Sağlıklı bir toplumda yeri olmayan insanlar, o yüzden sevmiyorum ben. Kendilerine verdikleri zararı geçtim, çocuklarını da aynı şekilde besleyen insanlığın geleceğini tehlikeye atan tipler hepsi. Şişko bir insan gördüğümde 50 metre ötedeki markete arabasıyla giden bir insan profili oluşuyor zihnimde.

30 kg verdim. şişmanken yaşadığım sıkıntıları, insanlar tarafından yaşatılan mutsuzlukları, hüzünleri anlatsam ağlarsın. insanlar . çok acımasız ve çok cahil maalesef

şişko insan benim için 7/24 diyet yapıp gram gram ne yediğini hesaplayan, yediğinin her kalorisini yakmaya fikslenmiş obsesif kompulsiften daha iyi bir arkadaştır.

hayatımın hiçbir bölümünde kilolu insanlara şurada yapılan muameleyi yapmadım, bununla da gurur duyuyorum. kendim obez değilim, zayıf hiç değilim, ama zayıf olmadığım için bastırılan 165 boy 45 kilo dayatmasının ceremesini çektim. neyse ki ergenlikten sonra özgüvenim oturdu da 154 boy 52-55 kiloyla mutlu mesut yaşadım :)

ama obez çocukların ailelerine bakış açım baya gaddarlık düzeyinde.

İnsanların şekilciliklerinden dolayı.

Çok yakın arkadaşım oldu kilolu ve bana hiçbir olumsuz yargıyı çağrıştırmıyor. Kimse kimsenin estetik yargılarına göre olmak zorunda değil. İradeyi etken kılan güdü ne? Salt sağlık mı? Hiç sanmıyorum. Estetik olarak kabul gören genel geçer kurallar da oldukça etken. bunu kim belirliyor?

Çok şekilcisiniz harbiden. Ben de bu zihniyetten tiksiniyorum.

Yıllardır 36-38 beden aralığında değişen kadın kişisiyim. Ve bana bunu yazmak zorunda bırakan yargılara da nefret kusuyorum.

Gayet kabalık ediliyor haklısın. Nedeni öncelikle cehalet, düşünme tembelliği, ve korku. Çok sık rastlıyorum, çoğu insan şişmanların %99'unun sadece boğazlarına düşkün oldukları için şişman olduğunu düşünüyor. Bir sürü insan boğazına düşkündür, ama metabolizman genetik olarak yavaşsa, ya da hareketsizsen diğerlerinden daha fazla kilo alırsın.

Fazla yiyen insan sağlığı için kötü iş yapıyor kabul, ama insanların büyük çoğunluğu zaten sağlıklarına 100% dikkat etmiyor. Spor yapan, tamamen iyi beslenen, sigara içmeyen, alkol çok az kullanan, uyku düzenine dikkat eden...vs böyle şeylerin hepsini yapan insan zor bulursun. Düşünmüyorlar ki, "O kilo konusunda hata yapıyor, ben de bu." Kendi hatalarını yok sayıp karşıdaki kilolu insanı sorumsuz diye sevmiyorlar. Tuhaf.

Ama en önemlisi bence korku. Farkında olduklarını bile sanmıyorum. Bilinçaltında "ya ben de kilo alırsam?" korkusunun tepkisi. Yaşlılıktan korkan insanlar da yaşlıların etrafında olmayı sevmez mesela.

Şahsen tek bir şeyi kabul etmiyorum, o da çocuklar kilolu olunca. Çocuklar da sağlık problemleriyle kilolu olabilir onlar ayrı, ama ilkokulda bir arkadaşım vardı örneğin, aşırı kilolu, hala daha annesi okul çıkışı çocuğu fast food restoranlarına götürüyordu (çocuğun öyle bir isteği yoktu bile), çocuğun sosyalleşmesi için de keman dersleri aldırdılar. Oysa çocuğu spora yönlendirseler kilo verirdi, daha sağlıklı olurdu.

aşırı kilo insanın bünyesinin dengesini bozuyor hem sağlıksız oluyorlar hem de bazı yerlerde ideal kilolu olanlara engel oluyorlar. otobüste 2 koltuğu kaplıyorlar en basitinden... ( lafım hastalığı olanlar dışında yemek yemeyi alışkanlık edinen ve spora 1 dk bile harcamayan kitleye)

Genel geçer estetik anlayışına fazlasıyla takılmış olan insanların hede hödösü işte. Özgüvenlerine saygı duymak lazım şişmanlara nefret besleyenlere çünkü ekstrem bir durum olmadıkça şişman bir adam kafasına koyup zayıflayabilir ancak o özgüven bombalarının oldu da başına bir iş geldi ve kötürüm olarak kaldılar(tabii kimsenin başına böyle bir kaza gelmesin). O zaman ne hissedecekler?

Zaten toplumumuzun bu kadar nefretle nasıl ayakta kalabildiğini de anlayamıyor, hayretler içerisinde izliyorum. Dışlayınız efendim, onu dışlayın bunu dışlayın bir insanın duyguları, düşünceleri, fikirleri hiç umrunuzda olmasın o zaman sağlıklı toplum hedefimizi başarıyla gerçekleştirmiş olacağız işte. Şekil şukul toplumu.

insanlari fiziksel ozellikleriyle degerlendiren kisilerin karakter olarak zayif tipler oldugunu gozlemliyorum hep etrafimda. siskin bir egolari ama onun altinda yillar icinde biriktirdikleri eziklikleri oluyor. cogu da disaridan kendine hayran gibi gorunse de yalniz, sevgisiz, kompleksli insanlar oluyor. bir baskasini asagilayarak, kucumseyerek kendini yuceltmeye calisiyorlar. birilerinin onlari begenmemesinin acisini baskalarini begenmeyerek cikariyorlar. bu sadece kilo meselesi degil. biriyle sisko diye dalga gecen kisiyi, ay aptal, iy zevksiz, bogk tipsiz, fakir vs. derken de duyabilirsiniz rahatlikla. bunun ne kadar sig bir davranis oldugunu idrak edememeleri ise komik aslinda.

herkes kafasinda ideal ve ideal olmayan ayrimi yapar. ama bunu bahsettigim seyler uzerine kurmak, aksi bir ornege denk geldiginde apir sapir atip tutmak kotu asil. kilo konusu disinda o kadar cok ornek verilebilir ki. mesela kedi sevmiyor diye yerin dibine sokuluyor biri. kediye zarar vermis mi hayir, ama sevmiyor iste. yok ben seviyorum herkes sevmek zorunda. basortusu takiyorsa yobaz diye asagilaniyor. taniyor musun? hayir. belki dunya tatlisi bir insan. icki iciyor, ot iciyor, ise yaramaz. belki topluma senden benden faydalidir, ne biliyorsun. extrem spor yapiyor, gerizekali dusecek olecek. belki ondan keyif aliyor, gerizekalilik bunun neresinde? vs. vs. yani bu deger yargilari meselesine geliyor hep. bana benzeyen sahane, digerleri tukaka.

kilo konusu ozelinde; evet sagligi icin iyi degildir, cartdir curtdur da o gobeginin altinda beni oldurmeye calismiyorsa bana ne? bu ona kotu davranmak icin nasil sebep olabilir anlayamiyorum gercekten. fit bir adam daha cok ilgimi ceker evet ama bu estetik algisi bile sahte aslinda. diger insanlara kibirle, kucumsemeyle yaklasan insanlar kendi evlatlari icin de toplum icin de cok daha zararli kanimca.

insanların fiziksel durumlarına göre kötü davranan herkes teker teker benimkini yesin açık ve net söylüyorum gidin kafanıza sıkın, mümkünse üremeyin.

şu ayrımcılık sigara içenlere yapılmaz mesela. hatta sigara içenler "zararım kendime size ne?" bile der. sorun sağlık değil. o yüzden tembeller, sağlıklarını düşünmüyorlar gibi bahaneleri bir kenara atalım.

ha bir de sisman kotu cunku kendisine bakmiyor, usengec, iradesiz vs. diye birini yargiliyorsaniz, ayni sekilde iradesiz, kendisine bakmayan, sagligina ozen gostermeyen ama bir sekilde sismanlamamis insanlari da yargilamaniz gerekir degil mi? mesela gece gec saatlere kadar ayakta kalan kisileri, kilosunun 1.5 kati kadar protein almamis olanlari, her gun duzenli spor yapmayanlari, gunes kremi surmeden disari cikanlari, sigara icenleri, meyve yemeyenleri, duzenli balik tuketmeyenleri vs. vs.

ön edit: bir çoğunuzun amına koyim, nal gibi olmuş egolarınızı da köpeklere siktireyim.

kilolu bir adamım. 180 boyum var, kilom da 0.1 ton.
sağlıklıyım, en ufak bir rahatsızlığım yok. yemek yemeyi çok severim ve sevmeyenim de azdır.

ama görüyorum ki bu duyuru ahalisi gerçekten halen ergen ve bazı şeyleri aşamamış insanlar.
enteresansınız gerçekten. orada burada şekilcilik diye atar tutarsınız, ırkçılık, dini tercih falan filan dersiniz, sonra "şoşmon odomlo konoşmom". ya aferdesin de sendeki bezelye kadar beyni sikeyim ben. ne kadar hümanist sevgi kelebeğiymişsiniz siz ^_^

Ben şişmanlığın (eğer hastalıktan (obeziteyi hastalıktan saymıyorum yalnız burada), ilaçtan vb. değilse) açgözlülüğün sonucu ortaya çıkan bir durum olduğunu düşündüğüm için "şişmanlık"tan hoşlanmıyorum.

Şişman insanlara karşı bir sempatim de antipatim de yok ama açgözlü olduklarına dair önyargım var ve onları şişmanlığı tercih ettikleri için anlamakta zorlanıyorum.

Tercih olarak görüyorum çünkü kimse birdenbire şişman olmuyor, o noktaya gelene kadar minik minik kilo alıyorsun. Umursamayınca (çocuklukta anne babanın umursamaması sonucu da olabilir bu tabi) şişman oluyorsun. Bir nevi şişmanlığı tercih etmiş oluyorsun. Tembellik bir tercih.

Edit: Yalnız kime "şişman" dediğimiz de önemli. Ben bayağı sağlıksız olan şişmanlıktan bahsediyorum. Tombişlik ise güzel bir şey.

Edit 2: Ben cevabımı şöyle düzelteyim: Açgözlülükten şişmanlayanlardan hoşlanmıyorum, diğerlerine bu konuda bir şey yapmak istemiyorlarsa kızıyorum. Kalanlara sempatim de antipatim de yok. Birine şişman diye "güzel değil" dediğim hiç olmadı, ama çok zayıf diye "güzel değil" dediğim oldu.

ya bu ne kadar igrenc bi algıdır, önyargılı yaklasımdır?
kilolu insan cok yiyen iradesiz insan degildir arkadaslar. bu işin bisuru faktoru var, genetigi var, hastalıkları var, stres bile kilo yapıyor bazı insanlarda.
bir erkek arkadasım vardı, cocuk 3 yıl öncesine kadar gayet normal bi kilodaymıs ama ben onu tanıdıgımda baya obez sınırına yakındı goruntu olarak. boyu 1.85 falan, kilosu ne kadar bilmiyorum ama en asagı 120-130 vardır. cocukla yemek yerdik, benden az yerdi. baslarda cok samimi degilken, baya saglam yiyordur diye dusunuyodum yok arkadas, abur cubur da yemiyor. sonra biraz daha samimi oldukca, sordum, doktora da gitmiş, kan hormon degerlerinde hiç bi anormallik bulamamıslar. cocuk da bunu inanılmaz stres yapıyordu falan.
o yuzden insanlar hakkında yargıya varmadan biraz daha merhametli olun, bizi hayvandan ayıran özelliklerimizin farkına varın. sadece goruntuye gore insan sececeksek ne farkımız kaldı hayvandan?

Şekilci olmayın millet, insanları dış görüntüleriyle yargılamayın

bir arkadaşım söylemişti, kilolu insanlar bence tam bir salak isteseler kilo verebilirler diye. keşke o gün sırf bunu dediği için kendisiyle irtibatı kesseydim. neyse bence kötü insanlar çok var. empati kuramayan insanlar çok fazla. bir de çok şeyindeymiş gibi kendisine ve çocuklarına zarar veriyor falan diye saçmalıyorlar.

şaka yapmıyorum; tam olarak çiğ insanla olgun insanı ayırt etmek için bu konudaki fikirlerini sorabilirsiniz.

çiğ insan "çok yiyo da kilo alıyo, hepsi ölsün" gibi bir yorum yapabiliyor.

psikolojik sorunlar sebebiyle 110 kiloya dayandığım dönemde etrafımdaki insanların değişimini gördüm. insanların bu kadar su katılmamış orospu çocuğu olabileceğini tahmin edemiyordum. ama maalesef ne orospu çocukları var...

ben halen bir insanı sırf kilolu, şişko, balık etli, dombili, çiko diye sevmediğini iddia edenlerin ilgi orospusu olduğunu düşünüyorum. başka mantıklı bir açıklama yok çünkü.

Dediğin konsepte dahil değilim. Şişmanlık arkadaşlık için bir kriter değil ve nefret duygusu beslemek de saçma.

Ama şişman olduğu için tercih edilmediğinde bundan dolayı sağda solda zırlayan, hatta iradesizliğini toplum beğenisine karşı bir dik duruşmuş gibi pazarlamaya çalışan tiplemeleri dalgaya alırım.

Hele hele "çok güçlü olduğum için erkekler benden korkuyor" balık etlilerini tefe koymak ayrı bir keyif.

@arnold: aga bunun işte zayıflıkla şişmanlıkla alakası yok. bu tamamen karakter. o kadın zayıf olsa "çok güzelim ve bu sebepten hiçbi erkek bana kolay kolay yanaşamaz" diyecekti o kadın.

Tabi, şişmanlık bahanelerden biri. Demek istediğim, zaten konu şişman düşmanlığı değil.

adamlarin kendisine saygisi yok ben niye saygi duyayim ki?

Sismanlara karsi bir nefret falan oldugunu sanmiyorum. Sisman bir kadinla sevgili olmayi reddetmek de gayet normal bir sey, insan neden hoslanmadigi biriyle sevgili olsun ki?

"Arkadas dahi olmam" mevuzusuna bir fikir yurutemiyorum, sisman-zayif, uzun-kisa, sarisin-esmer herkesle arkadas olurdum. Sisman biriyle surekli takildiginda genelde yeme icme aliskanligi da sana bulasmaya basliyor, bu yuzden arkadas olmak istemiyor olabilirler.

"Kimse kimsenin estetik yargilarina uymak zorunda degil" buna zaten karsi cikacak kimsenin oldugunu sanmiyorum, genel estetik algisina pekala uymak istemeyebilirsin, o zaman da karsi cins tarafindan tercih edilmezsin, bundan da sikayetin yoksa kimse icin sikinti yok.

Sisman diye herhangi birini hor gormek, asagilamak dogru degil fakat soyle bir sey var, sismanlik da normal bir sey degil, olmamasi gerken bir sey. Buna kim karar veriyor? Bilim. Bilimle savasirsan tek taraf kazanir, bu sen olmazsin derler. Saglikli olmak zorunda da degil kimse, istediginiz fizige de sahip olabilirsiniz ama bunun normal karsilanmasi beklenmemeli. Tipki sigara kullanimi gibi dusunun, isteyen sigara icmekte ozgur, kimseye karismayiz ama bunun normal de kabul etmeyiz. Sigara icen birinin yakininda oturmak bile istemeyiz sigara kullanmiyorsak.


Ben de bir erkek olarak karsi cinsin hoslanmadigi bir vucuda sahibim ama hicbir zaman kalkip da "yahu niye olaya boyle bakiyorlar ama?" demedim. Benimle dalga gecmedikleri surece sorun yok. Kadin olsam ben de hoslanmazdim. Kendim ise sisman kadindan hoslanmiyorum.

Bir de kilolu olup da sikayet edip yakinanlara (hastalik, genetik vs. sebebiyle kilolu olanlar disinda) cok feci kiziyorum, sinir oluyorum. Sen o kiloya gelene kadar neredeydin, bir gece 100 kilo mu oldun, bir sabah yataktan bu kiloyla mi uyandin?

Sorun şu insanlar bu devirde birbirini çekemiyor.Kıskançlık duyuyor.

Karşısındaki kişinin hayatına, işine-gücüne,sevgilisine-karısına (yada kocasına) bakıyor her şekilde kensinden üstün görüyor ama illa bok atması lazım.Ne yapıyor sahte sempatiklik tavırlarını takınıp güya gülerek "biraz kilo almışız gibi" diyor ağzını büzerek.Bence karşısındaki kişinin kilosunu konu edinenlerin çoğunda çekememezlik var.

önerim sivri zekalı bir insanı başımız yapıp toplumda yerini görmediği insanları gaz odalarında öldürelim. (ilk yanıta istinaden.)

Normal şartlarda 75'ten 70'e düşmek zorken, 140'lardan 110'a, 100'e düşmek çok daha rahat bir şekilde yapılabiliyor diye duymuştum.

Ama o kilodaki bir insan, muhtemelen düzensiz bir beslenme düzenine de sahip. Bir anda "karbonhidrat yok sana, ye şu salatayı!" demeniz vücut dengesini bozabilir. Protein ve lif ağırlıklı beslenip su tüketimini artırması yapılabilecekler arasında.

Hayatında lüzumsuz olarak gördüğü ve zayıflayıp hayallerine ulaşabilmek adına vazgeçebileceği tüm yemek lükslerini sıralatabilirsiniz. Sonrası da hayatında ufak tefek değişiklikler yapmasıyla gerçekleşebilir. Örneğin ders çalışırken kola içmeye mi alışmış? Yerine su. Bakkaldan ekmek mi alınacak? O gidebilir. Başta spor zor olabileceği için ona girmedim, ama rutin hareketlerini artırabilirse çok faydası olacağına inanıyorum.

