evet, giderek daha sık soyluyorum. insanin annesini sevmesi kadar dogal bir duygu var mi, bundan neden utaniyorsunuz?

soylenmez mi... surekli soylerim, soylemek ve hissettirmek lazim

birini sevdiğimi söylemekten utanmam. ne utanacağım? laps diye söylüyorum. kim olursa olsun. anama bazen, "seviyorum seni kadın" şeklinde bile söylüyorum. ne var ki bunda?

Söylüyorum. Sen de söyle niye utanıyorsun ki :)

acilen bu salakliktan don, gidip saril, sevdigini soyle. ilerde bigun elinde boyle bir firsat olmazsa cok pisman olursun

ayni utangaclik bende de vardi. yendim sukur

Binlerce defa söylemişimdir.
Nur içinde yatsın.
Hiç söylememiş olsaydım, hiç söylememiş olmanın utancı ve pişmanlığıyla nasıl yaşardım acaba?

bir gun soyleyemezsen cok icinde kalir. soyle mutlaka, her firsatta soyle. seni doguran insan o nesinden utaniyorsun :)

Surekli soylerim. Anne baba diyebilmek bile beni asiri mutlu ediyor.

ben de utanıyorum

Evet, iyi ki söylemişim canım anneme. Nur içinde yatsın.
Dakika geçirmeyin söylemek için.

Seni seviyorum diyemiyorsanız seviyom seni falan diyebilirsiniz. Sonra normalleşince seni çok seviyorum annem falan dersiniz. Mis gibi. Ben sık sık söylemeye çalışıyorum, her konuşmamızda derim. Üç dört güne bir konuşuruz.

Doğum günün kutlu olsun kardeş

iyi dilekler bizden rakı senden. akşama ıslatıyoruz kaçarı yok!

Mutlu yıllar :) umarım yeni yaşın bol şans getirir :)

dgko.

Doğum günün kutlu olsun nice mutlu senelere.

Yahu doğum günün kutlu olsun kral. Bu akşam nickinin hakkını ver :)

doğum günün mutlu kutlu olsun. peki sana bi' sorum var;

hem sarhoş hem yasta mısın?

sağlıklı mutlu yıllar

Dogum gunun kutlu olsun, mutlu seneler:))

Doğum günün kutlu olsun mutlu yıllar :)

her şey gönlünce olsun bro.

uzuuuun, mutlu, sağlıklı yıllar.

youtu.be

Nice seneler (:

Hayırlısı

Ailem öyle bir şey demez. Demiş olsalardı da rahatsız olduğumu belirtirdim.

‘Şöyle biri’ kısmı çok önemli

Böyle teklifleri geri çeviririm. Sevmem öyle şeyler.

Cevapladım; ama 30 yaş üstü kriterini karşılamıyorum, henüz 29'um.

Cinsiyet: Kadın.

Ailemden boyle teklifler gelmiyor.
Oyle seyler olsaydi "yav yuru git" der kapatirdim.

31E

30 a kadar bi şekilde evlilikle ilgili sorular geliyordu, görücü usulu ya da talip bulma gibi değil, ne zaman evleneceksin vs gibi. 30 dan sonra o konuyu tamamen kapattılar, ne soruyorlar ne merak ediyorlar, öyle bi kısmet var, şunun tanıdığı var gibi bi teklifte ya da öneride de asla bulunmazlar. 38 k.

teklifler geliyor. bakarız diyip geçiyorum. sadece biriyle görüştüm bugüne kadar. maaile beni evlendirmeyle kafayı bozmuş durumdalar.

bakıyorm direk olmaz diyorum

30e

Bende direk olmaz diyordum baktım annem susacak gibi degil , evet deyim zaten kız hayır der diye düşündüm yada en kötü bir çay içer gelirim diye.

Sonra annem haber etmiş kız hayır demiş,ben görücü usulu filan istemiyorum diye :)

Bende anneme yüklenmiştim ,kıza sormadan bana niye soruyorsun , beceremiyrosun bu işleri bir daha görücü usuluyle karşıma gelme diye :)

Tam herşey planladığım gibi gidiyordu ki , kızı ikna etmişler bir şekilde görüşmeye , ilk buluşmamaış 5-6 saat geçti bayada uyumluyduk

1 sene civarı aileler birbirini görmedi bile görücü usulu tanışıp normal devam ettik gibi
1 senedirde evliyiz :)

34 E

Görücü usulü aslında belirli bir zamandan beri yanlış anlaşılıyor toplumda.

Görücü usulü tam anlamıyla erkeğin ebeveynleri kızın ebeveynlerinden kızı ister, aralarında anlaşırlar ve söz kesilir. Ne kız erkeği görür ne erkek kızı, hatta çoğu zaman anneler bile pek karışmaz, iş babalar arasında hallolurdu.

Gurbette çalışan erkek evlada mektup ya da telefon yoluyla iletişim kurulup "seni nişanladık, hayırlı olsun" demek çok sıradandı bir zamanlar.

Günümüzde olan ise annelerin tanıdıklar aracılığıyla bağlantı kurup çiftleri tanıştırmaya çalışması.

Ha arkadaş ortamında arkadaşlar tanıştırmış, ha vapurda, ya da işyerinde, ya da okulda veya annenin komşusu Zeliha Teyze aracılığıyla.

Ön yargılı olup kestirip atmayın, tabiki evlenmeye sıcak bakan biriyseniz.

ailenin buldukları nedense pek kalifiye oluyor. yurtdışında yaşayan doktoralı masterlı tipleri buluyo annem nerden buluyorsa :D sevgilim olmasa bi düşünürdüm, görücü usulu de olsa insan değil mi sonuçta onlar. ama sevgilim olduğu için hiç bu konuda bi adımım olmadı.

hem gorucu usulu değil bu. ha arkadaşın biri var bi tanış demiş, ha annen.

yalnızlık, sevgisizlik.

Çok çalışıyorum, daha az çalışacağım bir iş arıyorum.

İşsizlik, zamlar, yalnızlık

Begendigim kisi beni begenmiyor

Derdim yok.sadece şu aralar planlarımı hayata geçirebilmek için zamanın hızla akmasını istiyorum.

Daha çok para kazanmalıyım. Başka hiçbir derdim yok.

Uyku bozuklugu

planlarımın gerçekleşememesi ,paramın istediğim şeylere yetmemesi ve yaşıtlarından geri kalmışlık hissi.

Daha öok para +1

Herkes parasız sanirim.

bi kız var. nasıl oldursam bilemiyorum.

daha çok para lazım.

insanlar

yazayım...

selanikte yanlızım. arkadaşım yok. her akşam üstü yanlız kahve/iki bira içiyorum. 1 ay daha katlanmak zorundayım. iş/eğitim için geldim. ama yanına geldiğim kişi felç geçirdiği için boştayım. farklı bir departmanda, nezaketen vakit öldürüyorum.

geldikten 2 hafta sonra tendinit'im azdı. 1 ay oldu geleli ve yürümekte zorlanıyorum. Kaldığım yer 1 oda 1 balkon, ocağım yok, doğru dürüst yemek yemedim. ağzımda aftlar çıktı ve 1 haftadır konuşmakta/yemekte hatta su içmekte zorlanıyorum.

buraya gelmeyi ben istemedim. bir nevi zoraki oldu. oluşturduğu ekonomik çöküntü ayrı, 30'undan sonra ailene el açma muhtaçlığının yarattığı çöküntü ayrı...

1 hafta sonra 32 yaşıma giricem. yaşıtlarımdan bazılarının çocukları okul çağına geldi benim daha kendi ailemi kurmak için girişimim bile yok.

Araba kullanmayı öğrenemiyorum, yani boş yolda kullanırım da trafiği okuyamıyorum, şu yaştan sonra ehliyet almaya kalkıştığıma pişmanım, üstelik berbat bir kursa denk gelmişim.

Trden uzakta yalnızım.

Sinir bozacak ve korkutucu derecede baş dönmelerim var.

proje bitiyor. yeni isimi ayarlayamadim.

Saçım dökülüyor. Çok fazla hem de.
Bir de geçen seneden beri bir sağlık sorunuyla uğraşıyorum, geçmiyor.

kontrolsüz öfke problemim var arada ama üzerine çalışıyrum ve epey ilerleme kaydettim

yüksek lisans bitince iş bulamazsam ailemin yanına dönmem gerekecek ve o şehirde ailem dışında kimseyi tanımıyorum ve aşırı aşırı küçük bir yer, çok sıkılıyorum. ayrıca uzun uzun ve sıkı sıkı sarılacağım birinin varlığını özlediğimi hissediyorum :(

paramla iş kuramamak. bir sektör bulamamak.

işsizimi anksiyetem var, karşılıksız aşığım, garibanım vs.

dün akşam. canımız istedi yaptık havalar serinledi diye.

Sanırım geçen mart ayında. Ağır bi grip geçirmiştim belki işe yarar diye içtim ama pek fark etmedi diye hatırlıyorum.

geçen kış, tadını sevdiğimden aslında ananem sever de onunla muhabbet olsun diye hem

En son ne zaman içtiğimi hatırlamıyorum. Ama bu duyuruyu görünce canım istedi yapıp içeceğim şimdi :)

Yarım saat kadar önce. Hafiften boğazım kuruyor burnum tıkalı gibi,bir de hava da serinledi diye.

Soğuk algınlığı olur gibiydim. Bu sabah kahvaltıyı çay yerine ıhlamurla yaptım. 2 gündür içiyorum.

Gecen kis.
Gribal tarzi hastaliklarda bir iki gun mutlaka icerim

geçen kasım ayında hastaydim

Birkac ay olmustir. Usutmustum o yuzden.

dün. çaylara bakarken dur bugün de bunu içiyim dedim.

Dudagimin kenarındaki benin büyüdüğünü fark ettim. Belki mikronluk büyüme ama tadim kaçtı biraz. Onun dışında iyiyim balkonda salincakta sallanıyorum.

Çok yorgunum

saçma sapan bir gün geçirdim. benim de o huzursuluğumu alan kedi oldu.

mutsuzum. melankolik şarkılar dinleyip çekirdek çitliyorum. kedilerimi özledim lan

Hayatımda hiç bir şey düzgün gitmiyor. Çare bulamadık. Sadece benim değil ailemin de hiç bir işi düzgün gitmiyor. Sürekli olumsuz haber alıyorum. İş güç yok. Master kabulü de alamadım. Kafayı yememe ramak kaldı. Oyalanıyor ve hayırlısı diyorum sürekli. Hayattan hiç bir beklentim yok. Bir şeyin değişeceğine de inanmıyorum. Ölümden beter haldeyim. Bir şekilde hayata tutunuyoruz arada ufak tefek şeyler bulup gülüyoruz işte. Bizimki de hayat :(

Amcam yurt dışından döndü, canım sevgilim yanı başımda. Ailevi sorunlarımı düşünmüyorsam mutluyum, gelecekten umutluyum.

Hakuna matata

hiç iyi değilim, çok bunaldım. bir yumruk atsam karşıki dağlar yıkılır.

(ben ikinci cümleyi büyük harflerle yazmıştım ama moderasyon sağolsun hiç uyarı bile eklemeden küçültmüş. demek ki herifler istese bizim yazdığımızı silip, "ben fedöcüyüm" yazabilecek... vay be, süper moderasyon. such mahremiyet, much wow. insan not düşer bari moderasyon tarafından şu şu düzeltme yapılmıştır diye, yuh)

Yorgun

Cuma ve cumartesi günüm bol alkol, zıplamalı dans, çok sigaralı geçtiği için yorgundum. Neyse, yatar dinlenirim derken maç muhabbeti çıktı. Bira içip maçı izledik derken yine gg olduk.

Bir benim keyfim yerinde herhalde. Genel olarak iyiyim, itlik ve serseriliğe devam.

iyiyim, üzerimde güzel bir hafiflik var. sonbahar da geldi oh mis.

Çok heyecanlıyım.

Okulum başlıyor ama öğretmen olarak gideceğim :) Bugün de dairemi kiralamaya gidiyorum. Daire okulun yanında ve deniz görüyor. Şimdiden şuraya şunu koyarım buraya bunu yaparım diye bir sürü hayale daldım. Her şey çok güzel olacak resmen.

bence çok mantıklı. bizim apartmanda bunlar nasıl becerdiyse birleşmiş, gün aşırı asansör kapısı camı kırıyorlar. biz tepki gösterince de tehdit ediliyoruz. öldürüp çöpe atsalar üzülmem, değil ki terk etmek.

aslında dediğin doğru, olması gereken tedavi ettirmek. peki nasıl? bu davarımsıları nasıl tutup doktora götürürsün? hepsi her konuda yüzde yüz haklı olduğunu düşünen ve işine gelmediği yerde bağırıp vuran tipler. bunlara deli gömleği giydirip tımarhaneye atacak bir sistem lazım ama yok.

"Beni niye dogurdunuz" sorusu bana kalirsa bir evladin anne babasina soracagi en guzel soru.
Diger davranislari icin tedavi edilmesi gerekir bence.

çözüm değil hatta sorunu deşer diye düşünüyorum. psikolojik danışmanlık daha makul ve denenesi görünüyor. çocuğun hiç bi ilgisi alakası yok? o konuda yapacağı bir şeyler bulunsa oyun e-sport vs?

@ayin yazari, zaten evde sabahtan akşama bilgisayar oyunu oynuyor. çocukta değil, belki yaşı 26'dan fazladır. zor bir durum. ahkam kesmekte istemem başkasının derdi üzerine konuşmak her zaman kolaydır.

babanız anneniz elden ayaktan düştüğünde siz de onlara bakmak zorunda değilsiniz mesela, yani kısacası bunlar zorunluluk penceresinden bakılacak türde konular değil. adam sorunluysa o ayrı bir konu, uzmanına danışılır ne gerekiyorsa yapılır. ama o bahsettiğiniz kişi benim oğlum olsaydı, ben sorumluluk alırdım, bir yerlerde bir şeyleri yanlış yaptığımı düşünürdüm, yani doğada ayılar büyütmedi bu çocuğu neticede.

keske tedavi edilebilse ama bu tip durumlarda tedavi nadir ise yariyor, cok zaman, para ve sabir gerektiriyor. sonucta anne babanin da kendi hayati var.

etik mi? akli dengesi yerinde olmayan birini ihmal etmek etik degil tabii ki.

