. Bir şekilde halloluyor.

özlüyorum ama ayrı hayatlara sahip olmamız gerekiyor. bunu kabullenip artık yeni bir sayfa açtığının farkında olman lazım.

anladıgım kadarıyla guzel aile bağlarınız var. oyyleyse o his hep içinizde kalır ancak fazla da da aileye düşkün olmamak gerek. kendi hayatınıza bakın oyalanın yakında kalmaz bir şey.

ben 4-5 yaşlarında ayrı kalmak zorunda kaldım. o zamanlar durmadan ağlıyordum. hep çok üzgündüm. sanırım o zaman alıştım ve sonrasında en uzunu 1,5 yıl olmak üzere ailemi hiç görmediğim çok uzun zamanlar oldu. özlemiyor değilim ama bu günlük hayatımı etkilemiyor.
şimdi de pandemi yüzünden türkiye'ye gelemedim bir yıldır yurtdışındayım.

aslında benim de aile bağlarım güçlüdür fakat herkesin hayatının ayrı olduğu ve birbirimiz yanımızda olmadan da hayatımıza devam etmemiz gerektiği gibi bir düşünce var. zaten böyle de olmalı bence. kendileri de ailelerine 8 saatlik mesafede yaşıyorlar 30 yıldır.

2 günde bir arıyorum ama annemi.

ben de universiteye baslayinca 2-3 ayda alistim.

son 2-3 yildir yilda toplam bir ay kadar falan goruyorum.

bi de esin yanindaymis. daha ne.

ilk uzun suteli ayriligimiz cocukken 1,5-2 yaslarinda olmustur. ikisi de calistigi ve bana bakacak kimse olmadigi icin 8-9 saat uzakliktaki anneanneme gotururlerdi ara ara. sonralari yaz tatillerinde hep orada kalmaya basladim bu hemen hemen ergenlige kadar devam etti. sonrasinda onlar goturmese de ben severek gitmeye basladim hep. 17 yasimdayken de universiteyi kazaninca zaten otomatik olarak uzak kalmis oldum. pek ozlemem hala, yaklasik 2 saatlik mesafedeler ama bazen 3 ay gitmedigim oluyor. diyecegim o ki kucukken alisinca zorlanmiyor insan ama yasini basini aldiktan sonra ayri kalinca zor geliyor sanirim. yuksek lisanstayken ben alisamiyorum diyip okulu birakip ailesinin yanina donen bir arkadasim olmustu, universiteyi ailesinin yaninda okumus yuksek lisans icin istanbul'a gelmis.

Astarı yüzünden pahalı, düz ilişki daha az sorun yaratıyor.

ons dısında hiçbirini yaşamadım , yaşayabilirm gibi de gelmiyor. fakat bazen acık ilişkiye bile sıcak bakan ancak tamah etmeyen biri omlayı istiyorum. yani rahat olmayı, kafaya takmamayı, kıskanmamayı.

Bu ilişkileri istemeden, adını koymadan da olsa yaşadım. Tanınlamaya falan da çalışmadım. O sevgilisini anlatıyor sen sevgilini anlatıyorsun ya da eşini vs. Sonra sevişiyorsunuz sonra dertleşiyorsun sonra tekrar sevişiyorsun ismi yok ama. Tanımlama yok teşebbüs yok. Öyle.

hiçbirini bizzat yaşamadım, açık ilişki yaşamış birisiyle birlikte oldum "kapalı" bir ilişkide. gerçi sonradan aldığım duyumlara göre galiba ben kendi kendimi kandırmışım, kendisi benimleyken de pek kapanmamış, sadece benim haberim yokmuş. yine de günahını almayayım, elimde somut delil yok aldatıldığıma dair.

sıkıcı bir cevap olacak belki ama ben "yaşayan yaşasın, herkesin hayatına kimse karışamaz" diyeceğim. kendimce bir mantık çerçevesine oturtabiliyorum bu anlayışı. bir insanın ömür boyu hiç flört etmemesi, bunu isteyip özlememesi, her 2-3 günde bir sevgilisiyle/eşiyle sevişip de bundan hiç sıkılmaması vs. bana düşük ihtimal geliyor. o yüzden insanların neden açık ilişki isteyebileceğini anlıyorum.

öte yandan ben kendim bu tarz bir işe girişebileceğimi hiç zannetmiyorum çünkü duygusal, kırılgan, özgüvensiz bir insanım. sevdiğim insanın hayatında başkalarının olması, bana ayırabileceği zamanı onlarla geçirmesi vs. bana göre değil. hayatımda biri olmasa da olur evet ama varsa eğer "benim" olsun istiyorum ben, diğer türlü çocuk gibi mızıldanırım sürekli. olmaz.

açık ilişkide taraflar birbirinin ne yaptığını bilir bu arada, bir üstte arkadaş "sen sevgilini aldatıyorsun" falan demiş de biriyle birlikteyken başkasıyla ondan gizli bir şekilde birliktelik yaşamak "açık ilişki" değil aldatmak oluyor lol ne alakası var açık ilişkiyle bunun.

genelde sonrasında sevgiliye kayıyor, en azından bende hep öyle oldu. benden kaynaklı da olabilir. duygu yaşamayı seviyorum çünkü.

açık ilişki yaşayan biriyle bir süre takılmıştım ama sadece seks odaklıydı. fwb şeklinde yürüyen bir ilişkimde karşı tarafın artık yoğun duygusal hislere sahip olması nedeniyle boka batmak üzereyken ben başkasından hoşlanmaya başlayınca direkt olarak sona erdi.

bir taraf duygusala bağlıyor sonunda çünkü bu kadar uzun süre takılıp hala seks yapma isteği oluyorsa zaten hem arkadaşlık hem seks olmuş oluyor ve bunun da ilişkiden çok bir farkı kalmıyor gibi. sonra da "e niye adını koymuyoruz bunun"a geliyor olay.

3-4 fwb daha oldu hayatımda, bunlar iki tarafın da yavaş yavaş hevesini kaybetmesiyle kendiliğinden sonlandı. kimse sevgili olalım moduna girmedi. en ideali bu bence.

F*ckbuddy, friends with benefits, one night stand hepsinde oldukça fazla tecrübem var. Çok güzel tecrübelerim de var, sıkıcı olanlar da. Tecrübem şu yönde: Bunları yaşadığım kadınların arasında konuyu sevgililiğe doğru itmeye çalışmayan olmadı. Belkim benim şanssızlığımdır fakat benim tecrübem böyle. (Bu arada harika bir adamım demeye çalışmıyorum.) Bunun dışında herşey güzeldi. Bulgar, Ukraynalı, Rus, Alman, İngiliz ve tabiki çoklukla Türk kadınlarla yaşadım bunları. Yaşlar 18-35 arasında değişiyordu. Farklı mecralardan veya gerçek hayatta tanıştık. Yaşanmasını tavsiye ederim. Sıkılınca da bırakırsın. Yaşım 37 bu arada.

Yaşamam, yaşayamam, gabe+1

video.uludagsozluk.com
Tam olarak bu çizgideyim.

FWB: Yapan yapiyor, gayet de guzel yuruyor. Kisisel deneyimim de hep olumluydu, genelde taraflardan birinin monogamik iliskiye girmesi ile bitti. Bu arada duygusallasip sevgili olmaya calisma konusunda sadece kadinlara bok atmayalim. Gayet erkekler de o moda girebiliyor.

Acik iliski: Bir suru formu (Tam acik, bir taraf acik, cuckold, swinger vs...) var ve TR "Elalem ne der acikhava hapisanesi" oldugu icin insanlar gizli sakli yapiyor. O yuzden hic yokmus gibi geliyor.

Her insan iliskisinde oldugu gibi iletisim ve ne istedigini biliyor olmak onemli. FWB isteyen insan aslinda sevgili istedigini ama sevgililigin belli kisimlarindan korktugunu kabul edememis biri olabiliyor.

Acik iliskide de kisi dusundugunden daha kiskanc oldugunu fark edebiliyor ama iliski bir kere acildigi icin dertlerini icine atip patlamaya baslayabiliyor. Acik iliski dusunen bir ciftin bol bol konusup fantazi yapmasi, ufak ufak denemeelerle baslamasi, rahatsizlik olan yerde durup analiz yapmasi felan lazim ama o kadar iletisim kurabilmek de kendi icinde bir basari.

twelfth +1

denizcilik mesleğinde olan benim için gayet normaldi bir aralar, her seferinde başa sarıyorduk. hep beklerim ederim ciddi olalım diyen kadınların %99'u beklemiyordu.

Türk insanının olayı biraz çarpık bu konuda. Millet harmandalı büyüdüğü için ons'den evliliğe giden kişi az değil.
Bazen de taraflardan biri veya ikisi tribe girip duygusallaşıyor ancak burada gözden kaçırılan bambaşka bir mesele daha var.
Mesela biri ile FWB ilişki yürütüyorsunuz, bir duygusallık yok, temiz temiz seksinizi yapıp keyfinize bakıyorsunuz, insan neden durduk yere tribe girsin, hep duygusallaştığı için mi? Hayır. Bu anlatacağımı yaşamadım ancak böyle bir olay kuralım, FWB gidiyor, keyfine gerçekten leş bir tiple/tiplerle ilişkiye giriyor. Bunda da bir sıkıntı yok, istediğini yapsın tabi, ancak bu noktada o da tribe giriyor. İçinden bir şekilde kötülük yapmak istiyor, bundan keyif alıyor, her insanın zihninde bilinçsizce fayda maliyeti olayı vardır. Hiç dürüst ve etik olmayan davranışlarda bulunabilir ve tamamen keyfine sizi kötü hissettirmeye çalışabilir. Başta toparlayıp anlatabileceğimi sandım ancak konu derin. Kendi tecrübelerime gelirsek ben herhangi bir sorun yaşamadım, her şey gayet güzel gitti, denk gelmesi lazım.

kızda bir sıkıntı yoksa sizin çocuğunuzda da problem olma olasılığı düşük. genetik hastalıktan ziyade bende ahlak ve aile anlayışı ile ilgili farklılıklar daha çok gözüme çarpardı açıkçası. eşimin ailesinde kuzen evlilikleri olduğunu bilsem çocuğumu karşı tarafın ailesiyle pek görüştürmezdim.

Kız çene operasyonu geçirmiş. Galiba çenesi ya çok ilerde ya çok geride mi neymiş ameliyattan önce.

Çocuklarda da öyle bir şey geçme olasılığı var değil mi, anneden?

Edit: offf kendimden soğudum, yüzeysel miyim ne? Aslında hoşuma da gidiyor kız

www.dentsuadiye.com valla genetik diyor burada çene konusuna.

Gebeliğin 12. Haftasında genetik tarama yapılıyor. Genetik hastalık varsa orada belli oluyor. Ayrıca bazı yöreler akraba evliliğini normak görüyor ama bence iğrenç bir şey. Etrafımda çok var. İkinci nesilleri genelde başkalarıyla evleniyor çocuklarında bir sıkıntı görmedim.

-Otizmin nedeni günümüzde hala bilinmemekle beraber genetik temelleri olabileceği, çevresel faktörlerle tetiklendiği görüşü hâkimdir.
www.tohumotizm.org.tr

-Akraba evliliğinde önemli olan sorun sağlıklı olan bireylerin genlerinde taşıdıkları hastalıkların çocuklarına aktarılmasıdır. Bu açıdan önemli olanlar ise otozomal resesif ve bazı multifaktöryel geçişli hastalıklardır.
İnsan geni, bilinen yüzlerce resesif hastalıktan birine yol açabilecek 6-8 aleli heterozigot olarak taşır. Birinci derece kuzenler arası evliliklerde genlerin 1/8'i paylaşıldığında genetik olarak belirlenen hastalık riski %3'dür. Söz konusu tehlike aralarında kan bağı bulunmayan ana-babalardan doğan çocuklarda %2'dir. Birinci dereceden kuzenler arasındaki evliliklerde kendiliğinden düşük, ölü doğum, prematürite, beyin felci, multifaktöryel durumlarla (doğuştan kalça çıkığı gibi) sık karşılaşıldığı ancak bu insidans artışının düşük olduğu belirtilmektedir.
www.ttb.org.tr

sıkıntılı olsa yahudi cemaatler hastalıktan ve zeka geriliğinden kırılırdı.

sen onunla bir şey düşünme yine de, başka dünyaların insanısınız
(çene konusundaki kaygını ona da söyle)

Hayata, aileye, evlilige dair bakis acilariniz ayni mi ki? Benim aklima ilk gelen bu oldu...

bence yüzeysel değilsin ben de çok takardım. çene problemi bu durumdan, belli.

yani çocuğunuzda bir sorun olmasa bile, kuzeniyle evlenebilmiş aile yapısı var ortada. bu sevgilinize de, onun yetiştireceği çocuğunuza da elbette sirayet edecektir. bu insanlar kayınvalideniz, kayınpederiniz olacak.

siz nasıl birisiniz, aileniz nasıl insanlar? bu aile yapısını kaldırabilecek bir profil misiniz? kaldıramayanlar olabilir. çocuğum özürlü olur mu yerine bunları düşünmeniz daha doğru ilk etapta.

aile yapisi :/

Benim babaannem ve dedem hala-dayı çocuklarıymış, çok aşık olarak evlenmişler. Mantık olarak bana ters. Zaten bir halamda da fiziksel engel vardı, daha sonra rahmetli oldu.
Sonra sağlıklı olan başka bir halam kızını amcasının torunuyla evlendirdi, ilk çocukları otizm spektrumuna sahip.

Böyle örneklere şahit olduğum için akraba evliliklerine sıcak bakmıyorum. Bana da çene olayının bundan kaynaklı olabileği geldi aklıma, ama bu da kesin bundandır diyemeyiz.

Seviyorsanız bence bunlara takılmayın, sonuçta akrabanızla evlenmeyeceksiniz. Ama evlenmeden önce ve hamilelikten önce yapılan sağlık kontrollerinde titiz davranırsanız bir sorun olacağını düşünmüyorum.

Ben de sizin gibi ayrıntılara takılan biriyim, merak etmeyin bu sizi kötü biri yapmaz.

sadece aile fertleriyle. hem iş hem de okul online olduğu için hiçbir sosyal aktivitem yok. ben zaten hayat normal akışındayken bile pek sosyal değildim, şimdi ağzımda maskeyle ailem dışında kimseyi tanımadığım bir yerde çıkıp da gezmek fikri bile heyecanlandırmıyor. arada bacaklarım açılsın, yürümeyi unutmayayım diye parka falan çıkıyorum sadece. internet üzerinden genelde haftada bir kez falan görüştüğüm iki arkadaşım var, biri zaten yurtdışında, yüz yüze bir daha ne zaman görürüm bilmiyorum.

şahan'ın gözüne dondurma saplanan adam skeci vardı, o geldi aklıma. "sosyal ayat sıfır, eş dost sıfır, ekonomik ayat sıfır, kişisel özgüven sıfır yerlerde"

Yürüyüşe ve markete bile çıkmıyorum. Tanıdığım iki kişi genç yaşta covidden vefat etti. Hiçbir kuvvet beni dışarı çıkaramaz. Dışarı çıkmayı hiç özlemedim. Böyle iyiyim.

işe gidiyorum (iyi ki!). evde otursam kafayı yerdim. belki de korona manyaklarından biri olurdum.

onun dışında tam korona öncesinde ehliyet ve araba almıştım, mobilitenin çok faydası oldu, 2020 yazında hafta sonları kamplara gittim. sosyalleşmeyi ve organize etmeyi çok seven sosyal kelebek bir arkadaşım da kamp yapmayı seven akadaşlarını bir araya getirerek bir kamp grubu kurdu ve grup büyüdü, o vesileyle bayağı insanla tanışmış oldum. yasakların kalkmasıyla tekrar organizasyonlara başladık.
havalar ısınsa da çimlerde takılma sezonunu açsak diye bekliyorum.

not: korona olmadım, birlikte çalıştığım ekipten de kimse olmadı.

Sosyalleşemiyorum. Sadece büyük kardeşim ve çocukları bize gelirlerse onları görüyorum ve anneannemle teyzeme gidersek onları görüyorum. Onun dışında markete pazara gidersem 2 insan yüzü görüyorum. O kadar.