Ve elbette ki, başta da dediğiniz gibi, diyetisyen kontrolü. Bizimkiler çok suya tirit tavsiyeler çünkü.

Yaş kaç bilmiyorum tabi de tamamiyle abur cubur u asitli şekerli tüm gıdaları kesmesi gerekiyor insülin direncinden dolayı. Buna sebze meyvelerin çoğu dahil ( benim bildiğim granny Smith yeşil elma hariç ekşi olan) doktor bana bildiğin elma yasak dedi bi öbür tarafa gittim geldim. Herşeyi çıkarır sarma ve elma ya karşı koyamam neyse konu bu değil.
Bir haftalık yediklerini yazmasını isteyebilir bak ben de yazıyorum kıyaslarız havası oluşturabilirsin sonra duruma göre bak bunları yememen gerekiyor bak ben yemiyorum gibi gibi gider bu konuşma ama diyetisyen kontrolü şart :/

Karbonhidrat çok aza indirmek tabii ki kilo verme olayında 1 numaralı etken. E mantık olarak günlük alması gereken kalori miktarının altına düşmesi lazım. Diyet + spor ya da yemek ve karbonhidratı azaltma + spor diyelim. Spor yapmadan kilo verirse vücutta sarkmalar olabilir. Psikolojik boyutuna gelince devamlı gazlamak, telkinde bulunmak çok büyük faktör. Ama insülin direnci var diyorsun, diyetisyene götürürseniz daha iyi olur diye düşünüyorum. Sonuçta ufakta olsa bir sağlık problemi, kafasına göre bir şeyler yapmak problem yaratabilir.

gelişme çağında, insülin direnci var, belki başka hastalıklarıda var henüz bilinmiyor. gerekirse değil ilk etapta diyetisyene gitmek lazım diyetisyen yokda, dahiliyeye gidin ama 18 yaşın altındaysa çocuk doktoruna gidin, insülin direnci için ilaç kullanması gerekebilir.

bol bol su içsin, dietde olsa kola, gazoz, meyve suyu içmeyi bıraksın.
çikolata, gofret vb... paketlenmiş gıdaları hayatından çıkartsın.
ekmeyi azaltsın, çıkartabiliyorsa çıkartsın, çıkartamıyorsa tam tahıllı yesin.
proteyin yemeye çalışsın,sebze yemekleri yesin.(kreviz, ıspanak,...)
bu kiloyla koşamaz, spor yapamaz ama yürüyebilir. yürüyebildiği kadar yarım saat bir saat yürüsün.

edit: yediğini içtiğini bir deftere yazsın insan günü sonunda oha ne yemişim diyor, yeme şevki azalıyor.

Sarkmaları unutmuşum. Hızlı kilo vermek bazen çok ciddi sarkmalar yarattığı için ona yönelik de önlem almak lazım.

Doktora beraber gidebilirsiniz aslında. Benim hastanenin kapısından geçmeyenleri doktor için farklı bir şehire götürmüşlüğüm bile vardır. Israr edin.

adam sağlam yürüyor, yürümede sıkıntı yok. motosikletle ön kaldırıyor hatta. ama gel gör ki abur cubur o biçim.

abur cubur o biçimse sadece onları kesse bile fark eder.
küçücük pop kek bile 400kcal'den fazla. evde dopru düzgün yemek yesen çorba+ yemek+ salata 400-500 kcal yapar kaç saat acıkmazsın ama bir kek yesen yarım saate için kazınıyor.

yeni aklıma geldi yediklerinin kalorisine baksın. yedikleerini kalorileriyle birlikte bir deftere yazsın.

düz hesap kendime yaptığım gibi;

ekmek+patates+pirinç+şekerli ürünlerin tamamı kesilecek

bol bol et+salata+light kola içilecek

desem, ki eti müthiş seviyor. herhangi bir sağlık problemi doğar mı? ben de yaparım onunla beraber, motive de olur.

light kola da çok masum değil. hatta light kola içince vücut tatlı yedik sanıyor ama karbonhidrat gelmeyince daha çok yemek yemek istiyor. en masumu sade maden suyu, belki birazcık limonla tatlandırabilir.

şekerli ürünlerin tamamı kesilecek demişsin oraya light kola koymuşsun. kolanın hiçbir türlüsünü içmesin. sade maden suyu, ayran,su içsin. ayrıca light ürünler de tüketmesin. tam yağlı yoğurt, tam yağlı peynir yesin. yağdan korkmayın

hocam ya siz bildiğiniz gibi diyet çıkartmayın yinede çocuğun kilosu çok fazla en azından bir aile hekimine gitsin kan tahlilleri yapılsın.
kimese zayıflamak için gittim demek zorunda değil, sen yine diyetisyene gitmeye ikna etmeye bak. eğer gerçekten insülin direnci varsa ilaç veriyorlar, şekeri azaltınca hem deli gibi atak gelmez, hem süreci daha kolay geçirir.

ölsün bence. 140 kilo ise zaten kendisine saygısı yoktur. hastalık vb. geçelim.

salla uğraşma. yağlardan dolayı kriz geçirir gider muhtemelen.

doğal seleksiyon <3 genetik önemli bi' şey. sağlıklı üreyemeyecek olan üremesin abi.

ula jangling, o çocuk kilo verse senin gibi çok adamı yolda bırakırda.. dur bakalım, troll haznesinden değerlendiriyorum seni.

diyetisyene gerekirse değil mutlaka ama mutlaka gidin.
iyi niyetinizi anlıyorum. ama bu kadar yüksek kiloda, beslenme değişikliği, aniden spora başlama gibi değişimler tahmin edemeyeceğiniz sorunlara yol açabilir. sonra sorumluluk hissedersiniz.
hem de altta yatan sebepleri açık açık görmüş olursunuz.
yani uzak olması sıkıntı tabii ama lütfen bir yolunu bulun. şaka değil gencecik yaşlarda yanlış diyet felaketleri yaşanıyor.
bugün istemiyor olabilir zayıflamak ama yarın öbür gün gaza gelip şu şok diyet tabir edilenlerdne yapmaya başlarsa yine zararlı olur.
yemeğe bakış açısını değiştirmek üzere de psikologlardan tavsiye almak gerekiyor aslında. internette de makaleler mevcuttur diye tahmin ediyorum.

tüp mide ameliyatını tavsiye ederim, başka şekilde kilo verebileceğine inanmıyorum.

Taksın kulaklıkları her gün uzun uzun yürüsün. Karatay da doğru yol.

onun doktora gitmesi gerekiyor. insülin direnci dışında başka hastalıkları da olabilir. Birkaç kg fazla olsa dikkat eder verir ama bu çok fazla

bu şekilde kilo veremez. bu tür kiloları doktor kontrolünde verdirmelisiniz ve verdirebilirsiniz sadece.

ilaç tedavisi falan alması lazım çünkü, hem o insülin direncinin kırılması için.

Diyetisyenden önce insülin direnci olduğu için dahiliyeye gidip ilaç kullanmaya başlaması gerekir. Diyetisyen de şart insülin direnci olanla normal insanın yaptığı diyet aynı değil, aynı sonucu vermez.

İlaçla birlikte diyet yaptığında otomatik zayıflıyor bu durumdaki insanlar. Yakın arkadaşımın kardeşinden biliyorum, kısa sürede filinta gibi oldu çocuk.

insulin direnci, diyabet vs. bunlar hayati boyunca mucadele etmesi gereken sorunlar. saglikli bir sekilde hayatina devam etmesi ciddi disiplin gerektiriyor. hesap kitap yapacak. yani her yediginin karbonhidratini vs. dusunecek. cok bilgi edinmesi lazim. ben bir yetiskin olarak hala dogru duzgun yapamiyorum hesap kitabi. ama belki cocukken ogrenmek alismak daha kolay olur.

tavsiyem, diyabetli biriyle gorussun. benim bir arkadasim var, 20kusur yildir diyabet, adam en son yunanistanda dag tepe kostu geldi. 40 yasinda civi gibi. boyle kendine ornek alabilecegi, beraber spor yapabilecegi biri olursa on numara olur. ama bir diyabetli arkadasim daha var ki gunde 4 cigara icer, icki icer, dogru duzgun beslenmez. disler fln curudu zaten. muhtemelen 40-50 yas arasi gider.

yani rol model + disiplin

Kilo verebilir tabii ki. Kilosundan dolayı evden linçle çıkarılan insanlar kilo veriyor, haberlerde görürsünüz.

Yalnız doktor şart. Normalde doktor ve diyetisyen en sağlıklı yöntemdir kilo vermek için, fazla kilo obezite grubuna girdiğinde kesinlikle şart. Obezite kalp krizine de neden olabiliyor. Çocuğun kalbine de bakılması lazım spora başlamadan.

Kötüydü be ya..

finallere çalışıyorum sabahtan beri.tek yaptığım aktivite gs maçı oldu bugün :(

Ben biraz heyecanlıyım bugünlerde. Heyecandan yapmam gerekenleri bile yapamıyorum. Kafam bi bulanık sürekli sorular dönüp duruyor.

Verimsiz geçti açıkçası. Oysa netleştirmem gereken bir karar var.Yapacak çok iş var.İlk iş kalem kalem yazıp biran önce başlamalıyım.

öyp'deki değişikliklr moralimi bozdu

iş görüşmesine gittim, şimdi de köpeğimle oyun oynuyoruz koca cüssesiyle savurdu beni
günün en güzel anları

Sakin gecti, isyerinde yogunluk yoktu, internetten ucak maketi falan baktim, derken aksam oldu, spora gittim, yoruldum, gevsedim, birazdan yatacagim.

tatatata velkamtubagcilar burasicehennem tadinda bir gundu.

oldukça moral bozucu haberlerle başladı, sonra eh işte geçti. hali hazırda da sakin geçmekte olan bir nöbet ile devam etmekte gün.
sonuna gelirken de bitirmem gereken çeviriler dururken, buradaki duyuruları okuyup, çeviri yardımı duyurularına cevap yazmak ile meşgul oluyorum.

(bkz: ders çalışmamak için yapılan anlamsız hareketler)

üzerine giderek diyerekten klasik cevabı vereyim.
korku nedir ölüm korkusu mu bunun üzerine gidilmez tabi, işsizlik korkusu mu, hırsızlık korkusu mu vs,

cesur bir şekilde korkularının üzerine gitmelisin

başıma kötü bir şey gelir mi korkusu duygusal yakınlık kurma korkusu

dalga geçerek!

Mizah.

Öncelikle rahat olmaya çalış, aslında karsında düzgün biri varsa senı rahatlatmaya calısır zaten. görüşeceğin iş alanını bilmiyorum ama biraz özen kıyafetine, traş ol mesela, ilk basta elini iyi kavra ama cok da sıkma... :)
firma hakkında bilgin olsun az biraz, internetten falan bak, pozisyonla ilgili de arastırma yapabilirsin biraz.

rahat ol, senin için hayırlısı ise olur zaten

duyuruda biraz asagida senin gibi 3 kisi daha gidiyormus orda yazilanlari da oku.

Lan amma heycanlıymışın aynı duyuruyu 4 defa açmışsın :D.
Sakin demek kolay ama sakinlik sana kazandıracak,kendini iyi ifade edecek tanımlamaları düşün,orda kekelemeden akıcı bir şekilde az biraz espiri yapmaya çalış.

melancholia, 1 kere yazdım duyuruyu 4 tane çıktı

iş görüşmelerinde herkes heyecan yapıyor, karşındaki kişiler emin ol çok daha heyecanlılarını görmüşlerdir. o nedenle heyecanı normal karşılarlar merak etme:)

ekşideki mülakat diyaloglarını falan okuma. bir çoğu şukela için uydurulmuş hikayeler.

hele yeni mezunsan heyecanı hiç kafaya takma. heyecanlan. heyecan iyidir.

diğer 3 arkadaşınla beraber işi kapacaksınız rahat ol.

(bkz: passiflora)

mavi giyin mutlaka.

hacım sen onların işine belki muhtaç olabilirsin ama emin ol onlarda senin yapabileceklerine muhtaçlar. o yğzden sanki onlar sana mecburmuş gibi bir havada ol tabi bokunu çıkarmadan.

aslansın kaplansın?

Eğer kasıntı kasıntı davranıp seni ezmeye çalışırlarsa koy götlerine gitsin. Postayı koyup çık, terk et orayı.

Bir daha mı geleceksin dünyaya.

iyi bir uyku, sabah erken kalkıp güzel kahvaltı vaktinden önce binaya yakın bir yerde çay kahve içmek, kulaklıgınla giderken sevdigin müzikleri dinle.

bir de bu duyuru niye 500 tane çıktı acaba

3.süne yazmışım bi de buraya yazayım;

ay hadi hayırlısı olsun.

kendin oldun mu gerisi gelir. seni olduğun gibi kabul etsinler. heyecanlı olduğunu söylemen bir şey kaybettirmez. aksine sempatiklik katabilir (denendi onaylandı^^).

ellerini rahmetli özal gibi kavuşturup içinden ona kadar say eğer ellerin titreyecek olursa, ellerinle sandalyenin kolçaklarından falan destek alarak oturma, gülümse, iş harici konulara girme. rahat ol germe kendini, baktın olmadı garpzede +1. başarılar...

Benim en iyi iş görüşme performanslarım burun kıvırdığım bürolarla yaptıklarım oluyordu. Buradan yola çıkarak görüşmeye gideceğin iş yerinin eksilerine odaklanıp o görüşmenin heyecanını azaltmanın mümkün olabileceğini düşünüyorum.

Ayrıca heyecanlı da olsan görüşmenin yolunda gitmemesi için bir neden yok. Beklentileriniz sen heyecanlı da olsan heyecansız da olsan uyuşacak veya uyuşmayacak. O yüzden heyecanlı da olsan mühim değil, bir de buna stres yapma. :)

Bol şans.

Sen bunu ilk defa yapmıyorsun, halledersin, haydi göreyim seni ;)

şunu bil iş bulacaksın eninde sonunda. ülkede yeteri kadar çok şirket var. asla o egoist ik lara kendini ezdirme. baktın gözün tutmadı trolle, gıcık gidilirse çıkar vur masaya. bu zihniyette düşünürsen rahat olursun. yani o iş hayat memat meselesi değil. o olmaz bi başkası gelir takma kafana.

Rock n roll, yavaş bir nefes alıp, daha yavaş bir şekilde o nefesi yine burnundan ver ve bu nefes alma egzersizini birkaç dakika boyunca yap anacım. Stres gerçekten çok azalıyor, kalp atışı normale geçiyor. Bol şans! Bize haber ver :)

muhtemelen olumsuz ama net değil. Duyuruma cevap veren herkese çok teşekkürler. Aynı duyuru 4 tane çıkmış buradan yazmış olayım. iyi ki varsınız

benim gördüğüm de tam tersi, bastırılmış özgüven eksikliğinden dolayı saldırgan veya yine bastırlmış eksiklikten ötürü ön plana çıkma gayretiyle yanıp tutuşan halleri oluyor genelleme yaparsam eğer. tabi tüm genellemeler yanlıştır :) kilolu kadınlar canımız ciğerimiz.

özgüveni kilo ile tartanların olduğu bir dünyada yaşamaları yetiyor da artmıyor mu?

bence yazını ambalajcılık ve hadsizlik üzerine yazmalısın. Kilolu insanların bu iki özelliğe sahip insanlar dışında sorunları yok. çok şişman da çok zayıf da oldum. çok şişmanken bikinimi de giydim. Bizden daha çok bizim kilomuzu kafasına taktı insanlar

başlık çok hatalı olmuş be hocu. ben eskien zayıftım şimdi öküz gibi oldum misal, baya bildiğin öküz gibiyim. ama bana sorarsan iyiyim yani, nasıl desem, sağlık problemim vardır en fazla (lan daha ne olsun?!) ama kilolu kadınlarda özgüven eksikliği yerine, özgüven eksikliğinin yeme bozukluğu yaratması üzerine yazsan daha iyi olurdu, zira kadınlar -ve hatta tüm insanlar- üzerinde, o kadar ağır bir dış görünüş baskısı, algı yönetimi -asıl algı yönetimi burda aslında- var ki kilo konusunda, normal kilolu bir insan anoreksik olabiliyor ya da aşırı zayıf bir insanda özgüven eksikliği ya da saldırganlık ve alınganlık olabiliyor. demeye çalıştığım, konunun kadınlıkla ya da kiloyla alakası yok, günümüzdeki pek çok koşulun insanların yeme düzenlerini bozması, fiziksel ve ruhsal rahatsızlıklara sebebiyet vermesi var. bak mesela benim teyzem de kilolu, rahmetli annanem de kiloluydu, gayet de tatlılardı, hiç kilolarını sallamazlardı, insanların düşüncelerine önem vermezlerdi, çünkü bilirlerdi ki bir insanın dış görünüşü ile duygusal durumunu denkleştirip de eleştirmeye çalışan insanların da ruhsal problemleri olabilirdi.