@night train, çok güzel ifade etmişsin, söylemek istediğim tam da buydu. ama benim büyük konuşmak fobim vardır. o yüzden canı yanan insanları suçlar gibi konuşmaktan çekiniyorum. ama bu çocuk doğada kendi kendine büyümedi.
neticede biz nerde hata yaptık sorusu sorulmalı. peki sence şimdi ürettikleri çözüm fayda getirir mi?

benim düşüncem çocuğu daha da perişan eder yönünde, bir yanımda diyor ki, öğrenir dünyanın kaç bucak olduğunu. gider kendine iş güç bulur. kendi ayaklarının üzerinde durmayı öğrenir.

taşınırken ya bi sakatlık çıkarırsa? kavga esnasında annesini ya da babasını deşerse kendisini kaybedip? bilmiyorum bana biraz cüretkar bir hareket gibi geldi.

ben olsam önce bir psikologdan yardım alırdım. çocuğu götürmeden tabi, eşimle beraber.

ardından belki hiç etik gelmeyecek ama yemeğine antidepresan koyardım. zaten psikiyatristler kapıdan girene prozac yazıyor, kendim için reçetelendirmem de sıkıntı olmazdı. psikologun verdiği tavsiyeler + antidepresan ile 3-4 ay sonraki haline göre tekrar bir şeyler düşünürdüm.

hem çocuk yalnız bırakılınca ne yapacak ki? birden ilhama kapılıp iş falan bulmayacak kendine. eminim ki bırakılan kirayı dışardan yemeğe ve alkole ota vs harcayacaktır. hop sonra hastanelerden çocuğu topla, mecbur geri yanına dön. kirayı önden ev sahibine versen daha da beter. kendimi çocuğun yerinde hayal ediyorum böyle biri olsam ve birden tek başıma kalsam ne yapardım diye, muhtemelen para bulmanın kolay ama yasal olmayan yollarını bulup "kötü yol"a düşerdim.

çözüm değil bence, kolay yolu seçmişler ve işe yarayacağı da muallak, çocuğu daha da delirtip istenmeyen şeyler olmasına neden olabilirler. bizim bir yakınımızın çocukları şizofrendi mesela, ama çocuğa başından beri suçluymuş, kusurluymuş, defoluymuş muamelesi yaptılar, zamanında gerekli müdahaleleri yapmadılar. en sonunda çocuk bunları dövmeye başladı, evi terk ettiler yakınlarının yanına yerleştiler geçici olarak. şimdi burada dışarıdan bakan bir insan olayın iç yüzünü bilmese direkt olarak çocuğu suçlar ama işte öyle değil, o çocuk o noktaya gelene kadar neler yaşandı buna bakmak lazım. neticede adam hasta, grip olan insana niye hapşırıyorsun denmez, götürülür tedavi ettirilir.

Yapmak lazım. Eşşek kadar adam. Bu hasta falan değil , tembellik. Dübürü yok..
Köye gittim geçen ay. Urfalı tarım işçileri 12-13 yaşında çocuklar sıcağın altında eşek gibi çalışıyorlar.

Aslinda insanin hasta olmasina gerek yok bunlari yapmasi icin. O aksini yasayacak bir durumda hissetmemis kendini; ailesinin parasini kendi parasi gibi gorup istiyor iste. Cok ilginc, hic rastlanmadik bir durum yok.

Bence etik ailenin yaptigi. Kimse bakmak zorunda degil zaten o yastaki insana bir ozru yoksa. Tembel calismiyor ile X ruhsal hastaligindan ciddi supheleniyoruz, tedavi olmasini isteriz farkli seyler. Tembellik bir hastalik degil.

Valla çocuğu dünyaya getirdilerse bakmak zorundalar zaten normal olmadığı da ortada. Ayrıca tedavi ettirsinler kaçacaklarına.

arkadaşım (kadın) daha mutlu bir hayat sürmek için boşandı. başında aynı böyle bir oğlan var. (2 yıllık bölümü bile bitiremiyor, bir gün garson olucam diyor öbür gün tiyatrocu ama asla odasından çıkmıyor) isteklerini desteklediğinde bile hiçbir şey yaptıramıyor. biz biraz sert çıkabileceğine dair akıllar verdiğimizdeyse anayım ben yapamam diyor. bu tarz evlatlar maalesef baş belası misyonuyla yaşamaya devam ediyor ve ailelerine çektiriyorlar.

Sosyologlar buna “Peter Pan Sendromu” diyor. Özellikle Y ve Z kuşağında yaygın.

Ayrıca Twitter’da muadili cevap vermiş bu meseleye. Binlerce fav almıştı. İlk okuduğumda sesli gülmüştüm:

i.hizliresim.com (1)
i.hizliresim.com (2)

Boğulmazsın merak etme. Hatta deniz gözlüğü tak, kafanı sıra sokunca gözünü aç, dikkatin dağılır boğulma düşüncesini kafandan atarsın. Bir de boğulacak olsan hisseder çıkarsın zaten. Orada kimse boğulmana da izin vermez zaten :)

Su icinde nefes alip vermeyi ogrenin. Su vs kacmayaxsgini anlayacaksiniz boylece.

bosuna ugrasma hocam ne yaparsak yapalim hepimizin poposunda delik var batiyoruz.

bebekler banyo yaparken su falan yutmasin diye boyna takilan apartlar var, kolluk gibi ama boyna takiyorsun adi boyunluk olabilir onunla deneyebilir. yavas yavas ogrenebilirsiniz.

Ağzını suya sokup burnun dışarıda kalacak şekilde burnundan hava alıp ağzından suya üfle. Bunu ağır bir şekilde yap. Yüzme derslerinde dediğiniz problemi aşmak için bunu yapıyorlar. Kafa dışarıdayken hava çekip kafayı sokunca suya üflemek refleks haline gelince hiç genize su kaçma olmuyor.

Ben de eskiden yapamıyordum. Ama ilk başta burnumu bir elimle tutarak bir süre kafam içinde vücudumu yüzeyde tutuyordum. Sonra yavaşça elimi burnumdan çekip serbest stil yüzmeye çalışarak kafamı suyun içinde tutabilmiştim.
Hatta balıklama bile atlayabiliyorum. İlk başta burnu tutarak yavaşça çekmeye alışınca oluyor, deneyin.

gözlük kullanıyor musun?

hareketi ufak parçalara bölerek yapmaya çalış.

-misal ben havuza giderken olmazsa olmaz yaptığımız şey suya nefes vermekti. 10 sefer nefesi al, suyun içine "burundan" üfle yapıyorduk. ayrıca her yorulduğumuzda dinlenirken de dışarda değil suya nefes vererek dinleniyorduk.

-bunda biraz ilerleyince eline bir board al ve ellerin önde board'da, kafan suyun içinde aynı şeyi hareket halinde tekrarlamaya çalış. ilk yapmaya çalıştığım anlarda "lanedossun dostum hiçbi zaman yüzemiycam galba :/" diye düşünmüştüm ama bir an geldi ve olmaya başladı.

suda nefes alıp vermeyi öğretmediler
mı
kafan dışarda ağızdan nefes al, kafanı suya şok ağız ve burundan ver
havuzun kenarında tutunarak bunu yap alışana kadar

Su decathlondaki tum yuze oturan deniz gozlugu gercekten ise yariyor gordugum kadariyla.

bi kac defa yazilmis ama gozluk kullanmiyorsan. gozluk kullan. hemen fark eder. yuzmeden sabit yuzustu durarak havuzun/denizin dibi seyretmeye calis bir kac saniye. alisirsin bence boyle.

Neden sokamıyorsunuz?
Sizi korkutan ne?
Soktuğunuzda neler olabileceğini düşünüyorsunuz?
Daha önce bununla ilgili bir deneyiminiz var mı?
Bir travmanız?
Muhtemelen sokmanın Altındaki sebepleri bulup çözerseniz daha kısa sürede hallolur. Altında bilinçaltından gelen sebepler var gibime geldi.

Son 2 senedir bence insanlar genel olarak böyle. Siyasi şeyler, ekonomik sorunlar, geleceği görememe. Ama benim gibi olan bazı insanlar bunu biraz fazla hissediyor. Basiyoruz o yüzden sağa sola negatifi

sosyal medya + bilgiye erişimin kolaylaşması. modern insan dünyanın tüm yükünü ve derdini omuzluyor. hal böyle olunca eksik, yetersiz hissetmek ya da başkalarını görüp onlarla aynı standartları istemek kaçınılmaz. mevcut düzenin bir parçası olarak huzur bulmak kolay iş değil açıkçası.

öte yandan benim çevremdeki insanlar bunalımda ya da mutsuz falan değil. aksine, gayet sakin ve normal hayatlar yaşadıklarını düşünüyorum. kendi çevremdeki en hüzünlü, mıymıy, dingil insan benim. kaldı ki ben bile kendimce çeşitli problemlere değinsem ve farklı sebeplerle üzülsem de GENEL OLARAK yaşamayı seven ve pozitif düşünmeye çalışan bir insanım. sadece çok fazla anksiyete var, "ya kötü olursa?" korkusu ağır basıyor kontrolsüz bir şekilde. yoksa biz çevre olarak iyiyiz açıkçası, bi' tek paramız yok gördüğüm kadarıyla. o da olsa bizden iyisi yok.

Kendi adıma konuşacak olursam evet bunalım geçiriyorum bu aralar.

Bizzat kendim böyleyim. Etrafıma yansıtmıyorum ama kendi içimde böyleyim. 1-2 aydır fln galiba.

hiç bu kadar bunalımda olmamıştım. sabah 8,30 beri aklımdan geçenleri bir bilseniz. yeni bir hayata başlayacağım. anne babayı üzmeyeceğim.
1 barı açıyorum
2 ayla ile aramı düzeltiyorum.

bu kafadayım.. birileri çıkış yolu göstersin.

bende motivasyon eksikliği var, yoksa yapmam gereken iş güç hepsi planlı programlı önümde

neyse yarın kickbox a başlayacağız, belki spor iyi gelir

ben de sporun iyi geleceğini düşünenlerdenim. ve dediklerin konusunda kesinlikle haklısın, bende okb var ve antidepresan kullanıyorum. ama antidepresandan önce de hiç depresyona giren bir tip değildim, okb hep ön plandaydı. belki bir kere falan girmişimdir depresyona, onun dışında bir şekilde -belki de takıntılı olduğum için- kafamı hep oyalayabiliyordum. şimdi ise antidepresana rağmen depresyondayım. valla bildiğin bileklerimi kesesim geliyor her gün. işin kötüsü bir tek ben değil, evimdeki ve çevremdeki herkes böyle. negatif olmayan kimse yok gibi birşey. anlayamıyorum neler olduğunu. kiminle konuşsam hareket edesi yok, başı ağrıyor, paso uykusu var, motivasyonsuz, neşesiz, negatif, enerjisiz.....böyle olumsuzluk ekleri ile gidiyor sıfatlar halinde. hepimize sağlam bir dayak mı atsalar, ardinalimiz mi yükselse nolsa?

Herkes mutsuz. Bunun en büyük sebebi bence sosyal medya. Sürekli beklenti içerisinde olmak. İnsanlardan beklentiler ne kadar azalır kişi kendinden beklentisi olur ve bunu başarırsa o kadar mutluluk oluyor. Mesela geçen günümüz için 3 yıl gibi bir süreye tekabül eden 3 gün sosyal medya detoksu yaptım kendimce ve inanır mısınız kendimle kalınca daha mutlu oldum.. Tabi sonra 9 gün datça akyaka marmaris vs.. gezdim.. elbette sosyal medyaya bir milyon tane şey attım. Sonuç al sana pazartesi. Al sana memnuniyetsizlik. Eskiden pazartesinin tek kötü tarafı okul iş ders vs.. başlangıç tarihi olmasıydı.. Şimdi buna sosyal medyada diğerlerinin ( o sırada tatilde olan ya da dünyayı gezen kişileri ya da süper lüks ev arabasında gezenleri ) hayatlarını görmece ile sınanmaca var. Tabi ülkenin durumu alım gücü sağlıksızlıklaşmış toplum ota bo.ka bağıran sokaktaki insanlar ve regl gibi gezen tüm Türkiyeyi de ekleyince sen de nasipleniyorsun elektriklerinden.

Çünkü zaten hayat yeterince çekilmez, bir de aç kalmak istemiyorum. Biraz kilodan bir şey olmaz.

İradesizlik, cehalet ve düşünme tembelliği sarmalı

Herkesin kendi kararı yapacak bir şey yok. Ben de çok kiloluydum ama diyet ve Spor yaptım şu an kilom gayet iyi. Mesela ben de insanların sigara içmesine karşıyım özellikle sağlık çalışanlarının. Hastane bahçesinde falan görüyorum içtiklerini ama tercihi böyle demek ki. Hastasına sigara içme telkininde bulunuyor mudur acaba bilemiyorum.