Salona gidiyordum. Eve ekipman kurunca o da kaldı. Gittiğim 1-2 sportif aktivite ortamı var. Onlar dışında bitti sosyal hayat.

Arkadaşımla sahilde yürüyorum. Başka kimseyle görüşmüyorum.

Sadece açık havada (sahil, park, orman) ve güvendiğim 2-3 kişiyle bir araya geliyorum. Bunun dışındaki arkadaşlarımla arada online buluşmalar yapıyoruz.

kendime kızıyorum. çok kızıyorum. aradan zaman geçse, konu kapansa bile aklıma geldikçe kendime yine kızıyorum. kızıyorum yani başka ne yapayım. sonrasında bir şey yapmıyorum.

ben çok ince eleyip sık dokuyorum, aşırı ve çok mantıklı düşünüyorum önemli bir adım atmadan önce. o yüzden yanlış bir adım attığımda da aşırı üzülmüyorum, olur böyle şeyler deyip geçiyorum. tövbe etmemi gerektirecek bi şey de yapmıyorum, hata hatadır bi kere yapılır.

cikarilacak ders varsa cikariyorum ayni hatayi yapmamak uzere. yoksa tuh deyip yoluma devam ediyorum.

valla birkaç ay önce bir iş fırsatını kaçırdım. bu bana 2 bin euroya mal oldu ama yine de takmıyorum pek. napayım öleyim mi...
ben bir şeye karar verdiğimde bir daha arkama bakmam pek.

Kapana kısılmış hissediyorum. Şöyle ki, ne hissettiğimi düşündüğüm anda daralıyorum. Sorunu görünce bile kötü oldum, ne hissettiğimi anlamak bile istemiyorum. Hislerimden yapılan bi kafese koymuşlar gibi.

Var olmamak istiyorum ben, kuş gibi hafif hissetmek istiyorum. Sıfır sorumluluk, sıfır beklenti. İçime oturan öküz değil de, kendi varlığım altında eziliyorum.

Ben de daha ne kadar kötüye gidecek? diye soruyorum kendime. Hiçbir şey beni şaşırtmıyor artık. Sıradaki ne? diyorum.

Her zaman daha kötüye gidiyor, sadece bir yerden sonra kabuk bağladıysan eskisi kadar acı hissetmiyorsun. Ama kabuk bağlayan deri yumuşaklığı da hissetmez. O noktadan sonra iyiye gitse bile bunu hissetmek çok zor hale geliyor.

2 adet zalto bardagim kirilmis bilasik makinesinde. Ne okuzu, deve oturdu deve. Nasil uyurum bu gece...

gecenin şu saatini bana ömürbillah tiksindiğim borsaymış coin'miş filan bunları "acaba mı" diye araştırtan mahluklara lanet ederek geçiriyorum.

İçimde oturan öküzden ziyade, beynimin içinde büyüyen obez bi fil var gibi. Beynimin kafa tasımdan fırlayacağını düşünüyorum. Düşünmekten. İşin içinden çıkamamaktan ötürü. Kafam devamlı sıcak gibi. Buzdolabına sokup dondurmak istiyorum. Hıyırlısı :)

Sürekli sınanıyor gibi gerginim. Genellikle gergin hissediyorum.

Ben de gündemden dolayı öfkeli ve umutsuzum, cuma gecesinden başlayan istanbul sözleşmesi, mb başkanı değişimi, tüm haftasonu gergindim

yılda 2-3 defa telefonda konuşurum en fazla. 1 yıldan fazladır konuşmadığım da olmuştur belki. bayramdan bayrama falan işte.

düzenli aramam
içimden gelirse ararım
beni aramayanı hiç aramam

1. Derece (yani cekirdek aile) dışında görüşmem, aramam, sormam, kimlerdir naparlar bilmem.

anne tarafı da baba tarafı da aşırı kalabalık. yaşadığımız ilçenin hem anneden hem babadan dedemizin dedesinden yerlisiyiz. düğünden düğüne, cenazeden cenazeye, bayramdan bayrama. pandemi dalgasına bayramları salladım yoksa büyük ziyareti bitmiyordu. bayram biter, ben bayram ziyareti yapmaya devam ederdim. komşularımın hepsi baba tarafı akraba, üst iki sokak komple annemin bir dayısının çocukları. annemin yedi dayısı var. bir çoğu köyünde ya da ilçede, şehir merkezine ve tek tük olsa da başka şehire göçenler var. göçenler birinci dereceyse telefonla ararım.

Derece olarak ayirmiyorum, ayiramiyorum daha dogrusu. Oz amcamla senelerdir gorusmemisken annemin bilmem kacinci kattan kuzeni babam gibidir. Ayni sehirdeyken haftada en az 2 gun uzun uzun vakit geciririz ailecek. Farkli yerlerdeysek ben max 3 gunde bir arar sesini duyarim, halini hatirini bir ihtiyaci olup olmadigini sorarim.

Teyzemle de sik gorusuruz.

Onun disinda 1-2 buyugume ancak ozel gunlerde kutlama mesaji atarim. Hastalik vs olmussa ararim.

Toplam 5 aile etmiyor saydiklarim. Gerisi kopek surusu gibi, ama gercek anlamda bir sey paylasamadigim insanlar. Aramam sormam. Aklima bile gelmezler.

En iyisinin :) umarım anlamışsındır

Anne tarafimla daha iyiyiz ama cok icten pazarliklilar. Kuzenlerimi seviyorum ama teyzemler falan eh iste. Sen bi iyilik istemezsin ama onlar iyilik yapar sonra da bu yuzden omur boyu minnet duymani beklerler duymazsan ilk firsatta yuzune vururlar. Hep boyle.
Baba tarafimin kendine hayri yok. 2 kuzenimle aram iyi geri kalan cenazeden cenazeye goruyorum. Gormesem de olur. Baba tarafim dallas gibi zaten. Aslinda anne tarafi da oyle...

Anam babam kardeşim hariç kimseyi arayıp sormam. Her zaman da eleştirilirim ama umrumda değil.

babamlar 4 kardeş.

annem babaannemin kendi bulmadığı tek gelin olduğu için baba tarafı oldum olası annemden de benden de neredeyse nefret ediyorlar.
annem ben çocukken kendini sevdirmek için çok uğraşıyordu ben bile hatırlıyorum ama işe yaramadı, bana bile çocuk halimle ters gittiklerini dün gibi hatırlıyorum.
dolayısıyla baba tarafı ile artık hiç ilişkim yok.

annemler 3 kardeş.

iki teyzemin elimde büyüdüm, bir kuzenim var yaşıtız, o erkek ben kız çocuk. maalesef anneannem de diğer teyzem de hep kayırdı onu. ben oralı değildim belirli bir seviyede götürüyorduk ilişkileri.
taa ki iş toplantım nedeniyle pazar günü bir aile yemeğine gidemediğim için teyzemin geliniyle bir olup arkamdan konuştuğunu diğer teyzemin de buna katıldığını ve hatta arkamdan ithamlarda bulunduklarını öğrenene kadar.

artık annem babam haricinde kan bağım olan kimse ile konuşmuyorum. tek çocuğum evli de değilim. niyetim de yok.

birkaç tane mal mülk var şimdiden acaba hangi vakfa derneğe bıraksam diye düşünüyorum.

akrabam bir elin parmaklarını geçmez. dayım, halam, amcam yok. 3.derece akrabaları tanımıyorum bile.

iki teyzem var ama başka şehirlerde yaşadıkları için görüşmüyoruz. ikisini de çok sevmeme rağmen neredeyse hiç aramam, onlar iki üç ayda bir özledikçe arar sanki hiç zaman geçmemiş gibi konuşup güleriz. dert etmiyorlar. etseler de umursamazdım muhtemelen.

Amcamları bir etkinlik olursa görüyorum. Kırk yıl aramasam özlemem. Çocuklarıyla sürekli görüşüyoruz kardeş gibiyiz ama babalarını sallamıyorum çocukları da sallamıyor zaten. Halamlarla whatsapp grubumuz var anneme yaptıklarını unutmadım ama rahmetli babamın hatrına konuşuyorum. Bir tek konuşmadığım büyük halam var yolda görsem merhaba der geçerim. Anne tarafının tamamı annemin kuzenleri dahil geniş bir whatsapp grubunda allahın günü konuşuyoruz hepsini ayrı severim.
Eşim ailesinden anne babası dahil hiç kimseyi düğünümüze bile çağırmadı:) o derece konuşmuyordu şimdi biraz konuşmaya başladılar ama çok yüzeysel.

Sizin dayınızın yaptığı saçmaymış bu arada ama o nesil öyle her şeye alınıyor.

Oohoo çoğu kişiden hayırlıymisim meğer :)
Bu arada @suicide a ayrıca teşekkürlerimi sunuyorum soruma cevap yazdığı için.

hiçbir akrabamla görüşmüyorum. Akraba ilişkilerim iyi olsun isterdim aslında ama bazı sebeplerden dolayı olmadı. arada üzülüyorum.

youtu.be

İnternette gördüğüm en iyi şey olabilir sanırım.

www.youtube.com
izlerken hep bi mutlu olurum

Hasan Sas bu yuzden agresif oldu:) www.youtube.com

www.youtube.com

no full auto, yorumları da güzel

Komik video dünyasının bug'ı unutulmuş:

www.youtube.com

Pluton ve koalanın attıkları muhteşem. Diğerleri çok kalemim değil. Ben de atayım biraz.

twitter.com
twitter.com
twitter.com


youtu.be

youtu.be

youtu.be

youtu.be

youtu.be
Şimdilik aklıma gelenler bunlar,

kalt - ne kadar ilginç

www.youtube.com

kalt - utandırmaz(favorim)

www.youtube.com

www.youtube.com
www.youtube.com

youtu.be
Şunu unutmuşum

Online olup olmadığını o kişinin rehberinde olmasanız bile mutlaka görürsünüz. Son görülme bilgisinden bahsediyorsanız orada işler değişir.

Yok son görülme değil. Benim son görülmem kapalı olduğu için görmüyorum zaten kimseyi. Ancak bu kişiyi bayadır online da görmedim

dediğin şekilde fotoğrafı görünüyorsa engellememiştir, engellemediği sürece de "online olduğunu görmenizi engelleyecek" bir opsiyon hiç yok.

android telefonlar için "çevrimiçi" görünmeyi engelleyecek uygulamaların olduğunu görmüştüm.

valla hic garip bir iliski degil basliga katilmiyorum :) sanki yasadiklariniza cok saygi duyuyorsunuz merhamrtli bi yaklasim hissettirdi sizin ifadeleriniz. bence yavas yavas kopmak iyidir sindire sindiire. sonra hayatiniza biri girer ve yeniden dogus

Garip değil de, bitmiş ama resmen bitirilmemiş bir ilişki.

Bir araya gelinir. Taraflarca etekteki bütün taşlar dökülür. Rahatsızlıklar ve beklentiler karşılıklı olarak ortaya konulur ve taraflar birbirlerine son bir şans verir.
Bu son şansta uzatmalar yoktur. Bu son şans da işe yaramazsa Taraflar yeni başlangıçlara yelken açar.

mesafeli iletişime geçtik dediğiniz noktanın bir yerinde, bir şekilde ilişkiniz çoktan bitmiş aslında. belli ki karşı taraf bu ilişkiyi kafasında bitirmiş veya en azından bitirmeyi denemiş.

iki türlü de bu ilişkiden artık hayır gelmeyeceği için en doğrusu ayrılmanız olacaktır.

İnsanlar fwb’den sevgililiğe geçiriyor, siz sevgililikten fwb hatta fb’ye geçmiş gibi olmuşsunuz. Bu saatten sonra bu ilişkiden hayır beklemek çok doğru olmaz, ikinize de haksızlık olur. Karşı taraf sıkılmış ama henüz daha iyi bir alternatif bulamamış. Bulduğu anda sizi yolda görse tanımaz, yüzünü çevirir bence. Bu kadar merhamet eninde sonunda bir yerimizde patlıyor emin olun. Önünüzdeki maçlara bakın derim.

Benzer hisleri yaşıyorum. Şimdinin boktan olması geçmişi daha da özletiyor. Sanki bir illüzyon gibi geçmiş mutlu ediyor

Gencliginize ozlem duyuyorsunuz sanki. Ki kime sorsaniz "eskiden daha guzeldi" der. E cunku eskiden genctin :))

Şuanki hayatınız daha iyi olmadığı için. Normal.

Gelecekten umudum olmadıkça ben de senin gibi geçmişi özlüyorum. Bunu sadece meşguliyetle kırabiliyorum. Bunu yapmak da çok bunaltıyor çünkü bazen yaptığım şeyde zorlanıyorum.
Keşke böyle yapmasak, melankoli çok zararlı. Hayatında varlığıyla umut verecek kişiler olmalı. Belki bu bir nebze azaltacaktır.

@brkyılmz

Hayatımda en çevik ve güçlü olduğum dönem şimdiki yaşım. Saçlarım biraz beyazladı evet ama ben içinde bulunduğum ortamı benimseyemiyorum. Z kuşağı ile ömür mü geçer. X kuşağı yaşlanıyor. Onlar için üzülüyorum. Teker teker kanser oluyor ya da kalp krizi geçiriyorlar. Y kuşağı olarak arada kalmış hissediyorum.

@ sevilen

pandemi olmasaydı bisiklet ile gidiyordum uzaklara. Haftasonu kısıt olduğu için gidemiyorum da...

@olaylar

Herşey boktan. Nasıl böyle bir zamana geldik? Savaş olsa cepheye gitsem 100 yıl önce daha çok umudum olurdu. Savaş bitecek. Özgür olacağız ya da şehit olacağız diye...

hafızan geçmişe dair b.ktanlıkların üstünü örtüyor, siliyor, seni, hepimizi ayakta tutan, yaşamaya iten şeylerden biri bu.

15 yaşındayken geçirdiğin 1 sene tüm yaşamının yüzde 6,5'i iken, yani pastada devasa bir dilime sahipken,
40 yaşındayken geçen 1 sene, ömrünün yüzde 2,5'i.
haliyle geçmişteki 1 senen, şimdiki 1 senenden daha çok tesir bırakmış oluyor üzerinde-> (bkz: melankoli)

böyle birkaç sebebi daha var

@diffarent

Evet.Şimdiki hayatımız daha iyi değil. Tespitiniz içinde bulunduğum duruma ışık tuttu. 90 larda çocuk olanın şimdiki yıllarda hayatı nasıl iyi olsun?

@esref

15 yaşında yokluk, aile içi şiddet, kötü insanlarda vardı hayatımda ama gelecek için hep bir umudum vardı. Yaşamaktan haz alıyorsum. İnsanlar ve ilişkiler daha samimiydi. Şimdiki sosyal medya ve sahte yüzler black mirror dizisindeki hapsolmuş karakterler givi...2020 lere hapsoldum. Kurtulamıyorum bu karamsarlıktan...

siir.gen.tr

Bugunune odaklanarak asabilirsin. soylendigi gibi insanlar gecmise yonelik sadece iyi seyleri hatirlama egitiminde. Ben de 90'larda cocuktum ama zerre ozlem duymuyorum o gunlerime. Bir kere asiri fakirdik ve gerek ilkogretim gerek lise de sinif arkadaslarim cok igrenc insanlardi. Yani o donem otomatik daha iyiydi diye bir sey yok, bu cogunlukla senin algin. Kendi parami istedigim yere harcayabilmenin, istedigin saatte yatip kalkabilmenin, sadece istedigim insanlarla takilabilmenin ozgurlugunu asla degismem.

sürekli dikiz aynasına bakarsan kaza yaparsın. geleceğe dönük olmalı insanın yüzü. değişim ve dönüşüm kaçınılmaz olmasaydı biz insanlarda varolamazdık şu anda. bu kadar romantik anlamlar yüklemeye gerek yok ne geçmişe, ne de değişim ve dönüşüme. şu anki realiteye de bu kadar olumsuz anlam yüklemek doğru değil. negatif zibilyon tane şey var mı hayatta, evet var. ama olumlu da zibilyon tane şey var. pandemi ne kadar kötü etkiledi hepimizi ama o black mirror gibi dediğimiz teknolojiler olmasa sevdiklerimize sarılamamanın yanısıra onların yüzlerini görmeye dahi hasret kalacaktık.

sosya medyayı kullanıp kullanmamak bir tercih. ya da nasıl kullandığınız da aynı şekilde. paylaşımlarını sahte bulduğunuz insanları, iş arkadaşlarınızı, kırk yılda bir katıldığınız bir etkinlikteki berkeyle merveyi eklemeyin. gerçek hayatta sizde karşılığı olan insanlarla iletişiminiz olsun sadece sosyal medyada.

her anlamda sadeleşmek iyidir (insan, eşya, zihinsel yük, çeşitli uayrıcılar vb). anksiyeteyi, melankoliyi, pesimist bakış açısını çok önemli ölçüde azaltıyor, iç huzuru artırıyor.