şöyle de diyeyim: benim mesela bir kuzenim aşırı zayıf, millet ona "kızım az ye de kilo al çok çirkin olmuşsun." diyebiliyor. bir insanın kilosunun ya da dış görünüşünün ona hakaret edilmesine ya da daha hafif örneklerde olabileceği gibi, buna göre yargılanmasına kim karar veriyor ki?

senin yazının konusu kötü, demiyorum, ama çok mantıklı ve akılcı değil, dahası bilgisizce. mesela erkek kardeşim ve erkek arkadaşım da, çok zayıfken bir anda aşırı kilo almış insanlar, kiloları ile ilgili laf edilince esip gürlüyorlar. hele kardeşim iyice fena, daha da yaşı küçük, bildiğin depresyona girdi çocuk, ilaç kullanıyor. niye, çünkü bir kısım dangalak kilosu ile ilgili kendisine hakaret edince, türkiye gibi ataerkilliğin tavan yaptığı bir ülkede, erkekliğe bok sürdürmemek için he he diyip geçse de, eve gelince bizim başımızın etini yiyor.

tam soruna cevap veremedim ama, cevap vermem gerekirse, eğer kilolu bir kadında özgüven eksikliği varsa, bunun sebebi kadın olması ya da kilolu olması değil, çevresinin kendisini densizce eleştirmesidir. isterse megalomanyak bir narsist olsun, bir insanı çok uzun süre olumsuz olarak eleştirirseniz, ona kafayı yedirtirsiniz, özgüven eksikliğini geçtim yani. insanlık olarak cidden çok zayıf karakterleriz çünkü: çok kaslı ve yakışıklı amerikan futbolcusu üniversiteli gençler tanırım ki, iş kızlarla birlikte olmaya gelince "penisim küçük görülecek?!" diye saçma düşüncelerle, kaçar giderlerdi. toplumu toplumca delirttik dış görünüş takıntılarıyla, yapmayın etmeyin allah aşkına, ortalama 70 yıl ömrümüz var la anca, saçmalıklarla geçmesin!

Hayatımda iki kere çok kilo aldım. Birinde hormonlar çıldırmıştı, birinde de sorunlarım nedeni ile ben yemiştim. Üstelik obez derecesinde de değildim, fazla kilolu derecesindeydim. Yani şişman denebilirdi ama obez denemezdi. O dönemi geride bırakmama rağmen, hala kendime bir şeyleri layık görememe sorunları yaşıyorum.

Bir kere varsayılan olarak çirkinsin. Yüzün veya saçın başın güzel olsa ne yazar? Üstelik genç kızsın; ununu elemiş, eleğini asmış ve "Hadi artık salayım" diyecek bir durumun da yok. Neşeli teyze olabilmek için imkanlar yok elimde. Ve elbise gibi o anlık bir çirkinlik de değil, yanında taşıdığın çirkinlik. Sürekli yanında taşıdığın çirkinlik, sürekli de üzüyor. Yani ilk özgüvenini kıran şey, aynaya baktığında kendini beğenmemek dışında, çirkinliğini kabul etme ve sürekli "Ben çirkinim" diye yaşama.

Bir kitapta bir söz vardı. "Zenginliğin en büyük üstünlüğü nedir biliyor musun? Paran olmadığını söyleyebilmektir. Örneğin, sınıf arkadaşlarımdan birine bir şey öneriyorum. Bilir misin ne yanıt verir bana: 'Mümkün değil, şu sıralar param yok'. Eğer durum tersine olsaydı ben ona bu yanıtı veremezdim. Tıpkı güzel bir kızın, kendini çirkin bulduğu için o gün dışarı çıkmak istemediğini söylemesi gibi. Bunu çirkin bir kıza söyletmeye kalkış bakalım, nasıl alay konusu olacaktır."

Marylin Monroe demiş ki "Bütün kızlara güzel olduğu söylenmeli, güzel olmasalar bile", çünkü ara ara normalleşmek için buna ihtiyaç oluyordu.

Shallow Hal filminde Gwyneth Paltrow'a bir şişman vücut maskesi yapmışlardı. O obez kostümü ile dışarıda yaşadıklarını şöyle anlatmış: Gördüğüm en kibar davranış görmezden gelinmekti, bu da bir insana yapilacak en aşağılayıcı şsey. Yani bir yandan içeriden kendi çirkinliğinle yüzleşmeye çalışırken, diğer yandan çevre de aşağılıyor. Bu da bir sonsuz döngü yaratıyor. Zaten sen içeriden kötü hissediyorken, dışarıdan da birilerinin söyledikleri seni daha da kötü hissettiriyor. Bir nevi bağımlılığından kurtulmaya çalışan bir alkoliğin yanında koklata koklata bir şeyler içmek gibi oluyor.


Yengemin bir yeğeni var, aynı yaşlardayız. Adı Figen olsun. Bir gün konuşurken "Figen ne kadar zarif, kuğu gibi. aychovsky de..." dedi, durdu durdu, bir şey bulamayıp "aychovsky de doğal" dedi. "Yenge, beni beğenmeye mi çalışıyorsun zorla" demiştim.

Benim için ilginç bir deneyimdi. Sen değişmiyorsun, içeriden aynı insansın ama şişmankenki ve değilkenki bakışlar nasıl değişiyor, anlatamam. Zayıflamanın, kendine bakmanın, normal sınırları içinde olmanın hayat kalitesini ve hayattan alınan tatmini kaç kat arttırdığını anlatamam.

Zayıfladığımda yolda yürürken ilk kez adamın biri popoma baktığında adama resmen sarılacaktım mutluluktan, adama "Güzel mi, ben yaptım bunu böyle. Böyle değildi bu, bakınca böyle oldu. Hadi, birlikte bakalım şimdi. Ben de çok beğendim" diyesim geldi. Sonradan rahatsızlık vermeye başladı yine, o ayrı.

@true blond: katılmıyorum, çünkü bu insanlar şişmanlığın çirkinlik olduğuna inandırılıyorlar. biraz uzun yazmışım ama, okuduysan şunu görmüşsündür: birisine sürekli olarak şişman olduğu için çirkin olduğunu söylersen, onun psikolojisine illa ki zarar verirsin. senin dediğin de gene algı yönetimiyle alakalı, yani buna inanmışsın.

ayrıca çok zeki insanlar da, kendisine salak denildiği zaman üzülebilir, hakaret çünkü bu düpedüz? 0_o bu tamamen psikoloji ile ilgili bir durum. keza şişman olup da çirkin olmayan çok fazla da insan var -hatta benim bildiğim şişmanların çoğu aşırı yakışıklı/güzeldir, bunların arasından zayıflayanları da oldu ve güzellikleri de gitmedi, hala güzeldiler. demeye çalıştığım, olayın tamamen algısal olduğu.

şunu da diyeyim ki "şişmansın ama güzelsin" diyen de oldu. hakaret mi iltifat mı bilemem :D keza şişman insanları güzel bulan da var. zayıfı çirkin bulan da var. mesela son yıllarda da şişmanların güzel bulunması gibi bir durum ortaya çıkmaya başladı yavaştan. aslında en güzeli sağlıklı olduğun ve hissettiğin kiloda olmak tabi, ben demiyorum ki "ayh şişmanlık çok güzel dünya şişman olsun!" ama şişmanı ya da zayıfı çirkin/güzel gibi algılamak yanlış, kendi algımızı oluşturmak yerine toplumun algısına kapılmak da koyun sürüsü haline getiriyor bizi -kaba oldu ama durum ne yazık ki bu- asıl bundan kurtulmak lazım. yani "bana şişman diyor, öyleyse alınmalıyım, çünkü ben evet aslen hakkaten de özbeöz pattatiz çuvalı gibiyim!" diye düşünen bir kadının özgüven eksikliği, tamamen toplumsal yargıya bağlı işte. ki bu çok yanlış, bunun "kadınlar kot pantolon giymesin, kitle imha silahı gibi tehlikeli oluyorlarlarlarlarlar!" gibi söylemlerle aynı zihniyete yaklaştığını görebiliriz aslında.

değişen güzellik algısı ile ilgili pek çok video ve bilgi var internet üzerinde, çok uzağa gitmemize gerek yok, bir google'lamaya bakar aslında.

not: benim güzellik anlayışım sizinkiyle uymayabilir, diyeyim. grotesk tipleri de güzel bulabilirim misal. ama bir an güzel bulup, bir sonraki an çirkin görebileceğim şeyler de olabilir, çünkü bunun ruh halime bağlı olduğunu da bilirim. ha, tabi herkes değişken fikirli olacak diye bir kaide yok, belki de sadece "sevdiğim" şeyleri güzel buluyorumdur, o da olabilir. :)

@true blond
Bir yandan haklısın, tabii ki inanıyor kişi çirkinliğine. Zaten yukarıda anlattım onu, ne olduğunu biliyorsun ve memnun olmuyorsun. Ama hiç bu şekilde düşünmeyen bir kişi olsa, ilkini sallamaz, ikinciyi sallamaz ama bir noktadan sonra kendinden şüpheye düşmeye başlar. Zeki bir kişiye de bir kişi salak dese, güler geçer. İkinci kişi deyince de güler geçer. Ama herkes aynı gözle bakmaya başlayınca, durup bir "Sandığım kadar zeki değil miyim" der. Şişmanlığın olayı da bu, ısrar.

kendilerini çirkin hissediyolar çevrede ideal kadın ölçüleri belli genelde herkes o tipleri seviyo ee dolayısıyla da özgüven yerlerde

bu özgüvene de hastayım. 34 beden sağlıklıymış gibi de gibi gibi...

@devilred: 34 bedenin de sağlıklı olduğu bünye vardır illa ki de, şişkolar ölsün, yağlı göbekler diyen arkadaş muhtemelen troll :) o yüzden konu kilit deyip geçelim. hatta duyuruyu açan arkadaş bile troll olabilir, maksat vakit doldurmak benim için misal :D

34 bedenim, normal olan sağlıklı olan benim yalnız. 38'den sonrası sağlıklı değil. istersen 190 cm ol. boyla, bünyeyle alakası yok, bir kadın maksimum ne kadar iri kemikli olabilir ki? 40 beden ama incecik biri olamaz yani. kalçalarda, bacaklarda depolanan fazla yağlarıyla "ben böyle mutluyum" diyen genç kızı 45-50 yaşında damar tıkanıklığıyla savaşırken de mutlu görmek isterim.

İhtiyacınız olandan fazlasını yemeyin. Hadi yediniz, bari bununla mutlu olmayın, düzeltmeye çalışın.

Duyuruya cevap: kendilerini normalleştirerek özgüven eksikliklerini doldurmaya çalışıyorlar

kilolu kadınların (aslında insanların) zayıfladıktan sonra bi cool havalara girdiğini tespit ettim bende. (bkz: tüm genellemeler yanlıştır)

bende eksiklik bazen var bazen yok evet tombulum hovardayım 24 ayardayım asdasg


insanlar üzerinde ciddi etkileri var, mesela en basiti aşk kimse senden hoşlanmaz sen platonik kalırsın neden hiç bi erkek yanında dombili birini istemez (istisnalar kaideyi bozmaz).

ya da iş alanında kimse tombikleri istemiyor arkadaş olarak da. ama kilo verince o eski halinden eser kalmayınca herkes yanına geliyor falan falan.


kilo ile insanlığın bilginin ölçülmesi yanlış

bence çoğunda özgüven var lakin yaşadıkları olumsuz şeyler içine kapanık olmalarını sağlıyor

bencesi.

jesterdvine, psikolog ya da öyle bişiy degil miydi?

klilolu kadınlarda özgüven eksikligi : çünkü igrençler, porno yıldızları falan hep 32-34 beden ama memeleri 44 bedenken, bunlar utanmadan götleri ve göbekleri 40-42-44 beden olarak sokaklarda dolanıyorlar. cunku erkekler onları sikmek icin özgüvenlerini pompalayıp durmuyor, kafelere cagırmıyor hatta ders notlarını bile paylasmıyor. neden paylassınlar ki? sikme ihtimalleri olmayan bi canlıya bu degeri neden versinler? öte yandan hemcinsleri de neden ortalama degerlerini yukseltecek kadınlar yerine bakanların ıyy diyecegi kilolu kız qanqa yapıp, bu ezik pisbogazlı mahluklarla bişey paylasabiliyor izlenimi cizsin? ne gerek var, en kötü accık tipi duzgun, yuzu guzel olmasa da gideri olan talip alerti yakabilecek tiplerle gezer. kendinden de güzel olmasın ama bu defa degeri yine düşer.
kilolular insan mı ya,hele bi de kadın? dünya uzerindeki degeri eril cins tarafından becerilme ihtimaliyle belirlenen bi varlık hangi akla hizmet kilolu olabilir? terbiyesizlik.

bunun dısında görüntü faşizmi, degişen güzellik algıları, kadın-erkek eşitligi, insani-etik degerler, saglık sorunları, farklı deger yargıları gibi bahaneler sunan şişkodur, dombilidir, insan degildir ayol.

böyle yazılar daha cok yayınlansın ki şişko kadınlar ne pis yolda olduklarını farketsin. terbiyesizler.

Konu nasil ideal kiloya geldi, o kismi yakalayamadim ama o kisiden kisiye degisen bir sey degil mi? 160 boyum var, 18 yasindayken anoreksik bir donem de gecirdim. 36 bedenken kaburgalarim cikmisti ama 54-55 kiloydum, zaten en son hastaneye kaldirmislardi, zaafiyet gecirmistim. Boyumla kilom arasinda 10 kilo fark oldugunda olurum ben dogrudan ya da olumcul bir sey olmadan 34 beden olmam imkansiz. (Evet, 17-26 yas arasi bedenimi cok hor kullandim bu konuda. Hem anoreksik hem sisman donem yasadim) Ama bir arkadasim da 38 beden oldugunda lop lop gobegi oluyor. 36 da bile simit yapiyor. "40 super bedendir" ya da "34 superdir" denecek bir sey mi ki bu? Herkesin kendi normali ve kendi sagliklisi, bu sagliklisinin da birtakim limitleri var. Guzellik acisindan da bazilari ele gelsin ister, bazilari ipince gibi olsun ister. Saglik olsun da, uymayan iki kisi de bir araya gelmesin. Bunda alinacak, gucenecek bir sey yok ki. O kadar mide bulanmalik ya da camur atmalik bir sey olmasa gerek.

@kakao Ne kadar genellenebilir bilmem de, dedigini yasadim ben de. Ama ilk bastaki simariklik ve ozguven pompasi yeni vucuda alisinca geciyor bir sure sonra. Her sey alisana, normallestirene kadar. Ama haklisin, ilk anlar toz attirasim gelmisti. :)

yavruyken iştahlı oluyorlar. ama cinsi de çok önemli tabi. aç bırakmıyorsunuzdur zaten, onu sormuyorum bile.
düzenli yürüyüşe çıkartıyor musunuz? enerjisini atıyor mu?
kaç aylık? diş çıkardığı dönemde olabilir, benim oğlan laptopumun köşesini bile kemirmişti o dönem.
dediğim gibi küçükken meraklı oluyorlar böyle, benimki de çoraplarımı kaçırırdı artık yapmıyor mesela.
kemirmesi için oyuncakları da vardır sanırım.
bir oyuncak tavsiye edeceğim; ağaçdalı şeklinde preslenmiş bir malzemeden yapılan ama toksik olmayan bir kemirme oyuncağı var. kemirdiği minik parçaları yese de zararlı değil. sert olduğu için bizimki onla saatlerce keyifle oyalanıyordu.
link gönderebilirim.
www.petburada.com
bunun birkaç boyu var. bu ufak boyu. başka sitelerde daha ucuza da bulabilirsiniz belki.

yemeğini çok güzel yiyor. yürüyüşe çıkıyor, evde ayrıca oyun oynuyoruz. topu var onunla oynatıyorum, bitmiş pet su şişelerinin kapağını ve kağıdını çıkarıp şişesini veriyorum onunla oynuyor, dişlerini kaşıması için simidi var. şuanda 6 aylık. link için teşekkür ederim.

bu soruya cevabım:
olur öyle :)

ilac gibi şeyler yememesine, temizlik malzemesi içmemesine dikkat edin, gerisi çok sorun çıkartmaz. aşağıdan çıkar geri :)
bir de oyuncakları yutamayacağı kadar büyük olsun. parçalayıp yutarsa sorun olaz ama bazen tenis topu vs şeyler bağırsakları tıkayabiliyor.

bizimki kinder sürpriz yumurtayı oyuncaklarıyla beraber komple yutmuştu, bir sene sonra kusarak çıkarttı :) (bunu yaptığında da 9-10 yaşındaydı)

6 aylıksa küçükmüş biraz daha sabretmeniz lazım, dışarda ne kadar enerji harcarsa evde o kadar az sorun çıkarır, bu yemelerin, kemirmelerin doymamakla ilgisi yok elbette. Büyüyene kadar zahiyat oluyor biraz, biz ayakkabı, gözlük, kumanda kenarı falan gibi kayıplar yaşamıştık. Cinsi de önemli, bazı cinslerde şımarıklık yaşla pek azalmıyor, cocker, beagle gibi. Büyük ırklar genelde 1 yaşından sonra uslanıyor. Yemeğe karşı iştah biraz karakterle ilgili, arkadaşımın 15 yaşındaki köpeği, sağır, kör ve zor yürüyebilir durumda ama iştahında hiç azalma yok:)

Yakın arkadaşımın bir yavru köpeği var, karnı tok olduğu hâlde bir lokma yemek için ruhunu satar köpek resmen. :D :D Mamasını bitirip gelip bizim yemeğimize salça oluyordu. Zaman mekan takmıyor hayvan.

iğrenç olmasına iğrenç de, niye böyle bir şey yaptın ki, peçeten yok muydu ya da kendi silemiyor mu eli kolu tutmuyor mu?

peçete yok muydu?

ben yanındayken kendi koluma falan siliyom da karşılıklı bi sümkürme olayı olmadı aramızda. çok iğrenç değil ya

götünü sildim. iğrenç değildi.

yoktu peçete. ağlıyor muydu neydi unuttum şimdi sebebini. gayrı ihtiyarı kendi burnum gibi kolumla siliverdim.

Yeşil yeşil akan, sakız kıvamlı ağır grip sümüğü değil de ağlamaktan akan burunsa çok da iğrenç değil, hatta hafiften hoş bile sayılabilir karşı taraf için. Zaten onun çoğu gözyaşı oluyor.

@hala mı, aynen öyle ya, ala göz yaşı ala sümük, öyle hastalıklı bi burun değil onu kastetmemiştim zaten. öye gelişigüzel düşünmeden yapılan bi hareketti.

büyük bi kavga sonrası ağlarken görünce üzülüp akan burnunu elimle silmiştim. elimi de çaktırmadan onun üstüne sildim. ayrıldık sonra.