Boş adamlar,hobileri yok. durdukça Hayvan gibi yiyorlar, yemesinler.ben gayet yadırgıyor ve yargılıyorum.

cehalet. ayrica insan kendisi icin saglikli olur, evlendim artik saglikli olmayim/kilolu olabilirim gibi bir kafa cok enteresan. yasamda tek gayeniz evlenmek mi? yazik valla.

ben kilolu olmak olarak degil daha cok sagliksizlik olarak bakiyorum bu arada, bayramlarda deli gibi yenen seker/tatlilar, yasam tarzimizda spor yapmanin yer almamasi vs. kilolu ya da iri de olsan saglikli olabilirsin bir sekilde ama sagliksiz olmanin arkasinda cehalet yatiyor.

valla ben de bununla ilgili başlık açmayı düşündüm. ben de hafiften göbekliyim ama erkeklere ayrı bir yakışmıyor bence ya. bazı kadınlarda balık et güzel duruyor ama erkeklere hiç mi hiç yakışmıyor. en zayıf erkeğin bile göbeği var bu ülkede. özellikle evli ve çocuklu adamlara bakıyorum götü göbeği salmışlar. ne bileyim çirkin görüntü ama kişisel tercih işte:)

topluma yabanci olmakla degil, toplumun neresinde oldugumuzla alakali bir durum. keyif tiramisu yemek degil ya da amac evlenmek degil. ama bunu algilayabilmek icin de sorgulayabilmek, deneyimleyebilmek ve kendini gelistirmek lazim. bu da cehaletle ve cahil birakilmakla ve elbetten imkanlarla alakali bir durum. ben oyle kulturluyum, boyle bilmem neyim demiyorum - ki degilim - ama toplumumuz boyle demek kolaya kacmak oluyor. ayrica turkiye'de hala nasil beslenmesi gerektigini bilmeyen milyonlarca insan var evet. ekmek yemeden doyamadigini iddia eden, kilolarca meyve yiyip saglikli beslendigini sanan, salatasina yemegine ay cicek yagi kullanan bir toplumuz.

bunun kilo psikolojisiyle ilgisi var.

kilolu olmak sadece agop'un kazı gibi yemekle ilgili olan bir şey değil.
yiyeceklere yönelme de psikolojik etkenler barındırıyor.
mutsuzluk, hayattan tat almama, söylemek istediklerini söyleyememe, anne-baba bağlarındaki düzensizlikler, kendini yalnız hissetme ve korunma ihtiyacı gibi etkenler beslenmeyi direkt etkiler.
en bilindik örneği taciz ya da tecavüz mağdurlarının büyük kısmının (hepsi değil, herkesin psikolojik süreci farklı oluyor, ama çoğunluk için doğru bir örnek) kendilerini korumak için kilo almasıdır.
bunun nedeni çekiciliğini yitirmek ve erkeklerin radarından çıkmayı istemek ya da kendini bir anlamda hapsetmek, kendini suçlu gördüğü için cezalandırmak, hayatı yaşamayı durdurma isteği vb. olabiliyor.
yani sebze değil, hamburger yemeğe yönelir kişi, çünkü kilo alması gereklidir.

ülkedeki sosyo-kültürel ve ekonomik sıkıntılar sadece sosyo-kültürel ve ekonomik sıkıntılar olarak kalmıyor.
ilişkileri etkiliyor, psikolojiyi etkiliyor.
en basit tabirle, hayattan tat alamazsan, yalnız kalırsan, vb. yemeğe yönelirsin.
bu sadece yemek değil, alkol, uyuşturucu, spor, alışveriş gibi her türlü bağımlılık için geçerli.
ama yemek "zevk almanın" en kolay ve bireysel yollarından biridir.

bir de, özellikle diyabet gibi hastalıklarda psikoloji daha farklı işliyor.
hasta insanların büyük kısmı bilinçaltında hastalığa tutunmak ister.
yani herkesin sandığı gibi iyileşmek için gönüllü olmazlar.
bu ilgi görmenin ya da dışarıya bir mesaj vermenin yansımasıdır.
dolayısıyla "yahu şeker hastası olmuşsun, hâlâ neden meyve yiyorsun?" ya da "şişmansın, neden kendine dikkat etmiyorsun?" meselesi cehaletle değil, büyük oranda psikolojiyle ve kişinin hastaysa hasta, kiloluysa kilolu kalmak istemesiyle açıklanacak bir şey.

Sağlıga zararlı olduğunu bilse de sigara içen de çok. Yemek de bir çeşit bağımlılık.

yaşam kalitesinin düşüklüğü. eğlenme kavramının kıtlığı.
türkiye'de (evet türkiye olarak kısıtlıyorum) eğlence anlayışı çıkıp bi barda yiyip içmekten ibaret. çıkıp iki müze gezmek yok, bi eğlence parkına gitmek yok, üç beş tarihi yere gitmek yok, hobi yok, festival kavramı yok. çünkü bunlar zaten türkiye'de doğru düzgün yok. her şehirde bi tarih müzesi var herkesin orta okulda zorla gidip nefret ettiği. turizm firmaları tarafından rantlanmış tarihi bölgeler var yazdan yaza gidip tarihi yerlerin görülmeden dönüldüğü. eğlence parkı yok (lunaparkı kastetmiyorum). festival zaten yok, olanlar da spesifik ve belli kitlelere hitap ediyor ve pahalı. ülke çapında kutlanan geleneksel festivaller yok. haliyle insanların hayat kalitesi ve hayattan beklentisi düşük. o yüzden tek zevk aldıkları şeye, yemek yemeye vuruyorlar.

iki üç uzun süreli yurt dışı deneyimi olanlara bakın. avrupa'da, uzak doğu'da günlük hayat çeşitli organizasyonlarla doluyor ve insanlar eğleniyor. cafe mi? temalı cafeler var. eğlence parkı veya merkezleri mi? modern sanatı sadece görerek değil, birebir deneyimleyebileceğiniz yerler var. müze mi? dönemsel olarak içerik değiştirip dünyaca ünlü sanatçıların eserlerini sergileyen zibille müze var ve bunların hepsi alım gücüyle orantılı fiyatlarda. koyuyorlar ayasofya'ya giriş ücretini 70tl, kimse gitmek istemiyor. müze kart var evet ama 1-her yerde geçmiyor 2-müze filan gezmeye alışık olmayan kitleye çekici değil. çünkü alışkanlık yok. ülke bize alım gücümüze uygun olabilecek yeni deneyimler sunmuyor.

ben yaşadığım ülkede 1 yılımda 10 kilo verdim hiçbir şey yapmadan. çünkü kendimi yemekle tatmin etme ihtiyacı duymuyordum ve sürekli bi yerleri gezip görmeye gittiğim için (şehir içi, şehir dışı, üç beş park bahçe bile olsa) aktiftim. aynı zamanda yemeğe harcayacağım parayı buralara harcamayı tercih ediyordum.

zaten bu yüzden milletçe depresyondayız. alım gücü düşük. insanlar ellerinde üç beş fazla olunca yemeğe içkiye filan harcıyor. çünkü ellerindeki üç beş bundan fazlasına yetmiyor. benim hayalimdir mesela doğu anadolu, karadenize filan road trip yapmak. ama hangi parayla?
haliyle spor da yapılmıyor. derler ya depresyonun ilacı spordur. uzun süreler depresyonda kalmış biri olarak kesinlikle katılmıyorum buna. depresyonun ilacı umuttur. spor yapan insanlar zaten depresyonda değildir ya da bi umut bulmuşlardır ona tutunuyorlardır.

bence araplarla kiyaslayinca gene iyiyiz. adamlar okuz gibi yiyor. gotleri 5 metre arkadan geliyor. bu nusretler, czn buraklar hep onlar sayesinde zengin oldu. bizde bosvermislik yok bence. sadece tatil su bu oldugu zaman cok saliyoruz.

yemek yememekten daha kolay.
kalori bombasi yiyecekler de hep daha lezzetli.
depresyona girince bile cok yiyorsun, veya evde canin sikiliyor gom bir cips hop yuzlerce kalori. yemek icin bahane cok.

Yazlığa geldim sabah, akşam olsun da denize gideyim diye bekliyorum.

Herkesi sağa sola gönderdim ben kaldım tek başıma. Sabah kendime kahvaltı, arkasına da güzel bir kahve ısmarladım kitaba daldım. Hava alev atıyor şimdi eve geldim yayılıyorum. Kafa dinlemece hali yani.

Kitabımı alıp müdavimi olduğum cafe ye gideceğim

Kurban kesilip 13'te geldi. 12'ye kadar uyudu herkes. Şimdi yatana kadar yemek yapılıp yenir sonra kapanış.

2013'ten beri her bayramda olduğu gibi: boşluk.

Bergamayı gezmeye geldim umarım sıkılmam çünkü pek turistik bir gezi değil

Kestik, biçtik, parçaladık. Her yan kan revan içinde. Her yer kokuyo.

Bombok. Ne sen sor ne ben anlatayım.

Guzellikten mesaj bekleyerek geciyor.

Disinda bombos.

Güzel ve hareketli. Şimdi yaylaya gidiyoruz.

Tatil gibi geçiyor. Biraz yürüdüm, bir dostumla görüştüm, seneye umarım başka bir şehirde belki de başka bir ülkede geçecek.

Yazlıktayım. Şimdi de bahçede içiyorum öyle.

Çünkü gerçekten kötü insanlar. Zehirliler, toksikler.

Rocknroll: iste hala bu kotu niyetli olma durumunu mantigim kabul etmiyor, ilkokul cocugu degil ki bunlar. Ve baska bi sebep olmali diyorum :(

Espri, şaka kisvesi altında zehrini atıyor. Bazı insanlar gerçekten kötüler.

Böyle bir insan olarak ilk ağızdan cevap vereyim. Pislik, ikiyüzlü, kokuşmuş insanlarla modern hayatta baş etme şeklim bu benim.

Yüzüne bam bam söylesen ortamdaki huzur bozucu ya da istenmeyen kişi olursun ama böyle biri olunca aranan ve saygı duyulan kişi oluyorsun kisiliksizler için. Eh, iş hayatinin %99'u da kişiliksiz olduğu için geçinip gidiyoruz.

Bizim bi arkadas vardi cok iyi birisiydi. borc iste kendi yemez sana verir, gel de saate bakmaz gelir, öl de niye der mantikli cevap alirsa ölurdü. Ama bir sorunu vardi yüzu biraz degisikti, sorunluydu yüzü iste ve buna cok takardi. Bunu herkes ve bizim bir baska arkadas iyi bilirdi. bu yüzü sey olan arkadasin kollari falan hep cool dovme doluydu. Neyse yanimiza geldi bir gun, dovme yaptirdim yeni bakin nasil olmus falan dedi. Bizim bir baska arkadas, yani senin ornek verdigin tipte biri “olm o kadar dovmeyi koluna yaptircagina, yuzune yaptirsana lan” diyip guldu. Bizim o iyi arkadas sustu, ortam buz kesti.

Ben sonra bunu soyleyene sordum olm oyle sey denir mi? Biliyorsun adam takiyor falan dedim. Sakaydi aga yillardir taniriz birbirimizi nolcak buna mi takacak falan dedi.

Bunlar kotu insanlar. Sadece kendini dusunur. Sallayacaksin bunlari. Hee, noldu? Dovmeliyle hala gorusur icerim, takilirim, gel dese kosarim ama digeri surekli yazar icelim mi? Unuttun bizi falan der hep gecistiririm.

Yol verin gitsin. Gel deyince saate bakmayacak kisiler yaninizda olsun.

Pessss, kanim dondu

Pes cevabi "eazy" sana degildi, araya senin cevap geldi ben yazana kadar...

piremses +1

kötü insanlar +1

rock n roll +1
eazy +1

ben yapıyorum o dediğini ama kendime de yapıyorum aynısını. kaldıramayanlarla iletişimi çoktan kopardım zaten. zarar verme hissiyatıyla yapılan şeyler değil bunlar, mesela kayıp düşmek kötü bir şeydir ama düşene gülersin, onun gibi.

Night train: seninki baska bi sey. Zararsiz. bu kapsamda degil.

bu bir tur bullying bence, tam turkce karsiligi yok gibi. pasif agresiflik gibi.
bu tur insanlar ozunde kendi ile barisik olmayan, aslinda kendi ezikliklerini 'baskalariyla basediyorum' diye kapatmaya calisan, iletisim becerileri bu tur pasif agresiflikle sinirli insanlar oluyor. ya ailelerinden gordukleri iletisim yontemi bu, ya ailelerinden goremedikleri yakinlik neden olmus vs. cunku saglikli bir insanin iletisim kurma yontemi bu degil. canlari bir sekilde yandigi icin can yakmaya calisiyorlar. ben bu sekilde bakiyorum. saglikli iletisim bu olmadigi icin de bir mazereti yok. kendilerini taniyip, olduklari gibi kabul etseler bu hinclari da gececek aslinda ancak cogu zaman ona da cesaret edemiyorlar. zira en zorlu yolculuk kendi icimizde ciktigimiz oluyor.

(bkz: gaslighting)

Neden böyle davrandığımi ilk ağızdan açıklayan tek cevap olmasına rağmen begenilmemesi? Aksjns. Arkadaşlar siz hayatı sözlük ya da duyurudan ibaret saniyorsunuz ama üzgünüm, değil. Hayatta sadece sizin dogrulariniz yok. Hatta sizin dogrulariniz bile farklı zamanlarda dogrunuz olmaktan çıkabilir. O yüzden yargılayıp yaftalamak yerine okuduğunuzu anlamaniz yönünde ufak ufak çalışmaya başlayabilirsiniz. Zira tanımadığınız insanların 1-2 cümlesini görerek (onu da gözüyle okumadan) tanı koymaya çalışmak asıl psikolojik sıkıntıların başında geliyor. Üzüldüm adınıza...

@piremses

ahaha sizin anlamadiginiz kisim su, sizin gibi insanlara toksik insanlar diyorlar, toksikliginizin farkinda olanlar da sizin gibileri etrafinda barindirmiyor. etrafinizdaki 5 kisinin ortalamasisinizdir diye bir deyis vardir, sen toksik olmaya devam ettigin icin muhtemelen etrafin da oyle insanlarla dolu. benim etrafimda hic oyle insan yok, pislik, kokusmus kisilerle bas edecek kadar da korkunc bir yasamim yok, olani da tespit edip hele hele de yakin cevreme dahil etmiyorum. sen kendi toksikligini 'bu sekilde bas ediyorum' gibi bir kacis yontemi ile mesrulastirmaya calisiyorsun anladigim kadariyla, ama bu tur insanlar icin ciddi psikolojik calismalar var ve oyle olmayanlar icin de neden uzak durmalari gerektigine dair. bence sizin icin en guzel sey kendi icinize donup neden boyle biriyim, neden kendimle baris icinde degilim ve acisini baskalarindan cikarma ihtiyaci hissediyorum, neden boyle olmak zorunda oldugumu hissediyorum diye sorgulamak olacaktir. yasam, kendin olmak, kotu insanlarla bas etmek boyle seyler degil cunku.

@songforsomeone, cümlelerinizden buram buram şunu seziyorum çünkü hala okuduğunuzu anlamamakta ısrarcısınız: "hımm birkaç psikolojik araştırma biliyorum, birinin bir noktadan açığını yakalayayım da hemen yapıştırayım bildiklerimi. tespitlerimi kusayım. :("

Ama orası burası değil, üzgünüm hevesinizi kırdığım için. :)
Yaşınızı merak ettim, iş hayatı için şöyle ahkamlar kesebildiğinize göre ya henüz o noktaya gelmemişsiniz ya da aileniz pek zengin:

"benim etrafimda hic oyle insan yok, pislik, kokusmus kisilerle bas edecek kadar da korkunc bir yasamim yok, olani da tespit edip hele hele de yakin cevreme dahil etmiyorum."