İhtiyacın yoksa yapma kanka. Sana bir katkısı olacağını düşünmüyorsan hakkaten yorucu işler. Ben de bir köy evinde tüm bunlardan uzak kendi halimde yaşamak isterdim. Ama gel gör ki şartlar el vermiyor.

Ben yapmıyorum, insanlar da beni tanımıyor. Herhangi bir sorun yaşamadım bu yüzden. Çok tanışmak isteyen gelsin konuşsun.

Yapmıyorum, tanımasınlar.

hiçbirini yapmıyorum, kimse beni tanımıyor. böyle daha güzel değil mi hayat? yalnızca istediklerinle iletişimde kalıyorsun. zorunda kaldıklarınla değil :)

sosyal medya mefhumu kabaca 2010'da başladı. öncesinde insanlar tanımıyor muymuş birbirlerini? ne kadar sığ düşünce.

facebooku gruplar dışında kullanmıyorum. instagramdan ve twitterdan birşeyler paylaşmayı bıraktım. hayalet ol, sadece takip et. son 1.5 senem böyle geçti. birşey kaybetmiyor insan.

asıl zor ya da zora giden şey, sen elini kolunu sosyal medyadan çekince arkadaşlarının bile hal hatırı kesmesi. tek olay bu bence.

hiçbir sosyal medya hesabımı kendi adımla açmıyorum, işyerinden gelen "paylaşalım" baskısını hesabım yok diyerek reddediyorum. tamamen anonim kaldığım için bulmalarına imkan yok zaten.

zamanında çok dertli olduğum bir konuydu, bulabildiğim tek çözüm yolu bu oldu. (hesap açın diyen de oldu ama çok ısrarcı olmadılar)

Bunu bir güç gösterisi sananlar var malesef. Deli gibi para harcıyorlar sosyal görünebilmek adına. Borç ödemekle geçen ömürleri var.

pek story atmam, post daha nadir
twitter ım yok
işle ilgili makale yazarsam paylaşıyorum
medium ne bilmiyorum
youtube a video atmıyorum
facebook ta son gonderim 2018 yılından, cogu insanın da oyle zannediyorum.

evlendiğimi ogrenen universite arkadaşım "e instagram da yok? soyismini de değiştirmemişsin? neden??" diye hesap sorduydu. çok ilgilenmiyorum takmıyorum. keske instagramımı kapatabilsem ama bagımlılık oldu sanırım

birkaç sene önce minibus yolculuğu yaparken bir eleman denk geldi. laflarken aynı kampüste olduğumuz ortaya çıktı. instagrama ekletti kendisini. benim profilime bakıp asosyalmişsin demişti. çok fazla gönderi olmadığı için...

Bana hava atmak gibi geliyor, karakterime uygun değil hayatımı low profile yaşamayı seven biriyim o yüzden kullanmıyorum

Karakter meselesi iyi ya da kötü değil bazı insanlar da dışa dönük paylaşımcı bundan keyif alıyorlar, paylaşsınlar sevdiklerim takip ettiklerim de var

yukarıda yazdıklarını insanlar sanal olarak network kurmak ve/veya bu networku ayakta tutmak için kullanıyorlar. böyle bir amacın varsa ve bu amaçla yapıyorsan sorun yok. hatta ne yazık ki özel sektörün ciddi bir bölümünde olmazsa olmaz gözüyle bakılıyor.

böyle bir amacın yoksa gereksiz

öncelikle (bkz: dopamin detoksu)

bu biraz yaşla ilgili belki de. ben 30 yaşındayım. 25'lerimde öyle bir baskı var gibiydi. sanki çevremde herkes bir şeyler paylaşıyordu ve ben o kadar sosyal olmama rağmen birileri çok daha sosyalmiş ve ben eksikmişim, hayatı kaçırıyormuşum gibi hissediyordum. oysa paylaşılan içeriklerin çoğu bomboş ve ben bir çoğundan daha değişik şeyler yapıyorum. mesela kız eve mcdonalds söylemiş, fotoğraf atmış. büyük başarı, artı gerçekten ilginç bir hobiyle bizi tanıştırdığın için teşekkür ederiz. ha bunu da paylaşsınlar tabi, ben sırf arkadaşımın uzun süredir görmediğim yüzünü, yumuşamış patates kızartmalarıyla dolu ağzını gördüğüm için bile sevinirim ve beğenirim ama bir yandan da acırım, yazık, ilgi görememiş demek ki yeterince ve ilgiyi sosyal medyada arıyor.

aslında bir anlamda haklısın, daha çok şey paylaşan insan daha çok tanınıyor ve unutulmuyor. ama hem kaliteli olup hem tanınmak önemli. gerçekten işe yarar şeyler yapıp paylaşıyorsan kaliteli biri olarak tanınırsın. yoksa boş boş evim, arabam, vücudum, kahvem, kahvaltı sofram, çocuğum, kedim falan paylaşıyorsan bana varoşluk gibi geliyor. mesela pınar diye bir arkadaşım. uzun süredir görmedim ama neler yaptığını paylaşımlarından rahatlıkla takip edebiliyorum. şu dönem "özlemedik mi" temalı bikinili yaz tbt'leri paylaşıyor. kız sürekli aklımda. ama ne şekilde aklımda? "amaan pınar da ne boş beleş biri ya."

ben de çok fazla şey yapıyorum. bazen milletin paylaştıklarını görünce ben yaptıklarımı paylaşsam influencer bile olabilirdim diye düşünüyorum hatta. ama senede belki 2 şey paylaşıyorumdur instagramdan. "bakın bakın, bana bakın, ne kadar değişik bir hayatım var!" demek çok çocukça ve ilgi manyaklığı gibi geliyor çünkü. bunun yanında, aklıma da asla gelmiyor açıkçası bir şey yaparken fotoğrafını paylaşmak. anı yaşıyorum. ne demişler, "karpe diyem başka da bir şey demiyem." hihih.

özetle, sosyal medyada habire paylaşım yapanların birçoğundan çok daha hareketli yaşamama rağmen, bunları paylaşıp beğenileri kendime bir dopamin kaynağı haline getirmediğim için mutluyum. aldığım beğenilerden çok o anda onu yapıyor olmak bana keyif verebilmiş demek ki. helal olsun bana.

anahtar nokta adam geliyor "sen x i yapmıyorsun" diyor ya, kimsenin böyle şeyler söyleyebileceği bir alan açmayacaksınız. ola ki açtınız eskaza, o zaman zihninizdeki dış seslere diyeceksiniz ki bi kapa çeneni, burası benim zihnim, benim dünyam, ben nasıl mutlu ve huzurluysam öyle yaşama gayreti göstereceğim.

ne kadar az app/uygulama/üyelik, o kadar yüksek iç huzuru. aynı şey bu film gösterim platformları vesaire içinde geçerli, ciddi bir içerik zehirlenmesi var ortada. hiç birine üye olmadım. varsın şu an popüler olan diziyi 6 ay sonra izleyeyim veya hiç izlemeyeyim. ya da varsın insanlar beni tanımasın, so what yani?

işle ilgili paylaşım yapma durumunuzu hariç tutuyorum.

bu biraz sizin kendiniz nasıl konumlandırdığınızla alakalı.

hatırı sayılır miktarda video ve fotoğraf makinem var. iyi geziyorum fena değil. ama instagram hesabım yok. gittiğim hiçbir yerde hiçbir fotoyu instagrama yükleme ihtiyacı hissetmedim. benim için instagram yok.

twitter'a her gün giriyorum. güncel neler var gündeme bakıyorum. ekşiye her gün yazıyorum. daha bir tweet atmış değilim.

facebook'ta herkes gibi ben de zamanında ilkokul arkadaşımı buldum sonra o da facebook'ta kaldı. şifremi bile hatırlamıyorum.

neredeyse her gün video çekiyorum. youtube hesabım yok. youtube benim için şarkı dinleme ortamı. spotify gereksiz. ilgimi çeken kanalları takip ediyorum. bir gmail hesabıyla mutluyum.

sosyal medya ihtiyacı uydurulmuş ve abartılmış bir ihtiyaç. yani araba kullanmayı seviyorum ama illa kendim araba yapacağım diye bir durum yok. bu da biraz öyle. izle, oku, geç. instagrama foto atmazsan ne kaybedersin. hiçbir şey. kimsenin retweetlerine ya da instagram beğenilerine muhtaç bir yaşam sürmüyorum.

instagramda takipçim takip edilen sayılarım eşit. tek fotoğrafım var. bir de erkek arkadaşımla atakuleye gitmiştik atakuleyi çektiğim sabit bir hikaye var. instagramda düzenli oalrak hikaye paylaşmam. erkek arkadaşımla çok gezeriz ama hiç birlikte fotoğraf koymam. çok nazarcı şerefsiz var bir de cidden ihtiyaç hissetmiyorum. çok asosyalim instagramda

ama twitter öyle mi... anonim bir hesabım var, aşırı eğleniyorum kendimi buluyorum sadece erkek arkadaşım ve kardeşim ekli tanıdık olarak. günüm twitterda geçiyor

sürekli hikaye twit paylaşan fenomen olmaya özenen yavşaklara da gülüyorum.

aradaki fark açılıyordur. türk milletinde maddiyat çok önemli olduğu için insanlar triplere giriyor. ben de maaşımı sadece karşımdakinin benimle aynı ya da benden daha yüksek daha yüksek olduğunu biliyorsam söylerim. daha az olduğunu tahmin ediyorsam asla konusunu bile açmam.

Ayni sektorde oldugum yakin arkadaslarima soylerim, ozellikle karsilastirma yapmak icin faydali oluyor kimin ne kadar aldigini bilmek. Maasin gizliligi isverene yariyor.

Bence bu patronlarin aldatmacasi, maaslarini soylemesinler de protesto etmesinler.

Ben maasimi soylerim, bir arkadasim benden yuksek aliyorsa arkadasimi seviyorsam buna sevinirim. Daha da para kazansin isterim. Zaten bunu istemiyorsam gercekte arkadasim degildir.

O benden yuksek aliyordur bu arada ondan eminim acaba anlayamadigim bir iyi niyet mi var?

Ülkenin çoğu köle olarak görüldüğü için, çoğu insan hak ettiklerinden çok çok az maaş alıyor. O yüzden sorana söyleyince üzeceğini düşünüyor olabilir.

Bizim arkadaş grubunda az kazananlar varken söyleyemiyorduk. Herkes belli bir minimumu aşınca leaderboard yaptık artık; birbirimizi gaza getiriyoruz az alana iş değiştirsin diye baskı yapıyoruz vs :D Bu yaklaşım aslında ortalama maaşlarımızı da çok çok artırdı.

Menfaat talebinde bulunmanı peşinen engellemek için geliştirilen bir özsavunma olabilir. Benim bazen oluyor.

Ben az olduğu için çekiniyorum, ortalamanın üstünde olsaydı da insanları kötü hissettirmemek icin söylemezdim. Ortalama bir maaşım olsa söylerdim ama.

valla ben de bilmiyorum. bizim de dört kişilik bir lise grubu var, ikisiyle kazancımızı hala açıkça konusuruz, 4. yü biraz zorlamak gerekiyor, önce bir geveliyor. araba ve ev aldı belki bu etaplarla ilgilidir :D

Senin ciddi ustundedir nezaketen soylemek istemiyordur belkide moral bozmamak icin...

Yargilanmamak icin.

Ben düşükken söylemeye çekiniyordum, şu an ancak geldi arkadaşlarımın seviyesine ama bu kez de asgari ücret veya biraz fazlası alan arkadaş/akrabalara söylesem vay aq diyecekleri için söylemiyorum.

Benim maaşım düşükken üzülüyordum çünkü lan aynı bölümden mezunuz adam benim iki katım maaş alıyor diye.

sadece ve sadece borç isteme diye.

maaşımı kimseye söylemem. anam babam da bilmez. bana mahrem geliyor, "aç götüne bakayım" denmiş gibi oluyorum sorulduğunda.

Ben de ne kadar yakınım olursa olsun hiç kimseye maaşımı söylemem. Sadece maaşımı veren bilir. Tam olarak @lcha +1. Bence benim mahremim bu. Borç istenmesiyle alakası yok.

maaşı mahremim sayanların neden böyle düşündüğünü ögrnemek isterim. Bence bu emek-iş konusunda da biraz bilinçsizlikle ilgili bir şey. Arakadaşlar. Emek verdiginiz ve karşınızda ücret ödenen bir ekonomik sisteme tabisiniz. Maaş ve işinin sizin mahreminiz değil, bilakis oldukça kamusal ve toplumsal bir şey. Bir işçinin maaş benim mahremim dedigini düşünebiliyor musunuz? Yani bu düsünce nasil oluştu, içinizde nasıl temellendiriyorsunuz merak ediyorum, özel şirketlerde bizzat ekonomide kullanılan bir araç emeğiniz, işiniz. Bir nevi hepimizin aklı ya da bedeni kiralanıyor, iş dediğimiz bu, gocunacak bir şey yok. Nasıl mahrem olsun? ilk söyleyecğim bu. Sahiden merak ediyorum. Soruya cevap:Kendini kötü hisssetme diye söylemedi.

@Icha +1

Maaş sormam da sorulmasından da hoşlanmam. Annem ve babam dahil bilmez. Sonra “sen şu kadar şu kadar alıyorsun, şöyle şöyle para kalması lazım” gibi hesaplar yapıyorlar. Paramı istemiyorlar ama bu şekilde kontrol ediliyormuş gibi hissediyorum. Bu yüzden söylemiyorum.

Böyle şeyler görgü kuralları çerçevesinde uluorta konuşulmamalı. Benim gelirimi sadece ailem, ilerde de evlenirsem eşim bilir.

maaş sorulmaz veya sorulmadan söylenmez. her yerde ayıptır.

ama şöyle özel durumlar vardır mesela bilmediğin bir sektörde veya firmada işe gireceksindir dersin ki buranın ortalaması nedir? çok özel olmaz ise sen ne kadar maaş alıyorsun vs.

bunun cevabı da yine ortalama veya yaklaşık şeklinde olmalıdır.

peki neden maaş söylenmez?

çünkü ben o firmayı karıştırmak isteyen biri olabilirim ve 5k-6k tl fazla söyleyebilirim bu da o firmayı karıştırır.

bizde neden yaygın?

memur toplumu olduğumuz için. memuriyette zaten aldığın alacağın bellidir o sebeple konuşulmasında bir sakınca yok.

ama özel sektörde olay farklıdır her zaman çünkü sen bana o maaş bilgisini verdiğin zaman ben istediğim şekilde firmayı karıştırabilirim.

benim maaşım yaptığım işin dışarıdaki algısına ve şahsi iş bilgime göre düşük; bu yüzden herkese söylemiyorum.
önceden söylüyordum, sonra niye düşük daha yüksek olması gerekmiyor mu, başka yere geçsen daha fazla alırsın gibi yorumlar geliyordu; hepsine açıklama yapmaktan sıkıldığım için artık herkese söylemiyorum.

ayıp ya da gizli kısmında hiç değilim, aksine çatır çatır söylerim güzel maaş alsam. sanki borç isteseler vermek zorunda mıyım?
ama ısrarla soranlara, niye söylemiyorsun diyenlere uyuz oluyorum. senin örneğindeki yakın arkadaş olsam belki bi tık ısrar ederim ama zaten o yakınlıkta olduklarıma da söylüyorum.

