Yarın 1 ay falan evden ayrılıyorum. Dolapta kaşar ve özel aldığım salça fln var, bunları buzluğa atsam ne olur?

ben serbest calisan bir baska deyisle projeden projeye calisan ve bu sekilde para kazanip yasamaya calisan bir bireyim.

10 mayis - 10 haziran tarihleri arasinda calisip tamamlayacagim bir is vardi, bu kapanma ile birlikte proje iptal oldu.

kapanma sonrasi projenin devam etme gibi bir durumu yok, bir sonraki faz'a atlanacak direkt. projenin turkiye ayagi tamamen iptal oldu yani.

3000 euro civari kazanacagim paradan olmus oldum. belki covid'den olmeyecegim ama acliktan olecegim. bu parayla 4 aydir odeyemedigim birikmis kiralarimi, kredi ve kyk kredi taksitlerimi, kredi karti borclarimi odeyecektim. simdi hicbirini odeme sansim kalmadi. boyle bir is senede bir kere, sansliysam iki kere denk geliyordu. yani yil boyunca benzer isler yapip cebime yuz binleri koymuyordum.

oh, sonunda kapandik cok iyi oldu diye dusunenler kendi rasyonel dogrulari cercevesinde mi yorum yapiyorlar yoksa calismadigi takdirde eline para gecmeyecek insanlari da dusunerek mi? zira az once cumhurbaskani tam x y z disindaki tum sektorler faaliyetlerine ara verecekler dedi, e peki para? maaslarini alacak mi bu insanlar? hayir.

Geçtiğimiz perşembe ve cuma günü birçok kez ağrı kesici almama rağmen geçmeyen bi baş ağrım oldu. Hatta bi ara ağrıdan kustum. Normalde uyuyunca geçen ağrım bu sefer geçmedi. Neyse beş gün falan rahattım. Dün tekrar başladı. Ve şu an beni mahvediyor. Covid testi yaptırdım negatifim. Onun dışında hastaneye gitmeye de korkuyorum. Benzer durum yaşayan oldu mu bu aralar? Mevsim geçişi midir nedir hastaneye gitmeli miyim

sb

Ayin 25 inde patronlardan birine isten çıkmak istediğimi söyledim.
Dikkate almadiz ben hallederim git iceriye çalış dedi.
Baktim bu umursamıyor benim işe girmeme vesile olan oteki patronu aradım(persembe).isten cikmak istedigimi belirttim.
Cuma günü geleceğini olmadi pazartesi geleceğini söyledi, o zaman konuşuruz dedi. Cuma günü gelmedi, pazartesi günü geldi.
Geldiler oturduk masaya. Uretimi nasil arttiririz, gece vardiyasi yapmamiz gerekiyor bişeyler yapmamiz gerek gibi seyler soylediler.
Ben saskinlikla izledim. Ben persembe gunu cikacagimi soylemisim bana denilene bak.
Hatta ilk patron gece vardiyasina benim de kalabilecegimi soyledi ki ben daha once boyle bisey istemedigimi cikacagimi soylemistim. Buna ragmen adamlar bunu yanimda konustular.( Ben de oranın idare eden kisisiyim bu arada.)

Neyse senin konuya gelelim dediler neden cikmak istiyorsun dediler...
Sebebimi belirttim. Hafife aldilar falan.
Konu tekrar uretimin artmasina geldi.

Ben de vefa borcum var ezikliği yasayarak ses etmedim o an..
Ogle arasi saati geldi. Abi perşembe günkü mevzuyu konuşamadık konusabilir miyiz drdim.
Ogle yemegine cikacam gelince konusalim dedi.
Ve yemekten sonra gelmedi.
Sonra aradim abi sizi bekliyordum ben. Gelcem dedi. Teli kapattik.
Ve gelmedi o gün.
Ben 2 gun daha bekleyip maasimi aldiktan 2 gun Sonra covid testi bahanesiyle ise gitmedim.hastayim toparlamaya çalışıyorum diyerek ben de ise gitmedim.
Beni ise alan patrona bir sey demem gerekiyor.
Bugun de bilegim icin hastaneye gidiyorum.
İs yerinden kimseye de haber vermedim.
İs yeri dedigim yer ufak bir yer, kesinlikle amator, maaslar elden, sigrtasiz isci calistiran bir yer...
Maasim asgariden yatiriliyor, sgk kodum amele olarak tanimli.
Simdi bu beni ise alan, tanidik sayilan patrona bugun ne demeliyim.yazmali miyim direkt konuşmak mi gerekir yüzyüze.ben kimseye haber vermeyerek ayıp mi ediyorum.
Bu sureci artik sonlandirmak istiyorum.usul yol yordam tavsiyesi lütfen...