Çünkü ben ilk duyurumda ne demişim: "Eh, iş hayatinin %99'u da kişiliksiz olduğu için geçinip gidiyoruz."

Bu her şeyden önce sizin psikolojinizdeki zayıflıkları çarpıyor insanın yüzüne; tespit yapacağım derken muzdarip olduğunuz konuyla/konularla benzeştirdiğiniz ufacık bir anda direkt savunmaya, yaftalamalara falan geçtiniz.

O halde şimdi hemen gideyim de bu salakça kapitalist düzende aç kalmamak için niye böyle bir insana dönüştüğümü sorgulayıp azıcık ağlayayım, açtığınız ufuk için teşekkürler. :D

songforsomeone cok guzel ifade etmis. ozellikle toksik ve pasif agresif tam ozeti gibi.

son bir kac senedir farkina variyorum boyle insanlarla denk geldigimde. daha once karsilastigimda bir insanin boyle olabilmesine ihtimal vermedigim icin baska olasiliklar dusunuyordum, belki sunu demek istemistir, sakadir gibi.

mesela bir tanesinin huyu ben lafimi sokayim, ama arkasindan tatli bir iki laf da edeyim, iltifat edeyim, sirinlik yapayim ki benden nefret de edemesinler ama lafimi da soylemis olayim. bunu da lafimi sakinmam seklinde lanse edip mesru kilayim. niye boyle sorusunun cok cevabi var. cunku cok yalniz, sinsi, ezik, kiskanc, asagilik kompleksli, kendini sevmiyor, yalniz kalmaktan odu kopuyor, ama bastiramadigi bir haset ve kiskanclikla yaniyor. ego tavan, kendi istedigini yaptirmak ister hep. yonetmeye calisir.

neden boyle oldugundan cok bu kisiyi nasil tespit edebilirsin kismina yogunlasmak lazim. cunku bu tipler tum zekasini maniplasyona harcar. seni kendine yakin tutar ki zaaflarini iyi gorebilsin, aciklarini yakalasin. zeki oldugunu dusunur. sinsiligi zeka sanir. o yuzden iyi arkadasin sanabilirsin bu kisiyi.

mesela eski arkadasi pek olmaz. lise arkadaslariyla bulustugunu gormezsin bu kisinin. gelip gecer kankalari olur. icindeki kotucullugu bir yere kadar kamufle edebildigi icin insanlar ondan uzaklasir nihayetinde.

"Compassion... seems to be contagious. When we see others being compassionate, we are more likely to be compassionate. This results in a feeling called 'moral elevation,' and that is one of the aspects of joy that Paul Ekman had identified. Recent research by social scientists Nicholas Christakis and James Fowler suggests that this ripple effect can extend out to two and three degrees of separation. In other words, experiments with large numbers of people show that if you are kind and compassionate, your friends, your friends' friends, and even your friends' friends' friends are more likely to become kind and compassionate."

pg. 258 Douglas Abrams

'The book of Joy' by the Dalai Lama, Desmond Tutu with Douglas Abrams (2016)

Toksiklik de boyle, toksik olarak, kabalik yaparak sadece kendinizi ve cevrenizi daha mutsuz edersiniz. Care oteki turlu davranmakta.

@eazy +1

Böyle insanlari gördükce uzaklasiyorum, "Bununla su bile icilmez!" diyorum ve etrafimda tutmuyorum.

Duyuruma sonrasinda cevap geldigini yeni fark ettim agshs

Ve prenses, evet hala kanimi donduruyorsun. Evet sen o toksik kisiymissin gercekten ama ticke elim gitmedi. nefret dolu bi cevapti beni rahatsiz etti bu yuzden :(

pembe götünüz için hiç üzgün değilim, sizlere hayatta başarılar.

herkes kişiliksiz, ben niye şerefsiz olmayayayım gibi bir mazeret üretme şeklini ve bununla övünmeyi ilk kez görüyorum hayatımda. ülke ekonomik açıdan zor durumda, ben neden hırsız olmayayım. iyi insanları hep eziyorlar, ben niye milletin hakkını yemeyeyim. böyle uzar gider bu. bazı insanlar çok güzel yere dükkan açıyorlar bu hayatta.

evime dönmüştüm ne güzel. ev arkadaşı bulamadım hala. şimdi gerisin geri memlekete döneceğim bayram için yarın. nefret ediyorum. gitmezsem annem falan çok üzülür, "niye gelmiyorsun bi işin yok orda" der. boşuna bir sürü yol parası. ev işi uzayacak. bıktım ya.

çantamı falan hazırladım ben, şu an tam olarak o yolculuk öncesindeki boş ve sinir bozucu süreci yaşıyorum. yarın sabah erkenden ayrılacağım. haliyle bu akşam için hiçbir şey yapmak istemiyorum. 22'de liverpool-norwich maçı var onu izleyip yatarım herhalde. behzat amirimi izlemek istiyodum ama geç oldu artık, yetişmez.

imkanım olsa şu an direkt 1 ekim'e ışınlanmak isterdim. nefret ediyorum gerçekten, 15 haziran - 15 eylül arasını falan yaşamak istemiyorum arkadaş ben next'e basıp direkt sonbahara atlamak istiyorum bıktım ya.

Eve gidip film izlemek istiyorum sanırım
Ne yedin öyle karmaşık? Menemen mi

yemek hazırlıyorum, aslında yeni beslenme sistemime göre saat 18:00dan sonra bişey yememem gerekiyordu ama akşam sporununu saatini 23:00a çekerek belki telafi edebilirim diyorum.

çay ve şaşıfelek çıkmazı izliyorum.
akşama internet radyo yayınım var ona hazırlanmam lazım.

Yarın kampa gideceğim datçaya, eşyaları hazırladım. Önce bir duş alırım sonra mutfağa girerim.

Dana jambonlu + iki peynirli + yumurta yapıp + turşu ile dürüm arasında yiyeceğim.

Netflixten trailer park boys izlerken, cam cezvem ile yaptığım mega boy türk kahvesini içerim.

Best day ever!

@ikikerekac
Fırında balık, haşlanmış mısır, pirinç lapası, marul, birazcık nutella, muz ve ekmek.
Yeterince karışık dimi?

Hepsi aynı sofrada yendiyse sen bu akşam bişi yeme daha:)
Ben ne yiyeyim dostlar? Maks 50 Tl lik öneri?
Avrupa yakası

Çok yorgunum ve hastayım. Gönüllü olarak yer aldigim proje acayip yoruyor beni. Arkadaşlarla yemek yedik şimdi çay iciyoruz. Kalkip arkadaslarla sahile gitmek ya da gitmeyip dinlenmek arasında kararsızım.

@ikikerekac yemem söz :)
Sana subway tavsiye ediyorum, hızlı, sağlıklı ve doyurucu.

@amaranta bence git, hatta benim yerime git... çok çekici geldi.

Soylemesi ayip kuzu tandirciya gittim, bir dunya yol gittim tandir kalmadi dediler. Ben de oraya uzak ulan ama eve yakin olan baska bir yere izgara yemeye gittim. Donuste hayvan gibi trafik cektim anam agladi yorgunluktan. Izgarisina da etine de...

Neredesin ki hava serin?

Döndüm yine İstanbula. Koskoca ev yine yalnızım. Rakı var, Neşet Ertaş var, hatıralar var gelecek var..

@dionisis
Hayvan gibi butce acigi var. Vergi geliri yaratmak icin yapmislardir.

yeni geldim eve, yorgunum ve üzgünüm. cips yiyorum, zaman zaman ağlıyorum.

bebek yeleği ördüm öyle şirin oldu ki, örerken bu kadar şirin olacağını tahmin edememiştim. yetiştirmem gereken 2 tane kitap var. bu arada süt kaynıyor yoğurt mayalayacağım. yarın anneme gidiyoruz bayramcı. bayram sonu bana bağlama alacağız. hayatı çok seviyorum, keşke 1 gün 92 saat olsaydı. o zaman her şeye yetişebilirdim.

Yoldayım. İstanbul'dan 9 buçukta çıktım, daha İzmit merkeze gelemedim. Stop lambası görmekten gözlerim çipil çipil oldu. Ben böyle tongaya gelmezdim trafik konusunda kendime sövüyorum şu anda.

Bi yandan da diyorum ki İstanbul'u uzaylılar işgal etse en fazla böyle bir izdiham yaşanır. O açıdan bi tatbikat sayıyorum bunu.

1 saat önce falan yazlığa geldim, yorgunum.

Aşırı sinirli ve üzgünüm şu anda. Yemek yiyecektim iştahım kaçtı o derece.

İnsanlarla konuşmaya çalış. Bunun için kendini zorla. Bir ortama girdiğinde muhabbeti başlatan taraf ol. Bu senin için çok zor olabilir ama kendini zorlaman gerekiyor. Bir durumu düzeltmek için mücadele etmek lazım, mücadele etmeden olmuyor.

Seni sosyalleşmek, farklı tipte insanlarla uğraşmak zorunda bırakacak bir işte çalış yarı zamanlı da olsa. Barboyluk mesela!

alkol al. rahatlatır. kafa açar.

gruplara katıl, arkadaş edin, tecrübe ettikçe daha rahat olacaksın.

interneti iki haftalığına kapat. tabi yapamayacaksın, o yüzden alkol diyorum.

Teşekkürler.

Teşekkür ederim.

ksn bni skmk istyo .s.s diyorum ben.

Normalde diil miyim ne demek istiyorsun yhaa asdfg demiyorum tabii tesekkur ederim diyorum:)

Göz doktoru tavsiye ediyorum

ne sandın ortaağm

Okadar kötü giyiniyorum ki, ya da sadece sporcu şeyleri giyiyorum diyelim, ustruplu bir sey giydiğim her an şık oluyorum.

Danke canım diyorum, çorapla snadelet giymiyorum ya ondan şık gelmiştir. Gülüşmeler.

Ben de yedim.

he sağ ol. bunu diyorum sadece.

Teşekkür ederim.
Herhangi bir iltifata böyle karşılık veririm.

tesekkurler ilgilenmiyorum.

(engelli cocuklara para topluyoruz diye ataturk veya turk bayragi fotografi satan eleman. ankarada cok var diger sehirleri bilmiyorum)

bizim de talebimiz o yönde.. :/

Üzgünüm.

birkaç sene sonra umrunda bile olmuyor, iyiki bu şekilde gelişmiş olaylar diyorsun hatta. kaç kere başıma geldi...

Zaman zaman zaman. Geçiyor.

doğanın kanunu bu. geçiyor.

Geçiyo tabi baba. Ne yapmışsın kendini böyle. Gel bir bira ısmarlayalım kötü kötü olmuşsun.

Geçmeyecek de ne olacak? Geçiyor tabi.

geçiyor yav kesin bilgi. duygusal olarak çok sağlam biri değilim. genel olarak ilişkilerim kötü sayılmaz ama sevgililik konusunda berbatım. aşık olunca 6 sene falan takılıp kalabiliyorum. ona rağmen ben bile atlatıp hiçbir şeyim eksik değilmiş gibi yaşamayı öğrendim. oluyor. canını sıkma. bence önümüzdeki 20-30 yıl içinde su için savaş çıkması ihtimali, güneydoğu asya'da yaşayan yüz milyonlarca insanın iklim yüzünden göç etmek zorunda kalacak olması vs. çok çok daha korkutucu hehe.

geçiyor, şeyapma. şu an üzül. kendine o fırsatı tanı. her şey zamanında güzel. acın tazeyse üzül. yanlış bir şey yok bunda. zamanla azalacak. kendini yıpratmamaya, acın bittiğinde "tamam lan geçti gitti işte, bi şey kaybetmedim, ben hala benim" diyebilmek üzere çabalamaya odaklan.

geçiyor arkadaşım/kardeşim. merak etme. sonra bundan belki daha hafif şeyler de gelebilir hayat bu hiçbir zaman dümdüz olmayacak, ama bu bahsettiğin herneyse* o istemesen bile geçecek ve ferahlık elbette gelecek.

bu süreci karlı bitirmeye bak sadece.

hayatta kalabilmek için beynin bu mutsuzluğunu normal seviyeye çıkartacak. biraz dayan.

Bazen, hatta çoğu zaman, 1-2 sene kadar kısa sürmüyor ama emin ol geçiyor :) Ve geçikten sonra kendini zayıf hissetiğin her anlamda daha dirençli hissediyorsun. Zaten amaç bu :)

Netfkix after life izleyin

Geçiyor tabi. Her durum geçicidir hiç merak etme. Yaz bana anlatmak istersen

geçecek. başka şansı yok. öyle bir geçecek ki nasır tutacak bıraktığı iz. bi daha da ne olursa olsun o kadar acımayacak.

Mutluluk da mutsuzluk da daimi değil. Merak etme geçecek.

Bir iyi iki kötü şeklinde de olsa geçiyor

eksiduyu.ru

Bu duyuruyu başından sonuna kadar oku.

tam olarak 1-1.5 senedir çok ciddi mutsuz ve umutsuzdum. fakat 2 gün önce hayatın gerçekten çok şaşırtıcı olduğunu fark ettim. hiç merak etme vakti gelince hayat sana ödülünü veriyor.

ne oldu?

Gün gelecek, bu olanlar için "ne boktan şeyler için kahrolmuşum be" diyeceksin inan.

Hayat böyle.

denyoluk

patavatsızlık,hödüklük

Eziklik

Agresif mizah

(bkz: çomarlık)

düğünde havaya silah sıkandan farkı yok, aynı bişey olmazcılık.

Negging diye de bişe var :)

Eziklik

Huhhuuu harikasın!!! Tebrik ederim:)) benim uzun zamandır böyle bişeyim olmadı sanırım.

kıbrısa gittiysen dönüşte bi macallan isterim ücretine mukabil

bir çok şey. bisiklete binmek, araba kullanmak, yüzmek, seks. ilk yaptığında bir de başarılı yaptıysan benzer duygu verir. sen sadece koltukta oturmuşsun ama başarı senin sayılmış. kaptanı olmadı kabin görevlisini öpseydin, kutlasaydın.

@jesus zaten o koltukta oturmak benim için basari. Ben durumu kabul ediyorum.