Ben akrabalarıma söylemiyordum ama annem söylemiş. Anında jazzabel kredi çeksin şöyle yapsın böyle yapsın demeye başladılar :D

Arkadaşlarım ve eski şirketlerdeki yakın arkadaşlarımla maaş, prim, zam, performans notları vs her seyi söylüyoruz. Çevremde neler oluyor, süreçler nerede nasıl, benim çalıştığım şirket nasıl görmeyi seviyorum.

Maaşımı söylemeyi hiç sevmiyorum. Bazen arkadaşlarım soruyor, maaşımda çok değil normal memur maaşı ancak bazı arkadaşlarımdan aşağı yukarı fazla aldığımı tahmin ettiğim için çekiniyorum söylemekten, biraz ayıp sayıyorum, böbürlenmiş olarak gözükmek istemiyorum. Arkadaşınız da öyle düşünmüş olabilir.

aynı işyerinde günde 10 saat yan yana çalışan insanları birbirine düşman eden, yükselebilmek için yanındaki iş arkadaşının hatasını 4 gözle bekleyen, herkesin birbirinin kötülüğünü içten içe istediği aşağılık kapitalist ekonominin mide bulandırıcı bir yan etkisi. annesine dahi maaşını söylemeyen, "PARA" yüzünden bırak yakın arkadaşını, annesiyle dahi çatışmaya girme potansiyeli olan bir insan tipi yaratabiliyor. cevaplardan da anlayacağınız gibi. samimiyetsiz, boktan insan hareketidir.

“” konu ile pek alakası yok ama ben erkek kişisiyim, o kadın kişisi. ””
Konuyla çok alakası var

Bundan sonra o temasa geçmeden sen geçme
Yakında evlenirler
Belki nikaha çağırır seni

c

Erkek arkadaşı seni çağırdığını öğrenince sorun çıkarmış, kız da sana gelme demenin en az kırıcı şeklinin parti iptal demek oldugunu dusunmus. Bence a şıkkı, hicbi sey yok gibi davran ama kızın öncelikleri arasında artik erkek arkadaşının istekleri oldugunun da farkında ol.

sıkıntıyı çıkaranın erkek arkadaşı olması düşük ihtimal. kızdan önce eleman "böyle böyle bir plan yapıyoruz müsait misin?" diye aramıştı. muhtemelen arıza çıkaran daha önce tanışıp pek yıldızımızın uyuşmadığı bir iş arkadaşı.

İletişimi kes bence. Nihayetinde olgun davranıp gerekçesini söylemesi gerekirdi. 10 yıllık bir arkadaşlıkta bu tip çocukça hareketler olmamalı

Kızla yakın arkadaş isen sevgilisi rahatsız olmuştur. Kız da böyle bir yalan uydurmuş.

Ben c şıkkını işaretliyorum.

Çok samimi, karşı cinsten, erkek yani, bir arkadaşım vardı. Sevgilisi oldu ve evlilik teklif etti. Sonra yanıma gelip çok zorlandığı, sıkıntılı bir konuşma yaptı. "Saçma olduğunu biliyorum olm ama senin durumun kronik bir tepkiye sebep oluyor, bir şekilde bu ilişkiyi istiyorum, galiba bir süre samimiyeti askıya alacağız" minvalinde. Müstakbel eşte travmatik bir kıskançlığa sebep olmuşum. Iyi dedim, ne diyeyim. Tabi onun bir süre olmayacağı açıktı. Kadınla evlendi ayrıldı bu arada. Ama şu anlattığım dürüstlüğü saglıyamıyorsa, ne kadar saçma ve kötü bir udurum olursa olsun sahoden belki de okadar samimi değilsiniz demek ki. Böyle bir şey olsa üzülürdüm ya, ama cağrılmadım, ikinci plana atıldım falan diye değil, sahiden benim dürüstçe ilerlettigim ilişki ne biçimmiş meğer. Ha ne diyordum, sorunun cevabı. Yüzleşirim ben. Cünku yüzlesmezsem kendim kırgınlıgım içinde rol yapmak zorunda kalırım ve bu baska şekilde ortaya çikacağından baska konularda ona kötü davranmaya başlarım muhtemelen bilmeden. Bu yuzden yüzleşip ne olduğunu sorarım, ama hiçbir şey eskisi gibi olmaz.
Edit:Hele bir de dandik iş arkadaşi için cağırmıyor ve bir de bunun icin yalan söylüyorsa, dağlara taşlara.

neden olduğunu sorabilirsiniz. eğer mantıklı bir açıklama yoksa erkek arkadaşı sizi kıskanıp istememiştir o da böyle bir yalan söylemiştir. sorun mutlaka sonuca göre hareket edersiniz artık.

Çocukça bir davranış tamamen. Lisedeymiş gibi bir şeyleri saklamak yerine düzgün bir üslupla açıkça anlatabilirdi size. Bana yapılsa saygısızlık olduğunu düşünürüm ve yüzleşip durumun aslını öğrendikten sonra yavaş yavaş tüm iletişimimi keserim o kişiyle. Sandığınız kadar samimi değilmişsiniz bu kişiyle sanırım.

İletişimi kes +1

Hem yalan söylemişler hem sana bir kusura bakma ama böyle böyle oldu demeyecek kadar değer vermediklerini göstermişler bu hareketleriyle. Daha ne yapsınlar ki iletişimi kesmen için, karını mı kaçırsınlar?

B+c

@velvetmorning
tam olarak aynı şekilde düşünüyorum. sorun çağırması çağırmaması değil, açıkça söylese sebebini ummrumda olmaz. her ikimizde o olgunluğa sahibiz.
Şu an mantıklı görünen yüzleşmek ve yavaş yavaş iletişimi kesmek gibi görünüyor. şu bir gerçek ki rahatsızlığımı belirtmezsem muhtemelen büyüyecek alakasız bir yerde kırıcı olarak ortaya çıkacak.

Bence kutlamaya katılacak başka birisi yüzünden tercih yapmak zorunda kalınmış. Muhtemelen bunu açıklayamadığı için öyle bir yol uygulamış. Hoş olmamış, yakın arkadaşı kandırmak daha kötü. Demek ki sandığınız kadar yakın değilmişsiniz. Bence bundan sonra biraz mesafe koyun.

Yalnız öğrenince sebebi söyleyin, merakımdan çatlarım gibi geldi :)

sorun çıkaran kişi iş arkadaşı ve bana o yüzden böyle basit numaralar yapacak karakterdeki kişiyle muhatap olmanın anlamı yok

Sağlıklı ilişkiler, doğrudan iletişim, olgunca davranmak vs vs için b
Ben ne yapardım c

İnstagramdan takibi bir çekerim evvela arkamdan iş dönecek ve ben seyredeceğim. Daha neler..
İş arkadaşı felansa ihtiyaçlar için bu olay hiç yaşanmamış gibi davranır ekstra tek kelam etmem
Harici bir arkadaş ise silerim tüm mecralardan daha da selam sabah vermem.

B+Sana baska bir faydasi yoksa c. Baska bir faydasi varsa, sadece o faydayla sınırlı olarak onu kullanabilirsin, mubah bence. Ama b olmazsa içinde kalir bence de, onun olgunluk gostermemesinden sikayet ederken kendin de ayni hataya düşme.

Ben olsam soğurdum. O arayıp sorsa konuşurdum ama ben aramazdım.

cevaplar için teşekkür ederim.
ben yüzleşmeden kendisi arayarak açıklama yaptı ve özür diledi.
bütün organisazyonu bahsettiğim beni sevmeyen arkadaşı yapmış. erkek arkadaşı ile beraber baş başa yemek yemek diye çağırıp ben ve bir kişiyi daha çağırmamış. benim arkadaşımın ancak otelde haberi olmuş. böyle bir açıklama geldi.
(bkz: bilemiyorum altan)

sevgilisi değil seni sevmeyen arkadaşının işi gibi bu iş.

bunu yapan kişi 25+ hele hele 30+ ise genel olarak sıkıntılı bir tiptir. iletişimi kesmesen bile ciddiye alma salla gitsin.

Bulent Ersoy - Maazallah

Cardi B I Like It
Warde (nami diger verdi verdi)
Cringe'in atasi: Kocari www.youtube.com
Bir de Sean Paul Get Busy

Vay be, milletin guilty pleasure şarkılarına bak. Keşke cankan yaranamadım diyerek çıtayı arşa çıkarmasaymışım. Bu çıtayı anca dj ferdi özkan-şizofren veya salim-alo aşabilir.
Koçari hafiften rahatsız etti ama, biraz utandım, güzel...

cimilli ibo atma

doğuş - uyan
gerçi cringe falan da olmuyorum artık. dinleme geçmişimde bachla mozartla falan alt alta gözüküyor bazen. gözüksün sıkıntı yok.

sean paul get busy i alnımın akıyla dinlerim valla
gülşen - iltimas

İsmail yk-bomba bomba

Dökülelim bakalım...

(git:www.youtube.com )

www.youtube.com
www.youtube.com

Eskişehir.

şimdi yaş kaç bilmiyorum ama.
sevgili bulmak odaklı aktiviteler sevgili buldurmaz.
koltuğunda mutsuz mutsuz oturup gelsin biri bana aşık olsun dersen o iş olmaz :)

başka aktiviteler yaparken sevgili bulursun
arkadaşlarınla dışarı çıkarsın 1 2 3, birinin arkadaşının arkadaşı gelir 2 sohbet edersin hop sevgili olursun
bi kızdan hoşlanırsın, ağzına sıçar, onu birine anlatırsın, hop o anlattığınla sevgili olursun.

Şunu unutma
ilişkilerde ana unsur "eşitlik" olmalıdır.
Sen daha düşük, kız daha yüksek
Sen daha yüksek, kız daha düşük
(maddi, manevi kültürel, sosyal) olursa o ilişki birinin diğerine acıması olur.
olmaz.

sosyalleş, hayatını düzenle
sevgili kısmı kendiliğinden gelir
keşke bana biri bunu 20 sene önce söyleseydi :)

Eskişehir o kadar da küçük bir şehir değil. İlgi alanlarınıza göre etkinliklere katılabilirsiniz. İnternet üzerinden de olabilir. Kitap kulübü, doğa yürüyüşü filan bilemem artık. Önce arkadaş olursunuz, elektrik varsa karşılıklı zaten kendiliğinden ilerler.

Dating app de deneyebilirsiniz. Düşük bir ihtimal de olsa insanlar bu şekilde sevgili edinebiliyor. Ekşi sözlük'te ya da burda denk gelebileceğinizden daha düzgün insanlarla karşılaşabilirsiniz. Okcupid birkaç sene önceki deneyimime göre oldukça düzgün insanların olduğu bir yerdi. Çürükler de olur tabii ama onu ayıklarsınız artık. Eskişehir de neticede ünivesite şehri, düzgün insanlar vardır diye düşünüyorum. Orda politikadan sanata, dinden ilişkilere pek çok alanda app size sorular soruyor, eşleşme oranını ona göre yapıyor.

İnternetten bulun +1
12 yil once yonjadan tanistigim adamla 2,5 senedir evliyim. İyi ki tanimisim. Onun disinda yine internetten, kuzenimin komsusu, is arkadasim ve dershaneden sinif arkadasim gibi ortamlardan sevgililerim olmustu.

Bira içmelik veritabanına yaz bakalım bi kere neler oluyor

kuzenimle bu konu hakkında konuşmuştuk. aslında sen kendini bulduğun,iyi hissettiğin ortamlarda bulun, zaten oradan bir şeyler olursa gelir. bir de hayat bu sürprizleri çok. beklemediğin yerlerden enteresan işler çıkıyor.

sevgili bulmaya odaklanınca daha da üzülür, depresyona girersin. o ruh haline girmeden karşı cinsten insanların bulunduğu ortamlara gir. bu pandemide o da biraz zor ama...

bunun dışında sözlük ve çöp çatan programlarını dene. mutlaka birisi çıkıyor.

Internetten bulmak +1. Eksi sozlukte tanisip evlendim ben de esimle.

Millet internetten bul demiş ama tip yoksa o da zor bence. Nette herkes tipe bakıyor. İnternetten herkes biribirine yürüyor. 1 kıza 1000 kişi mesaj atıyor. Ekliyor arkadaş olmak istiyor.

Bana kalırsa arkadaş ortamını genişletip tanışmak lazım kurs olur, spor salonu olur.

Birde çekim yasasına göre birşeyi ne kadar çok istersen o olmaz. Hani sözlükte bir entry vardı. "bu evreninin sen bakıyorken soyunamıyorum demesi." gidibidir bu işler.

"Birde çekim yasasına göre birşeyi ne kadar çok istersen o olmaz." bu bir hurafe, batıl inanç.

sanki sokakta insanlar tipe bakmıyor mu? ilk önce gördükleri şey tipiniz oluyor, ona göre davranıyorlar. eğer tipiniz düzgün değilse internetten bulmanız daha da kolay, çünkü en azından insanlar sizi tipinize bakıp yargılamadan önce konuşup içinizi öğrenme fırsatı buluyor, sempati besliyor, önyargı ortadan kalkıyor. dating app'te geçerli olmayabilir bu ama ilgi alanlarınızla ilgili yerlerde (ekşi sözlük, diğer sosyal medya) işe yarar.

bir de bariz bir şekilde sevgili aramak amacıyla ararsan bulamazsın diyenler olmuş. yani doğruluk payı var bunda, ama sevgili aramak da ayıp bir şey değil bence. sırf birileriyle tanışmak için bir kursa yazılınca samimi de dating app'e kaydolunca mı itici oluyor? ben öyle düşünmüyorum. bir de sırf takılmak ya da fb gibi amaçlarla dating app'te bir sürü insan tanıyıp sonra birine denk gelip evlenen de var. ne olacağını bilemezsiniz.

Sevgili yapmaya değil arkadaş olmaya odaklan önce, networkü genişlet, ne kadar çok kız arkadaşın olursa şansın o kadar artar. Seni tanıyan kız arkadaşların çok rahatca başka arkadaşlarıyla seni eşleştirebilir.

Arkadaş veya sevgili bulmanın garanti çözümü: dans kursu... Sevdiğiniz bir dans bulun, eşli olsun. Dans kursuna adınızı yazdırın. Eşli danslarda muhtemelen sizin gibi tek yazılan birileri de olacaktır. Kişi sayısı tamamlanınca kurs başlar ve bir sürü insanla tanışırsın. Tabi biraz da girişken olmak lazım.. önerim lindy hop, swing kurslarıdır. Hem eğlenceli bir danstır hem de insan kitlesi iyidir.

Sen özellikle belirttiğin için o da doğal bir şekilde açıklamasını yapmış. Yürümemiş.
İlla yürüyeceksen yürüyebilirsin.
Özellikle birinin yürümesine engel olmak istesem ben hiç girmezdim o konuya boş bırakırdım.

bana da sadece bilgiyi düzeltmek için demiş gibi geldi. yani ben onun yerinde olsam düzeltirdim karşımda kim olursa olsun. ama bu size ilgisi yok demek değil tabii, onu söyleyebilmek için daha çok veri lazım :)

hem biz niye yanlış anlayalım, yürümek istersen yürürsün, kime ne?

şimdi açıkçası
"sana yürüyebilir miyim müsait misin?" diye yoklama yapmışın
o da
"buyur açığız" diye dönüş yapmış.

kıza saygısızlık olmasın diye başlamak pek masumane değil.
ben birine mesaj atarken "kocana saygısızlık olmasın" yazmıyorum
çünkü aklımın ucundan bile geçmiyor

Ahahah :D yukarıdakiler +1

Kıza saygısızlık olmasın demek "musaitsen yürüyeceğim" demektir.

"Müsaitim yürüyebilirsin" demiş. "kırmızı don giydiğini tahmin ediyorum" diyen birine "hayır haki renk seviyorum" diyerek bilgiyi düzeltme ihtiyacı hissetmem. Özellikle haki renk don giydiğimi bilmesini istediğim biri değilse tabi..

sevgilisi olduğu varsayımıyla "kafanı karıştıran bir meseleyle ilgili" mesaj atıyorsun, üstüne "yenge hanım kusura bakmasın" diye ekliyorsun ve bu soruyu mu soruyorsun cidden?