Son birkaç yıldır doğum günüm yaklaştıkça stres yaşıyorum. Yakın bir zamanda 28 yaşına gireceğim. Şimdiden bunun stresini yaşamaya başladım. Hem doğum günüm gelene kadar stres yaşıyorum hem de doğum günümde o günün bir an önce bitmesini istiyorum. Bunun nedenlerini biraz düşündüm. İnsanların doğum günümü kutlaması beni odak noktası hâline getirdiği için bundan kaçmaya çalışıyorum. Hele hediye, pasta gibi şeyler beni çocuk gibi utandırıyor bazen. Yaş ilerlediği için de bir stres oluyor. Başka ne gibi sebepleri olabilir bu durumun? Bunu nasıl aşabilirim?

Siz böyle bir durum yaşıyor musunuz? Doğum günleriniz genelde nasıl geçiyor?

Karşıyaka taraflarında yurtdışı çıkışı yapmadan önce pcr testi yaptırabileceğim bi yer biliyor musunuz? Ücret 250 TL civarıymış sanırım.

Karantinanın başından beri 7-8 kilo verdim, bugün tartıya çıktığımda 1 kilonun daha gittiğini gördüm, üstelik pmste olmama ve şiş hissetmeme rağmen.

Boyum: 1.65 kilom: 51 Aslında şu an ideal kiloda gibi görünüyorum ama sadece yazıda. Sosyal medya, pornolar, modeller çok moralimi bozuyor, kendimi karşılaştırıyorum. Diğerlerini bir tık aştım ama sosyal medya özellikle çok canımı sıkıyor. Sevdiklerim iyi göründüğümü söylüyor ama lisede ve üniversitenin başında kilo konusunda çok fazla baskıya maruz kaldım,
ağır bir spor yapıyordum ve antrenörüm, arkadaşlarım dahil herkes çok irileştiğimi söylüyordu. Vücudumu o zamandan beri beğenmememin sebebi bu olabilir diye düşünüyorum. Mağazalara gittiğimde bile bana olmayacak kaygısıyla iki beden bol kıyafetlere bakıyorum, çalışanların baskısıyla kendi bedenimi denemeyi kabul ediyorum ama üstüme olacağına inanmıyorum.

Psikolojik yardım almadım hiç, fakat almayı düşünmüyorum yüksek fiyatlar ve covid korkusundan dolayı. Nasıl daha iyi hissedebilirim?

Önümüzdeki hafta İstanbul'da gidilebilecek güzel neler var?

Merhaba,

Istanbul’da pazar gunleri muzeler acik mi? Aciksa hangileri acik/kacla kac arasi acik biliyor musunuz?

Soyle bir link buldum;

muze.gov.tr

Ama haberin girilme tarihi vs olmadigi icin ne kadar gunceldir, hala gecerli midir hic anlamadim.

Tesekkurler!

Etkisinden bir türlü kurtulamıyorum. Özellikle 99-2007 arası lise ve üniversite yıllarımı.. Bazen iş çıkışı liseyi okuduğum okula, sınıfa gidip kendi sırama oturmak, o havayı tekrar istiyorum. Hafta içi izinli okduğum bir gün okufuğym fakülteye gidip derse girdiğim sınıfları dolaşmak istiyorum. Evde yalnız kalınca geçmişe çok özlem duyuyorum. O dönemdeki şarkılara, filmlere, boktan dizilerine bile... 2015 ten sonra dayatılan hayata, teknolojisine, adaletsizliğine, ülkesine, insanına hiçbirşeye katlanamıyorum...