Tebrik ederim. Benim bazen çok zorlanıp başardığım ama aynı şeyi tekrar yapmayı başaramadığım oluyor. Çok iyi anlatamamış olabilirim neyse :)) sen duyuru açmıştın bu konuyla ilgili. Seni motive etmeye çalışanlardan biriydim. Burada böyle duyuru açıp yüreklendirilmek isteyen kişilere yaparsın edersin yazıyorum hep ama çoğu zaman bunu ben de yapamam diye aklımdan geçirebiliyorum :)

kutlarım @uzun kulaklı yalnız tavşan. darısı B. A. Baracus'ün başına.

artik birileri flightradar'i acip senin oldugun ucagi gorup "bunlar nasil ucuyor ya herkes nasil ucuyor" diyecek. ne mutlu sana.

Özgüvenin gelişmiştir. Ben küçükken yalnız gitmedim hiç

evet ilkokuldayken tek başıma da sinemaya gidiyordum, hala sinemaya da başka yere de yalnız gitmekten farklı bir zevk alırım

Ama şuan en sevdiğim şey tek başıma aktivite yapmak. O kadar keyifli ki.

Sinemaya tek gitmek bence de guzel bi aktivite de o yaslarda birakmazdi bizimkiler. Ortaokulla beraber onlarsiz sinemeya gitmeye basladim yani 11-12 gibi. Sanirim normalde yasal da olmayabilir cocuklarin tek basina sinemaya gitmesi, biraz riskli geldi bana

ben tek başıma tiyatroya gidiyordum o yıllarda. AST'da İnadına Yaşamak diye bir oyun vardı, 5 kere falan izlemiştim.

Filmine göre gayet yasal ama eskiden bu kadar çok sapık ve katil yoktu.
Sinemalar evimize çok yakındı. Tek başına değil ama kendi başımıza izliyorduk. Bazen yürüyerek gidiyorduk bazen de bizi velilerden biri bırakıp, çıkışta alıyordu 5-6 velet izliyorduk.

Yalnız başıma bir şeyler yapabilmeyi üniversitede keşfettim. Bence süper bir durummuş. Dalga geçemelik değil, takdir etmelik bir durum.

ama arkadaşlarıma anlatınca bunu dalga geçiyorlar? demişsin.

cevap kıskançlık.

çok güzel bir şey bence, keşke benim babam da öyle biri olsaydı. onun dışında ben de sinemaya genelde tek giderim. Ben ama süreli her şeye tek gidiyorum artık. Milletin keyfini uygun zamanını beklemektense kendim gitmek daha mantıklı geliyor.

Karikatür çizen Rewhat Arslan var. tanıyor musun bilmem, şu ot mot edebiyatımsı dergilerde çiziyor. instada bazen kendi hayatından şeyler de çiziyor. Bir keresinde aynı senin baban gibi onun da annesinin onu sinemaya götürüp kapıda beklediğini yazmıştı. kadıncağız parasızlıktan kendi gitmezmiş ama oğlum kültürlensin diye onu sokarmış. bir keresinde biletçi durumu anlayıp annesini de sokmuş içeri bedava,anne oğul mutlu mutlu beraber film izlemişler. :-) seni okuyunca aklıma o geldi.

@windows95 yeni bir karikatürist takibe almama sebep oldu bu cevap da benim. nostaljik isim ve eski zamanların anıları da duyuruya pek uydu.

dediğim postunu da buldum, bakmak isteyenler için link atıyorum :-)
sonu sandığımdan farklı kalmış aklımda olsun :-)

www.instagram.com

kuşadası

doğu akdeniz

Evdeyiz

11-14 Ağustos arası Festtravel'in düzenlediği Baksı ve Gümüşhane Gezisine katılacağım. 3 gece dört gün.

Sonra İstanbul'a dönüp 17 Ağustos Cumartesi günü arkadaşımın düğününe Ankara'ya gideceğim.

Yunanistan :-)

GİRESUN

yarısı kıbrıs yarısı yazlık.

Eskişehir - Assos. Baya baya 3 hafta izinliyim ve o kadar mutluyum ki iş ortamından kopup sevdiğim yerlere gideceğim içim.

Bu arada sadece izinli olmak bu kadar mutlu etmiyor, şehirden de ayrılınca daha bir geride bırakmış oluyorum her şeyi.

3 saatlik yola motosiklet almaya gittim. 4000 lira motosiklet 225 lira noter, 75 lira ulaşım, 60 lira 3 kişi yemek masraf ettim. bugün de o motorla korta gidip tenis oynadım.

Dışarı çıkmak istiyordum ama yorgun hissediyorum kendimi o yüzden evde zaman geçirdim. Kitap okudum, internet falan.

tortum şelalesi-erzurum-kars-ani harabeleri-şavşat gezisi yaptım. muhteşemdi.

Güzel bir kitaba başladım. Uzun zamandır böyle güzeli denk gelmemişti. Bunun dışında uzun ve sağlıklı kahvaltılar etmek gibi yeni alışkanlıklar oturttum.

Cumartesi günü beş altı alışveriş merkezi gezip alışveriş yaptım, bugün de evde kalıp saçma şeyler düşünerek moralimi bozdum ve bütün günü suratsız bir şekilde geçirdim.

Cumartesi cilt bakımı yaptırdım sonra arkadaşla kahvaltı yapıp mağaza gezdim eve dönüp sex and the city izledim.

bugün de aylaklık ettim akşama doğru yolda olan yeğen için ikea gezindim beşik falan bir takım ailesel hareketler.

cumartesi detaylı araba yıkadım.
pazar güzelbahçeye kalamar yemeye gittim, sonrasında urlada çay içip eve geri döndüm.

cumartesi one love festivale gittik ve çoook eğlendik. iyi de loot vardı, verdiğimiz parayı çıkarttık :)

pazar da haftaya çıkacağımız tatil için hazırlık yaptık, yazlık kıyafet hazırlama, bavulları çıkartma vs.. evde geçti.

dün kuzenin düğünü vardı.
cumartesi tüm kuzenler olarak gündüz ve gece eğlendik kendi aramızda.
dün de düğün için hazırlık vs. akşam giydim takımları, tam kapıdan çıkarken arkadaş aradı nöbet işi var gel. saat 20:00 de gittiğim adliyeden 23:00 de ayrıldım. düğün müğün yalan oldu anlayacağın.

Cumartesi sabah evde kahvaltı, ardından kızı (4.5) baleye götürdüm. Sonra açık hauvza gidip bütün gün sıpayla yüzdük oynadık. Ardından akşam açık havada konsere gittik.

Pazar kahvaltıyı dışarıda yaptık, oradan kitap fuarına. Biraz kitap alışverişi yaptık, eve dönüp uyuduk. Sonra parka, oradan uzak akraba düğününe. Tekrar çocuk parkı ve kapanış.

Bütün haftasonu çocuk bakmışım lan! böyle yazınca fark ettim!

kaya tırmanışına gittim

cumartesi ev toplama, temizlik, netflix, kitap okuma şeklinde sakin geçti. pazar günü ise denize gitme, azıcık iş ve sonrasında gece 2-3'e kadar içip dans etme modundaydım.

şu an işteyim, akşamdan kalmayım ama mutluyum. (:

tüm haftasonu tırmanış kampı.

Duzeltemezsiniz. O yaşta birinin hayata bakışı davranışı vs oturmuştur neredeyse. Ama illa birlikte mutlu olayım derseniz, yapabilirseniz kendinizi değiştirin, bu sınırlı halleri sizi rahatsız etmesin. (olur mu? Olmaz tabi, bu durumda adam da değişmez)

Psikolojik bir rahatsızlığı olabilir mi?

@rock yok, yapısı böyle. Aslında duygusal biri.

Ayrıl.

Ayrıl +1 değişmez ve sen düzeltemezsin.

Rahatsız edecek derecede küfür ediyor demişsin bu onun şiddete eğilimli olduğunu gösteriyor, öfke kontrolü yok demek ki. Tulumba tatlısı+1

bu veriler doğrultusunda bir an önce kurtul

7 yaş fark var, kafa çoluk çocuk muhabbetini götürmüyodur normal

B12 eksikliğim olduğunda bende çabuk parlardım ama asla küfür, şiddet, bağırma falan yoktu. Bir dahiliyeye göster eksiği yoksa şutla. Ömür geçmez onunla.

Uzmanlar hep uyarıyor diyorlar ki hayatınıza dahil etmeyi düşündüğünüz kişileri sıkıntılı anlarda izleyin,davranışları nasıl soğukkanlı hareket edemiyorsa bağırıp çağırıyorsa küfür ediyorsa bu öfke kontrolünün olmadığını gösterir. Yarın öbür gün şiddeti sana da yönelebilir. Özellikle zor ve sıkıntılı anlarda gösterdiği davranışlar kişiliği hakkında yüksek ipucu veriyormuş.

Uzun surmez, surse de psikolojik etkileri sana olumsuz sekilde olur genis zaman zarfinda yipranirsin. Yok ben denicem belki duzelir diyosan iliski senin iliskin, dene ve gor.

tek sorum var: hem huzur veren hem de gergin nasil olunuyor?

o anların dışında olduğu açık bir şekilde anlaşılıyor bence. @alperz

klasik ofke kontrolu sorunu, tedavi gormeden duzelmez, fakat anladigim kadari ile kendisi bunun sorun oldugunun farkinda degil obur turlu sizin bu durumla ilgili bilgilendirir, uyarir bir sey yapardi, bir de bu yasa kadar boyle gelmisse bence bir kere daha dusunun, bu durum cicim aylarinda boyleyse acaba eski 3-5 senelik sevgililerine siddet uyguladi mi, insanlarin icinde sozlu siddet uyguladi mi, bunlar hep dikkat edilmesi gereken noktalar, ben zoru severim, acilar yagsin ustume arabeski acarim aglarim oh mis diyorsaniz, tam istediginiz gibi bir iliski sizi bekliyor. zaten dusunun adam sizden bu kadar yasli neden kendi yasinda bir kadinla beraber degil, cunku yasiti bir kadin bu sorunu daha basinda farkeder, sizin gencliginiz olaylari daha pembe gormenize sebep oluyor, boyle cok agzi yanan kisi var, akliniz var kendi yasitiniz erkeklerle beraber olun, en azindan 7 sene gecmis hala kendine cekiduzen verememis, hayata gec kalmis kisilerin arkasini toplamazsiniz.

“gergin bir yapisi var. hemen sinirlenip kufur ediyor”

gergin yapisi olan kisiden ne huzuru bekliyorsun? dehle gitsin bacim bela mi ariyorsun? babam 65 yasinda ve seker hastasi. o da sinirlenince sovmeye basliyor yasli adam diye alttan aliyoruz. oyle bir hastaligi yasliligi yoksa adamin kafa gidik. kesin.

Yol ver

Adam karadenizli mi?

kaç kaç kaç!

Değil. @balpolen

Diğer kişilerden farklı bir şey demedim, düzgünce cevap verdim. Cevabım hoşuna gitmeyince sen de agresif olma. Senin saf biri olduğunu da ciddi ciddi düşünüyorum. Saf demek hakaret değil eleştiridir

ahahaha nedense komik geldi affedersin. normalde bu tarz duyurulara yanıt vermem ama bir şeyler yazmak geldi içimden.

bilirsin kadim anadolu kültürümüzde evin eli ekmek tutan beyine hizmette özveri esastır. sövse de dövse de eve gelince güvende hissettirir. huzur verir. bir dediği iki edilmez.

demek ki kültürsel bir çekim sözkonusu. anadolu’nun ücra bir kasabasındaki hatice hanım’ın kocası da sinirlenince küfrediyor, büyük kentlerin birinde konsere giden marjinal beyefendi de. eder tabii, varoşlar varoşturlar ve varoşluk yaparlar. işin garip kısmı büyük kentlerin birinde konsere gitme imkanı olan kadınla ücra bir kasabada ölmeyi bekleyen hatice hanım arasında vizyon açısından hiçbir fark olmaması. yahu zavallı hatice, şehirli diye alttan baktığın kadın senin gözüne iki kalem çekmiş halin, ne diye kendini ezdiriyorsun?

biliyorsun hatice’nin başka şansı yok. hatice hayatında yalnız bir erkek tanıdı. hatice çalışmıyor ve bebeleri zayi olmasın diye ona ekmek getiren adama tapmak zorunda. büyük kentteki kadınınsa böyle bir derdi yok. bu kadın okumuş etmiş, görgülü, yeri gelir sinemaya gider, yeri gelir opera izler, konsere gider. hatice’ninse depresyon gibi yaygın kentli hastalıklarından dahi haberi yoktur. hatice’nin zaten depresyon gibi bir lüksü de yoktur; orağını alıp bostanına gider. öte yandan kentli kadın her şeyin farkındadır ve insanca yaşamayı bilir. çevresine şöyle bir göz atar; onları görür. gözlerini kısar ve bünyesini saran nefretle karışık bir acıma duygusuyla, salonu pembe döşemeli çekyatlarla doldurulmuş her daim gülümseyen yaşıtlarını süzerek: “kendilerine bunu nasıl yapabiliyorlar” diye söylenir.

sorarım size dostlarım, dünyada bu kentsoylu ile hatice arasında fıtratsal bazda farklılık olmamasından daha acı ne olabilir? bizden birer übermensch yaratmasını beklediğimiz filozoflar, aktrisler, yazarlar, şairler, eserlerini içselleştirmeden, üzerinde düşünmeden, suyunu sıkıp ruhun üzerinde gezdirmeden tüketen bu gülünç büyük şehir insanına esefle bakmaz mı?

ne diyordum… kültür çekiyor evet. bazı şeylerden sıyrılmak için yoğun düşünsel evrelerden geçmek gerek ve yirmi iki yaşına erişmiş bir kadının, tercihlerini ekşi duyuru’da onaylatacak derecedeki basitlikleri, duyuru yazarları tarafından olur verildiği takdirde çok hoşlanıyor olduğu gerekçesiyle görmezden geleceği fikri benim için acı verici. inanır mısın bundan ben dahi sorumlu hissediyorum. yaşadığım ülkenin konsere giden kentsoylusunun ücra bir kasabadaki araçsız, fikirsiz, seçeneksiz hatice hanım’dan farklı davranamaması –başta güldüysem de- beni derinden yaralıyor.
soruna yanıt vereyim, ayrılma sen. her şey düzelir. :)

ilk cevap +1. baska hicbir sey demeye gerek yok.