"ben onu yokladım, o da bu cevabıyla bana yeşil ışık mı yaktı" diye sormuş olsan daha samimi olurdu bence. duymak istediğin şeyi söylememizi istiyorsun.

ve tebrikler, duydun: kesinlikle yeşil ışık yakmış, boştayım, görüşelim demiş.

ya biriylr konusurken sevgilisine atif yapmak "baska" hangi alaka olabilir? dermeister+1

der meister +1

"sevgilin var mı?" diye sormuşsun o da yok demiş.

bilmiyorum

Hastasıyım.

Biliyorum

Biliyorum

biliyorum

Bilmiyodum. Bu duyuru sayesinde ogrendim :) Keske bilmeseydim, gereksiz bisimis ya, bilsem ne olur bilmesem ne olur tip bilgi gibi geldi.

Biliyordum

bas parmağın avuç içine uzanan kısmıymış

biliyorum.

King Kong un sonunda

Bir iki ay önce "To Live" filminin sonunda. Ondan önce de en son 2016'da La La Land filminin sonunda bir damla yaş süzülmüştü.

anlaşılmamama ağladım.
öfke ve üzüntü karışımı hislerle gözlerim doldu.
kısa sürdü ama rahatlattı.

bir ay kadar önceydi.
evvelsi gece uyuyamamış, bütün günü yatıp uyuyacağım anı bekleyerek geçirmiş, yatalı 4-5 saat kadar geçmesine, ertesi gün için iyi bir uykuya ihtiyacım olduğunu bilmmeme, en önemlisi de çılgınlar gibi uykum olmasına rağmen uyuyamıyordum

kalkıp oturma odasına gittim, kanepeye oturdum. sinirim biraz yatıştı, orada biraz ağladım.
birden içim geçti. o sırada ezan başladı. gittim yattım tekrar.

Canim gibi sevdigim bi yakinimi ufak bir rahatsizligindan oturu keyifsiz gordum, goruntulu gorusmede. Uzagiz. Keske yaninda olabilseydim diye ufak bi gozlerim doldu, akti uc bes damla, rahatlatmadi ama :D ta ki onu tekrardan iyi gorene kadar... :)

pink floyd dinlerken şarkıların güzelliğine ağladım. bir de yalnızlık hissinin üstüme çökmesine.

Orta okulda sınıflar arası futbol turnuvasında 2. olduğumuzda sinirden ağlamıştım. Sayılır mı?

Dün. Yalnız başıma mide sancısından kıvranırken.

Geçen hafta Samsun’da sokak ortasında dövülen kadının videosunu görünce çok kötü oldum. kadına, çocuğuna, kendime, hepimize ağladım.

ahahahha dün.güzel geçirmeye çalışırken günü, akşamında "sebepsiz" başlayan bir krizle oturup ağladım hayatımdaki tüm kabullendiğim çaresizliklere. kendimi sevmiyorum kabullendikçe bu da bünyemi zorluyor

Yağmurda yürümeye hazırlanıyordum. Tam evden çıkacağım güneş açtı. Oturup ağladım güneş açtı diye.

O zamanki kız arkadaşla bir parkta çardakta oturuyoruz. Çorba içtik. Sarılmış titreye titreye oturuyoruz. Önümüzdeki çöp kutusunun içine bir tane çocuk çok normalmiş gibi atladı. Çocuk içeri girince zaten ufak olduğu için kayboldu tenekede. İlk başta saklanbaç oynuyor sandım. Kız arkadaşa "x, x şu çocuğa baksana." dedim. İkimiz de baktık. Sonra tenekeden karton çöpler fırlamaya başladı. Sonra da çocuk çıktı. Kartonları aldı gitti. Orada gözlerim istemsiz bir yaşardı. Yanaktan aşağı akmasın diye kastım kendimi. Kollarım da kızı sarmış, silemiyorum yaşları. Kız görsün de istemiyorum. Çevirdim kafamı. Sonra kız gördü. Ben de söylenmeye başladım "şöyle şöyle yapacam. Bu çocuklara insan gibi bir hayat sunacam vs" Sonra kız salya sümük ağlamaya başladı. "Sen niye ağlıyorsun" dedim. "Senin ağlamana" dedi. Kız ağlamasın diye komiklikler yapmaya çalıştım "soğandan böyle oldu vs".

Şimdi düşününce çok garip bir andı ya.

nefes alamadığımı hissettiğim bir an vardı.
o an sanırım gözüm yaşlandı.

hüngür hüngür ağlamayalı 5 6 sene olmuştur
ne için ağladım onu hatırlamıyorum bile.

uzuldum sabah sabah. ayni boyle dusunuyordum eskiden ben de senin durumundayken. sans biraz bu isler. elbet bi sey cikacak ama ne zaman cikacagi sans. beklemek zor ama umudunu kaybetmemen, moralini bozmaman lazim.

ik icin su araci kurumlar var ya hani sirketler icin calisan ariyorlar. o danismanlik sirketlerine basvur. ucuza calistirirlar ama deneyim kazanirsin. oyle hemen bi sirketin ik departmanina girmek daha da zor cunku.

iyi sanslar

ayrica cesario +1 diger isleri yabana atma.

Istedigin isi birak herhangi bir is bulmanin asiri zor oldugu su donemde bence is secim kisitlamani genisletmelisin.

Benim simdiki aklim olsa zanaat ogrenirdim okumak ne bos ismis

ik'cıyım, ik'da iş bulmak büyük şans işi.

başka işlere de bakın ve danışmanlık firmaları +1

çok az para verip, satış odaklı çalışıyo çoğu ama işe alım görürsünüz, iş işte bulunur, sonra belki inhouse ik pozisyonuna geçmeniz daha kolay olur.

ziraat bankası ve ziraat katılım 200 küsür uzman yardımcısı vs alım ilanı açtı, yalnız sınav ücreti var,
Güveniyorsan kendine gir dene şansını katılım tarafı için özellikle,

başvurduğunuz yerler işe alım yaparken hangi kriterlere dikkat ediyor? CV'nizde neyi geliştirseniz daha çok dikkat çekersiniz? linkedin profiliniz var mı? oradaki ilanlara başvuruyor musunuz?

yeni mezunların iş tecrübesi olmadığı için kendilerini öne çıkaracak bir şey bulmakta zorlanıyor. çok hakim değilim ama insan kaynakları alanında bazı sertifikaları almak sizi öne çıkarabilir mi?

bir de işe alımlarda tecrübesiz adaylar için ne kadar hevesli olduğuna, o şirketin kültürüne uygun olmadığına filan bakılır. her iş başvurunuzda kısa ama o işi gerçekten istediğinizi, kendinizi geliştirdiğinizi ve o pozisyon için mükemmel bir aday olduğunuzu belirten bir ön yazı yazmanızı tavsiye edebilirim.

Bence de kriterleri biraz düşürmelisin ve başka işlere de bakmalısın. Ben kendi yaşadıklarımdan bahsedeyim kısaca.

Hukuk mezunuyum. Mezun olduktan sonra çok iyi bi okuldan mezun olmama rağmen 30-40 yere başvurdum staj için. Neyse en son bi yerden çağırdılar gel başla diye. Orası da iğrenç bi yer hem çok çok az para veriyolar. Para sadece kirama yetiyor ve ailem yardım ediyor. Neyse orda 7 ay çalıştım köpek gibi. Baya öğrendim dilekçe yazmayı filan. Adliyenin işleyişini şu bu. Neyse orda zulüm görüyodum bütün arkadaşlarım neden hala orda çalıştığımı soruyodu o derece. Millet daha fazla maaşla çok daha rahat işlerde çalışıyordu. Sonra bakrım orda staj bitince beni işe almayacaklar. Çıktım başka yere başvurdum. Benim dilekçe yazdığımı filan gören bi büro hemen işe çağırdı. 3 gün işsiz durdum sadece. Sonra orda başladkm. Stajım bitene kadar bi ton olay yaşandı orda da. Üst pozisyondaki avukat iişi bıraktı gitti işler bi anda üstüme kaldı bilmem ne. Neyse staj bitince avukat pozisyonunda asgari ücrwtin 2 katı maaş teklif ettiler. Kabul ettim ben de devam ettim orda. Bu yıl da istediğim zammı yaptılar mesela.

Anlatmak istediğim şu ki sen bir işte yeter ki elinden geleni yap. İlk başta üçe beşe bakma. Sen mücadele ettikten sonra ne iş olsa başarılı olursun. Ben icra hukukuna bayılmıyorum ama bu pozisyonda iş buldum burdan devam ettim işimi iyi yapmaya çalışıyorum. Bu yeterli.

Yani illa insan hakları hukukunda çalışıcam deseydim üstüme 2 beden büyük elbiseyi oldurmaya çalışıyor olurdum ve bu da beni psikolojik anlamda üzerdi. Yapabileceğim başka işler varken yapamayacağıö başka işlerle uğraşıp enerjimi yanlış yönlendirmiş olurdum bence.

Sonuç olarak bi yerden başla derim. Gerisi gelecektir.

en iyisi "siz"

Çok pis bi konu. Bu tarz durumlarda mümkün mertebe "siz" diye hitap ederim. Oldu da isim söylemem gerekti mecburen "amca/teyze".

Ama hiç kaçarım yoksa yani.

Ama sizin durumunuzda yaşlar da yakınmış. Kızıyla birlikte olduğunuz insanlara "abi/abla" garip kaçar.

"Anne/baba"yı direkt eliyoruz zaten...

Yani mümkün olduğunca isim söylenecek durumlardan kaçınmanız gerekiyor.

Ya da tüm samimyetinizle buraya yazdığınız gibi açıkça konuşun, onlar ne isterse artık "reis" "başkan" vb...

Hanim / bey gereksiz formal degil bence bu durumda

Samimiyete göre abi ablaya geçilebilir ama öncesi bey hanım

siz +1

An itibariyle siz
Ilerde evlilik falan olursa baba denebilir, sonucta aranizda 16 yas var adamin tibben baban olma olasiligi var. Anne kismi daha zor, o siz diye devam edebilir.

Aranizdaki yas farki iyi bu arada, evlendikten sonra anladim ki arada 5-10 yas olmasi lazim, tebrik ederim. :)

bey hanım ne hangi ülkede yaşıyorsunuz yahu?

abi abla der geçersin, yanına da siz koyarsın. senli benli olmana gerek yok ama abi abla denir bu yaş farkıyla.

"Siz" diyorum ben şahsen. Mesafede fayda var.

siz deyin.abi veya abla demeyin.

iş ciddiye binerse anne baba demek çok zor olur.

kimse yazmamis sasirdim:
isim arti amca
evlenince de isim arti baba. ya da sadece baba. haha

siz +1

eğer yaş farkı uygun olsaydı "siz" ile birlikte x teyze, y amca kombinasyonu kullanılabilirdi ama abla ve abi hiçbir koşulda denemez bence.

yaş farkı uygun olmadığı için "siz"den devam edeceksiniz mecburen.

en iyisi yavşaklık bence ama sen bilirsin.

merhaba,

iyi geceler,

yok demek çok iddialı olur. illa ki üzdüğüm birileri vardır ama bilerek ve isteyerek üzdüğüm, hatta "çok" üzdüğüm biri 21 saniye kadar düşününce aklıma gelmedi.

o zamanlar "yok canım, öyle bi insan değil." dediğim biri beni uzun süre üzmüştü :) şimdi düşününce yine onu suçlamıyorum. çünkü ben aşırı aptalmışım diyorum.

Evet. Benimkiler daha çok küçükken yaptığım şeyler. Bazen çok sinirleniyorum kendime. Bizim mahallede kapıcı çocuğu vardı yoksul. Bana küçük gelen ayakkabıları ona vermişti bizimkiler. Ben de çocukla dalga geçmiştim, kapıcı çocuğusun ayakkabın benim eskilerim diye. Şimdi belki "küçükken benle böyle dalga geçen bi o.ç. vardı" diye düşünüyodur bilemem. bazen aklıma gelir ve kendime sinirlenirim ve üzülürüm.

Evet benim de var keşke yapmasaydım, neden üzdüm ki onu, dediğim. Bu yükten kurtulmak için de sanki karşımdaki bir kişiye anlatıyormuş gibi içimden tane tane açıklamamı ve pişmanlığımı dile getiriyorum ve o ağırlık biraz hafifliyor :) çünkü samimi olarak pişman olduğun için kendi arc'ını tamamlamış duruma geliyorsun

Üç soruya da evet. Ama kötü niyetli değildim, tecrübesiz aptal bir gençtim o yüzden. Geri dönebilsem her şey farklı olurdu kesinlikle.

Hepsine evet.

İlkokulda 99% bullyleniyor olsam da, bir keresinde birini de ben bullyledim bi tek bu var herhalde. Sonrasında iyi bir insan olmaya çalıştım, kimseyi üzmediğimi düşünüyorum. (Alternatifleri yerine kendim üzülmeyi tercih ettim hep)

hayır, hayır, hayır. çok eminim bu cevaplardan.

ailemdekilerdir ama öyle incir çekirdeğini doldurmayan saçma tartışmalar. onun dışında yok. tabii ki sonrasında üzülüyor insan.

Aynı şehirde yatılı gelen kayınvalide kayınpeder de hiç duymadım. Başka şehir olsa evlatlarını özler gelirler en iyi şekilde ağırlarsın da aynı şehirde akşam oldu mu çeksin gitsin evine.
Babannem 96 yaşında tek yaşıyor ona diyoruz gel iki gece kal diye evim barkım var benim diyor. Sizinkilere de kendi evlatları kibar dille anlatsın.

Valla nişanlılık arifesindeyim. Sevgilim yokken dahi böyle şeylerden nefret ettiğimi söylemiştim. Müstakbel Nişanlımın ailesi de benim ailem gibi şükür.

Ha böyle bir şey yaptılar bir defa emrivaki. İkincisinde saygı maygı dinlemem kovardım meşgulüz yeni evli çiftiz biz diye.

Kadın kişisiyim.

Ben de aynı şehirde birbirinin evinde kalma muhabbetini ilk kez duyuyorum ve hiç normal bulmadım. Herkesin kendi düzeni, rahatı var. Eşinizle açık açık konuşacaksınız, konuyu o yönetecek, başka yolu yok bunun.

kardeş ben sana bu konuda diyorum ki net ol öyle kırmayım dökmeyim derken işler boka sarar bu konularda. bir defa sen kesinlike onlarda kalma kesinlikle. az davet et. davet ettiklerinde de sakın kal deme ama bunları tek başına yapamazsın eşine direk söyle durumu hatta de ki hastalıkta ihtiyaç halinde her zaman başımın üstünde yerleri var ama ben ne böyle sık görüşmeye hele de böyle kalmalı durumlara razı değilim aşırı rahtsız oluyorum. senden de bu konuda hassas olmanı istiyorum de. eşin de kesinlikle sensiz falan onlarda kalmasın. eşin duruma sıcak bakmazsa ve gerçekten rahatsız oluyorsan bu konuda selam kavgalar hazır ol. benim tavsiyem bir ay sağlam kavga bile uzun dönem bu huzursuzluktan iyiidir. git gelleri kesin azalt. gerekirse başkalarına git şehir dışına git başkalarını çağır.

ben de aynı şehirde olup birbirinin evinde kalma olayı hiç duymadım. kalma olayı cenazede, belki lohusalıkta falan olur. onun dışında gece yarısı da olsa herkes evine döner.

cozum.

esin desinki kendi ailesine, ben roket adamin ailesine izin vermedim. simdi kendi ailemi alamam.

oyle karsilikli anlastik desin. hele covid zamani hic olmaz desin. esinin seninle antat oldugunu, ve asil problemin ailesi oldugunu varsayiyorum.
.

Senin erkek olman işleri kolaylaştırır. Ben istemiyorum sen onlarda kalmayacaksın, onlar da bize her sakka gelmeyecekler kalmayacaklar, işim gücüm var yoruluyorum kafam sessizlik istiyor benim de. Ve sen de kesinlikle onlarda kalma ve eşine de sen yokken onlarda kalmasına izin verme +1. Bu resmen asalak yaşama belirtisi çünkü. Hiç gereği yok saçmalık sadece. "Kocası izin vermiyo" deyip kabullenmeleri daha kolay.

offf okurken rahatsız oldum benim de en korktuğum ve irite olduğum konulardan biri göt göte yaşamaktan ne zevk alıyorlar hiç mi ağırlık oluruz demiyorlar:/ madem o kadar huy edinmişler eşinizi bırakın bence arada kalsınlar kimlerle kalıyorlarsa siz eve dönün diyebilirim. tatil için çüş devenin nalı. çok geçmiş olsun ben de bu vesileyle nefretimi kustum.