Neden böyleyim?

bir yere gittin instagrama story, post
günde iki üç twit
işle ilgili makale paylaş milleti ekle linkedin
yetmezz medium da yaz
youtube'a 3-5 sosyal veya mesleki video at
facebook'tan komikli şeyler paylaş

ya yoruyor ya. bunları yapmayınca adam geliyor neden sen x'i yapmıyorsun yapmazsan insanlar seni nasıl tanıyacak diyor.

bunun nasıl önüne geçebiliyorsunuz?

türkiye için, bulamıyorum. nereden bulabilirim anitsayac.com burası 2008 son

30 Ekim’deki depremde Bayraklı Manavkuyu’daydık. Kirada oturduğumuz binaya bir şey olmasa da yaşanan ağır travmalar, ölen komşular ve etrafımızda yıkılan onlarca bina sonrası evi boşalttık ve başka şehirde ailemizin yanına geldik. Aylardır burdayız. Yakınlarını kaybedenlere başsağlığı diliyorum.

Şimdi artık yeniden ev bulma zamanı (çıldıran emlak piyasası da cabası) Karşıyaka düşünüyoruz ama oranın da depreme dayanıklı olan ya da olmayan bölgeleri var. Ya da zemin depreme dayanıksız olsa da bina yeni. Herkes dağlara orlardaki sitelere gidin diyor ancak arabamız yok küçük bebeğimiz var ve bizim için hayata daha yakın olmak önemli.

Sevgili İzmirliler maksimum 3000₺ bütçe ile siz olsanız nerde ev arardınız?

Buca olmaz, Karabağlar çok karışık. Hatay Nokta gibi sıkışık bölgeler bize uygun değil. Hem İzmir havası olsun hem çok bina bina olmasın hem en önemlisi taş gibi sağlam zemin ve bina olsun istiyoruz. Bebeğimiz güvenle büyüsün, güzel bir yuva kuralım istiyoruz. Teşekkürler.

Eski sevgilim (o kadın, ben erkek) yaklaşık 7 senedir her 6 ayda bir yokluyordu beni, mesaj atarak.
Ben hic cevap yazmıyordum. Biliyorum yani tünelin sonu bombok yere çıkıyor. En sonunda artık yurt dışında olduğumu söyledim belki bırakır diye.
Hala mesaj atmaya devam etti, pişman olduğunu söyleyip "iyi birini bulunca birakmamaliymis onu anladım, gençtim, cahildim, artik öyle değilim" gibi şeyler dedi. ne zaman geri yurt dışından döneceğimi falan sordu. Ben de öyle bir düşüncemin olmadığını, bulunduğum yerde çok mutlu olduğumu, kendimi çoğu konuda geliştirdiğimi falan anlattım işte, yurt dışının bana getirdiği tecrübeleri vs.

En son işte böyle güzel güzel iki gün önce konuşmuştuk.

Bugün uzuuuuun bir mesaj atmış. "Senin gö*ün kalkmış bu mesaji onun için atıyorum" diye basliyor mesaj. Işte aslında ilişkiyi ben değil asıl o bitirmiş, pişman değilmiş, aslinda beni hiç sevmemiş, sadece erkek arkadaşım olsun diye benle çıkmış, ben aslında çok kötü bir erkek arkadasiymisim. Benden sonrakilerle çok daha güzel ilişkileri olmuş. vs "kaç yaşına gelmişsin bir baltaya sap olamamissin, yurt dışına çıkmayı bir marifet sanıyorsun" falan diyor bana çıldıracam ya haha. Ki birkac gün önce anlattığına göre yerinde sayan o.
Baltaya sap olmak da galiba ona göre, evlenip barklanip çocuk yapmak :D

Şimdi ben bu son attığı mesaja gülüp geçiyorum çünkü bir önceki söyledikleriyle çelişiyor.
Ama bu mesajı bana zarar vermek için attığını da biliyorum. Yani amacı beni moralman, özgüven olarak dağıtmak. Ki birkaç sene önceki ben bu mesajın altından kalkamazdi sanırım.
Neyse mesajı attıktan sonra da engellemiş beni.

Önümüzde 3 seçenek var:

1) Şimdi ben istesem başka numarayla kendisine ulaşıp onun gururunu incitecek şeyler söyleyebilirim uzun uzun..., sırf altta kalmayıp dişe diş karşılık vermek için. Öyle bir şey yaparsam biliyorum dağılır, bir daha toparlayamaz. Kudurtucu olur.

2) kendisine yine ulaşmaya çalışıp "mesajını aldım, peki :)" diyip kısa ama kudurtucu bir mesaj atmak.

3) her şeyi olduğu gibi bırakmak, hiç cevap yazmamak ve yola devam etmek.