Hiç değil ya ohoo.

iğrenç değil. elimle bile silerim gerekirse.

o durumu belirtecektim ben de; eğer bir kavga, tartışma ya da üzücü bir haber ardından salya sümük ağlarken gerçekleşmişse o kadar da garip değil, hatta doğal, düşünülmeden otomatik yapılan bir hareket, anılara dönüp bakınca benim de başımdan geçmişti ama eylemi tek başına söylediğinde tabii öyle canlanmadı kafamda. bi kafede kahve içerken "sevgilim burnun akmış dur" deyip masanın öteki kenarından uzanıp giysi kolunun kenarıyla burnunu tutup, "sümkür canım benim:)" demek gibi bir sahne düşünmüştüm başta. bunu da vıcık buluyorum, yani sümük olması dolayısıyla vıcık değil de bebek muamelesi yapma vıcıklığı.

Yoo, iğrenç değil. Buradaki çok kişinin iğrenç kabul edeceği şeyleri yaptım, bu ne ki.

Gayet normal. Bunlarla iğrençlik-sevgililik yarıştıran insanlar varsa diye söylüyorum konserde sevgilisinin üstüne kusan birisini tanıyorum.

ben burnunu karıştırmak istiyordum da izin vermiyordu kekoviç.

silinir. seviyorsaniz her boku yaparsiniz.

iğrençsiniz ib.... x(

igrenc degil de sirf bu yuzden mi ayrildiniz yani :O

iğrenç değil

hayatımızı sürdürebilmemiz için gerekli para fakat para herşey değil. başka şekillerde de mutlu olabilirsin.

Zenginlikle mutluluk paralel gitmiyor. Zaten bu işin sonu yok. Senin zengin gördüğün adamın da kendine göre zengin görüp özendiği kimseler var ve olacak.

fakir ve mutsuz olup normal mutsuzluğumun yanı sıra bir de para derdi çekeceğime zengin ve mutsuz olmak isterdim. zenginler için hayat çok mu güzel bilmiyorum ama kesinlikle fakirlere olduğundan daha güzel :(

insan fıtratı kesinlike böyledir, elinde olmayan ile mutlu olacağını düşünür. para, sevgili, evlilik, sağlık, eğitim vs. o yüzden kendini bu meseleleri düşünmekten alıkoyup bulunduğun şartlar altında en iyisini sergilemeye çalışmalısın.

ilkokul mezunu zengin bir adamın, üniversite mezunu, para olarak kendinden çok alt kademede çalışan birinin eğitimini kıskandığını görmek beni bu düşünceye sevk etmişti.

Teselli gibi olacak ama herkesin derdi var. Para da herşeyi çözmüyor.Bence en önemlisi aile huzuru.

Ama tabi para çok şeyi de çözüyor. Geçenlerde sözlükte popüler olan bir video vardı. m.youtube.com

Parayı da harcamayı bilmek lazım. Davar gibi yaşayan çok zengin var.

valla hiyerarşi belli, önce fiziksel ihtiyaçlarını doğru düzgün karşılayabileceksin. para her daim mutluluk getirmese de, böyle bir gerçeklik de var. akşam yemeğine para bulamayan, akan çatısını onaramayan adama anlatırsınız yoksa paranın mutluluk getirmediğini.

ihtiyaçlarını karşıladıktan sonra, lüksü sağlayabilen gelir için ise göreceli yaklaşılabilir bana göre. her zaman mutluluk getirmez, ancak gelmesi için uygun ortamı genelde yaratır.

o "zengin" insanların sağlık dışında ne dertleri var bilsen kafayı yersin. elindekiyle mutlu olmayı bilmek lazım. zira konu maddiyatsa her zaman senden daha önde birileri var.

mayaa +1 paran olunca kafanı dağıtacak şeyler bulabilirsin ayrıca oyalanırsın.

bence güzel. "paran olsa daha fazlasını istersin, yine mutsuz olursun" da fakir tesellisinden başka bir şey değil. bu kişilik özelliğidir. parasızken de mutsuz olursun, zenginken de. ama bu kişilik özelliğine sahip değilsen, eline para geçtiğinde mutlu olabilirsin. para=mutluluk düşüncesi elbette ki sağlıklı değil ama ben param olsa eminim çooook daha mutlu ve farklı yaşardım.

en basitinden, sağlık sorunum için en kral hastaneye ve doktora gidebilirdim. bu benim için eziyet olmaktan çıkardı çünkü arabam da olurdu, atlar giderdim. veya taksi tutabilirdim, otobüsle falan uğraşmazdım. ne bileyim avrupa'da okuyabilirdim, çok kaliteli bir bilgisayar alıp istediğim oyunları en yüksek kalitede oynayabilirdim, vesaire.

bu demek değil ki hep mutlu olacağım. ama şimdikinden mutlu olacağım amk orası kesin. o zaman da "neden havuzlu villamız yok" diye düşünürüm belki ama bunun için oturup üzülmem. şu an parasız olduğum için üzülüyorum. anada bi şey yok babada bi şey yok benim ne bok olacağım belli değil hayatımda bin lirayı bi arada görmedim daha. para iyi, para güzel. kazanmak için kendini kaybetmediğin sürece, para nefis.

ben asosyalliğimden sokağa çıkmıyorum. bıraksalar 170 gün evde kalırım, hiç de aramam sokağı falan. sırf para yüzünden kim milyoner olmak ister'e başvurdum, çağırdılar mülakatına da gittim. düşün parayı ne kadar seviyor ve istiyorum. şimdi kimse "250 bin liran olsa yine mutsuz olurdun sen" demesin, alnını karışlarım. nah mutsuz olurdum.

İşe giderken 15 dakika yokuş çıkmayıp otobüse binmeyip üstüne ter kokusu çekmeyen, arabasının klimasını ve jazz radyosunu açıp rahat rahat takılan insan bunları yaşayan insandan daha mutludur.

Çok zenginlik durumunu bilemiyorum, ama bir minimum var.

der meister hislerime tercüman olmuş. sonuna kadar +1
pollyanna'cılıkla hayat nah geçer afedersin. bak ben düşününce gayet minimal şeylerle mutlu olabilen bir insanım ama minimal şeyler bile para ister.

misal evimde çayımı alıp kitabımı okumayı çok severim. ne kadar basit, güzel bir mutluluk değil mi? ama kazın ayağı öyle değil işte. o kitap bile pahalı. ben ayda 3-4 kitaba para ayırabilmek için hesap kitaptan canım çıkarken zengin insan kendine istediği gibi kitap alır, kütüphane döşetir.

yani şu hayatta zevk alınacak küçük şeyler bile fazla paran olunca daha güzel.

hiçbir zaman çok zengin olmadım, ama yine de kendimden örnek vermek istiyorum.

yurtdışında işçi ailesinin çocuğu olarak büyüdüm. babam postacıydı, annem market çalışanı. ayda bir mc donald's çocuk menüsü dışında dışarıda yemek yemek nedir bilmezdim, her istediğim alınmadı, kutu gibi bir apartman dairesinde kiracıydık. çok da mutlu bir çocukluk geçirdim.

15 yaşında türkiye'ye taşındık. annem ve babam yurtdışında emek emek çalışıp türkiye'de yatırım yaptılar. bodrum katı hariç 5+1 evimiz oldu, ufacık iki kapılı araba yerine jeep'e binmeye başladık. öyle para savuracak bir gelirimiz yoktu ama ortalama üstü yaşıyorduk artık. bunlara sahip olmak lise yıllarımda ekstra bir mutluluk sağladı mı bana? hayır.

üniversitede lisans eğitimim sırasında param bitti dediğim zaman gönderdiler, ama delicesine para harcamadım hiç. durumumuzun fena olmadığını bilen bazı arkadaşlarım buna şaşırdıklarını söylediler hatta. bana hep saçma geldi, iki tane daha eğitimi devam eden kardeşim var, para öyle kolay kazanılan bir şey değil (hak/haram yenilmezse), ailem senelerce zar zor geçindi, sorumsuzca para harcamak ne haddime? yine de o yıllar oldukça mutlu geçirdiğim yıllar oldu.

şimdi yüksek lisans yapıyorum, part time çalışıyorum. elime geçen para çoğu kişinin istanbul'da yaşamaya yetmeyeceğini düşüneceği miktarda. ama para yettiği gibi, 3-5 kuruş arttırıp kenara bile atıyorum. iş-ders arası koşuşturuyorum ve mutluyum. beni mutsuz eden şeyler parayla alınabilecek şeyler değil. toplumun hayatımla ilgili dayatmaları, insan haklarını başka ülkede aramaya giderken denizin ortasında ölen 700 kişi, sevgilimle aramda mesafe olması beni mutsuz edebiliyor. yoksa boğazda bilmem ne kadara yemek yememek, bmw araca sahip olmamak değil. böyle şeylere sahip olmak pek umurumda değil açıkçası. çadırda yaptığım üç günlük tatilden, bir hafta 5 yıldızlı otelde yaptığımdan çok daha fazla keyif alıyorum örneğin.

beklentilerle, harcama alışkanlıklarıyla ve bilinçli tüketimle alakalı. insanlar sıkıldığı için her sene yeni kaban, bot, bilmem ne alıyor. bilmem kaç tane çanta, ayakkabıya sahip. her yeni iphone için sıraya giriyor, aslında hiç de durumları olmadığı halde. ne için? dayatılan tüketim algısı ve buna bağlı mutlu olma imajı için.

daha fazlasına sahip olmak mutluluk getirmiyor. barınma, sağlık, gıda gibi temel ihtiyaçlar elbette önemli. ama karnın doyduktan sonra, ıspanak yemişsin, havyar yemişsin çok da fark etmiyor:)

Zenginlerin en büyük avantajı bence üzerlerinde çaresizlik baskısını hissetmemek , kafanın rahat olması , bu bakımdan yediğin içtiğinin önemi yok hayat çok güzel oluyor tabi.

şöyle açıklayayım :

daha fazla parası olan böyle bir sistemde her zaman daha mutlu olacaktır. ve evet, tr gibi bir ülkede zenginler için hayat seni rahatsız edecek derecede güzel denebilir, çünkü arada rahatsız edici bir derecede uçurum var. buradaki ülke faktörü önemli, en mutlu ülke istatistiklerine bakarsan büyük ölçüde vergi veren danimarka, isveç gibi ülkelerin en üst sırada olduğunu gözlemlenir.

öte yandan bir insanın maddi durumu ne olursa olsun o insanın nasıl-ne yaşadığını bilemessin.

sen standart türkiye koşullarında hayatın fena olmadığını söyleyen herkese küçümser gözle bakmaya başladığını söylemişsin. bu düşünce durumundan kurtulmak için daha iyisini isteyip onu kovalayabilirsin. başka şekillerle mutlu olabilirsin diyenlere kulak asma. istediğin şekilde mutlu olursun, bu da onu kovalayıp gerçekleştirmekle olur.

ne kadar zengin olursan ol hamburgerin tadı değişmez bill gates

ne kadar zengin olursan ol sevişmenin tadıda değişmez.
ne kadar zengin olursan ol doyduysan aynı hissi paylaşırsın

ulaşamadığın ve arzuladığın şeyler aslında ulaştığında seni o kadar da memmun etmeyecektir. temel ihtiyaclarını karşılıyorsan senden kralı yok.

zengin olmak var zengin olmak var tabi bir de.

zengin olup, kendine senin ayırdığın kadar vakit ayıramayan ve senin kendine ayırdığın vakti kıskanan binlerce insan bulabilirsin.

dan bilzerian tarzı bir zenginlikten bahsediyorsak ona imrenmeyecek insan yoktur.

edit:dünyadaki en mutlu insanlar hintlilerdir 80 milyondan fazla fakir insan var (günlük 1 $ ile geçiniyorlar)

saglik sorunlari yok ise zenginlik mutluluk getiriyor arkadas ne derse densin. ama zengin insanlarin zenginliklerini devam ettirmek icin harcadiklari caba ise zengin olmayana karsi daha cok komplike bence. onun icindir ki hep zeki insanlar zengin oluyor bu dönen carki daha iyi kavrayabildikleri icin.

www.youtube.com

Muz, elma, havuç, salatalık ve marul, nohut, bezelye yiyor benimki. Bir sakıncası olduğunu görmedim, duymadım da. Zira kimi köpek mamalarının içinde meyve ve sebze de var eser miktarda.

Bizimki de sofraya gelip bizle yer. Ozellikle sevdigi seyler de var. Patates sevmez ama. Yesil sogan bile yiyo :)

ya soruya salça olacağım da benim kedi patates haşlaması ve kıvırcığa bayılıyor kediler ve köpekler resmen evimizde evrim geçiriyor sanırım :D
patates kabız yapıyormuş o yüzden fazla verme.

Araştırdım da bunların zarraı yokmuş, ama elma çekirdeği kusmasına neden olabiliyormuş.

Bak burada neler zararlı uzun uzun yazılmış, ben güvenilir bir kaynak olarak görüyorum ondan tavsiye ediyorum: www.mihav.com

Bir de mesela "Cats for Dummies" kitabında (bende var) kediler için zehirli olan bitkilerin hepsi yazıyor. Birkaç kedi bakımı kitabında daha var tabi onlar ama orada bayağı ayrıntılı bir liste var; aynısının köpek versiyonunda da yazıyor olabilir. Veterinerlerde de olabiliyor yememesi gerekenlerin listesi.

@brad pitt
Köpeğinize soğan, yeşil soğan, pırasa vb. soğan benzeri gıdalar vermeyin; zehirlenir. Bugün bir şey olmaz, yarın olmaz, sonra yer o zaman olur. Bizdeki alerjiler de öyledir.

elma ve turp hastasiydi benim rahmetli de.

edit: ondan rahmetli olmadi tabi yanlis anlasilmasin, araba carpti.

yedirin. havuc salatalik elma ispanak brokoli falan cok yarayisli seyler. yemeye yavruluktan alistirmaniz da iyi olur, sonra yemiyo picler. ben yedirebilmek icin kemikle hasliyorum sebzeleri.

Abartmadıktan sonra sorun yok benimki de muza bayılıyor, arada veriyorum az az.

soğan, sarımsak, çikolata gibi şeyler tehlikeli asla vermeyin.

elmanın çekirdeği zehirlidir. aşırı miktarda tüketilirse insanlarda bile öldürücü olabilir.

elbette. hatta haslanmis brokoli verdigimde elimle beraber yemeye kalkiyor. taze fasulyeye bayilir.
ben ara sira vejetaryen mama yapiyorum, icine koyduklarim: tatli patates (kabuguyla beraber), yer fistigi ezmesi, kavun, armut, elma (cekirdegi haric), karnabahar, brokoli, muz, hindistan cevizi yagi, keten tohumu (omega 3 icin), biraz zeytinyag, salatalik, biberiye otu, tarcin, az sarimsak, kabak, "nutritional yeast" denen bir sey, bezelye, havuc, bal kabagi (kabuguyla beraber), yesil fasulye, yogurt, ispanak, haslanmis yumurta (kabuguyla beraber).
hepsini mixerde iyice ogutuyorum. yumurta haric hepsi cigden. sabah ya da aksam ogunu bundan oluyor, digeri kuru mama.

az önce de salata yemiş, ağzından tiz bir soğan kokusu geliyor. komik ve sempatik bir köpek kızamıyor insan :))

soğan yedirmeyin lütfen, sarımsak ve soğan çok zararlı onun için.
bir de patates çok bekleyince dallanıp budaklanmaya başlar ya, o da onlar için çok zararlıymış.

Domates, soğan, sarımsak, üzüm, çikolata kesinlikle vermeyin.

Elmayı çekirdeklerini çıkararak, muzu da azar azar verebilirsiniz. Yoğurt, beyaz peynir ve haşlanmış yumurtaya tapmayan köpek görmedim şimdiye kadar. Arada sırada miktarı abartmadan, öğün aralarında verirseniz mutlu olur.

Erik falan yedirmeye kalkarsanız da cırcır olan bir köpek sahibi olursunuz.

Çocuksuzsa umurumda olmazdı. Çocukluysa da velayetin kimse olduğuna, çocukla anlaşıp anlaşamama göre değişir.
Sorun o değil; sorun şu ki boşanmış kişi tutup da benimle evlenir miydi? Gerçi her türlü çok da fark etmezdi, seviyorsam çok da takılmazdım herhalde.

gönül bu belli mi olur, kesin konuşursun sonra gider hem iki defa boşanmış hemde çocuklu olanına tutulursun.

Burada boşanıp boşanmaması değil de biraz psikolojisi önemli bence. Boşanmasına rağmen atlatamadığı bazı şeyler varsa, bunu ister istemez bana hissettiriyorsa, psikolojisi bozuk ve düzelme ihtimali yoksa, bu gücü onda göremiyorsam evlenmem.

Ama bu dediklerim boşanmış bir kadın için değil herkes için geçerli aslında, ciddi bir ilişkiden çıkmış birisi de boşanmış birisi kadar travma yaşayabiliyor.

Çocuklu olması ise belki sorun olabilir; çocukla iletişim kısmı sıkıntılı, orada belki biraz düşünebilirim ama sevdiğim insan için o aradaki engeli aşmak için uğraşabilirim. Bu tamamen içimden gelmesine bağlı.

evlenmeyi düşünmüyorum. ama eğer evlenmeyi düşünseydim evlenirdim. daha önce birisine aşık olmuş ve evlenmiştir sonra anlaşamamıştır boşanmıştır. sırf bu yüzden aşık olduğum insandan vazgeçmezdim.

evlenirdim çünkü ben de boşandım, zuhahuah.

not; ikinciye evlenirsem çocuklu hatun daha cazip geliyor. +5 yaş çocuğu falan varsa bilhassa. bebek mebek hiç uğraşasım yok. hazır yapılmışı daha cazip.