Erkek olmak nasıl bir avantaj...
Yazmış bir arkadaş; net bir biçimde "roketadam'ın ailesi de gelmeyecek, siz de gelmeyin, ayıp olur"+1

Bana temizliğe gelen bir hanımın ailesi öyleydi. Minibüsle iki durak mesafede oturuyorlar ama örneğin bayramın birinci günü (normalde evde olur büyükler) oğluna geliyor bayram sonuna kadar bayram tebriklerini oğlunun/gelinin evinde kabul ediyorlar.

Örf/adet çok farklı olabiliyor yani. Bunu benimsememek de sizin elinizde.

lütfen eşinle açık bir şekilde konuş, sizin ailede anladığım kadarıyla bu çok normal karşılanıyor ama bu bana ters geliyor, başımın üstünde yerleri var gelsinler misafirliğe yesinler içsinler sonra evlerine dağılsınlar de. Belli ki eşin ve eşinin ailesi için aynı şehirde yaşayıp kalmalı ziyaretler oldukça olağan. senin için bunun ters olduğunu ve bundan rahatsız olduğunu istemediğini eşinin net anlaması ve ailesine gerekirse eşinin söylemesi gerekli. aksi takdirde aile bütünlüğünüzün bozulmasına kadar gider bu iş

Evli değilim, tek yaşadığım için arabayla on on beş dakika uzaklıktaki ailem gelip bende kalmaya çok istekliydiler ilk başta. Zamanla konuşarak, evdeki düzenimin bozulduğundan, zaten yakın bir mesafede oturduğumuzdan bahsederek ikna ettim. Artık ayda bir kere kalmak istiyoruz diye haber vermiyorlar. Ben davet edersem geliyorlar. Bence açık olmanız gerek.

Gelirse üst üste gelir zaten. Dünyanın kanunu bu.
Sınavda olduğunu bilirsen biraz daha rahat edersin.

Mala gelmiş, tamir ettirirsiniz geçer gider dikiz aynası nedir ki üzülmeyin

Fip için facebook ve Instagram da fip warrior diye aratın yüzlerce insan var kedisine ilaç tedavisi yapan ve bu hastalığı atlatan. Kesinlikle tedavisi olmayan bir hastalık değil, ilaçları bularak atlatacaginiza inanıyorum, kendinizi ve kedinizi bırakmayın.

inzivaya cekilin ve hepsinin nedem basiniza geldigini dusunun. buyuk ihtimal farkindaliginiz dusuktu bugun ve daha buyuk olacak olaylarin ufak bir fragmani yasandi.

sağlıkla kalın

Bizim hergünumuz böyle, hergun böyle yaşamıyorsaniz şanslısıniz

etna'ya katılıyorum, böyle şeyler nedense üst üste oluyor. birkaç gün sonra illa ki güzel bir haber alacağınızı, bu kara bulutların dağılacağını vs. düşünmelisiniz, ben öyle yapıyorum :)

Üniversite?

Hep internet oldu benim için

Pandemi harici için konuşuyorum: sosyalleşemiyorum. Sosyal ortamımda belli kişiler var, sirkülasyon yok. Öyle. Sosyalleşemiyorum.

üniversite bitene kadar aşırııı sosyalleştim. Sonra yeniden şekillendirdim kendimi.

En son dönemde pandemi öncesi düzenli gittiğim 2 bar vardı. Mahalle pubı gibi. Hafta içi gidip oradakilerle sosyalleşiyordum.

Sonra anladım ki valla insan sosyalleşmek istesin, Clubhouse'tan 15 kişiyle sosyalleşiyorum bir süredir :) Hatta biriyle yüzyüze görüştüm (cinsiyet ve cinsel kimlik sebebiyle flört imkansızdı bu kişiyle. Yani sadece sohbet ettik eğlendik)

Bir insanın ana babası dışında hiç arkadaşı yoksa, o insan dönüp biraz kendini sorgulatmalı (terapi diyorum burada) çünkü aile onu yetiştirirken kendine bağımlı hale getirmiş ve yalnızlaştırmış olabilir. bunu çözmeye ne sosyal appler ne kurslar yeter.

Küçük yerde yaşadığım için çok zorlanıyorum. Kafa dengi birilerine dokunmak çok zor

Yakin arkadaslarimla ortak chat gruplarimiz var. Uzun süredir neredeyse her hafta birkac kisi online bulusuyoruz. Eskiden hic bu kadar sikca gorusemezdik, bize iyi geldi.

Haftada üc gün online dersim var. Dil ve yoga kurslari. Boyle bir sey bulabilirsiniz. "Kurslarda genelde sorunlu tipler olur." mottosuna pek anlam veremedim ben. Bir sey ogrenmek istiyorsaniz, katilin iste. Arkadas olursaniz, o da yaniniza kar kalacak.

Sifir arkadas, sorunun biraz da sizde oldugunu gosteriyor olabilir. Kendinizden memnun degilseniz, baskalariyla etkilesime gecmek istemiyor olabilirsiniz.

bisiklet ortamı bana bu konuda çok sağlam imkân sunuyor(du). 30 üstü ya da 0'a yakın derecelerde birlikte 200 km'lik turlar yaptığın bisikletçileri bir nevi "asker arkadaşı" gibi görmeye başlıyorsun. hayvan gibi zor yokuşları kıçından soluyarak birlikte çıktığın insanlarla sonradan bunun geyiğini yapıp eğlenmek güzel. bir araya gelen bisikletçilerin hikâyeleri bitmez.

bir de insan insanı yolda tanır diye bir laf var ya, tükendiği noktaya yaklaştığında herkes karakterini ortaya serer. o da insanları tanımanın çok etkili bir yolu bence.

onun dışında da devam ettiğim iki film grubu vardı. biri hala online devam ediyor. buralar da birileriyle tanışmak için çok etkili.

bunlar haricinde geçmişten kalan arkadaşım yok.
hatta şu günlerde ne bisikletçiler ne de sinema gruplarından kimseyle görüşüyorum.
iyice yabanileştim. canım da istemiyor açıkçası.

yalnızlık aslında mükemmelliyetçilikle oldukça ilişkilendiriliyor. sosyal ilişkilerinizde kusursuzluğu, çok ilgi çekici karakterlerle buluşmayı, birinin ısrarlı bir şekilde sizinle ilgilenmesini vs bekliyor olabilirsiniz, yazdıklarınızdan bu şekilde yorumladım. Öncelikle insanlarla iletişiminizi gözden geçirip, iletişim hatalarınızı incelemenizde fayda olabilir.

Yalnızlık tek başına kalmak değildir. Arzu duyduğunuz sosyal bağlarla, gerçekte kurabildiğiniz sosyal bağlar arasındaki mesafe ne kadar çok ise yalnızlık o kadar artar. Tek başınalık ise kendi ile kalabilme, kendi kendine mutlu olabilme yetisini geliştirmiş insanlarda bulunur.

Naçizane tavsiyem önce kendi kendinizi mutlu edin, kendinizden sıkılmayacak bir hale gelinceye kadar kendinizi geliştirmeyi deneyin. Sevdiğiniz, anlamlı bulduğunuz şeyleri yaparken illa yolda benzer ilgi ve isteklere sahip insanlarla tanışacaksınız.

Ülkemizde gerçekten sosyalleşmek oldukça zor ancak sosyalleşmek her insanın yemek yemek, su içmek gibi ihtiyacı. O yüzden ihtiyacını çektiğiniz şeye dönüşmeye çalışın insanlarında sizin gibi sosyalleşmekte zorlandığını düşünüp daha fazla iletişime açık olun, cesaretlendirin, merak edin, sorun, davet edin. hayatınızdaki her şey siz davranışlarınızı değistirdiğinizde zaman içerisinde değişir.

Genelde çift olarak kabul görmek için evleniliyor. Toplumumuzda evlilik çok saygın bir kurum. Bazı haklar elde ediliyor nikahla.

Çok söyleyecek şeyim var ama size yakın düşüncelere sahibim, başka bir ülkede olsam büyük ihtimalle evlenmez ama çocuk yapardım. Kadınım bu arada.

Türkiye’de legal olarak cift olarak kabul edilmenin tek yolu bu oldugu icin. Civil unionship gibi bir düzenleme yok bizde. Ayrica zaten birlikte yasiyoruz ancak türkiye/amerika/belcika arasi gidip gelmeli bir düzenimiz var ve evlilik olmadan aramizdaki bagi legal olarak kanitlamak, gecici ziyaret vizelerini ayarlamak oldukca zor. Bir yandan bu evlilik isini bu kadar büyütenleri de anlamiyorum cünkü evlilik sizin ondan ne anlayip nasil yasadiginiza bagli olan bir kavram. Mesela biz su anki hayatimizdan daha farkli bir hayat yasamayi planlamiyoruz. Su an zaten yilda 1 kere kendi basimiza, 1 kere de cift olarak farkli sehirlerdeki ailelerimize ziyarete gidip 5-6 gün kaliyoruz, bayram seyrandan bagimsiz olarak. Akademisyen oldugum icin soyadim önemli, evlilikle de degistirmeyecegim. Partnerimin benden önce de yasadigi evde, onun ve benim önceki evimden getirdigimiz esyalarla yasiyoruz. Amerika’ya temelli yerlesene kadar bu da degismeyecek, sirf nikah yaptik diye ev düzmek ikimize de sacma geliyor. Kisacasi mesele biraz da kafada, atilan imzalardan ziyade. O imzayi atmadan beraber yasarken de söylediginiz sorunlardan muzdarip olabilirsiniz. Mesela partneriniz evlenmeden beraber yasarken de ailesine cok düskün olabilir, iliskinize onlari dahil edebilir. Bizim sürec durumu: 3 senelik iliski, gecen yaz yapilan evlilik teklifi, Eylül sonundan önce (o tarihte ben Amerika’ya dönüyorum cünkü) gerceklesmesi gereken nikah.

birlikte yaşıyorduk evlenmek gibi bir düşüncemiz yoktu. Yurtdışına gitmeye karar verdikten sonra evlilik işlerimizi kolaylaştıracağı için evlendik. İmza dışında tek değişen ailelere karşı daha sorumlu hissediyor oluşumuz sanırım.

Ben ha birlikte yaşadım ha evlendim diyerek evlendim.
Bir arkadaşım da darklı bir şehre taşınmışşlardı sevgilisiyle; şey demişti: bir kaza geçirsem sevgilimi muhatap almayacaklar ama eşim olsa direkt ilgili kişi olacak. O yüzden evlendim.

yazacaklarımı yukarıda hep yazmışlar kobuzcu+1 r evolution+1

Devletin seni resmi olarak tanıması ve haklarını korumaya alması. Sizin beyaz yaka Coolluğuyla reddetme imkanına sahip olduğunuz evlilik, kadınların çoğu için hakları adına bir güvence.

o kadar büyütülecek bir şey yok zaten, altı üstü bir nikah akdi.

siz de çok haklısınız evlilik sözleşmesinden tiksinmek için sayısız neden mevcut arkadaşlara da katılıyorum. ben de nişanlıyım ve sosyal yaşantım nikahsız yaşamayı sorun etmeyecek durumda olsaydı resmiyete dökmezdim işi. kolay yol+1

hayır ama umarım burayı en kısa zamanda editleyebilirim :')

"hayatı berbat" noktasından başlamıyor ama yolunda gitmeyen bir hayat akışı sırasında zor kararlar veren, büyük işler başaran ve hep mücadele eden bir insanın hikayesini görmek isterseniz ebru baybara demir ismini araştırabilirsiniz. benim de yeni izlediğim, hikayesini anlattığı video da sözlükteki başlığında paylaşılmış www.youtube.com

bir de "her şey çok güzel akıp gitti" gibi bir hayat (bence) yoktur, bu tür hikayelerde insanlar hep zorluklar yaşar ve mücadele ederler, orada da gerçekçi olmak gerektiği kanaatindeyim.

Bir arkadaşım 35 - 40 arasında bir yerde ölüp kalacaktım demişti. Bütün gece içip hiç olmadık bir yerde uyanıyordum vs. dedi. Bir işi varmış ama nefret ediyormuş. İşteyken Ciğeri patlamış ve hastaneye kaldırılmış. Sonra iş yerinden izin almış derken linkedin' de bir iş görmüş hiç umudu yokken başvurmuş ve kabul almış. O sıralarda hoşlandığı hatuna açılmış hatun kabul etmiş. Kadıköy' de üst komşum oldular çok tatlı bir çift. Çocuk benim per perişan halimi görünce çok normal abi benzer durumlardan geçtim korkma demişti.

lisedeyken bir ara çıktığım, benden 5-6 yaş büyük olan eski erkek arkadaşlarımdan biri, bira karşılığında barlarda fedailik yapan (eski basketçiydi), sağda solda uyuyan, uyuşturucu fazla olmasa da çok fazla alkol tüketen, herkesin işsiz güçsüz, "bir gün bir kenarda ölüsünü bulacağız" diye endişe ettiği, tipi düzgün olduğu için bazen günde 2-3 kızla takılan, çalışmayan, ondan bundan otlanan falan biriydi.

30 yaşında annesi bir tanıdık vasıtasıyla bir havayolu şirketinde işe soktu.
apron görevlisi falan gibi bir şey olarak çalışmaya başladı.
şu anda 41 yaşında, çelebi'de ceo olma yolunda ilerliyor.
almanya'ya transfer edildi.
10 bin küsur euro falandı maaşı iki yıl önce.
şirketin tuttuğu gayet güzel bir dairede yaşıyor isveçli kız arkadaşıyla.

anlattığı kadarıyla kendi karakterine çok uygun bir iş yapıyor gerçekten.
ve işini de iyi yapıyor.
ama söylediği şey, "eskiden bar köşelerinde sulu bira içerdim, şimdi pahalı gece kulüplerinde pahalı içkiler içiyorum.
eskiden taksim'de onunla bununla takılırdım, şimdi geceliği bilmem kaç euro olan escortlarla takılıyorum."
kendine göre aynı serseri hayatı yaşamaya devam ediyor yani.
ama son derece de mutlu.

kız arkadaşı istiyor diye çocuk denediler, olmadı.
"ben baba olacak adam değilim zaten, böyle yaşamayı seviyorum" diyor.

türkiye'ye geldikçe hâlâ görüşürüz, çok da severim.
arada bir face'ten falan haberleşiyoruz.

uzun bir aradan sonra farklı bir yere geldim. İyi geçiyordu ne guzel , ta ki bu Samsun'daki olayı izleyene kadar.
Şimdi de uyumaya çalışıyorum tabi uyuyabilirsem.
Sizin nasıl?

eşimle 12. sevgililik :) yıl dönümümüzü kutladık. şimdi oyun indiriyorum 112 operator diye onu oynayacağım :)

Spacevan +1

Aletli pilatese gitmeyi düşünüyordum, kendimi korumak için savunma sporlarına başlamaya karar verdim, brazilian ju jitsu kursu buldum evime yakın, yarın görüşmeye gitcem inş.

WandaVision izledim, Marvel dünyasına yabancı olduğum için tad alamadım. Gecem böyle geçti.

Misafirlerimi gonderdim. Online kurs için bekliyorum. Siz de değerlendirin bu sokağa çıkma yasaklarını .

Bu hafta yeni işime başladım. İş konusunda ilk defa bu kadar mutluyum.
Özel hayatımda pek bir şey yok.

bu ufolar yüzünden kısmet kapanıklığı var videosunu izliyorum

yaşıyorum hele kabinde farklı açılardan koyulmuş aynalardan kendime arkadan ve yanlardan bakınca ulan ben ne şekilsiz çirkin bir herifmişim bu kıyafet güzel olsa nolur diye bırakıp çıkmışlığım var.

Çok. Ben takılmıyorum artık. Eskiden kafam bayağı takılıyordu ama.