1 sene sonra dayak yiyince ayrılırsın

Aynı ben. Elde olmayan sebeplerden ötürü ben de birden parlarım ama çabuk sönerim. Ayrılma bence. Kimse dört dörtlük değildir. Ona durumu belirt çok sinirli olduğunu anlat konuşarak çözebilirsin. Bitmez ama azalır.

bohr herseyin en güzelini söylemis.

size bir abi tavsiyesi, kimsenin şımarikligini ve şiddet davranışlarini rasyonalize etmek, hoş görmek, düzeltmek gibi bir sorumlulugunuz ve gücünüz yok. cok küfür ediyor, etrafa bagirip cagiriyorsa, bu bir şiddet davranışıdır ve bu şiddet davranışına ne köydeki hatice, ne de istanbuldaki bengisu katlanmak degildir.

ayril diyoruz ama sizde o toto yok, ayrilamazsiniz, bundan ayrilsaniz buna benzer başkasini bulursunuz. şiddet davranışları sergileyenlerle aranıza mesafe koyun.

Nerede böyle bir duyuru açılıyor, bir bakıyorum yaş farkı var. Denk mi geliyor yoksa bu tarz başlıkları hep aynı kişi mi açıyor anlamadım :D

Bir insanın siz ne yaparsanız yapın değişmeyecek şeyleri vardır ama ben bu ''Sinirli olma'' kısmının her zaman yontulabileceğini düşünüyorum. Yani @Pertev nail'in dediği gibi gayet güzel bir şekilde azaltılabilir. Hatta kökten bu sorunu da çözebilirsiniz ama bunun için karşı tarafın kararlı bir şekilde ''Tamam. Elimden ne geliyorsa yapacağım'' vs vs demesi lazım. Bazen çok isteseniz de geçmeyebiliyor ama en azından güzel bir gelişme oluşturulabilir.

Şimdiye kadar olumlu konuştum bu konu hakkında ama olumsuz konuşan kişilere de katılıyorum. Hatta o tik atmadığın kişiler her ne kadar agresif olsalar da çok yanlış değiller. Tarzları itici olduğu için seni sinirlendirmişler.

Kilit nokta senin çocukluğun, aile yapın vs vs.. Sorun orada aslında. Neyse şimdi o konuya girersek olmaz. Çok uzun bir konu.

Önemli olan senin onu çok sevmen değil, birbirinizi çok sevmeniz. Ben çok seviyorum aram bozulmasın mantığıyla devam edersen her şeye bir bakmışsın tek üzülen sen kalmışsın. Duyuruda diğer yazılanların hepsine katılıyorum.

İleride sana fiziksel ya da psikolojik şiddet uygulama ihtimali çok yüksek görünüyor. Zaman kaybetmeden ve daha fazla bağlanmadan ayrıl. Sırf bu yüzden aram bozulmasın demişsin de sırf bu çok çok büyük bir sorun. Hatta ayrılmak için en geçerli sebep olabilir.

Ayrıl. 29 yaşındaki adamın neyini düzeltebileceğini umuyorsun ki? Kendinden başka kimsenin sorumluluğunu almak zorunda değilsin.

Diğer arkadaşlar da yazmış "sırf bu yüzden" dediğin şey gerçekten çok çok büyük bir sorun. Ufak tefek düzeltilebilecek bir sorundan bahsetmiyorsun. 22 yaşında seni bu şekilde yıpratacak ve üzecek sorunları bilerek ve isteyerek yüklenmek zorunda değilsin.

Bunları 2 3 yıl sonra konuşuyor olsak sen yine aynı şeylerden şikayetçi olacaksın ve belki o zaman bu saydığın şeyler daha da büyük sorunlar haline gelmiş olacak. Bence çok iyi ve mantıklı düşünmelisin.

(bkz: hatunların efendi adam yerine piç tercihi )

Ahahahahaahahahahahahaahahaha ne güldüm yaa :Ddddd Bir de seni bu piç heriften korumaya çalıştım diye kadın düşmanı demiştin bana (: Tam layığını bulmuşsun. Evlenin. Efendi erkek senin neyine! Senin gibi bir piç kadını piç adam paklar zaten. Haydi yallah!!

Arkadaşım yok

Mobildeyim editleyemedim. Tanışmıyorum kimseyle

3
Az sayida
Yok
35 erkek

* 4 tane yakın dost ve 10-12 arası yakın arkadaş. Hepsine de güvenirim.
* 5 civarı (iş vesaire hariç). Arkadaş olmuyorum tabii ki hepsiyle. Sosyal tanıdık/arkadaş seviyesinde tutuyorum.
* Hiç yok.
* 43 kadın

2-3 tane yakin arkadas
Cok nadir yeni insanlarla ranisiyorum, cok faal gezenti bi insan olmama ragmen
Coook, herkese atarliyim
38 kadin

Millet sayı veriyor ya, ben iptal.

5,3,2,1,31,e

2
0
8-9
33 e

@Phoebe dost ve arkadaş dediğin zaten aynı şey.

@pysco, sizin için aynı olabilir, benim için tanımları farklı. Dost, yakın arkadaş, sosyal ortam arkadaşlığı, mekan arkadaşlığı vb ayrı ayrı arkadaş tanımları var benim için.

Çocukluktan 1
Liseden 1
İlk işimden 4-5
Ara ara görüştüğüm: 20-30 falan
Şu anki işimdekileri saymıyorum.

Her bokumu bilen sadece 1 tane. Liseden arkadaşım.
İnternet dışında ortalam 1-2 yeni insanla tanışıyorum.
Kadınlarla çok oluyor, görüşüp görüşmeyi bıraktığım. Kadın erkek ilişkilerinin doğası gereği. Fakat son 1 yılda olmasa da son 3 yılda 2 tane eski arkadaşımı hayatımdan çıkardım. Biri mental olarak rahatsızdı. Beni mutsuz ediyordu. Görüşmek istemedim. Diğeri ise hakkımda adaletsiz ve biraz ezikçe yorumlar yapmıştı. Onla da kestim.

Yaş 37 cinsiyet erkek

düzenli görüştüklerim ve birlikte vakit geçirdiklerim zaten güvendiğim ve "yakın" dediklerim, neredeyse her şeyimi bilenler: 5 kişi.
arada bir görüşüp sosyalleştiğim, uzak aralıklarla da olsa iletişim kurup kopmadığım: 20-25 kişi.

ayda ortalama tanışılan insan sayısı benim için çok değişken, çünkü home-office bir işim var.

bir kişiyle görüşmeyi kestim, abla/dost arası bir konumdaydı.

34, kadın.

rica ederim.

“Çocuk zaten çabuk sinirleniyor ben bile tutamam böyle bir durumda onu”
Anne babanın imaları ile bile sinirlenip tutamayacağın birisiyle sevgili olma derim ben. Çabuk sinirleniyor denilen bir insan ile aileni de tanıştırma sevgili de olma

Anne babam ima yapmıyor, zaten onlara bir saygısızlığı söz konusu değil. Burada bahsettiğim gereksiz akrabalarımdı. @ikikerekac

iki tarafa da vaziyeti açıklamak dışında yapılacak pek bir şey yok gözüküyor.

sevgiline diceksin ki, bizimkiler biraz geleneksel muhafazakar, hem de onlar için yeni birisin o yüzden inceleyecekler, baştan aşağı süzecekler bunlara hazırlıklı ol.

ailene de diceksin ki benim oğlan biraz değişik, apır sapır konuşmayın çocuğun yanında.

iki taraf da çekingen çekingen takılırsa problem olmaz sanıyorum.

en temizi hiç görüşmemeniz bu arada.

kolay gelsin.

Bak gerçekten sinirlendim bir de alttan almaz benimkisi diye yazmışsınız yahu, sen üzülme diye çaba göstermeyecek birisine nasıl sevgili diyebilirsin ki?
Ben böyle bir durumda dövmlerimi göstermeyecek kıyafetler giyer senin mutluluğun için çabalardım.

akrabalar bok yesin, sadece anne baba ile yemek yiyin. Akrabalara da vaktimiz yok diyip geçiştirin

Olmaz deyince susan tipler değiller maalesef. @Kara

Bir açıdan haklısın ama bizde durum o kadar kolay değil. Çocuğun yüzünde dört piercing var, parmaklarının üstünde bile dövme var. Nasıl saklasın? Ayrıca nereye kadar böyle devam edebilir? Zaten Instagram'dan falan incelemişler iyice. Biri "Neden gitar çalıyor? Boş iş bunlar. Çok terbiyesizce." bile dedi. Ben sinirlendim, çocuk ne yapsın? :/ @ikikerekac

Yahu anne baba kabul edince akrabaya bok yemek düşer afedersin de.
Onlar kim oluyormuş da senin ve ailenin onayladığı biri hakkında şaka yapıp, imalı laflar edebiliyorlar.
Takma. Akraba dediğin dedikodu ve insani mutsuz etmek için var.

Akışına bırak

Akrabalarının haddine değil yorum yapmak.

neden giyar caliyor bos isler bunlar, terbiyesizce gibi yorumlari varsa erkek arkadasiniz hakkinda, gorusturmezseniz ayip olacak, kirilanacak bir sey de yok demektir. gorusturseniz ve her seyi saklayip olabildigince onlara gore normal de davransa yine soyleyecek bir sey bulurlar. ayrica akraba nedir sizin uzerinizde bir baski kurma haddi olan insanlar degiller anneniz ya da babanizdan baskasini sallamayin. konu acilirsa da acik acik soyleyin artik ya saka yollu ya da ciddi, daha gormeden bu kadar gomdunuz bulussaniz kimbilir ona neler soylersiniz, o yuzden istemiyor gibi. ben olsam kesin soylerdim bunu

Mufazakar insanlarin sevgiliyle ne isi olur ya, istemeye gelince tanisirsiniz bence boylesi uygun degil ben de onun akrabalarini tanimiyorum deyip gecin. Ben hayatimda kizin sevgilisiyle tanismak isteyen muhafazakar tayfa gormedim valla.

Baska zaman geliriz diyerek erteleyeceksin surekli. Bir sure sonra unuturlar zaten

ertele ve görüştürme bence de. niyet iyi olsa görüşmek bile istemezlerdi rahatsız ederiz diye. annen baban kabul etmiş olay bitmiştir. sevgilinin sana göre özel durumu dışında, bence nişan evresine gelmeden sevgili arabayla tanıştırılmamalı. sonra ayrılıyoruz, akrabalar yolda belde görüp ağız arıyorlar ex'imizden.

ayrıl coco

Passiflora veya papatya-rezene çayı içebilirsiniz sakinleşmek için

Ben de ilk kez uçağa bineceğim zaman çok korkmuştum hatta günler öncesinden kabuslar görmeye başladım fakat hiç korkulacak bir şey değilmiş hatta tam tersi çok keyifli. Sadece uçak kalkarken böyle bir tuhaflık hissettim ama korku gibi bir duygu değil biraz heyecan hissi oldu sadece :) korkunu yenmek için üzerine gitmelisin.

saha personeli olarak çalıştığım zamanlar haftada en az 1 uçuşum olurdu, alışamadım alışamadım. bir şekilde uyumaya çalışıyorum ben uçağa biner binmez. ancak yanında çocuk olacağı için senin açından mümkün değil uyku seçeneği.

çocuğu oyalayarak çok rahat bir şekilde geçer bence 1 saatlik yolculuk.

@teritori virgule kadar alıştım süper oldu falan diyeceksiniz sanmıştım :)

lüks hale getir. toblerone al. pringles al. haribo zaten al. dergi vs. okurken ilk yarım saat geçer servis başlar. thy ise onların sandviçini yersin, çayını içersin. 10 dk da orda geçer. aşağı inme muhabbetleri başlar zaten. 2 kilo almış olarak inersin.

Ya alışma durumu değil tabi de bir yerden sonra sıradan hale gelebiliyor. İlk binişlerimde uçak yalpalayınca tırsardım artık o da çok etkilemiyor.
Ama tabi hiç tedirgin olmuyor kalkışlarda diyen de yalan söyler :)

Bir yanda çok sıkı testler ve eğitimlerden geçen pilotlar, diğer yanda ise ilkokul mezunu otobüs şoförleri ya da otomobil sürücüleri.

Bir yanda sürekli bakımları yapılan uçaklar, diğer yanda bakımlarının ne zaman yapıldığı belli olmayan, ne tür yakıtlar koyulduğu belli olmayan otobüsler (araçlar).

Bir yanda her türlü standardı uluslararası komitelerin belirlediği hava ulaşımı, diğer yanda torpille işe giren mühendisin tasarladığı karayolu.

Karar sizin.

Asla affetmem.

hiçbir zaman affetmemeli.

çok değişkenli ve bilinmezli soru.
aldatmak aldatmak değildir, yani adamın 2 yıl biriyle aşk yaşamasıyla bir gece biriyle seks yapması aynı şey değil.
hangisinin daha kötü olduğu da duruma ve şartlara göre değişir.

o sırada cinsel hayatınız nasıldı?
çift olarak kısa süre önce bir travma yaşanmış mıydı?
arada süregelen ve çözülemeyen bir sorun var mıydı?
vb.

kendine olan saygıyı kaybetmek de bu etkenlere ve duruma göre değişir.

Ben erkek arkadaşıma laf arasında olabileceğini söyledim. Ben bu konuda çoğu kadından farklı düşünüyorum galiba.

Hayatımda hiç bir zaman erkek arkadaşım benden çok hesap ödememiştir bir ilişkimde. Ya da kendimi hiç bir konuda üzerlerine atmam. Ayaklarımın üzerinde basıyorum evet ama bu tarz kadinların düşündüğü gibi aldatırsa biter gibi kesin bir kuralım da yok. Bilemiyorum aslında. Herşey olabilir.

Büyük konuşmamak lazım bu konuda. Düşünsene hamilesin çocuğunuz olacak gün sayıyorsunuz ama adam seni aldatıyor yani o anın duygusallığı ile biraz farklı olabilir. Bu küçük bir örnek. Zamanlama, kiminle, ne kadar süre çok önemli.

Tek gecelik olsa kafaya takmam diye düşünüyorum. Diyelim ki birkaç gecelik birşey yakaladım zaman veririm. Insanız. Yıllar süren bir şekilde her sabah aynı aşkla sevgiyle uyanmak çok zor. Insanların dönemleri olabiliyor. Yeri geliyor bir donem bir arkadaşınla çok iyi oluyorsun sonra bir hareketi hoşuna gitmiyor soğuyorsun sonra bir zaman daha sonra taktığım şeye bak onun dostluğunu çok özledim diyebiliyorsun.