çocukluyla evlenmem, ölene kadar çocuklardan uzak durmayı planlayan biri olarak.

evlenirdim elbette. çocuğu varsa da anlaşıp anlaşmama durumumuza göre karar verirdim. ailemin ise kararıma saygı duymasını beklerdim.

40 yas uzerindeysem cocugu olan biriyle evlenirdim, ya da benim de cocugum varsa.

Degilse cocuksuz biri olmasi daha iyi olur.

Ama ben toptan evlilige karsiyim:)

Ama daha bu isler bana cok uzak, buyuk konusmamak gerek.
K23

çocuksuzsa evlenirdim, hiç sorun değil nikah mikah işleri.

çocuk varsa evlenmezdim heralde.

1) Evet
2) Evet

Sevmeden evlenmeyi hiç düşünmezdim. O kişiyi olduğu gibi sevmişim, o kişiyi "o kişi" yapanlara çocukları ve geçmişteki evlilikleri de dahil olduğuna göre bunları sorun etmezdim. Tabi diyelim ki çocukları veya eski eşleri sorun çıkaran insanlar, o zaman evlenmeyebilirdim. Sonuçta onlar da hayata dahil oluyor.

Çocuklar ve eski eşler zorlaştırıyor durumu tabi ki, ama zaten bu zorluklara katlanmaya değmiyorsa o kişi aslında sevilmiyordur, evlenilmese daha iyi. Ama belki çocuklar da eski eşler de çok tatlı insanlardır, sevgi bitti saygı da bitmesin diye iki tarafın da isteğiyle kavgasız gürültüsüz boşanılmıştır, arkadaşlık devam etmiştir. Bu durumda hiç düşünmeden evlenirdim.

Annesi 2-3 yaşında çocukla boşandıktan sonra yeniden evlenmemiş, evlenmemeyi fedakarlık olarak görmüş ve bu yüzden yalnızlığını kabullenemeyip kızına sarmış, kendisine bağımlı yetiştirmeye çalışmış; babası ise boşandıktan kısa süre sonra tekrar (boşanmış ve çocuklu biriyle) evlilik yapmış ve halen o kişiyle evli olan biri olarak bildirdim.

her şey olabilir, evlenmemem için sebep değil. neden ayrıldıklarını bilmek isterdim tüm açıklığıyla.

çünkü babamın da ikinci eşi annem :D üvey kardeşimiz yok ama olsaydı da yapcak bişi yoktu :D insanlar anlaşamayabiliyor.

çocukluyla olmaz da demem. ne rahat insanmışım :D sonuçta benim anam babamın eski karısıyla tanışmış (babanem vefat ettiğinde taziye için gelmişti) bir kadın, kime çektiğim belli :D

Ailemin ne dediği pek umrumda değil. Çocuğu olması biraz soru işareti ama evlenip ayrılmış olması evlenmeme engel değil.

evlenmem.

evlenecegim kisinin daha once evlenip evlenmedigi, cocugu olup olmadigi benim icin onemli degil. sevmissem her seye katlanirim. guzel esigim ziyadesiyle yuksek. esikten iceri girdigi surece gecmisi beni ilgilendirmiyor.

ailemin ne dusundugu cokta onemli degil. o cocukken onemliydi.

benim daha once evlenip evlenmedigim de onemli degil.

Çocuğu olan biriyle evlenmem. Evlendiğimde kendim de çocuk istemiyorum zaten. Çocukları çok sevmeme rağmen çocuk sorumluluğu varsa yengeç yürüyüşüne başlarım. Hayat çok kısa. Gezmek lazım.

Kac defa bosanmis umrumda olmaz ama cocukluysa asla.

Çocukları sevdiği, çocuk istediği halde çocukluysa evlenmem diyenleri merak ettim. Niye evlenmezler çocuk var diye?

Ailesini görmezden gelebilecek ne çok insan varmış. Ben şahsen bu kadar çok olabileceğini sanmıyordum. Çünkü evlilik, iç işlerinde bağımsız olduğu kadar dış işlerinde sürekli aile ile iç içe olan bir müessese. Dolayısıyla ailenin rızası olması bence çok önemli. İş kopma noktasına geleceği durumda, 'Ya o ya biz', 'Benim senin gibi oğlum/kızım yok' noktasında hala ailemi dinlemem, kendi hayatımı yaşarım diyebilecek birileri de var ise aramızda, şaşırırım.
Çocuklu ise evlenmezdim diyen de çok.
Peki siz çocuklu ve boşanmış biri olsanız, biri de size 'çocukların olmasaydı seninle evlenirdim' dese, ne kadar doğru olur ki? :)
Sonunda saçmaladım ama demek istediğimi anlatabildiğimi düşünüyorum.

arkadaş benden önce 2 sevgilisi olmuş adamın 1.5 yıldır burnundan getirdim, evlenmiş boşanmış olsa gör o zaman curcunayı. 'sen onunla da yaptın bunu, artık heyecanın kalmadı di mi? zaten sana boşanmak kolay' gibi türlü argümanla savaşmaktan yorulup evlenemeden ayrılırdık ^_^

boşanmış insanları kadın ve erkek diye ikiye ayırmak lazım. kadınların genelinin kafası karışık oluyor hatta kimisi bu travmadan kurtulamıyor. adamların da boşvermişliği zirveye ulaşıyor. şöyle düşün, ikinci el araçta tatmin eder ama hiçbir ikinci el araç sıfır araç tadında olmuyor bunu da bilesin.

''Ailesini görmezden gelebilecek ne çok insan varmış. Ben şahsen bu kadar çok olabileceğini sanmıyordum. ''

buranın sanal bir ortam oldugunu hatırlatarak, çoğu kişinin samimi cevaplar vermediğini, gerçek hayatta başına gelse burada söylediğinin tam tersini yapacağına emin olabilirsin. cevapların taş çatlasa yüzde 10-20'si samimidir ve gerçekçidir.

evlenirdim. hatta çocuğu varsa daha da iyi. çünkü benim de çocuğum var. baba olması benim için bi artı. genelde başından evlilik geçmemişler cevap vermiş. çocuklu bekar birinin de görüşü olsun dedim. saygılar.

çok güzel dekor yapılır uğraşırsanız.

maalesef ki ansiklopedi devri bundan bir beş sene önce kapandı, okullar dahi istemiyor dediğin gibi. kağıt toplayıcısı tek çözüm.

yok abi evdeki fazlalıkları boşaltmaya çalışıyoruz. bi de dekor yapıp iyice kalabalık edemem. birilerinin hala işine yararsa diye bir umudum var ama yaramazsa mecburen geri dönüşüme gidip tuvalet kağıdı falan olacak.

Halk kütüphanelerine veya üniversite kütüphanelerine bağışlayabilirsiniz. Onlar kabul eder herhalde.

geri dönüşüm kutularına atın, başka işe yaramıyor maalesef.

kütüphaneler bile almıyor artık.

doğudaki öğretmenler belki çocuklara verir

köy okulları

ne olursa olsun internetteki o tanınmış siteler ,google aradığınız her şeyi göstermiyor. bunların da kıymetini bilmek lazım. bence atmayın.kaldıki netteki bilgiler her an ulaşılamaz yada değişikliğe uğrayabiliyor.geçen yaşanan elektrik kesintisinin bir kaç gün yada hafta sürdüğünü düşünün...
zamanında istanbul'dayken geri dönüşüme bırakılan bazı ciltleri noksan ana britannicayı hatay 'a getirdim.bilgi edinmenin yanı sıra büyük larousse ile uslüp farkı dikkatimi çekti.sanki sizle konuşuyor ,yorum yapıyor kavram tanımlarında.sadece bu sebepten hala bulundururum .

ulan aynı durumdayım ben de. kaç defa evdekilerin elinden kurtardım çöpe atarlarken. çocukluğumuz var o ansiklopedilerde. hayatta attırmam. hem yarın ne olacağı da belli olmaz. dursun yerinde. bakarsın nükleer savaş olur, buz devri olur, ölümcül virüs yayılır falan. o zaman altın gibi değerli olur o ansiklopediler:D

Verilir mi ansiklopedi, o kadar bilgi internette yok. Ben verdim pişman oldum. Açsan bi sayfasını okusan bile kardır. Hem de tarafsız bilgiyi internette bulmak çok zor. Kağıttan okumak ayrı bi keyif zaten. Yerin varsa dursun. Evet ansiklopedi okumayı seviyorum.

Ansiklopediler maalesef güncel bilgiler içermiyor artık. İyilik yapayım derken başkalarının yanlış öğrenmesine de vesile olabilirsiniz. Zaten hiçbir okul kabul etmiyor. En iyi kullanılabilirlik, geri dönüşüm.

benim de çok fazla ansiklopedim var, biz de biraz ev rahatlasın istiyoruz. bir yerlere gönderelim diyor evdekiler bu ansiklopedileri. ama verdirmiyorum kimseye. kitaplarımı ansiklopedilerimi vermek istemiyorum. hatta bazılarından 2 tane var, onları ayırdım semt kütüphanemize soracağım kabul edilirse oraya vereceğim olmazsa duracak. ben kitap ansiklopedi gibi şeylere kıyamıyorum.

Geçen gün duyuruda bir okul için kitap istiyorlardı. Gönen miydi neydi hatırlayamadım. Ona bir bakabilirsiniz.

Ya da duyuru açın ve modlardan sabitlemesini isteyin. Bir ihtiyacı olan çıkabilir.

@elitist

yalnız soran adamın kendisi mod ahahaha.

Isimleri neler? Benim hala isime yarayanlar var. gelip alabilirim.

@devilred O zaman işi çok daha kolay :)

Bu arada Gönen'e kitap yardımı istenen duyuru; www.eksiduyuru.com

İnternet ortamında kolay kolay hiçbir yerde uzun yazı yazmadığım için sıkıntı ettiğim bir durum değil. Dolaşımın bu kadar yüksek hızda seyrettiği bir mecrada kendini çok yormamalısın.

öncelikle herkes aynı değil yani sen çok nazik, kibar birisi olabilirsin ama karşı taraf yol yordam bilmeyen birisi olabilir. herkesin hayatta önemsediği konular aynı olmayabilir. senin için bu çok önemlidir bazısı önemsemez. ben de bir ara cevaplara tik atılmadığında rahatsız oluyordum artık önemsemiyorum. burada sorusuna cevap verdiğimde azarlayan bile oldu. eğer çok rahatsızsan o kişilerin sorularına cevap vermezsin bir daha.

Ben bunu uzun uzun açıklama yapmamaya çalışarak bertaraf ediyorum. Olabildiğince kısa ve öz cevaplar veriyorum. Eğer uzayacak gibi olursa karşı tarafın geri dönüşlerine göre parçalara ayırıyorum. Yoksa aynı duygu bende de oluşuyor.

değişmediyse, duyuraya teşekkür mesajı yazmak yasaktı siliniyordu

o değil de buraya yazanlardan birisi günlerdir kendisine sorduğum bir soruya olumsuz cevap dahi verme tenezzülünde bulunmadı :) gecikmiş tribimi de burdan atmış olayım bari.

soruna cevap; aynısından bende de var ama mecbur he diyip geçiyosun nabacan.

bunun bir de erkek olduğunu anlayınca cevap yazmayanları var ki düşman başına :D

Aynen üşenmeyip uzun uzun açıklıyorum, aynen dönüş almıyorum genelde, aynen hoşlanmıyorum bu nezaketsizlikten.

Bir kaç kez 'rica ederim' yazdığım oldu sonradan, 'yoğunum da dönemedim ehe' tarzı cevap geliyor genelde. Bi 'ok kib bye' yazmak bu kadar zor olmamalı. artık çok yormuyorum kendimi, kısa tutuyorum ben de.

@titiraprap, duyuruyu demiyoruz panpa, özel mesajlasma mevzu bahis.

takmaya gerek yok. bazilari da boyle.

"lan pezevenk madem 'ok' deyip geçecektin madem, neden merak ediyor gibi o soru soruyor 212142 satır cevap yazdırıyorsun?"

demek istemişliğim var şimdi ne yalan söyleyeyim.

Ben hiç duyuru silmedim ama silinebilir, belki rahatsız olmuştur orada olmasından. Belki burada yeterince anonim hissetmiyor olabilir. Daha önce çok silindi yazdıklarım, bilen de bilir, sayfa sayfa yazdığım olur. Canı sağ olsun, "Umarım işine yaramıştır" deyip geçiyorum. Açıkçası hangisinin silinip hangisinin silindiğini de pek bilmiyorum. Sadece aynı ya da benzer soru gelince aratıyorum "Ben yazmıştım böyle bir şeyler" diye, o zaman birkaç tanesinin silindiğini fark ettim. Oturup tekrar yazdım. Birkaç kere "Keşke silmeyeydi" dediğim olmuştur ama sinirlendmedim hiç. Bir iki şeyi "Bu konuda çok soru oluyor" diye cevabını kendime mesaj atmışlığım var. Oradan gider alırım uygunsa.

Mesaja gelince, unutuyorum açıkçası kim mesaj atmıştı, kim atmamıştı, en son ben ne demiştim. Milyon kişi ile de mesajlaşıyor değilim, günde 3-5 kişidir ama günlük hayhuyun içinde unutup gidiyorum. Hatta çok yaptığım bir şey yolda mesajı okumak ama yol tuttuğu için cevap yazmayı eve bırakmak, eve gelince de cevap vermeyi unutmak. Düzenli konuştuğum kişilere "Sonradan beni bir dürtüversene unutursam, alınma sakın" diye yazıyorum da.

Eğer mesaj karşı taraftan sönümlenirse, aklıma bile gelmiyor. Canı sağ olsun gerçekten, hiç önemli değil. Zaten bir hafta sonra başka bir şeyden mesaj atsa, yine aynı aynı konuşurum ben, hatırlamam ki mesajda en son kimin ne yazdığını ve ne yazmadığını. Teşekkür ediyorsa, ben de teşekkür ederim. Etmiyorsa, etmeyebilir. Açıkçası hiç düşünmedim teşekkür eden var mı, yok mu diye. Haberim bile yok. Genelde de uzun uzun anlatırım zaten. Denize atmış gibi düşünüyorum, geri bir şey beklemiyorum.

Şu vesileyle ben de özür dileyim. Eğer yukarıda anlattığım nedenlerden dolayı, muhabbetimizin yarım kaldığı kişiler olmuşsa özür dilerim onlardan. %100 yolda görüp sonradan cevap yazmayı unutmuşumdur. Elinize bir çubuk alıp "Loğğ loğğ, yazsağa" deseniz özür dileye dileye yazarım ben.

Ben bunalmıyorum. Bilakis kendimi çok daha rahat hissediyorum. Ha bu demek olmuyor ki seninkisi garip. Sosyallik, güzel bir ortam falan istiyorsun işte. Normal.

ben çok seviyorum yalnızlığı ama insan bazen bunalıyor cidden. sürekli ders çalışmam gerektiği için akşamları ders çalışıyorum genelde. bir ara televizyona sarmıştım neyse ki geçti o. kitap okuyorum, dizi izliyorum filan onun dışında. kedi mi alsak ne dersin :)

Aileyle kaldigim zamanlar olmuyor, azicik disarida olduklari icin cikar cikmaz 5 yasinda girdigim yaramaz cocuk modune giriyorum su yasta. Onlarla kalmadigim zamanlarda da cok guzel oluyor da; beni zorlayan sey disarida insanlarla gezdikten sonra, hele ki bar, disco, avm gibi kalabalik bir yerlerden gelmissem birden sessizligin icine girince kendimi cok yalniz hissediyorum. Melankoli cokuyor cok fena. Ayni melankoli evin icinde uzun sure kimseyi duyamazsam da cokuyor.

douchebag, o konuda haklisin ama sen de kendi haline sukret. erkek arkadasim sabah 7'de cikti evden, hala calisiyor garibim.

evde yalnız kalmayı seviyorum ama akşama doğru bir iç sıkıntısı oluyor, korku gibi, bunalma gibi falan. gelmiyor musunuz, ne zaman geleceksiniz diye arıyorum bizimkileri.

evi sevmeme, evcimen biri olmama rağmen ben de sıkılıyorum ama iş hiç bitmiyor ki ağzımın tadıyla sıkılayım :/ öğrenciye hayat çok güzel.

evde yanlız kalınca aşırı bunalma +1

o yüzden 2 ev arkadaşım var. hatta 4 leyeceğiz evi. öğrenciyim gerçi ama okul bittikten sonrada 2 yada 3 kişi kalırım. tek değilsin yanlız olmak güzel değil

bazı insanlar enerjilerini başka insanların yanında olarak, sosyalleşerek doldurabilirken, bazı insanlar bunu yalnız kalarak yapabiliyor.

bu sebeple, bir ay tek başıma evde oturmam gerekse hiç zorlanmam. takılırım kendi kendime.

yalnız yaşıyorum. şöyle anlatayım, sınav haftası henüz bitti mesela, sınav haftasında acayip ötesi bunalıyorum, hatta neredeyse her akşam 3 bira çakıyorum sınav haftası gerginliği alsın diye. sabahtan akşama kadar çalışıyorum, evden dışarı sadece okula ve markete falan çıkıyorum. sınav haftası dışında sabah 7 gibi kalkıyorum, 8.30'da ders başlıyor ona gidiyorum. devam zorunluluğum yok ama derse gitmezsem evde mal gibi oturup hiçbir şey yapmıyorum. dersten sonra bazen arkadaşlarla takılıyoruz oradan eve geçiyorum, bazen direkt eve geçiyorum, akşamları boks antrenmanına gidiyorum 1 senedir falan ama onu da bıraktım geçen hafta. bazı akşamlar çok yalnız hissediyorum, yalnızken içme alışkanlığı oluştu sırf bundan dolayı ve normalde beslenmeme falan çok dikkat eden ben çoğu akşamlar 3-4 bira içmeden yatamaz oldum. pek mutlu değilim.