Bende de var bu. Nefret ediyorum deneme kabinlerinden. Ayrıca pis geliyor ve hemen terliyorum.

kendimi bildim bileli yaşarım.
çok fenadır.
işin kötüsü insan kendini aynada beğenmiyorken, üzerine giydiği bir şeyi de yakıştıramıyor.
alışveriş keyfini mahveden bir şey.

Ben alışverişleri hiç sevmiyorum kendimden nefret ederek sonlanıyor hep :(

gabe+1
cevaplara cok sasirdim.
magaza ici aynalarda, kabin aynalarinda harikayim tek kelimeyle :))
keske ev aynalari da oyle olsa diyorum ben de

berbat hissediyorum, bi de aynı dipte olduğu için iyice gözümü kanatıyor, kazank giyip çıkartınca vs yüzüm kızardığı, saçım başım dağıldığı için koşarak eve kaçasım geliyor.

cevaplara ben de çok şaşırdım aksine deneme kabininde kendimi daha çok beğeniyorum Işık daha güzel gösteriyor cildimi. Evim çok aynalı ve çok aydınlık asıl evde aynalara baktı mı moralim bozuluyor.

kapitalizm bunu dusunmustur kanka bence. sorun sende olabilir :D

Mağazada aynalar hafif içbükeydir genelde, bu sayede daha zayıf ve daha uzun görünürsünüz. Kıyafetin daha çok yakıştığını hissedersiniz, belki de bu yüzden ve ışık etkisiyle yüzünüz değişik görünebilir.

Yok.
Bazen memlekete gittiğimde denk gelir öyle. yağmur fırtına dev gibi dalgalar rüzgar. Korkunç olur. Öyle zamanlarda kendimi sağlama alıp izlemek çok keyifli gelir. Doğanın gücünü görmek fark etmek değişik bir his. Evet iyi geldiği oluyor ama şu an öyle Bir Arzu yok.
Onun yerine mükemmel bir balık meze tabağı ile müzik eşliğinde zamanı geçiriyorum

son zamanlarda bende de var bu. uyurken gök gürültüsü ve yağmur sesleri açıyorum. hatta o an çok ilkel bir çağda bir mağarada yattığımı; bu seslerin, karanlığın, şimşeklerin parlaklığının vs bir mağara adamı için ne gibi hisler yaratabileceğini düşünüyorum. simülasyon gibi.

Karadeniz’e gittiniz mi hiç, o korkunç yağmurların sellerin olduğu zamanları çok yaşadım. Gözümün önünde eve yıldırım düştü. Hayatımda hiç öyle şimşek sesleri duymadım. Karadeniz de yağmura yakalanmak korkunç. Ankara’da yaşıyorum evimiz en üst katta. Gök gürleyince çok korkuyorum. Evimizin üstüne yıldırım düşecek diye. Yağmuru severim ama tüm aile fertlerim ve sevgilimin evde olduğunu bildiğimde.

Daha birkaç saat önce aynı şeyi düşündüm. Şöyle şakır şakır bi yağsa keşke, süper olurdu.

Evet ama hava ılık olacak. Bu sene çok üşüdüm yeter artık soğuk.

arada gökgürültülü yağmur sesi açıyorum spotify'da...

Oradan anca 12 15 yaş aralığı kız arkadaş yapar. Kız kullanıcı adı olduğu kesin mi? Yani bariz bir kullanıcı adı mı? Bence gerçek kız değildir çünkü kızlar 12-15 yaş grubundan sakınmak için özellikle kamufle olmak istiyor. Belki erkek arkadaşı goygoy amaçlı kız gibi görünmek istemiş olabilir.

eğer warzone oyunundan bahsediyorsan arkadaş listesini görebilirsin. oynadığı kişi kadın olabilir böyle bir olasılık var ama flört için değil belki birbirlerinin kıçını kurtardıkları için, birlikte oynamak zevk verdiği için oynuyorlardır. eğer bahsettiğim oyunu oynuyorsa tek başına çekilecek çile değil çünkü. biriyle oynamak daha zevk veriyor.

call of duty'den kiz dusurup seni aldatiyorsa tebrik etmelisin bence. muhtemelen hayattaki en buyuk basarisi olabilir.

Arkadaslar ben bu oyunu hic bilmedigim icin cevaplarinizi da yorumlayamiyorum acikcasi. Yani burasi kiz dusurulecek bir oyun degil mi, bunu mu anlamaliyim?

eski kiz arkadasimla vietnam gorevi sirasinda tanismistim. karargahindan ayrilirken yanina neler aliyor, onu da ogrenmeye calisin. hicbir yer tekin degil...

@balpolen oyunda mikrofon açıp konuşabiliyorsun. Ama ortam öyle sevgili yapayım gibi bir ortam değil, taktik yapmak amaçlı. Bana oyunda sürekli rus, alman falan denk geliyor her zaman türk de denk gelmez. Yani kısaca evet call of duty kız düşürülecek bir oyun değil. Ama pubg denen oyunda kız düşürebilmesi yüksek ihtimal.

Tamam, cok tesekkur ederim. Bir de onun agzini yoklayayim bakalim ne diyecek

call of duty gibi bir ozunda birbirlerini bulup asik oldularsa sevenleri ayirma cik aradan derim :)

www.instagram.com şöyle takılmadan öleceğim için çok üzülüyorum.

Büyük ırk kedilerden birini kucağıma alıp sevip öpmeden ölürsem mezarımda ters dönerim vallahi. Bir kaplan yavrusunu sevsem ne olur ki:(

Yazmak için giriş yaptım; Belçika' da bi' maraton var 3 bira markasının düzenlediği. Bi' bira fabrikası içinde başlayıp diğerinde bitiyor. Önümüzdeki yıllarda katılmayı planlıyorum, hayal değil hedef diyeyim. Yapamadan ölürsem cidden üzülürüm.

kuzey ışıklarını canlı görmek

@Mor bembombom

Kemer - Adrasan civarları denizden gün doğumu izleyebilirsin

yurtdışında yaşamak. çocukluğumdan beri almanya ve rusya'nın bende yeri hep ayrı olmuştur ama "burada yaşamak isterdim" diyebileceğim ülke sayısı hayli fazla. çok fark etmez.

benim için bu durum sadece "türkiye'de yaşanmaz" ile açıklanabilecek bir şey değil. küçük yaştan beri isterim. daha 9-10 yaşındayken artık ne gördüysem, ne olmuşsa norveç diye tuttururdum mesela. yağmur yağınca çok hoşuma giderdi, "norveç'te çok yağıyomuş, demek ki burası şimdi norveç'e benzedi" diye düşünüp mutlu olurdum. konu yaşam standartlarıyla, ülkenin geldiği noktayla alakasız. 15 yaşındayken ne bilecektim siyaset falan? yine de avrupa'da yaşamak istiyordum.

işin komik yanı iyi düzeyde ingilizcem var, rus dili ve edebiyatı öğrencisi olarak birkaç yıl içinde rusçam da hayli düzgün olacaktır diye tahmin ediyorum. almanca oturup çalışmadım ama temelim var. peki buna rağmen elde ne var? sıfır. ne yapıyorum? hiçbi şey. iş güç, tecrübe? yok. çimenlere uzanıp puşkin şiiri okumuştum bi kere okulda arkadaşlara, video ve fotoğraf çekmişlerdi, gülmüştük. yeteneklerim bununla sınırlı. türkçeyi doğru konuşamayan fırıncı gidip isveç'te pizzacı açıyor, biz ankara'da ezik ezik dolaşıyoruz. bazen diyorum keşke çocukluğum daha çetin koşullarda ve aile ortamında geçseymiş, keşke "az buçuk kültürlü, yabancı dili olan ama başka bir şey beceremeyen beyaz yaka adayı vasat üstü anadolu lisesi öğrencisi"nin yurtdışına çıkma şansı EN DÜŞÜK tip olduğunu zamanında öğretselermiş bana.

bunun acısını ve bir nevi ezikliğini çok hissediyorum. yurtdışında yaşayacağıma da inanmıyorum açıkçası ama inancımı kaybedersem hayatımı çok negatif etkiler, bir sürü şeyden keyif almamaya başlarım. o yüzden aklımın bir köşesinde "belki olursa" diye düşünmeye devam ediyorum.

bu arada yanlış anlaşılmasın, "gidince hayatım kurtulacak" veya "burası bok, orası süper" şeklinde bir yaklaşımım yok. kısa süreli seyahatlerimde türkiye'yi özlediğim, yurtdışında olduğum için çok zorlandığımı hissettiğim, beynim yabancı dilde iletişim kurmaktan pelteye döndüğü için farkında olmadan aralara türkçe kelimeler serpiştirdiğim, gece 2'de hatay dürüm videosu izleyip ağladığım oldu hahaha. doyçland'da market fiyatları ucuz diye hayatın güllük gülistanlık olduğu şeklinde bir yanılgıda değilim.

diyorum ya merak işte, böyle büyüdüm ben, bunu yapamazsam eksik hissedeceğim. "bir an önce çıkıp gideyim" diye hiçbir şeyde istikrar sağlayamadım, iş verseler "yeaaa ben buraya alışırsam konfora alışırım, bi daha gitmek istemem" deyip reddedecek oldum hajdfdjdk tam bir gerizekalıyım. artık 75 yaşında, boş cüzdanla, elimde bir kağıt parçası ve sadece yabancı dil bilgimle avrupa'da iş ararım jdfjdk. dili bilsem nolcak başka bi numaram olmadıktan sonra, almanya'da herkes biliyo onu sonuçta.

kusura bakma lütfen yine bütün negatifliğimi ve pisliğimi duyuruya saçmış oldum, beni çok rahatsız eden ve üzen bir konu olduğu için yazdıkça yazasım geldi djfdkd

kısa süreliğine de olsa fil bakıcılığı yapmak.
evet.

İyi derecede bağlama çalmayı öğrenmeden ölürsem çok üzülüceğim valla.

aydan dünyaya bakmak. muhtemelen mümkün değil ama olsaydı süper olurdu.

Sigarayi birakmadan olursem cok uzulurum. Hatta sirf bu üzüntüden olebilirim.

bu başlığı gördüğümde

beni seven, sevdiğim biri ile çoluklu çocuklu dertsiz tasasız rahat bir yuva kurmadan üzülürüm demek istedim.

deyip, gidiyorum.

Rio Karnavali.
Yasliyken de olur, zamaninda gidemedik derim en azindan:) www.youtube.com

İnançsız 38 yaşında adamım. Eğer dinlerin söylemediği ama gerçekte olan bir amaç arıyorsan bunu bulamazsın. Çünkü amaç niyetten doğar. Niyet ise ancak farkındalık sahibi bir yaratıcı gerektirir. Buna inanmıyorsan aslında olasılıklar denizinde savrulduğumuzu kabullenmen gerekir. Amaçsızlık içinde en başarılının soyunu sürdürdüğü bir düzen var. Bu düzende başarılı olmana rağmen beyninin, empati yeteneğinin gelişkinliği nedeniyle üstüne koyacak bir şeyler arıyorsan bunun cevabı zaten yine hormonlarımızda. Dünya üzerindeki gereksiz acıları azaltmayı ana ilke olarak benimseyebilirsin. Çünkü hayatta en büyük tatminin bu yoldan geçtiğini göreceksin. "İsteyerek bir yükün altına girip onu taşımak ve bu vesile ile acıları azaltmak" Cennet için değil aklınla bunun en onurlu tavır olduğunu bulmak çok zor değil.

Bence "it's not about the destinaon, it's about the journey" yaşamak için yaşıyoruz. İlla dünya sonrası yaşam ya da dünyada büyük bir iz bırakmak gerekmiyor. Hayat diye bir düzen var, var oluyoruz ve sonra ölüyoruz. Amaç bu bence.

finansal bagimsizligimi sagladiktan sonra dunyadaki butun muzikleri dinlemek, filmleri izlemek, oyunlari oynamak ve kitaplari okumak istiyorum. tamam hepsi degil ama olabildigince cogunu, haha.

Hiçbir şey için yaşamıyoruz. Tesadüfen dünyaya geldik, anlamsız hayatlarımızı yaşayıp toprakta böceklere yem olacağız. Doğanın döngüsüne karışacağız.

Bunu kabullenemeyen intihar ediyor, bu minicik ve anlamsız yaşamdan bi şekilde keyif almayı başaranlar mutlu şekilde yaşıyor, hem kabullenemeyip hem de ölmeyi götü yemeyenlerse ekşi itiraf başlığında ağlıyor asfsf.

Hobileriniz, sevmek sevilmek, güzel bir şarkıya denk gelmek... İsteyen en ufak şeyde mutluluğu bulabilir ama anlam? Anlam yok.

Seviyoruz çünkü sevebiliyoruz ve oksitosin, seratonin filan salgılayıp mutlu oluyoruz bi süreliğine. Ockham'ın usturası güzel bir araç genel olarak. Bir şeyi en basit haliyle düşünmeliyiz. Karmaşık hale getirip cevabı olmayan sorularda boğulmanın ne yararı var? (Filozof olma hayaliniz varsa bilemeyeceğim lol)

Oncelikle 40 yasindayim bu tip muhabbetler acildiginda gulup gececek, soyleyecek iki cift lafi olmayacak tiynetle insanla 1 dakika daha uzatmam ve arkadasligi keserim yavastan.

Inancli biri olmama ragmen hayati tamamen bos buluyorum. Kalu bela derler o zaman ruhumuzun bu yasami istedigine inanilir, bir secim yaparak gelmisiz yani fakat tamamen bos beles cennette takilmaktan kaynakli bir ruh zirvalamasi olarak goruyorum dunyaya gidelim isteginde bulunmayi kendi inancim cercevesinde.

inancli biri olmama, burada oturup benim dunya gorusum hayatin isleyisinin nasil olduguna dair gorusum budur desem cok tuhaf karsilanacak bir hayat gorusum olmasina ragmen zerre spiritualist degilim. inancli olusum tamamen kendi icimde ikna oldugum Allahin varliginin kesinliginden geliyor bu hayati cennet sevdasiyla yasayan sofilerden degilim.

Cennet anlayisimi da black mirror'un bir bolumu cok guzel vermisti.

Neyse hayat bos, bir manasi yok. Insan olma deneyimini yasamak icin burdayiz sadece.

İnançsız bir insan mutlu olmak için yaşar. Mutluluğu başka bir dünyaya bırakmaz, bu dünyada yakalamaya çalışır. Klişe olabilir belki ama sabah kalkınca ilk aklına ne geliyorsa onun için yaşıyorsun. Aklına hiçbir şey gelmiyorsa hayatta basarabileceğin küçük hedefler koy, finansal yönden sıkıntın varsa onu düzelt, yoksa parayı kullanarak en çok mutluluğu nasıl yakalarım bunu düşün, gez toz ne bileyim. Arkadaş mı bulamıyorsun? Yeni arkadaş edin. İnsanları sevmiyorum diyorsan yapacak bir şey yok, o zaman bunalıma merhaba de.

güzel bir hayat yaşamak, keyif yapmak için, mutlu olmak ve insanları mutlu etmek için yaşıyoruz. öyle kendime has amaçlarım falan yok, kendime ayrılan süreyi güzel harcamaya çalışıyorum.

Bu sorunun cok degerli bir soru olmadigini dusunuyorum.

Ortaokul yillarimda "Insan Neyle Yasar?"i okumustum ve bu sorunun cok daha ustunde kafa yorulmasi gerekilen bir soru olduguna o vakitten beri ikna olmus durumdayim. Tolstoy ile yollarimi ayirdim, onun o hikayedeki degerleri benim degerlerim degil artik ama odagimda o soru hep var oldu. Neyle yasarim, neyle yasamaliyim?

Neden bu dünyada doğuyoruz? Neden ve nasıl öleceğiz? Sonunda gittiğimizde yanımıza hiçbir şey alamadığımız halde, kavradığımız her şey neden nihayetinde bize kalıcı mutluluk vermekte başarısız oluyor? "Mezarın cebi yok."

Her insanın bu sorusu vardır. Her din bu durumdan bahseder. Ve her felsefe ve inancın bu ikilem için bir açıklaması vardır.