Ki bence erkekler ve kadınlar bu ilişki aldatma konusunda daha farklı düşünüyor, hissediyor. En azından benim tanıdığım erkekler benden farklı. Ben artık aldatmam mesela. Geçmişte yapma gafletinde bulunmuştum üniversite dönemi basit bir ilişkide aldatmıştım ama hala unutamam. bence o karşındakine değil Kendine saygısızlık. O yüzden yapmam. Ozmn beri de hiç kimseyi hiç bir sekilde o yapsa bile aldatmadım. Hele seversem ve seksimiz de iyi olursa hiç yapmam. Başkasına bakmak bile aklıma gelmez. Evet ben öyle biriyim.

Ama erkekler biraz daha yeni birsey arayabiliyor. Sıkılabiliyor. Sürekli aldatırsan biter imajı çizmek sık boğaz etmek çok gereksiz geliyor bir de bana. Bazı kadınlar yapıyor bunu. Ben erkek olsam cok irrite olurdum bu durumdan mesela. Kadın olarak bana yapılsa ayrılık sebebi. Biraz güvenmek lazım kararlarına, sevgisine, kalbine. Yoksa olmaz. Eğer iyi gelecekse adama, geride bırakmaya istekli ise çok da kafaya takmamak lazım.

İzlediğim bir filmde bir replik vardı, çok kötü bir donem geçiriyorlardı, ikisi de birbirlerine çok aşık, ama yine de adam bir gece aldatıyordu. karısı daha sonra öğreniyordu ve adam şöyle diyordu; "seni hatırlamam gerekiyordu, bizi hatırlamam gerekiyordu" Kadın napıyordu terk ediyordu. Ikisi de mutsuz.

Ama mesela dedim ya, kimle nasıl zamanlama çok önemli. Diyelim ki beni sadece tek gece aynı hastanede çalıştığım bir hemşire ile aldattı. Küçük düşürücü bir durum. Hadi bırak bırakabilirsen kolayca geride. Bu olacağına bir bardan bulup 3-4 kere seviştiği kadını daha çok tercih ederdim heralde.

Sonuç olarak, bu konuda çok net birsey diyebilmek gerçekten zor. Ama kendi adıma biraz rahat düşündüğümü söyleyebilirim.

@mobydick aşmışsın, yorumsuz.

ben erkek olarak affetmem. başka sözüm yok.

karşılığında ben de aldatacaksam evet, affederim.

evlilik gibi sıkıcı ve yükümlülüğü çok fazla bir müessesede aldatmamak çok zor bişey. ben eşşşek gibi uslu durduysam karşı taraf da duracak. madem duramadı ben niye kendimi sıkayım. onun da haberi olacak şekilde, gözümün kaydığı biri varsa bi gece takılırım. sonra oturur konuşuruz, ne hissetti, bunu istiyor mu istemiyor mu.

öbür türlü kendimi enayi gibi hissederim. evlilik öyle bir kurum ki duygusaldan çok mantıklı kararlar vermek gerek. yani ciddi pişmanlık, çocuk, görece mutlu hayat gibi hafifletici sebepler olsa da enayi gibi hissederim muhtemelen. o yüzden affederim diyemiyorum.

Kadın olsam tek gecelik olanı affederdim. Kadın erkek eşitliğine inanmıyorum evet

Herkes destan yazmış ama ben özet geçeyim;

umursamam, her şeye kaldığı yerden devam ederim. Evlenmişsem zaten bazı şeyleri baştan kabul etmişim demektir.

Asla ve asla affetmem, aklimdan bile gecirmem.
Erkek tarafiyim.

kendim asla yapmayacağım birşey aldatmak, yapan biri arkadaş olsa bile ilişkimi gözden geçiririm. eşim yapsa direkt terkederim çoluk çocuk varsa bile umursamam.

Aldatan sevgisini degil de hormonlarinin çıktısiyla aldatmissa affederim.

affetmem ama yaygara da çıkarmam. geçmişte şüphelendiğim bir iki ilişkim oldu. önce saygımın ve sevgimin azalmaya başladığını hissettim. hevesimi alana kadar cinsel ilişki odaklı görüşmeyi sürdürdüm. daha sonra da iletişimi kestim. eminim önceleri salak olduğumu düşünüp sonra olanlara anlam verememişlerdir.

eğer ortada korunması gereken küçük bir çocuk vs yoksa direkt silmek lazım. ynai bence doğrusu bu. ama insanız işte ya her an doğrusunu yapmak mümkün değil. aldatılıp da affedenlerin kendilerine saygısı olmadığını değil de hayatlarının güçsüz bir döneminde olduklarını düşünüyorum. birazcık güç toplamaları lazım sadece. yoksa kim, deliler gibi sevse de, biricik ömrünün her gecesinde yalancı olduğunu bildiği birisi ile birlikte uyumak ister ki?

Cok fazla degisken var, direk affetmem asla asla dememek lazim, kendimizi boyle agir bir yukun 'asla x/y yapmam' gibi bir seyin altina sokmamak lazim. Ayrica evlilik bambaska bir sey, icinde olmadan yine 'asla' dememek lazim.
Aldatani affetmek kisinin kendine saygisini kaybetmesi degildir, boyle dusunmuyorum.
Aldatmak da aldattiginiz kisi ile ilgili bir sey degil, sizinle ilgili bir sey, bunu da unutmamak lazim.

@mobydick'in bahsettigi, ayni ortamdan biri ile aldatmaktaki sorun aslinda 'baskalarinin, ortak kisilerin' bunu bilmesi, aslinda aldatmanin niteligi degismiyor. Bu nedenle siklikla mesela aldatma olayini bilen/soyleyen arkadaslarla fln gorusmeyi kesiyor insanlar, yargilanmak endisesi oradaki.

affederim.

affetmek kişinin kendine olan saygısını kaybettiği anlamına gelmez ama ben affetmem. en iyi arkadaşımın benim dışımda birini herhangi bir sebeple tercih etmesi fikriyle beraber yaşayabileceğimi sanmıyorum.

@evde liyakat kalmamis +1, affetmemeyi sadece ayrılmak olarak düşünmemek lazım bir de.

Gerekmez. Ortada aldatma varsa nokta konmuştur. Evli olmak veya olmamak bu denklemde bir değişken değil. Aldatılırsam o an bitiririm. Bağırıp çağırmam asla.

Kimseyi de aldatmam. Büyük de konuşuyorum. Bu büyük konuşmayın, başınıza gelmeyince konuşması kolay lafları da boş laf.

eğer ortada aldatan bir taraf varsa, kadın veya erkek farketmez, zaten bir evlilik yoktur ki? kalmamış ortada bir şey zaten, o yüzden o sızıntı olmuş, o boş alan doldurulmak istenmiş. sadece tensel olması da bunu değiştirmez. e artık olmayan, kalmamış hangi paylaşımı, ilişkiyi koruyorum ki ben? neye sahip çıkıyorum? boş kümeye mi? saygı konusuna gelince de, gözümün içine baka baka yalan söyleyebilen, türlü dolaplar çevirebilen birine nasıl ve hangi gerekçeyle tekrar güvenebilir ki insan? ben böyle davranabilen, omurgalı duramayan erkek ve kadından her türlü kalleşliği beklerim şahsen.

tamamen duruma bağlı. affedebilirim ya da affetmeyebilirim.

şu an için konuşursak affederim gibi geliyor ama belki aldatıldığımı öğrendikten sonra yüzünü görmek bile istemeyeceğim. belki 3-5 ay görmek istemeyip sonra tekrar ona dönmek isteyeceğim. belki de aramızdaki sevgi çoktan bitmişti, sırf evliyiz diye ayrılmıyor ve uzatmaları oynuyorduk. öyleyse affetmem ayrılırım.

ne olursa olsun, içimden geldiği gibi yaparım yani. sırf o devam etmeyi çok istiyor ve köpek gibi pişman oldu diye devam etmem, ya da "devam edersem millet ne der" falan diye düşünerek ondan ayrılmam. o ilişki bana hala iyi hissettiriyorsa devam ederim.

affedersem de bunu kendime saygısızlık olarak görmem.

aldatan taraf zaten sevgilisini/eşini gözden çıkmış oluyor. o saatten sonra affetseniz ne affetmeseniz ne, geçmiş olsun

Daha bu gün yaptım, pişmanım

Bu özgüven eksikliği ile alakalı. Ben eğer benden istenileni yapmazsam, hayır dersem beni sevmezler, istemezler, dışlanırım tarzı düşünceler sebebiyle oluyor. Kendine güven ve kendini ifade etmekten çekinme. Herkesin seni sevmesine ihtiyacın yok.

Bunun için terapiste gittim. Sadece bu değil bir kaç başka şey için gittim altından neler neler çıktı.

Sebeplerden birisi rock n roll’un dediği şey. Herkes beni sevsin diye düşünüyormuşum ben de. Saçma bir şey. Herkesle iyi geçinmek, herkes tarafından onaylanmak, herkesin aklında “oha ne iyi insan” diye yer etmek zorunda değiliz.


Tabii bu farkındalığa kendin varabilmem lazım. Bunun için ben çok büyük çaba harcadım. Terapistim de çok yardımcı oldu. Olay en sonunda annemle olan ilişkime kadar bağlandı.

Şu an çok daha iyi durumdayım. Artık hayır diyebiliyorum. Sınırlarımı koruyabiliyorum.

Başkaları üzülmesin diye istemediğiniz şeyleri yapar mısınız?
Söz konusu ne olduğuna bağlı ama ben çoğunlukla yapmıyorum. Yaptığım zamanlar ise isteyen kişi annemse ve yapmadigimda uzulecekse ya da benim faydama olacak bir şeyse yapıyorum.

Valla nasıl atlatilir konusuna gelince hayir demekle dunyanin sonunun gelmeyecegini ya da sirf hayir dedin diye sana darilacak/ seni silecek bir insanin hayatında olmasa da olur diyeceğin biri olduğunu dusunebilirsin.

eskiden ben de öyleydim. herkes beni sevsin istediğim için ilkokulda salak gibi paramı falan kaptırırdım. hayır dediğimde, kendi duruşumu sergilediğimde insanların beni sevmeseler bile saygı gösterdiklerini görünce aştım o takıntımı. şimdi de tam tersi oldum ama. birisi beni fikrimden vaz geçirmeye çalıştığında zekama saygısızlık yapılıyormuş gibi hissedip agresifleşiyorum. o da ayrı problem. arayı bulmak lazım.

%80 yapmam, genelde bunu yapmamak benim icin ne kadar onemli, yapmam karsi taraf icin ne kadar onemli seklinde degerlendiriyorum. Dediginiz seyin nedeni yukarda yazilanlara ek olarak zayif karakter ve kendi sinirlarinizi ortaya koyamamakla ve bunlara bagli kalamamakla alakali.

Bir çocuk biraz fazla hareketliyse annesi ve babası hemen bizim çocuk hiperaktif diyor. Halbuki gerçekten hiperaktif olan bir çocuk görse bunu dediğine utanır. Cahillik bu. Bir de ilgi çekmeye çalışanlar var böyle. Gerçekten hasta olan hasta olduğunu kabul etmezmiş.

ılgi cekme cabasi.

Panik atak, reflü'den önceki modaydı. Şimdi, yeni bi akım başlamadıysa OKB moda.

@paco de lucia + gluten duyarlılığı

Cocujlugumu iyi hatirlarim. Evet tatlari berbat geliyor. Kendi adima konusursam acliktan kivransam da kalkip pirasa, patlican, dolma vs yemezdim.
Gerci 31 yasindayim hala da yemem.

Yemek seçmeye alışırsa ilerde kötü olur. Küçük yaşta her yemeğe çocuğun alışması lazım. Aç kalırlarsa o yemekleri yemek zorunda kalırlar, alternatif sunulmazsa. Düzensiz beslenmek de iyi değil tabi.

nedeni türk aileleri bence. çocuklara çok ısrar edildiği ve daha da kötüsü kandırılarak; uçak geliyormuş, kuş geçiyormuş vs gibi yalan dolan cümlelerle yemek yedirildiği için böyle oluyor. çocuktur anlamaz sanıyorlar ama anlıyor işte ve bunu reddediyor. başından beri kendi haline bıraksalardı, yemek yemeyi bu kadar büyük bir olay haline getirmeselerdi bugün her şeyi yerdi.

yabancılarda genelde gördüğüm şey, yemek ye bile demiyorlar çocuklarına. çocuk oynuyor, koşuyor, yoruluyor, gelip acıktım diyor, ne verirlerse yiyip gidiyor. hatta yabancı çocuklar bu saydığınız türk yemeklerine özellikle bayılıyorlar. ablamın da çocuğu var ve o da böyle örneğin. annem geldiğinde çocuğun ağzına köfteler tıkmaya çalışır hep. oysa bıraktığında zaten her yemekten kendi istediği kadar yiyen bir çocuk. gayet de sağlıklı, hatta biraz tombik. ama annem onun yediğini hep az buluyor.

bence çocuğa her canı istediğinde cips mips almazsan, iki günde bir sırf onu seviyor diye köfte patates yapmazsan, sofraya sağlıklı yemekler koyarsan çocuk her türlü buna alışır ve yer o dolmaları ıspanakları.

çocuk o yemeği yemek istemiyor, çünkü yemediği zaman ilgi göreceğini biliyor. yemiyor, ilgi odağı oluyor.

yemezse bir halt olmaz. akşama kadar aç kalır, akşam it gibi yer. ben şahsen kendi çocuğumu yemediği bir gün masadan kaldırıp akşama kadar yemek vermedim, o gün bu gündür "ye" demedim. 3 sene geçti, hala hatırlar o günü.

önemli olan çocuğun yemek seçmemesi, yemek düzenine alışması, kendi yemesi, bunu sorumluluk olarak taşıması. yiyip yememesi hiç önemli değil.

bu kadar ısrar edilmesinin tek sebebi var, manyaklık.

Olması gereken: peki, acıkınca yersin.
Bizde olan: yavrum ye, gözünü seveyim ne olur ye. Peki, başka şey yapayım sana. Canın ne ister?

alıştırılmadığından yemeyen de var da
bizim tat alma duyumuz bozulmuş. çocuklar daha hassas bu konuda; kötü, lezzetsiz yemeği ayırt edebiliyorlar

@ cemallamec: hayır. olması gereken "bir sonraki yemek akşam, akşama kadar başka yemek yok. sen bilirsin." demek ve akşama kadar bir tek lokma yemek olmaması.