çoğu zaman introvert bir insan olarak ben yalnız kaldığımda çok bunalmıyorum ama sen extovertsin demek, bu asosyal ya da sosyal olmak ile aynı anlama gelmiyor bu arada bence bi araştır bakalım sana hangisi uyuyor :)

Hiçbir şey olmuyor. Hatta daha huzurlu oluyorum. Genelde de yalnızım zaten.

Psikolojikse, bebeginiz icin yemek yemeniz gerektigini kendinize soyleyin. Istemeseniz bile saglikli bir sekilde gelismesi icin yemek yemelisiniz. Kendinizi dusunmeyince belki geri gelir istah, cok da gelmesin ama :)

Fiziksel bir seyse bilemiyorum, doktordunuz sanirim zaten, siz daha iyi bilirsiniz :)

yemek yememezlik yapma. bebeğin için zorla kendini. senin iştahın olmayabilir ama bebek aç kalamaz. hiç mi aşermiyorsun? ben hamile olsam aşermekten bir hal olurdum, hamile olmamama rağmen aşeriyorum :)

dondurma aşeriyorum :D soğuk limonata, buzlu kahve aşeriyorum (kafeinsiz). soğuk yemek istiyorum sürekli D:

yau yiyorum yemiyo değilim de zevk almıyorum. yarın somon yicem çıkardım dolaba koydum, yemin ederim şimdiden stresine girdim nası yicem diye

oğlun mu olacak yoksa? tatlı aşerirsen erkek olur derler :)
sen böyle normalde sevdiğin yemekleri yemeye çalış, hatta icat yemekler yap hoşuna gider. stres de olma. biraz ye sonra biraz ara ver biraz daha yemeye çalış, zorlaya zorlaya bitirirsin. belki iştahın düzelir tekrar.

kime gore daha samimi? oradaki hastalar farkli samimiyet derecelerini olcebilirler mi sence?

alnının ortasına sandalye yiyebilecek bir doktor olabilir.
bazı hastalar asabi/paranoyak ve cezai ehliyeti yok :)

çok ama çok çirkin olurdu. ayrıca doktorun samimi olması gerekmiyor. kimsenin samimi olması gerekmiyor zaten. bir de psikiyatristler ve psikologlar 'deli' kelimesini kesinlikle kullanmıyorlar.

napıyonuz lan yomraım dese.

eski psikiyatristim her terapimde bana defalarca psikopat vb bir sürü şey söylerdi.

ilk gittiğim an fix "ne haltlar yedin bu hafta manyak şey?" sorusuyla başlardı.

sürekli cümle içinde benim ne kadar gerçek dışı düşündüğümü yüzüme vururdu.

yani aslında oluyor bu dediğin. sen psikopatsın diye diye beni psikopat yaptı adi adam :D

o da deli teşhisi yerdi muhtemelen.
ben kliniğe kafa atarak giren psikiyatr tanıyorum. çok kafa adamdı. akıl sağlığını deli taklidi yaparak koruyordu zannedersem.

psikiyatri polikliniğine sadece deliler mi gidiyor?
gidenler deliyse oraya onları kim götürüyor?
deli diye akıl sağlığını kaybetmiş kişilere diyorsanız eğer, oraya akıl sağlığını kaybetmekten şüphe duyan insanlar da gidiyor. kelimelerinizi seçerek konuşun. komik değildi.

Komik degilmis
Olm her halti niye bu kadar ciddiye alıyorsunuz ya ?
Psikiyatriye sadece delilerin gitmediğini ben de biliyorum dört yildir da bunun için gidiyorum
Bizimki kafa eleman biraz. Bu potansiyel var yani

pastirmayi cig yerim sucugu yemem.

Baldur2 +1

Pastırmayı hayatımda 3 kere falan yedim sanırım. Ama genel olarak tadına bakarım n'olacak.

çiğ olarak da yediğim oldu

bi kac lokma ciğ yerim

çiğ yemem.

sucuk, sosis yedim, pastırma ne la?

sucuk yemem... annem kurt olur bağırsağında diyordu.

çiğ yerim ikisinide. sucuk neyse de pastırmayı yemek için niye pişirilsin?

Hepsinde parazit kurtcuklar var.pisirmzsen geçmiş olsun

2 sinide pişirmeden önce dayanamayıp bir iki tane atarım ağzıma.

Pisirmeden bi iki dilim sucuk yerim o kadar. Deve sucugu ozellikle.

Çiğ et bile yiyorum, sıkıntı yok. Koparmak zor sadece

Uzman değilim sadece psikoloji ve psikiyatriye ilgiliyim.
Post-travmatik stress sendromunu anımsattı bana. Savaş kavramını yeni öğrenmiş ve travmatik olmuş bu öğrenme. Belki video falan izledi...

öncelikle altta yatabilecek tüm organik sebepleri eleyebilecek kapsamlı bir muayene gerekiyor sanki.
sonra da terapi seçeneklerini gözden geçirilir.
ben de uzman değilim ancak yeterli tetkikleri yaptırmadan sadece "dikkat çekmek istiyor" gibi yüzeysel teşhislerle başka hastalıkların gözden kaçırıldığına dair örnekler gördüm.

bu davranışlar illa ki birbirleriyle bağlantılı olmak zorunda değil. öncelikle her çocukta benzer durumlar görülebileceğini düşünüp davranışları ayrı ayrı gerekçelendirmeye çalışmak daha mantıklı olur bence.

savaş resimleri, gemiler çizmesinin sebebi "kahramanlık" teması, kahraman olma isteği olabilir. erkek çocukları genel olarak çok sever savaş temasını. çizgi filmler dahi savaş ve kahramanlık temalarını işler.

kendisini kontrol edemeyip ağlamaya başlaması duygusal çatışmalar yaşadığına işaret ediyor. bastırmaya çalıştığı olumsuz duygular var muhtemelen. tahmin yürütemeyiz, konuşmak lazım çocukla.

tuhaf vücut hareketlerinden kasıt önemli. nörolojik bir rahatsızlığın habercisi de olabilir, psikolojik bir rahatsızlığın göstergesi/tik gibi bir şey de olabilir.

Geçmiş olsun.
Muhakkak çocuk doktoruna gidin derim öncelikle.
Çocuklar kendileri veya ebeveyni fark etmeden gün içinde epilepsi krizleri geçirebiliyorlar.

kullanıcı adı, teşekkür ederim. çocuk benim ailemden biri değil tanıdığım birisi. annesi çocuğa baskı yapıyor anlatılana göre. galiba çocuğunun problemli olduğunu kabullenemiyor.

Gotu kalkiyo :/

benim bildiğim heyecan durumunda göz bebekleri küçülür, aksine küçülmesi lazım.

hoşlandığın kişiye baktığın zaman senin gözbebeklerin büyür. ben öyle biliyordum :)

heyecan ve stres durumlarında sempatik hormonlar çalışır yani göz bebekleri büyür sanırım bu durumda da göz bebekleri büyüyecektir kalp atışın hızlanıcak vs vs

ahaha @rock işte o da hoşlanıyosa bana bakarken onunki de büyüyecek, ona dikkat edecem ben de :D

biri bana yürüyordu her hareketinden belliydi. ben de bu gözbebeği olayını öğrenince gözlerine dikkat ettim gerçekten gözbebekleri büyümüştü :)

@rock ay ay deniycem yarın bakalım çok heyecanlı ^^ büyürse gel hafta sonu babamdan iste dicem .d

Gözü yeşil veya mavi değilse gözbebeklerinin büyüdüğünü bakarak anlayamazsın ki zaten.

Mavi veya yeşil ise de ışıksız ortamda büyür, aydınlıkta mecbur küçülür. Sen ne yaparsan yap.

İyi de bunun ışığı var, kalıtımı var. Karanlık ortamda sana bakıyordur, dana gibi göz görünür, hoşlanıyor sanabilirsin; adamın gözbebeği küçüktür, hoşlanmıyor sanabilirsin. Panoramik görünümden zoom'a geçtiğini anlayabilmek için öyle bir anda iki katı bir şey beklemek gerekiyordur; öyle de olmuyordur, belli belirsiz bir büyümedir o. Milimetrenin kaçta kaçı kimbilir.

başak burcu musun? hayırlı olsun :P yapacak bir şey yok böyleyiz.

(bkz: sebebi neydi ki)

Kıyamam ya anneme sordum geçmez o dedi ve sonra ay bize de gelsin dedi ya


Geçmiş olsun kafanı başka şeylerle meşgul et.

neira, başak burcu değilim ama başak burçları beni görse bunalıma girer :)
indescribable, gelirdim size de temizliğe ama bir türlü bitmezdi annen bana kızardı :)

Şişko.

şişmandan çok balık etli bence

Sisko değil zayıf da değil, balık etli diyelim.

www.latinohealthzone.com

3.bp.blogspot.com

al hocam beğenmezsen onay süreci geçmeden iade edersin.

bence kilolu. o boyda iken 50 kg'nin alti olmali diyorum en az.

suradan kendin gorebilirsin boy ve kiloya gore vucut tipi degisimini.

www.bmivisualizer.com

65 kilo ne zamandan beri balık yahu?
55 üstü düşündürücü

hacim is yerindeyim cam actirtamiyom. fotoyu isteyecem de siskoysa istemiyim goz zevkim bozulmasin :(

1.66 olup 64 e kadar çıkmış birini biliyorum.
Toparlak yüz,koca popo diyeyim.. Balık etini zorlayan Şişmana giriş yapmış biri işte.
Berbat derecede şişman değil ama bolca bıngıl denebilir.

cdn.vogue.com.au buna benzer bir fotografa hazırlan.

russian bride mi? benim pc'de hep onlarin reklami cikiyor ehuhu :)

foto yollasana merak ettim seni de :D

Siskoysa goz zevkim bozulmasin ne demek ya siz nasil bi insansiniz?
Sisko falan degil kiz yazik ki sizinle konusuyor.

kız şişman değil ama bence konuşma kızla artık. çünkü şekle şemale çok takıntılısın belli ki ve şişmansa göz zevkim bozulmasın diyecek kadar da üzücü bir üslubun var.

internetten satışta, hiçbir gerekçe göstermeden 7 gün içinde satıştan cayma hakkınız var.
bilginize..

işsizim. geri kalan her şey bununla bağıntılı.

milyonlarca yıllık insanoğlu gelişiminin ürünlerini dna'm da taşıdığım için.

işsizim
yakın diye nitelendirilecek bir dostum,arkadaşım yok.
sevgilim de yok.
param yok.
okul üstüme üstüme geliyor her geçen gün.

eli eli lema şevaktani?

mutlu olabileceğim birşey yok.

2 buçuk ay kaldı bu evden kurtulmama. sonra çok iyi olacak

okul uzadı, dersler birikti.

doğduğum günden beri yalnızım. yeterli bu sanırım.

iş yüzünden kendime ayıracak zamanım yok.

İşten ayrıldığımdan beri mutsuz değilim.

1.2 milyon borcum var.
babama vertigo teshisi koyuldu.
uc aydir istanbula gidemiyorum.
20 gundur kimseyi tanimadigim bir sehirde yalniz yasiyorum.
isler planladigim gibi gitmiyor, duzeltmek icin de caba sarfetmiyorum.

her zaman mutlu olmamı sağlayan detaylar var ama genel olarak mutsuzum. niye mutsuzum,

hala teşhis edilemeyen über rahatsızlığım yüzünden her türlü fiziksel aktivitede zorlandığım, hiçbir halt yapamadığım için mutsuzum.

kullandığım ilaç hem fiziksel hem psikolojik olarak çok rahatsız ediyor, çoğunlukla "delirmiş" hissediyorum. kullansam böyle, kullanmasam ayakta duramıyorum. mutsuzum.

çok fazla borcum var, mutsuzum. buna karşılık gelirim yıl sonuna doğru azalacak. ekstra mutsuzum. zam mam da hikaye. fak dis şit.

kendi hayat planımın ÇOK gerisindeyim. şu an bambaşka bir yerde olmam gerekiyordu. bunu yapmadığım gibi, gelecekte bunu yapmamı sağlayacak olan yapıyı da (beyin) körelttim. geri dönüşü olmayan şekilde "bozulduğumu" düşünüyorum. bu konuda meister'e çok kırgınım.

okulu bitirmeyi bırak daha başlayamadım bile. mezun olmayı istiyorum, bir kuruş kazandırmayacağını bilsem bile bölümümü seviyorum ve bitirmek isterim. ama çok geç kaldım, kalan 4 seneyi sürekli telaşla geçireceğim falan... okul yüzünden mutsuzum.

memleketin hali çok berbat. hepimiz önemsiziz. yarın bana bir şey olsa, ailem hak aramaya kalksa susturulacak belki. ne bileyim. çok ağır geliyor bana bu tip şeyler. değeri başkaları tarafından belirlenmiş ya da belirlenmemiş önemsiz bir figüran... ben hiçbir işe yaramayan boş beleş bir tipim mesela. canını dişine takarak çalışan, çok fazla şey üreten ve insani değer anlamında da harika birini gidip öldürebilirim. adalet bunun neresinde? dünya böyle olduğu için mutsuzum.

yeni müzik keşfedemiyom, aynı şeyleri dinlemekten sıkıldım. müzik dinlemeyi çok severim, eksikliğini hissediyorum. o yüzden mutsuzum.

2-3 sene öncesine kadar karşı cinsle ilişkim sorunluydu, şimdi bakıyorum da direkt herkesle ilişkim sorunlu. sağlıklı iletişim kuramadığımı görüyorum. bu yüzden mutsuzum.

eaaaah kafam şişti be. kendime 3-4 tane tokat attım, su içtim. şimdi daha iyiyim. çok mutsuz değilim. öyle olsam intihar etmeyi düşünürdüm. düşünmüyorum. kim uğraşacak onunla şimdi. yarın isveç 2. ligi başlıyo.

ona neden mutlu olduğumu yazmıştım, buna da neden mutsuz olduğumu yazayım...

herkesin annesi var, benim yok. anneler günü diye bir şeyin varlığı beni acayip üzüyor. annesi olanları kıskanıyorum.

yaşıtlarım (29) ancak 40'larında kanserden korunmaya başlayacaklarkken ben şimdiden deliler gibi kanserden korkuyorum.

çocuk çok istiyor olmama rağmen hem hamile kalmam zor, hem de çocuğum ya sağlıksız doğarsa ya da çocuğum benden önce ölürse ya da biri ona zarar verirse diye ödüm kopuyor. çocuğum kanser genleri taşırsa diye de ayrıca korkuyorum.

nişanlımın benden önce ölebilecek olma ihtimali beni feci üzüyor.

hep ikinci annem gibi gördüğüm teyzem 70'lerine geldi ve halen rahat yaşayamıyor. annemin yerine koyabildiğim tek insan o olduğundan o da öldüğünde tam anlamıyla annesiz kalıcam. ona bir şey olacak diye korkuyorum.

işimi seviyorum ama başkasının yanında çalışamıyorum ve kendi ofisimi de açamıyorum. bocalıyorum. ne yapacağımı bilmiyorum. şimdi olsa başka bölüm okur çok başka bir şey yapardım ama artık çok geç olmuş gibi hissediyorum.

sokaktan 3 kedi aldık ama baktığımız diğerlerini de alamıyoruz diye suçluluk hissediyorum.

kedilerimizin ortalama yaşam sürelerini düşününce bunalıyorum.

İşsizim ve firmanın biri ciddi ciddi ta.ak geçiyo sanırım benimle..

Edit: Önce alıcaz dediler tüm işe giriş evraklarını toplayıp teslim ettim, sonra bekleyin sizi ararız dediler bekledim 3-5 gün ses çıkmayınca ben aradım piyasa durgun alımlar durdu dediler (yaklaşık 1 ay kadar önce). Tam umudu kesmişken dün arayıp iş arayışınız devam ediyor mu dediler olumlu cevap alınca da aslında biz sizi alacağız evraklarınız da hazır son bir görüşme yapıp yarın kesin ararız dediler ama yine aramadılar..

Not: İkinci kısımda @devilred'e katılıyorum diğer herşey bununla bağıntılı..

valla cevaplara baktım da, benim derdim dert midir seninkinin yanında gibi bi şey çıkacak belki ama sevmeyene karınca yük sevene filler karınca...

çok şükür sağlığımız sıhhatimiz yerinde. işim gücümde var ona da şükür. iyi kazanıyorum, çok istediğim arabanın sahibiyim. eşşekler gibi çalıştım yıllar geçti yaş 30 oldu ama sahip olamadığım bir tek şey kaldı ve ne kadar zorlarsam zorlayayım olmuyor ve olacak gibi de görünmüyor.

şu amınakodumun hayatında kimi sevsem elimde kaldı. bir insanın sevgisini hak etmek için her şeyi denedim yine de başaramadım. hani parayla saadet olmuyor lafına gülüyoruz belki ama olmayıncada olmuyor işte.

Beklentilerimiz karşılanmıyor

İşsiz olan mcdonaldsta çalışmak istemediği için işsiz
Diğeri uçmuş
Sevgilisi olmayan beğendiği kızlar ona bakmadığı için
Tembel olduğu için
Psikoloğa gitmediği için
Çok kişiyi üzdüğüm için

diye diye gidiyor beklentiler düşer mutluluk gelir

ignorance is happiness

cahillik mutluluktur.

insanı mutlu edebilecek her şeyin bir bedeli olduğu için.
güzel yemekler yemek istersin, kilo alırsın, sağlığın bozulur.
çok para kazanmak istersin, köpek gibi çalışman gerekir.
evlenirsin, sorumlulukların artar.
bekar yaşarsın, birilerine ihtiyacın olduğunda kimseyi bulamazsın.
tembellik edip güzel vakit geçirmek istersin, dersin, tezin, işin vs aksar, sonra kıçın sıkışır.
alışveriş yaparsın, paran azalır, biter ya da borçlanırsın.
bedelsiz mutluluk yok. ya mutlu eden şeyleri yapmayıp mutsuz olacaksın. ya da bedellerini ödediğin için mutsuz olacaksın.

not: sağlık konuları dışında mutluluğun tek mutlak anahtarı var, o da para.
yukarıda saydığım neredeyse tüm bedeller para ile ödenebilir, o yüzden aileden kalma vs gibi, çalışmadan çok ama çok parası olanlar, mutlu olabilir bence.

general mobile telefonum 4. kez bozulduğu için.