Ancak hiçbir felsefe ya da din, insan bilincinin doğası, varoluşun temel doğası, doğum ve ölüm meselesi hakkında herkes için kabul edilebilir tam bir yanıt vermemiştir. Büyük teknolojik ve maddi ilerlemeye ve binlerce yıllık dogmatik dine rağmen, insanlar sadece şu soruyla kalır: "Evet‚ ama ... Ben neyim? "

Ilgini cekti mi? Bu sayfadan alinti,

www.mirrorofzen.com

Bu soruya dusunerek cevap yok. tatminsizligin sonu yok, ancak butun inanc ve dusuncelerin otesinde, eksik olmayan, dogum ve olumun otesinde, kimligin, varolusun, var olmayisin otesinde ne var diye merak ediyorsan, budizm ve zen, bunu kesfetmek icin var.

Facebookta bir damla zen diye ararsan haftada 2 kere bulusup zen pratigi ve muhabbet oluyor, katilabilirsin.

açıkçası ben de neden bulamıyorum. yalnız değilsiniz bu konuda. hiçbir zaman da bulamayacağımızı düşünüyorum. bence yaşamaya değecek şeyler birkaç güzel andan ibaret. birini sevmek, merak edilen bir yere seyahat etmek gibi. insan farkında değil, ama mutluluk üstüne yaşıyor. bunlardan biri gün içinde başıma gelsin de mutlu olayım diye bekliyor. bunun dışında hiçbir sebep yok sabah uyanmak için. bunlar da olmuyorsa zaten insan depresifleşiyor iyice.

bana eskiden çok saçma gelirdi ama tesadüfi bir şekilde burada varolduğumuzu düşünmeye başladım. yani burada olmamız için özel bir sebep yok, asla da olmayacak. yolculuk, hedefe varma şeyleri zırvalık bile olabilir duruma göre. bir anlam yüklemeye çalışmak çok zor. beklenti içerisine girerseniz de üzülüyorsunuz. kısacası boş küme gibi geliyor bana bu sorunun cevabı. yalnızca ölüm günü gelsin diye bekliyormuşuz gibi.

Gülüp dalga geçenler de garipmiş, anlamadım. Her insanın zaman zaman aklına takılır böyle şeyler.

Dünyaya gelmemizin bir amacı yok. Hepimizin ortak bir amacının olması için bizden üstün bir varlığın bizi yaratıp "Sizi şunun için yarattım." demesi gerekirdi. O zaman insanlık olarak tek bir amaç uğruna hep beraber çalışırdık ama böyle bir şey yok. Kendine bir amaç yaratabilirsin ama onu da sırf bir amacım olsun diye yaparsan o da bir kanadı kırık kalır.

Dünyanın en zor sorularından birisine burada yanıt bulamazsın.

Ayrıca genç yaşta düzenini kurduğun için biraz boşluğa düşmüş olman normal. Ben mesela ne kadar bu konuları düşünsem de senin kadar boşlukta değilim çünkü düzenimi kuramadım :)

Kısa vadeli (birkaç yıllık) hedefler de koyabilirsin kendine.

Camus de okuyabilirsin, tavsiye ederim.

29 yaşındayım
deistim
stranger in a strange land pozisyonunda yalnızım
istesem bir senede biriktirdiğim parayla 10 senelik bir eli yüzü düzgün araba alırım
bu sene hiç izin kullanmadım
yeri geldi haftasonu da çalıştım (ekstra para veriyorlar iyi oluyor)
ot gibi yaşıyorum
ama günler geçiyor, öyle geçinip gidiyoruz, bazen hüzünlü ve bazen mutlu, karışık
yalnız işimi iyi yapıyorsam, sorunları çat çat çözüyorsam, işimde en iyi isem, benden iyisi yok bu aralar

Ne desek bildik lafları tekrarlamanın ilerisine gidemeyeceğiz. Ya "farkında olsak da olmasak da, sınırlı benliklerimizin ötesine geçen, varlığın en derin temellerine kök salmış aşkın bir anlam var" diyeceğiz ya da "temeller"e ilişkin metafizik kurgulara dalmayı boşuna bir çaba sayıp "burada bulunuşumuzun nesnel bir anlamı yok, öylece bırakıldık dünyaya, onu nasıl anlamlandıracağımız da bize bağlı" diyerek işin içinden sıyrılacağız. Soruna nereden yaklaşırsak yaklaşalım, insan denilen organizmanın sadece yeyip içmeyle ayakta durmadığı kuşku götürmez bir gerçek. Yapıp ettiklerinin bir şeye değdiğini hissetmek istiyor insan. Sabahın ayazında yatağından fırlayıp, maddi uygarlığın vecibelerini yerine getirmek üzere sokakları dolduran çılgın kaynaşmaya bir köşesinden dahil olmak için bir yaşama nedenine ihtiyaç duyuyor. Bazıları bu "neden"lere dair net bir görüşe sahip ya da öyleymiş gibi davranıyorlar. Banka hesaplarındaki birikimleri mi, ahrette ulaşmayı umdukları ilahi mükafat mı ya da canları kadar sevdikleri başka biri mi?.. Çoğunluğu oluşturan diğerlerimiz ise henüz uğruna yaşanacak şeyin eksiksiz bir resmini çizmemiş kafasında, belki de öyle bir resim hiç olmayacak; daha önünde görülecek güzel günlerin olduğunu fısıldayan belli belirsiz bir umudun peşinden sürüklenerek hayatına devam ediyor sadece.

Kutsal Kitap'ta "Vaiz" diye bir bölüm var, tam da bu konuları işliyor. Hazır sırası gelmişken oradan sevdiğim bir pasajı paylaşmazsam çatlarım :D

Buyurun:

"Git, sevinçle ekmeğini ye, neşeyle şarabını iç. Çünkü yaptıkların baştan beri Tanrı'nın hoşuna gitti. Giysilerin hep ak olsun. Başından zeytinyağı eksilmesin. Güneşin altında Tanrı'nın sana verdiği boş ömrün bütün günlerini, bütün anlamsız günlerini sevdiğin karınla güzel güzel yaşayarak geçir. Çünkü hayattan ve güneşin altında harcadığın emekten payına düşecek olan budur. Çalışmak için eline ne geçerse, var gücünle çalış. Çünkü gitmekte olduğun ölüler diyarında iş, tasarı, bilgi ve bilgelik yoktur."

adam hakli.

kadına üzüldüm. dert anlatılır da hep ve sadeec dert anlatmak dert dinlemek cok yıpratıcı

Kadın haklı. Sürekli dırdır yapan kadın erkek boğuyor. İnsanın derdi olur tabi eşine anlatacak. Ama bazı adam cidden dırdır yapıyor. Kafa utuluyor.

Bu kadar bilgiyle bir şey diyemiyorum. Adam neye üzülmüş, üzüldüğünde içini dökmek istediğinde bu ilk aldığı tepki mi olmuş yoksa küçük şeylere tahammül edemeyip mutsuz olan bir insan mı? Her hikayenin iki tarafı vardır.

Bu kadarcık bilgiyle bir yargı oluşturmak doğru değil. Kadını tanımıyoruz erkeği tanımıyoruz, aralarındaki dinamikleri bilmiyoruz. İkisi de haklı mı değil mi biz karar veremeyiz.

adamın derdi bitmiyorsa kadın haklı
bik bik bik bik bik zırlayan erkek hiç çekilir dert değil.

iyi gün kötü gün denir evlilikte.
adam hep kötü günündeyse, çekilmez.

evlisiniz diye kadın adamın tüm derdini çekmek zorunda mı? ortada zaten sağlıklı bir ilişki yokmuş, devamlı kavga varmış. adam sürekli dert yanıyorsa kadın az bile söylemiş.

Ayril coco.

kadın haklı.
erkeğin kadına dert anlatma hakkı yoktur.

sürekli dert anlatarak evde 7/24 asık surat gezip sizin de moralinizi bozan bi eş varsa zor zaten. yeri geldi mi sizi düşünüp mutsuzluğunu belli etmeyecek, siz anlayacaksınız o anlatmadan falan. sürekli karşı tarafı da germek kötü. varsa sorunun çözümü elbet konuşulur. kadın haklı olabilir yani.

erkek arkadaşım mesai yaptığı haftalarda ne zaman telde konuşsak bana surat asıyordu. ben de en sonunda benim suçum ne o kadar yoğunluğun arasında 5 dk konuşuyoruz bari güzel şeylerden konuşalım enerjimiz artsın diyorum ama suratsızlığı yüzünden varolan enerjim çekiliyordu. mesaiye kaldıysan yöneticine çat, sürekli bir kişiye gerginlik yaratılmaz. gibi.

Çözümlü dertler vardır, oturur çözersin. Çözümsüz dertler vardır, kabullenip hayatına devam edersin. Devamlı dert, üzüntü, çözümsüzlük insanı bayar. Belli bir süre katlanır insan, sonra ya dinlemez ya da böyle tepki verir.

Demeseymiş daha iyiymiş ya da bu şekilde ifade etmeseymiş ama kendimden biliyorum ev arkadaşımla o kadar içli dışlıyız ki karı kocadan farkımız yok gibi. Bazen birbirimizi o kadar çok darlıyoruz ki kendi sorunlarımızla dertlerimizle, sonrasında bir süre iletişim kurmama kararı alıyoruz ve birkaç gün hiç konuşmuyoruz. Yani insan gerçekten karşıdaki kişinin negatifliğinden etkilenebilir ve bunu dile getirebilir. Daha kibar dile getirmek makbuldür ama sürekli kavga ediyorlar demişsiniz kibarlık sınırını aşmış olabilirler.

Sonuç olarak kadın gerçekten yorulmuş olabilir yukarıdakiler +1

bu durum bir kereye mahsussa adam hakli. he yok adam surekli negatif kasiyorsa, hep bir dertliyse, hep bayiyor bi turlu agzindan olumlu bi sey cikmiyorsa kadin hakli. hem de baya hakli. surekli olumsuzluk bayiyor insani. depresyonunuzu bulastirmaya ya da kendinize esinizden doktor yaratmaya kalkmayiniz.

Bana siz çok narin ve mızmız yapılısınız gibi geldi önceki soruları da hatırlıyorum. Ben ve erkek arkadaşım da zor günler geçiriyoruz mesela, iş yeri yüzünden, özellikle erkek arkadaşım çok mutsuz ve mutsuz olunca hiç çekilmiyor. 7/24 iş konuşmak ve sürekli olumsuz konuşmak bana bazen fazla geliyor. Onun derdi benim derdim, onun mutsuzluğu için dünyayı yakarım, ama bazen çok bunalıyorum. Ona da söylüyorum, bazen ben de enerjimi falan emdin diyorum. Ama ne o bana darılıyor ne de ben ona. Bazen ilişkilerde gerginlik olur. Yani bence net ifade etmiş durumunu, annenize küfretmemiş ortada bir saygısızlık yok, bunalma var. Böyle bir laf için anlık bir şey olduğu için darılmazdım ben.

consume responsibly diyorum.
ne karsidakini tuket, ne kendini. bir denge bulmak lazim

Kadın kocasını elinden tutup terapiye götürsün. Belli ki adam bunu çok düşünmüyor.

Böyle hayat geçmez, bunun kötü günle alakası yok. Bazıları her andan bir olumsuzluk çıkarmayı biliyor.

Oha.. Allah korusun. Bosanma yolları görünmüş. Tanımadan da evlenmemek lazım.

Dert anlatılır aşılır beraber ama hergün hergün olursa o iş olmaz

ya bu dünyada herkes herkesten sıkılabilir tamam da, bu tarz üslupları ben anlamlandıramıyorum.
yani şu diyalogu birbirini seven ya da en azından bir şekilde birbirinin varlığına katlanan iki insan arasında gözümde canlandıramıyorum.

bir insan çok karamsar olabilir ama bunu bir şekilde idare de edebilmek lazım.
ya da ne bileyim, "aman benim kocam/karım da karamsardır" diyerek hayata devam edebilmek lazım gibi sanki.
idare edilemeyecek durumdaysa da, artık profesyonel yardıma falan başvurulmalı zaten.

insan belli bir noktada eşine bunu diyebilir ama bence bu şekilde diyemez.
bu şekilde dile getirilen duygular bana sevgisizliği çağrıştırıyor.

Insan eşine bunu diyemeyecek de kime diyebilecek. "Olm bi sus, beni de yaktin kendini de, gel iki nefeslen, iki yürüyelim, temiz hava alalım" diyemedikten sonra ben ne yapayım? Karşımdaki de bana dese vallahi içim şişti ben de alınmam.

Sürekli yakınıyorsan normal. Sen onun derdini ne kadar dinliyorsun?

3 numara. başka seçenek düşünme. cevap vermen hata olur. cevap vermemen daha da sinirlendirir. boşver.

3

ite dalaşacağına yolu dolaş derler..

Ah ah aynı günü bekleyen biri olarak 3.

Engelle geç, koca avına çıkmış belli ki. İstemediğin halde engellememiş olman bile hata

3den baska secenek mi var ?

Eski sevgililer arasinda koca avina cikmis, en temizi tüm sosyal medya platformlarindan engelleyip asla dikkate almamak, vakit harcamamak.

Ben de buna benzer bir durumla sınanmıştım, bu tarz sembiyotik ilişkilerin bence kökten kesilmesi daha mantıklı. Yani ben direkt engellemeyi tercih ettim bana ulaşabileceği her yerden, kimilerine bu yol ergence gelebilir tabi ama durup durup bana bilenen, huzurumu kaçırmaya çalışan bir insanla konuşmaya devam etmektense ergen görünmeyi tercih ederim. İlişki desen ilişki değil, arkadaşlık desen o da değil. İntikam almaya, gururunu incitmeye falan bile üşenirdim yani.

3.

Koca avı+1

3 bence de

3 tabii ki.

3 tartışmasız

Erkek wc'ye bel fıtığı yazıp altına numarasını yazmak?

conta +1

3 tabi ki. Bir daha seninle iletisim kurmaya calisirsa ki calisabilir engelle kurma bence.

3 bile değil.

siz izin vermediğiniz sürece hiç kimse sizi tam tamına 7 yıl boyunca yoklayamaz. o yüzden sanki bu tablodaki tek dengesiz oymuş gibi düşünmeyi bırakıp kendi kendinize karşı dürüst olursanız (yurt dışına taşındım bahanesi değil mesela, gerçekten o iletişim kapısını kapatmak, tamamen sıfırlamak gibi hareketlerde bulunmadığınızı ve bunun nedenlerini düşünmek gibi gibi)hangi şıkkı seçmeniz gerektiği ortada zaten.

"Ben 3 numarayı seçtim ama sizin de fikrinizi almak isterim. Her ihtimalde çok eğlenceli olacak bana göre, zira egomu zaten arşa çıkardı kendisi. Yani haklı,benim gerçekten g*t*m kalktı ama sayesinde."

duyuru açma nedenini kendin yazmışsın zaten

7 yıl önce nasıl bitmişti

Kız şu anda kendini ezdirmiş durumda zaten. Ekstra bir şey yapmana gerek yok.

o like mevzusu yalan.. sırf millet alsın diye yapıyorlar.

@lcha hocam önceki kullanışımda premium almıştım, like'layanlarla eşleşip konuşmuştum. yalan değildi. bu sefer sayı anormal artınca emin olamadım.

Ingilizce disinda sadece turkce olacakmis okcupid ileride, bence kullanicisi cok artmis olabilir gercekten de.

tinder eskort ve trans yuvası olduğu için millet bir sonraki en meşhur alternatife geçiyor

@gabe h coud Rusya'da avlanacaksan taşraya, özellikle Sibirya taraflarına bak. Bu bizdeki bir erkeğe üç kız düşüyormuş geyiğinin az çok doğru olduğu yerler oralar. Moskova'da, St. P.'de falan bizdeki gibi sosyal ortamlarda bir erkeğe 200 gr. kız düşmese de bire birdir oran. Trans-Sibirya turu yaparken başıma öyle bir olay geldi ki bunu Türkiye'de bir erkek bir kadına yapsaydı kıyamet kopardı, sosyal medyada haftalarca konuşulurdu "Türkiye'de kadın olmak çok zor. İdam cezası geri gelsin." diye. Yataklı vagonda yatağıma girdi kız ben uyurken. Panikle kalktım, boynumda bir kız var. :)