Genelde asiri tuz-asiri seker ve yag, hazir gida ile yemek aliskanliklari bozuluyor cocuklarin. Yemek yemezse, cikolata, dondurma, borek vs. yemesinde sorun gorulmuyor. Cocuk biraz cilizsa, daha da kotu besleniyor, ac kalmasin diye bir ton sacma sey konuluyor onune.

Evet tatlari kotu geliyor, sagliksiz alternatiflerin yaninda cok da cekici bir sey gibi gelmiyor. Ben topraktan cikan her yesili, sebze ve meyveyi cok severek yiyen bir insanim, veganim senelerdir. Kucuklugumde makarna-pilav, bol ketcapli doner ve birkac meyve disinda cok sey yememisimdir. Hic sebze yedigimi hatirlamiyorum kucukken. Duzelir yani, o kadar israra gerek yok.

Bizde ne arar disiplin? Ama israri severiz, taciz etmeyi, orasi ayri.

@babilbaligi nin dediklerini dogumdan sonra her anne babanin eline bir zarf icinde vermek gerekir.

ozellikle 2 yasindan sonra cocuklarda cok guclu bir sekilde kendi iradesini ortaya koyma hissi oluyor. kendini kabul ettirmek icin otoriteye karsi cikma, ya da tehlikeli birsey varsa israrla yapmaya calisma, inat etme seklinde oluyor. cocuk aslinda acikiyor, yemek yemek istiyor, ama yemek ye denilince bu otoriteye karsi koyma hissi galip geliyor ve tam tersini yapmaya calisiyor. Israr ettikce de bu iyice pekisiyor ve aliskanlik haline geliyor.

bu durumda da aileler bunu birkac sekilde cozuyor, bazilari siddetle baskilayarak, kizarak cocugu sindiriyorlar. bu cocuk ilerde ozguven problemi yasar. bazilari da mukafatlandirarak asmaya calisiyorlar, yemegini yersen bu oyuncagi alirim diyerek. bu durumda da cocuk ilerde kendi iradesi ile birsey yapmaz, hep mukafat bekler, simarik bir cocuk olur.

ideal olan kendi haline birakmak, yemek yemeyince sofrayi kaldirip bir sonraki ogunu beklemek. cocuk acligi tatsin, aclik nedir bilsin ki bir sonraki ogunde yemegin tatini iyi alsin, damak tadinin ne oldugunu bilsin. elbette cocuklar devamli ac birakilmasin ama aclik nedir bilen bir cocuk o disiplini edinmis olur, yemek yemenin otorite koyma, iradeye karsi durma gostergesi degil de kendisinin bir ihtiyaci oldugunu bilmeli. zaten aclik ic gudusel birsey, acliga karsi koymak zor. ama cocuklardaki irade koyma hirsi bunun onune geciyor.

o nedenle cocuklari direktiflerle, emirlerle egitmek yerine, bazi seyleri iyi kotu hayatlarini riske atmayacak sekilde deneyimleyerek ogretmek cok daha iyi bir yontem. biz bile bu yaslarda sirf biri bize emrettigi icin once yapmak istesek bile sirf emredildigi icin veya zorunlu oldugu icin yapmadigimiz seyler oluyor.

gerçekten acıksalar dolma da yerler, ıspanak da yerler. canlıdan bahsediyoruz sonuçta. acıktığında hayatta kalmak için kakasını bile yer.

çocuğum olsa muhtemelen nazi gibi yetiştiririm. yemeği yemezse peki der tabağını kaldırırım, bir sonraki öğüne kadar da bir lokma ekmek vermem. herhalde birkaç güne ne yapası gerektiğini öğrenir. kedi/köpek bile öğreniyor.

Ben olsam bu yemekleri yemiyorsa ısrar etmem belki yeterince acıkmamıştır diye. Sonra yine yemezse bu yemekler var başka yemek yok derdim. Çocukların sevmedikleri sebzeler farklı şekillerde de çocuklara sunulabilir aslında mesela ıspanak yemeği değil de ıspanaklı börek şeklinde yapılabilir ya da ilgisini çekmek için sebzelerden figürler yapılabilir.

çocuğum yok ama yakın çevremde gözlemlediğim şöyle bir durum var; çocuk bu ıspanak, kereviz vesaire zaten sevmez ki diyerek her şeyi birbiri ile karıştırıp blenderdan geçirip yediriyorlar çocuklara, sonra ilkokula başlamaya yakın sadece ıspanak yedirmeye çalışıyorlar, o zamanda çocuğa tadı çok farklı ve tuhaf geliyor. çocuğa sakatat yedirmek için kakaolu ev pudingi yapıp içine sakatatı karıştıran ebeveynler var. ya da 8. sınıftaki çocuğa meyveyi soyup, dilimleyip çatalla yedirenler var. çocuklarda bir yemek yeme kültürü / alışkanlığı gelişemiyor. sadece bunlardır demiyorum ama bunlarında bir sebep olabileceğini düşünüyorum.

bir de en yakın arkadaşım okuduğu bir şeylerden yola çıkarak evet hayır sorusu sormuyordu çocuğa, yani ıspanak/yemek yer misin değil, ıspanak ve tarhana çorbası var, hangisini istiyorsun şu anda şeklinde soruyordu.

Bizim oğlan 4 yaşında ciddi bir yeme sıkıntısı yok ama biz de yemeğe oturttuğumuz zaman yemez ise ısrar edip uğraşıyoruz çünkü öğünü kaçırırsa özellikle dışarıda enerjisi düşüyor, bazen hırçınlaşabiliyor, daha kötüsü az biraz üşürse veya kreşten kaptığı bir bakteri veya virüsle mücadele halinde ise hasta olabiliyor. Akşam eve döndüğümüzde ona uygun bir yemek hazır olmayabiliyor. Yemek masasında oturup önündekileri yeme alışkanlığı kazanmasını ve herkes ile birlikte yemesinin doğru olduğunu düşünüyoruz. Ne yazık ki çocuk söz konusu olduğunda biraz ısrar gerekli oluyor çoğu zaman.

hapur hupur opmuyorlarsa abartmanin alemi yok (diye dusunuyorum)

asagidaki cevaplardan sonra edit: bahsettigim opme durumu en fazla dede-babanne-dayiya falan kadar.

Bebeğin ne kadar küçük olduğuna bağlı, ben de çok küçük bebeğim olsa öptürmezdim, hatta çok yakın aile bireyleri dışında dokundurtmazdım, kucağa bile vermezdim. Başkasının (yakınım da olsa) çok küçük bebeğini öpmem, kucağıma fln almam ben de, zarar vermekten çok korkarım.

Dogru yapiyor. Sahsen sinir oluyorum her gelenin bebegi opmesinden, minciklamasindan, soyle bir kucagina almasindan. Sonra yanaklari falan dokuyor cocugun.
Zaten zamanla bagisikligi gelisir. Bunu bahane yapip salyalarini ve elindeki mikroplari cocuga bulastirmak gereksiz bence.

Zaten yeni doğan bebeği kimse öyle şapur şupur öpmez de birkaç aylıksa öpülüyor ve bence öpülmesinde de sorun yok.

Çocuğu opunce ne oluyor tam olarak? Öpmeden sevilmiyor mu? Ablamın kızı var, doğduğundan beri öptüğüm sayılıdır. Çocuk benim bakterimle tanışmasa da olur. Bizi herkes öptü de ne oldu yani Hulk mu olduk bakterilere karşı?

Normal.
Bu nedenle öpmek ya da mıncıklamak istediğim bebeğin velisinden izin istiyorum, haldır huldur girişmiyorum sabiye.

Ben de izin vermezdim. Bizim zaten artık toplum olarak öpme huyumuzu bırakmamız lazım. Sevgi göstermenin başka yolları da var. Ayrıca çok yakın aile bireyleri dışında çocuğuma kimsenin dokunmasına da izin vermem anne olsam.

Bebeğim olsa asla öptürmem. Kendim bile öpmekten sakınırım. Bebeğini öptürmeyen anne en doğrusunu yapıyor. Tebrik ederim onu. Ayrıca şunu da bir okuyun:

ww2.milliyet.com.tr

iyi yapiyor; ben de olsam opturmezdim. Hadi mikroplari gectim, niye baskasi tukurugunu bulastirsin istiyim ya les les

bence bu anne normal. bebegi opmek isteyen kisiler tuhaf. bazilari ciddi ciddi kafasini bozmus oluyor bebegi opmekle. annesi izin verse bile kafayi mi yedin arkadasim niye opmek istiyorsun? tuhaf icguduler.

Tanışması gereken bakterilerle tanışması için öpmeye gerek yok. Öpmek doğru değil. Ağzımız bakteri açısından vücudumuzun en pis yeridir. Yukarıda linki paylaşılan şey de gerçekten mümkün. Ayrıca başka sıkıntılar da var. (Hsv gibi)

Ayrıca küçüklüğümden hatırlıyorum bizim yaşlılar öpmeyi bilmiyor zaten. Resmen vakumlayıp komple tükürük yapan vardı. Gereksiz. Hadsiz.

öpücükle bağırsakların güçlendiğini yazanlar var da bana çok detay gibi geliyor. o zaman hastanelere gidip tahlil sonuçları güzel çıkanlara bol bol öptürelim kendimizi.

Kendi çocuğum yok ama başkasının bebeğinin kulağını severim, kolunu okşarım ama öpmem.

öpülmekten yanakları kırmızı kırmızı alerji olan tahriş olan bebekler gördüğümden beri hak verdiğim anne. Öpmeyin kadın istemiyorsa, çok da lazım değil bence.

ne amaçla öptürmediğine bağlı. hastalık kapıcak diye sağlıklı insalara bile öptürmüyorsa bu yanlış, bağışıklık sisteminin gelişmesine yardımcı bile olur öpülmek o yaşta. veya günde 250 kişi öpmek istiyorsa o da sinir edebilir anlayışla karşılarım ama o kadar kalabalıkla da muhattap olmuyorsa oldukça nahoş bi davranış bence.

Ben de zarar vermekten korkarım. Kendi yeğenime bile çok dokunmam. Başkasının çocuğuna zaten asla dokunmam.

Küçüklüğümde annemin arkadaşlarının öpme gazabına uğradığımı hatırlarım ve midem kalkar. Travma olmuş. Hatta annemin bile beni türkürüklü öpmesinden nefret ederdim. Çocukların bu davranışı sevmediği görüşünde olan biri olarak anne haklı.

Ayrıca olay sadece bakteri değil. Kadın/adam küçükken tacize uğramis ve bunun travmasını yaşıyor da olabilir. Bu durumda ne kadar 'yakin' olursanız olun izin vermeyebilir. Kimsenin alnında bu sapiktir yazmıyor ki.

Bakterisi, virüsü türlü türlü hastalığı var, iğrenç salyaları var, gereksiz samimiyet var. Hiç gerek yok öpülmesine. Öpecekse annesi babası belki kardeşi öper o kadar. Büyük annesine bile öptürtmemeli bence..

Bazı aileler/aile üyeleri gerçekten sınır bilmiyor. Bazı insanlar gerçekten "beni pis mi görüyorsunuz hıh" tribi atıp bencillik etmeyi bir şey zannediyor böyle durumlarda.

Evcil hayvanlara dokunurken, severken bile izin alınmalı sahiplenen kişiden. Bu durumsa insan bebeği için, dolayısıyla daha da ciddiyetli bir durum.

Bildiğim kadarıyla bebek belli bir yaşa kadar herpes virüsü olan birisi öpmezse uçuk çıkarma riski oldukça düşüyor. Bu bile yeterli bence.

Niye opuyorsunuz zaten onu bilmiyorum ama hadi diyelim opturulmediniz. Niye bir sorun oluyor bu, her istedigini opmesi gerektigini dusunenler mi var aranizda?

öptürmeyen anneye saygı duyarım öpmem. ben kendi çocuğumu öptürüyorum.

dudaktaki uçuğa homurdanıyorsunuz ya, birileri sizi öpmese bulaşmazdı belki.
her denk getirdiğimiz yetişkini öpmediğimize göre bebekleri de öpme hakkımız yok. ben dokunmuyorum bile.

geçen hpv bulaşmış bi bebek gördüm kötü oldum. benim desteklediğim bi davranış.

anne ne derse o olur bence. esas garip olan başkalarının ne düşündüğünü sorgulamanız. en fazla tavsiye verip fikrinizi söyleyebilirsiniz ama sonunda annenin dediği olur.

Annem uçuğu olduğu için beni öpmezmiş ve öptürmezmiş. Elimi öper sonra temizlermiş. Kimde ne hastalık olduğunu bilemezsin bebekler her şeyi kaldıramayabiliyor.

40i cikmadan disari cikarilmaz bizim adetlerimizde, e disari cikmiyosa disardan gelen her tur geri zekali niye mirc mirc opebiliyo, cok sacma. Ayrica anne ne istiyosa odur kardesim, kadin doguruyo ve bakiyo, birak nasi rahat edicekse oyle yapsin, iki dakka opecen diye o anneye bisey olur mu diye stres yasatmanin manasi yok.

daha 1 ay önce baba olmuş taze bir ebeveyn olarak, bu akraba teröründen tiksindim resmen.

bebek doğmuş daha ilk gün, hastaneye ziyarete geliyor gerizekalılar. odaya girer girmez ne el yıkama ne dezenvekte etme, direk çocuğun yüzünü yanaklarını parmaklamaya başlıyorlar.

bir başka manyak metrobüsten inmiş gelmiş 1 günlük bebeği kucağına almaya çalışıyor.

diğer manyak ağzı dudakları çok tatlıymış diye dudaklarına dokunuyor. eller yine yıkanmadı.

başka bir manyak da öpmeye çalışıyor. ulan bebeğin anası babası daha öpmedi bir durun hele.

bu salak akrabaları uyarınca da bana küstüler bir de. çok da umrumdaydı.

benden size tavsiye, eğer arkanızdan böyle sövülsün istemiyorsanız kardeşinizin dahi olsa kimsenin bebeğine onlardan bir telkin gelmeden çok yaklaşmayın. onlar zaten kucağına al teyzesi der size uygun gördüğünde.