İlaçla tedavi edilemeyen kronik bir rahatsızlığım var. Potansiyelimin çok altında bir işte çalışıyorum. Şu an bulunduğum şehirden, hatta ülkeden hiç hazzetmiyorum.

duyulması gerektiği kadar, plastik kapağı şişenin.

Kapakla kapağı tutan halka kısım arasındaki küçük bağlantıları bıçak ile kes.

şişe plastikse, şişeyi del ordan akıt limonatayı. kapağın boşa dönüyor olabileceğini düşündüm, kapağın plastiği daha sert, kesmen daha zor olur.

şişeyi del pipet sok gitsin

başardım, 2 saatlik uğraşının ardından teşekkürler :)

Senin işine etki etmediği sürece umursamamalısın. Ama senin çalışma sürecine etki ediyorsa bu konuda da gerekli uyarılarını yaparsın, anlamıyorlarsa da senden memnun olan müdürüne uygun bir dille iletirsin, gerisi yönetici kesimine kalmış.

İş hayatı özel hayat gibi değil. Özel hayatında istediğin insanları hayatına sokup çıkarmak senin keyfine kalmış. İş hayatında böyle bir şey mümkün değil.

bende de oldu. fakat önemsememek lazım, arkadaşlık etmezsin. selam verir geçersin.

hazırda param var ama daha da biriktirmem lazım.

selam ver geç, içinden bol bol küfür et.

kendini onlardan daha dusuk statude goruyosun gibi geldi bana. esit ya da ustun oldugunu dusunsen koymazdi, bunlar da kim aq der gecerdin. ozsaygi ozguven konularina yogunlasabilirsin

bu insanlar senin gibi düşünmeyebilir, yaşam tarzınız farklı olabilir, söyledikleri şeyler sana çok manasız gelebilir ama bunlar da hayata dair şeyler, tecrübe senin için. mesela entellektüel bir ortamdan çıkmışsın, böyle insanların olduğu bir ortama girmişsin dram yani resmen. ama katlanacaksın zor durumdaysan.

bende aynı durumdayım. ama gel gör ki benim dışımdaki etkenler beni engelliyor (ev kredisi, aile, mali müşavirlik stajı)

@joelskeligto tam tersi

iş değilştirmek ancak insan kaynağı nispeten daha kaliteli olan bir firmaya geçerek mümkün olabiliyor, bu tarz yerlerde de rekabet çok bildiğiniz üzere. salaklık artı iyi niyet mi, salaklık artı kötü niyet mi, zeka ve kötü niyet mi hangisi sizin için daha katlanılır olabilir ona karar verin derim. zeka ve iyiniyetin birarada bulunduğu ütopik düzlemlere rastgelme olasılığı genelde çok düşük. ek olarak kulaklık kullanmanız mümkünse hayatınızı kurtarabilir :)

Müdürün senden memnun, bu kafa ve etkileşim olarak taktığın şahıslar senden üstün konumda değil ve sen bu sebeple işten ayrılmak istiyorsun?
Bence yanlış yaparsın.
Şunu denemelisin:
Bu kişilerle sadece iş gereği muhatap olacaksın, çok fazla özele/detaya girmeyeceksin, işin gerekliliklerini herkesin yapması gerektiğine hem sen, hem de onları inandıracaksın (davranışlarınla) ve yeri geldiği zaman da iki çift ters laf etmeyi bileceksin. Gediğine koymayı bileceksin.

müdür de aksine sürekli ekip olalım, geyik çevirelim derdinde. en sonunda ortamın huzurunu kaçıran ben olmak istemiyorum ama gerçekten tahammül edemiyorum. yine de en iyisi muhattap olmamak sanırım.

böyle bir dünyaya çocuk getirmek istemiyorum geyiğinin yanısıra insanların aslında daha çok bencilleşmesi, çocuğa para gömmek yada bakmakla uğraşmak yerine gezme, iş, kariyer eğlenme vb konulara eğilmek istemesi.

sorumluluk almak istememeleri, sevgi ihtiyaçlarını kedi, köpek vb gibi evcil hayvanlarla gidermeleri(neredeyse hepsi oğlum kızım vb der mesela)

Ne karşılarındaki partnerlere ne kendilerine güvenememeleri bu konularda, çocuk yetiştirme sorumluluğunun göz korkutması filan bence.

insanlar kendilerine ve içinde bulundukları ortama güvenmiyor.

bence asıl soru neden çocuk istiyorsunuz olmalı. çocuk bir insan niye ister ki? ne amacı var çocuk yapmanın? ne faydası var? insanlara böyle sorunca "yaşlanınca sana bakar" ne bileyim "soyunun devamı" falan gibi şeyler söylüyorlar. ki bana aşırı derecede saçma geliyor. çocuk yapmanın bencillik olduğunu düşünüyorum. "o kadar mükemmelim ki benden bir tane daha olmalı" fikri yatıyor gibi altında. yaşlanınca bana baksın diye 20 senemi bir çocuğa harcamak da istemiyorum, ben öldükten sonra soyumun devam edip etmediği de umrumda değil. hayatta yapmak istediğim çok fazla şey var ve çocukla bunların hiçbirini yapamam. çocuk yapmak insanın hayatını bitiriyor, hayatın o çocuktan ibaret oluyor o andan sonra.

"böyle bir dünyaya çocuk getirmek istemiyorum geyiği" aslında geyik değil, son derece mantıklı, haklı bir sebeptir. ayrıca maddi sebepler de var. bir çocuğa bakabilmek için her ay en aşa bin liraya ihtiyacınız var. millet ay sonunu nasıl getireceğiz diye düşünürken nasıl çocuk yapsın? ha asgari ücretle 3 çocuk yapıp fakirlikten ölenler de var ve onlar bizleri bencil görüyor aslında kendileri bencilliklerinden çocuk yapıp onları süründürüyorlar. ay neyse öyle işte.

çok büyük bir sorumluluk. ideal yetiştirilse bile (ki farazi bir şey bu söylediğim) mutsuz olma, yaşamak istememe ihtimali var. ben buna dayanamam, bu sorumluluğu alamam. bu yüzden çocuk istemiyorum.

her baktığım yerde pedofili, sapık, manyak görüyorum çünkü. böyle iğrenç insanların arasına masum bi çocuk yapmak çok bencillik gibi geliyor artık.

ben çocuk istemiyorum. anne olsam mükemmel bir anne olurdum buna eminim. bir akrabamızın çocuğuna birkaç gün ben baktım herkes aynı şeyi söyledi, sanki annesiymişim gibi baktım. kahvaltısını, öğle, akşam yemeklerini ben hazırladım. gece masal okudum, sütünü içirdim, ona ilaç kutularından robot yaptım. yemeğini yemediğinde elimde tabakla, kaşıkla peşinden koştum, oyun oynayarak yedirdim. gece sürekli kalkıp nefes alıyor mu diye kontrol ettim. bana 'rock, sen anne mi olmak istiyorsun' diye sordu :)
çocukları çok severim ama istemiyorum. çocuğumu koruyamazsam, birileri ona zarar verirse diye korkuyorum. istemememin en büyük sebebi bu. bir de ben çocuğuma mükemmel bir hayat sağlamak istiyorum, bütün çocuklar buna layıktır. fakat bunu yapabileceğimden emin değilim. çocuğuma meyve, et yedirebilecek miyim, iyi bir semtte yaşatabilecek miyim, iyi okullarda okutabilecek miyim, güzel kıyafetler giydirebilecek miyim, resim kursuna, baleye, yabancı dil kursuna gönderebilecek miyim, iş sahibi yapabilecek miyim, hasta olursa tedavi ettirebilecek miyim bunları yapamayabilirim. bir de ya engelli, yatağa bağımlı olursa 35-40 yaşına geldiğinde ben hala onu kaldırıp altından bezini alabilecek miyim, sorunlu bir çocuk olursa sürekli, yaşım kaç olursa olsun peşinden koşabilecek miyim buna emin değilim. çocuk sahibi olmak hayatta alınabilecek en ciddi karar, çok iyi düşünülmeli.

hepiniz zaten refah içinde doğdunuz da ahfhsjajfj.

argümanlar hep bayat, biraz daha okuyun, araştırın. bu konuda samimi bulduğum tek yanıt ; "çocuk istemiyorum" gerisi tırt nedenler.

ha bana sorarsan küçük hindistan kurmaya niyetliyim, sevgilimin haberi yok henüz, duymasın shdhshfjf.

Cevabi burada:

eksisozluk.com

valla ben o kadar derin giremeyeceğim bu konuya, gayet büyük bir çoğunluk da cool olmak için ya da moda bu diye çocuk istemediğini söylüyor. genelde de yaşı küçük oluyor bunların. büyüyünce geçer.

çocuk istiyorum, hem de birden çok olsun. istemeyenleri de anlamıyorum. bazıları çok fazla ürüyor. aklı başında insanların daha çok çocuk yapması gerek. bu mantıkla düşünün derim. iyi düşünmeler, hepinize kolay gelsin.

çocuk yapmanın salaklık olduğunu, çocuk istemenin bencillik olduğunu ve bunların farkında olduğu halde çocuk yapanın şerefsiz olduğunu bildiğim için... herkes anne/baba olmak zorunda değil. gerçekten çocuk sahibi olmayı haketmiş anne/baba oranı 1%'i geçmez. bir insana sadece anne ya da baba diye saygı duyulması, sevilmesi de ayrıca mallıktır... nefret sebebidir asıl haddi olmayanın çocuk sahibi olması, o kişiden tiksinme sebebidir... bu şartlarda az kişi çocuk istiyor denemez bile, hala olması gerekenden çok daha fazla isteniyor...

Ben istemiyorum demiyorum ama iyi bir hayat sunamayacaksam cocuk yapmayacağım diyorum. Sirf annelik duygusunu tadabileyim diye cocuk yapmak cok bencilce bir sey.

kendi adıma ben hala liseliyim, hatta benden daha olgun liseli gençler vardır eminim dolayısı ile kendimde baba olma mayası görmüyorum, ama ilerde ne olur bilemem tabii şimdiki istemiyorum şimdi için geçerli

ben de cocuk istiyorum. cok degil ama bakabilecek kadar bence guzel bir sinir.

tek cocuk olmasini istemem sanirim, anasina da sormak lazim. en buyuk emegi o veriyor olcak.

Is donup dolasip ekonomiye geliyor. geliri iyi olan birisi, evliyse de 2-3 cocuk yapiyor. Iyi degilse de 1 taneyle yetiniyor. Buradakilerin cevaplari da bu yonde bilgi verici degil, duyuruda evli orani %5 filandir. Bekara cocuk yapmamak kolay.

@ucanspagetticanavari, evladım sen yapma zaten çocuk mocuk, cidden, senden bir tane fazla zaten bu dünya içine, sen patates kızartmaların, heinz ketçap ve mayonezlerin ve burgerlerinle mutlusun, rica ediyorum "doğal hayat"a karışma, bak rica ettim, hobi olarak bile karışma.

kız çocukları iyidir be, dünya şekeri hepsi, olursa güzel güzel yetiştirin derim, olmazsa da sağlık olsun zaten.

ileride maddi olarak ona yetebilecek olsam da manevi olarak yetebileceğimi sanmıyorum hiçbir zaman.
kesin istemiyorum diyemem ama şimdilik düşüncem bu yönde.

sorumluluk + para + vakit
hepsinden birer parça var. maddi durumun iyi değilse çocuğuna da iyi gelecek sağlayamama gibi endişen oluyor. sabah 8 akşam 6 hele bir de cumartesi çalışan özel sektör çalışanıysan yorgun argın eve geliyosun bitiyosun. vaktin de kalmıyo. bu gibi bir hayatta 1-2 saat bile benim olsun gözüyle bakıyor insanlar. sonuncusu da tabi ki sorumluluk.

gerçekten şunu anlamıyorum ben, biri çıkıp açıklasın lütfen. aklı başında insanlar bakabilecekleri kadar çocuk yapınca veya hiç yapmayınca, çok üreyenler kendini mi tutuyor acaba? onlar üreyince, sonuç böyle oluyor işte, biraz da buna kafa yorun bence.

4 çocuğum olsun istiyorum.

Bu ülke hiçbir zaman çocuk yetiştirmek için doğru ülke olmadı, asla da olmayacak. Buradan girersek, çocuğumu hem kafa ve yürek olarak kirlenmiş hem de toprak şu bakımından saf olmayan bir dünyaya getirmek istemiyorum diyen insanlar hep vardı, hep olacak. Şu ülkenin siyasi geçmişine bir bakın allah aşkınıza, ne zaman çocuğu sokağa salacak kadar güvenli oldu. Kahvelerin tarandığı yıllardan biraz sonra doğmuşum ben misal. Batman'da sokağa çıkma yasağı olurdu akşam, biz orada otururken.
Ama ben sokağa çıkma yasağını değil, babamın yasak saatine az bir şey kala beni helva almaya götürdüğü anı hatırlarım. Velhasıl hepimiz mükemmel olmayan zamanlara, saçma coğrafyalara doğduk.

Doğurmamak için dolu sebep sayabilirim, bir çoğu çok mantıklı olabilir. Zamandan, paradan, emekten, korkudan, tehlikeden, ülkeden, sağlıksız besinlerden, hastalıklar ve ölümlerden bahsedebilirim. Gelecek verememekten de.

Ama ben doğuracağım. Anne olmayı hep istedim, sevdiğim adama bakınca çocuğumuzu onun kollarında görmeyi istediğimi her defasında daha iyi anlıyorum. Benim için sadece istemek ve onu kucağımda tutma arzusu yeterli. Tüm mantıklı sebepleri elimin tersiyle itebileceğim kadar da kuvvetli

bir de çocuk istemeyen insanları tuhaf bulma durumu var. kesin ileride ister, şimdi istemiyorum dediğine bakma. eşin isterse ne yapacaksın? gibi. benim eşim de benim gibi olur zaten, diyelim ki istiyor o zaman gider kendi gibi çocuk isteyen birini bulur baba olma duygusunu yaşar. bir önce yazdığım cevabımdaki düşüncelere sahip bir insan düşüncesini değiştirmez zaten.

en fazla 1 olmadı 0 da olabilir, hayatımın hiçbir döneminde evlenmek ya da çocuk sahibi olmak için ölmedim eski sevgilim de aynen benim gibiydi kadın olmasına rağmen üstelik 28 yaşındaydı, en fazla bir tane isterim eğer olmama durumu varsa hiç sorun değil sevdiğim kadından önemli değil.Çok fazla insan aile ortamı falan da sevmem ben.Evcil hayvan bile büyük sorumluluk hele ki çocuk maddi manevi olarak ihtiyacı olanı vermek çok zor yoksa yapması basit ve zevkli ama saldım çayıra mevlam kayıra diye çocuk büyütemem.Türkiye her geçen gün daha da kötüye gidiyor tek çocuk bile ciddi gelir ister, hem çocuk olunca evlenince falan ilişkilerine ski tadı kalmıyor bence

çocuk yapmanın salaklık olduğunu, çocuk istemenin bencillik olduğunu ve bunların farkında olduğu halde çocuk yapanın şerefsiz olduğunu bildiğim için...

Bunu diyen ergenler var. adam 20 yaşında boyundan büyük laflar ediyor.

Gerçek hayata gelince, benim zar zor geçinen eniştem 2 çocuğunu öyle yetiştiriyor ki, kim görse başarı/zeka/fizik olarak hayran kalıyor.

Onun 4-5 kat fazla maaşa sahip diğer bir akrabaların ise çocukları mal gibi.

Kısaca çocuk yetiştirmek para mevzusu değil, sevgi ve ilgi mevzusudur.

Tarihte en basitinden adnan kahveci, Kennedy vb gibi adamlara bakın çoğu sosyal-ekonomik olarak en alt sınıfların ailelerden çocuklarıyken en tepeye çıkmışlardır.

paramız yok filan nispeten bahane. Sorumluluktan kaçış var.

çünkü yeterince çocuk yapıyorlar zaten. benim de yapmama gerek yok, inanılmaz masraflı bir şey. zaten daha kendim hiç bir şey yaşamadım hayatta, çocuk yapıp iyice dibe batmak istemem. hoş,gerçi istesem de yapamam ama fikrim bu işte.

akli basinda olanlar da cok uresin bence sikinti yok da adi ustunde akli basinda olanlar 10 tane cocuk yapmaZ ki?

cok ureyenin cocugunun egitimi gelecegi gibi bir istegi, karamsarligi olmaZ ki?

hadi onu gectim kadinin muhtemelen calisan bi kadinin bunlari saglayabilecek fiziksel ve psikolojik gucu var midir?

bunun bakabilecek olmasa da optimum bi siniri vardir bence ya da olmali.

Ben de bu soruyu soranlara şaşırıyorum.

Herkes herkes gibi yaşamak zorunda değil. Şahsen hiç merak etmiyorum kim neden çocuk yapar.

1. sebep: Çünkü türkiye'de yaşayan ve kaybetme korkusuyla dolu bir insanım. Bu ülkede, arkadaşımın kızı, feribot kazasında sırf başkalarının sorumsuzluğu ve savsaklığı nedeniyle hayatını kaybetti. 5 yaşındaydı.

eksisozluk.com

2. sebep: Çünkü bir şeyi mükemmel yapamıyorsam, onu mükemmelleştirmeye çalışmak gibi bir takıntım var. Çocuğum mu oldu? Dünyanın en güzel şartlarına sahip olsun isterim. Başkalarının ne farkı var? Yok. Benim çocuğum da dünyanın en mükemmel şartlarına sahip olarak büyümeyecek. Ortalama bir hayat yaşasın diye mi geldi dünyaya? E herkes bu durumda zaten, 1 fazla olmasının lüzumu ne?

3. Gittikçe boktanlaşan, gittikçe yaşlandığım ve günün birinde yalnız bırakacağım bir insanı dünyaya getirmenin faydasını göremiyorum. Neferkitty'ye sonuna kadar katılıyorum, ne düşünüp hissediyorsam onları yazmış.

Zamanında konu ile ilgili şöyle bir duyuru açmıştım.
eksiduyu.ru
Ülkenin durumu falan filan değil, içimden gelmiyor. Bir gün istemeyi istiyorum ama zorla istemeye çalışmakla da olmuyor. Ben arkadaşlarımın çocuklarını bile kucağıma alamıyorum bir dakikadan fazla. "Velet, aradan çekil. Ananla/babanla konuşmak istiyorum" diyesim geliyor.

Hamile olmak fena olmazdı kusmadığım sürece de, sonuçta sevdiğin adamdan bir parça var içinde ama doğarsa çok kıskanırım ben o çocuğu.

31 yaşındayım. Ben çocuğum, ona nasıl bakayım. Geçen gün ütüyle dirseğimi yaktım :(

Köyde, kırsalda yaşasaydım yapardım.

40-45 arası belki isteyebilirim. Dede der evladım bana.

Artık ben de çocuk istemiyorum. Önce maddi zorluklarını düşündüm, sonra manevi zorluklarını. Özgürlüğümü ne kadar kısıtlayacağını düşündüm. Ne kadar zor olabileceğini. Yaşanabilecek en kötü ihtimalleri. Çok zor ya. Ben baş etmek istemiyorum. Çocuklara bayılıyorum, annelik deneyimini biyolojik olarak yaşamayı da istiyorum, ama hayat boyu anne olmak istemiyorum ya. Nasıl gaza gelmişsem demek ki daha önce...

7 ay evvel çocuk istemeyenlere şaşırmama da anlam veremedim şimdi. :)

Ben en az iki tane istiyorum. Yavrularıma güzel bir istikbal sağlayacak kadar param olsa ve eşim de doğurmaya istekli olsa sonsuz sayıda yavrum olsun isterim. Baba olmak için kuduruyorum. Hepsine verecek kadar çok sevgim var. <3

Çok büyük bi' sorumluluk. Hele Türkiye gibi zar zor yaşadığımız bir yerde onun maddi ve manevi yükünü üstlenmek... Hadi maddi şartlar bir şekilde sağlandı ve istediği hayatı yaşayabilecek ortam kuruldu, peki ya psikolojisi? Bilemiyorum.

Olur da bir gün kendimi bir çocuğun maddi ve manevi sorumluluğunu üstlenmeye hazır hisseder ve bu işe girişirsem de evlatlık alacağım. Kimsesiz, hiçbir suçu olmamasına rağmen berbat koşullarda yaşam mücadelesi veren binlerce çocuk var; onlardan birine el uzatmak ve hayatını elimden geldiğinde güzelleştirmek isterim.

çocuk yapan arkadaşlarımın hemen hepsi cocuklarını kazayla yaptı (korunmayı bilmiyor dallamalar)
ben de şahsen kaza eseri olduğumu biliyorum.
burada yazan pek çok dümbük de kaza eseri.
Sonuç olarak bilinçli çocuk isteyen kesim çok küçük bir kesim aslında. Hep kaza kaza :)

kadınların istememe sebebinin temelinde çocuğunu doğurmak istediği adamla henüz tanışmamasıymış. erkeklerde de durum aynı mı bilmiyorum.

@duhan
Bir kadın çok sevdiği, iyi bir baba olacağından emin olduğu erkekten de çocuk doğurmama hakkına sahip. Aynı şekilde erkek de çok sevdiği, iyi bir anne olacağından emin olduğu kadından çocuk yapmama hakkına sahip. Anne baba olma hakkımız olduğu gibi olmama hakkımız da var. Halbuki bu dediğinizin doğru olduğunu kabul edersek anne baba olmak bir mecburiyete dönüşür. O zaman da anne olmayan kadın eksik, anormal kadın haline gelir. Haliyle bayağı cinsiyetçi bir yaklaşım oluyor dediğiniz yaklaşım.

evrimsel bir şeymiş o. doğruluğunda ısrarcı değilim. kendimde de test etmiştim bunu. evet baba olabilir bu kişi diye düşündüğüm birisi olmuştu. sonra kayboldu bu istek. onun dışında hiç düşünmedim. çocuk dünyaya getirmek için hiçbir mantıklı sebebim yok.

Daha evlenmeden işin sonunun düşünülmesi hoş değil tabii ama hayat, her şey olabilir, herkes kendini garantiye almak ister..
Kabul ederdim..
Kadın..

Samimiyetsizlik gibi geliyor bana bu durum asla böyle bir şey istemem.
28 E

Boşanmak için evlenilmez. Yol verirdim.

dur bir soluklan derim.

(erkek)

evlenmem ki o adamla. daha evlenmeden boşanma durumunda ne olacağının planını projesini yapıyor, kaldı ki kimsenin onun parasına, malına ihtiyacı yok. beni ne olarak görüyor acaba diye düşünürüm ve ona da sorarım. kadın

Sözleşmeyi eline verir ortamı terk ederim. Kadın


Pardon da neyin güvencesi bu?

kadın olsam eyvallah der imzalar, yarın bir gün benden cocuk istediginde bir sözleşme de ben uzatirdim ona. hemde hazır bulundurur, yatakta verirdim eline al bakalim nasil oluyomus diye.

cabbar17f

edit: ha bu demek degil ki ''alcak erkek al sana bombe'' diye cakma feministlik yapıyorum erkek halimle, zira evliligi karsisindaki erkegin iligini kemigini sömürmek, kanını emmek, rahat bir hayata konmak olarak algılayan kezbanların sayısı hiç de az değil ve bunlar degil sözlesme, en aşağılık muameleleri hak eden cinsler.
üstteki yorum bu tarz kezbanlardan olmadiginiz önkabulu ile yapıldı.

olur derim. neden eşimin ailesinden kalacak olan ya da kendi kazanıp aldığı malı isteyeyim?

başlamadan sonunu düşünüyorsun diye de suçlamam. kağıdı yüzüne fırlatmak falan çok çocukça geliyor.

Bunu isteyen tarafta guvensizlik sozkonusu.
Suphe icinde gecen bir evlilik yurumez bence.

Ayıplamam. Mantıklı ve makul bulurum; hatta son bir madde de ben eklerim,

"Eğer boşanma durumunda eşlerin birbirinden bağımsız malvarlıkları arasında gözle görülür bir dengesizlik söz konusuysa, iyi niyet ve dürüstlük kuralları dahilinde, bir taraf, diğer tarafa, hakim tarafından belirlenecek miktarda nafaka vereceğini temin eder. Gelir ve malvarlığı olarak diğerinden daha varlıklı olan taraf, boşanma ya da ayrılık halinde, doğacak çocukların masraflarını da üstlenmeyi kabul eder."

E ama konusu hiç mal nafaka istenmeyecek şeklinde olan evlilik sözleşmesiydi demeyin. Daha da ilerisini için düşünerek söylüyorum. Nasıl olsa benim ekonomik güvencem az çok var. Onun olmayabilir.

23, E.

Elbette ki hayatıma girecek kadını, hayatımdan çıktıktan sonra mağdur edecek değilim.

pinkpeony, madem istemezsin boşanırken istemezsin. istememek için sözleşme imzalamak istemen ilginç bir kafaymış.

bu sözleşmeyi yapan adamlar 1. zengin oluyor 2. daha önce boşanmış oluyor. sadece bu vakalarda duyuyorum. artık adamlarda ya da kadınlarda eş 'boşanılabilen' bir şey çünkü. işim gücüm yerindeyse kabul ederim ama çocuk için madde ekletirim.
sımdı hem cocuk sorumlulugu sana vercek işinden olcaksın, hem adam senı boynuzlayacak hemde bosandın basını sokacak bır evın dahı olmayacak. öyle bir dünya yok. eger cocuktan oturu çalışamazsam atıyorum bir ev alır ve cocugun masraflarını karsılar. onun dısında cocuk olmazsa ısım gucume de karısmazsa atarım ımzayı. kadın.

biriyle evlenecek olursam zaten birlikte oturup karar veririz böyle bir sözleşmeye, getirip imzala şunu durumu olmaz yani. gayet mantıklı geliyor bana, olması gereken bir şey bence. kadınım.

neden sadece erkeğin malını koruduğu düşünülüyor ki zaten. belki ben adamdan daha zengin olcam:D boşanırsak niye paylaşıyım ki kendi kazandığımı.

öncelikle sen ne diyon la denişik derdim

ardından da

ohooo arkadaşım evleniyor muyuz, yoksa esnafız birbirimize mal mı satıyoruz onun sözleşmesini mi imzalıyoruz. ayrıca para neymiş önce onu anlat da bilelim der sadri alışık vari bir laf da sokardım. tövbe tövbe de get işine diyerek kapanışı da yapardım.

erkek olduğum için nafaka alma durumum olmaz sanıyorum gerçi de, gene de aynı şeyleri söylerim ya ne itici.

bir iki madde de ben eklerim.

mesela eşin akrabalarıyla yüz göz olmaktan korunmak gibi önlemler.

28 E

normal karşılarım - oturup sözleşmeye bakar, çift taraflı yapar sözleşmeyi ve eksik varsa tamamlar imzalardım.

burada "ama nasıl, n'ayır, kaba adamlar =/" diyen arkadaşları da garipseyerek kaçar adım uzaklaştım.

sözleşme şartlarına göre değişir
nafaka istemeyeceksin diyorsa, baybay bebişim
evlenmeden önceki malları paylaşmam diyorsa, bana uyar, ben de paylaşmak istemiyorum zaten

ayrıca sözleşmede ne yazıyor olursa olsun kanun üstündür

Kendimi kötü hissederim. "Bu ne ya seninle maddiyat için mi evleniyorum ya da sana kazık atabileceğime, çirkef biri olduğuma mı inanıyorsun?!" der ortamı ter kederim sanırım. (Kadın)

Gururum kırılır, kabul etmezdim. -kadın-

kabul ederim. Boşanma hayatın gerçeği.

Sokaklar ölene kadar eski eşiyle evli kalacağını düşünen dullarla dolu.

evlenmeyi düşünmüyorum, ama evlenecek olsam evlilik sözleşmesi isteyen ben olurdum zaten.

en başından olası bir güvensizlik kaygısı bünyeyi sarıyorsa zaten doğru insanla birlikte değilizdir.

Devir mantik devri. Bu sozlesmeyi hazirlamak ve imzalamak bosanacaginiz anlamina gelmez ya da bosanma ihtimalini arttirmaz.

Ama tek tarafli da olmamali bence. Iki tarafin da fikirleri alinmali ona gore bir sozlesme hazirlanmali

Bu şu demek değil mi ya; "Bir gün boşanacak olursak sen benim malımı mülkümü her şeyimi sömürmeye çalışırsın, hakkın olmayanı benden koparmaya çalışırsın, aman diyim." Karşısındakinin böyle biri olduğunu böyle şeyler yapacağını düşünen biri hiç evlenmesin zaten diyerek ben o evliliği iptal ederdim heralde. Böyle hesaplar yapmak çirkin geliyor.

ssyumusakg ee tamam aynısı işte. fark etmez yani, imzalarım. ayrıca yazanlara da katılıyorum, sözleşme tek taraflı olmaz, diğer tarafın da istekleri olabilir, aynı şekilde eklenmeli.

Bence bu sözleşme olayı evliliklerde gerekli standart prosedürlerden biri olmalı. gidip müstakbel karına "şuraya bi barnah bas hele bakalım" çakallığından bahsetmiyorum. ama bu sözleşme iki tarafında evlilik ve olursa evlilik sonrası haklarınıınn korunması için elzem. hele hele türkiyede.

Kabul ederdim, olabilir yani, bence bir sikinti yok

tek taraflı olmamak şartıyla imzalanabilir neden olmasın, eğer sadece kendine yontmak istiyorsa o zaman kesinlikle o iş yürümez.
kadınım
ama şunu da eklemek istiyorum çevremde bir sürü boşanmış kadın ve nafaka ödemeyen baba var. adamlar yeni genç kız arkadaslarıyla sürterken, kadınların çocuklarına yetememe duygusunu gördükçe o kadar üzülüyorum ki bazen bu psikoloji yüzünden ağır kredi kartı borcuna bile giriyorlar. iki taraflı düşünmek lazım hem kadın hem erkek de mağdur olmamalı. benim cevremde nafaka ödeyip çok mağdur olan cocuksuz bosanmıs erkek yok, tam tersine nafaka ödenmeyen cocuklu kadınlar var.

Evlilik sözleşmeleri, Türk dizilerinde de çok işlenmesiyle gündemini hep koruyan bir konu olsa da, Türk medeni kanununda aslında pek yeri yoktur.

Kadın bir şey almayacağına dair imza atmış da olsa hukukun ona boşanma ile sağlayacağını alır yani... Evlilik sonrası alınan mallarda hem kadının hem erkeğin hakkı vardır, bunu sözleşme değiştiremez.

çok mantıklı. evlenmeden önce mutlaka böyle bir sözleşme hazırlayacağım.çocuk falan yoksa tabi. boşandıktan sonra maaşın 3 de birini pis karıya vermek çok koyar zaten.

Evlenmekten sogurdum.

bunu söyleyen taraf aşık değildir, seviyordur, bu bağlamda:

eğer bunu teklif eden taraf genç ise yadırgarım, bu yaşlarda aşk evliliği yapılır ve göz hiçbir şey görmez, aşık değilsen evlenme birader, daha yolun başındasın, derim

eğer bunu teklif eden taraf 30 civarı ve üstüyse yadırgamam, çünkü evlilik treni kaçmadan son vagona atlayayım bari ama kendimi de güvenceye alayım kafası anlaşılabilir bir kafa. mantık evliliği yani. bu durumdaki birinden gelen evlilik sözleşmesi şartını anlayabilirim.

29 yaşında bir insan evladıyım. (oha lan, yaşlanmışım! en son 23tüm ne zaman 29 olmuşum)

tuz ekiliyor eritmek için. ben öyle yapıyorum ama yine de hemen olmuyor. buzken birden kalorifere koymak belki sakıncalıdır emin değilim ama.

ilik suyu bir kaba koy delik olmayan bir posetin icinde donuk eti bu suya koy. suya degmeden kisa sürede cözülüyor böyle.

Bu daha çok motivasyonşa alakalı, ben de zaman zaman tembel moda girebiliyorum.
Motivasyon artırma tekniklerini oku bol bol bir de;

eksisozluk.com

Kendimi bildim bileli disipliyimdir hatta takintili oldugumu dusunenler bile var, planlarimi uygulayamazsam kasinti tutar. Bunun biraz karakter meselesi oldugunu düşünüyorum.

tek çocuk büyümüşsen diziplinli olman zor. İlk önce paylaşmayı,önyargısız olmayı öğrenmelisin.

winstonsoft, tek çocuk değilim. paylaşımcılığım enayilik boyutunda. birinin bişeye ihtiyacı varsa bende de varsa ona hiç düşünmeden verebiliyorum. ama önyargı var biraz. o da eskisi gibi değil.

Bak bahanelerden kurtulmak için bahane tablosu hazırlayın demişler, ben de deneyeceğim!

Mesela bir tarafa bahaneleri yazıyorsun, karşı tarafına da o bahaneni geçersiz kılan görüşü.

Aklına gelen bütün bahaneleri bir tarafa yaz önce;

''çok yorgunum'' gibi.

Karşı tarafına da ''tamam biraz çalış sonra dinlenirsin, şimdi çalışmazsan daha kötü hissedeceksin'' gibi telkin cümleleri yazıp, bahanen aklına geldikçe bu tabloyu okuyup motivasyonunu artırabilirsin(imiş)

sourcesofinsight.com

disiplin sizin için bir plan yapıp onu uygulayabilmekse yaptıgınız planı daha uygulanabilir hale getirmekle baslayabilirsiniz.boylece plana uydukca kendinize de guveniniz gelir ve istediğiniz şartlara uygun planlar geliştirirek uygulamaya sokabilirsiniz.

hem evet, hem hayır. mesela bağımlılıklar konusunda disiplinliyimdir; irademden ödün vermem, bağımlı olmam. şu kadar gün spora gideceğim dersem o kadar gün giderim. dersler konusunda da hiç sıkıntım olmadı, ama bu düzenli çalıştığımdan değil de dersi derste öğrenen tiplerden olduğum içindi; yani sınavlar öncesi fazla hazırlık yapmam gerekmiyordu, tekrar yapıyordum yetiyordu.

ama örneğin şurayı şu gün toplayacağım dediğim zaman onu erteliyorum da erteliyorum. bazı şeyleri yapamıyorum çok rahatsız etse de beni. erteleme hastalığı gibi bir şeyim var bazı şeyler bakımından.

bir de ingilizcesi olanlara şu uygulamayı tavsiye ederim: www.unstuck.com

yararlı gerçekten, deneyin.

hiç değilim. öylesine yaşıyoruz.

sen erkeksen eğer kadın büyük ihtimalle üstüne alınmıştır.

yalnız fotoğrafını çektiğin kişi yaşlı bi insan da olsa bu yaptığın şey hoş değil. ben istemezdim yabancının biri annemin, babamın, dedemin, ninemin fotosunu çeksin. kötü bi niyetin yok ama hoş değil yani. o kişinin yaşlı olması durumu kurtarmıyo bence.

s3.amazonaws.com

Hahaha hemen indiğin için sapık sanmıştır seni , üzgünüm :D