Ben 3 numarayı seçtim ama sizin de fikrinizi almak isterim. Her ihtimalde çok eğlenceli olacak bana göre, zira egomu zaten arşa çıkardı kendisi. Yani haklı,benim gerçekten g*t*m kalktı ama sayesinde.

müzekartım var ama harem kısmında geçiyormuş sadece, selamlık kısmına ise 90 tl diyor internette. çok geldi bana, gitmişken mutlaka gir mi dersiniz yoksa girmesen de olur fiyatı da fazla mı?

Bu lafı biri size söyleseydi, söyleyen hakkında ne düşünürdünüz?

Merak ettim.

Tarhana corbasi yerken yaninda yogurt/beyaz peynir gibi gorece eksi urunler tuketiyor musunuz?

Ben cok seviyorum nedense.

Bu biraz iç dökmek olacak dostlar. Öyle boktan bir döngüde sıkışıp kaldım ki. Yakın bir dönemde kız arkadaşımdan ayrıldım. Konular farklı olsa da bu ayrılıkta da yine sebep aynı. Güvenim kırıldı, yalan söylendi. Aldatma yok sonuçta diye kimisi için basit gelecek belki ama karşınızdaki insana çok değer verince bunun yıkımı da ağırlaşıyor. Ağlama duvarına çevirmek değil niyetim ama öylesine bıktım ki karşımdaki insanlardan ilişki sonrası aynı sözleri duymaktan. “-Hayatımda tanıdığım en iyi insansın. -Benim için şanstın ama ben içine ettim.” Utanıyorum bu cümleleri alıntı yapmaya ancak anonim olduğumuz bir yerde yazabiliyorum, nolur önyargıyla yaklaşmayın lütfen. Bu cümleleri duymaktan da, ben ilişkiyi sonra erdirdikten sonra karşımdakilerin ısrarlı aramalarından, mesaj atmalarından da iğreniyorum. Defalarca tekrar eden hataların ardından ayrılma kararlılığıma ve arkama bakmayışımdan yakınmalarından tiksiniyorum.
İlişki devam ederken defalarca gerçekleşen kayıtsızlıklar neden sonradan farkındalık yaratıyor? Kaldı ki yarattığını da düşünmüyorum ya neyse. Hiçbir zaman tek bir sıkıntıda da ilişkiyi bitirmedim. Diyorum ya ben daha çok emek verip karşımdaki insana çok değer verdiğimde sanırım hiç bırakmayacağımı düşünerek yine benzer olayların arkasından bitirmekten başka çarem kalmıyor. Buraya yazdıklarım benim ağzımdan ifadeler olduğundan objektif olamaz elbette fakat karşımdaki insanların ilişki bitimindeki söylemleri ve hatalarını fark etmelerinden, pişmanlıklarından dolayı çok yanlı bir tutum sergilediğimi düşünmüyorum.
Benim ilişkisel bağlamda pek çok kavrama inancım kalmadı. İnsanlara zaten kolay güvenen biri değilken, artık bu öyle had safhada ki anlatamam. Peki bu kadar şey yazdın derdin ne senin diyor olabilirsiniz. Geçen gün bir duyuruda görmüştüm. İnsanlar eşlerinden, hayatlarındaki kişilerden öyle güzel bahsediyorlardı ki, yemin ederim kıskanmadım, şanssız oluşuma yakınmadım. Sadece soruyorum gerçekten var mı sizi de kendisi kadar düşünebilen insanlar? Ben 30 yaşına geldim, gerçekten çok güzel kız arkadaşlarım oldu ama hiç bunları bana söyletecek birini tanımadım, tanıyacağıma dair de umudum yok.
Merak ediyorum dediğiniz gibi gerçekten varlar mı? Siz evet var dediğinizde de hemen önüme bakamayacağım belki ama bu boktanlığı aşamıyorum, olmuyor.

Bu aralar biraz zorlandığım bir dönem geçiriyorum. 2 ay boyunca hasta oldum ve halen hastayım. Geçmiyor. Abartısız kendime bebek gibi bakıyorum oysa. Ve bebek gibi. Yediğim içtiğim herşeye. Tabi bu nokta da inanılmaz zorlayıcı.

Bu süreçte hastalığım ile uğraşırken bütün işlerim birikti. Evimin bütün işlerini kendim yapıyorum yemek, temizlik, düzen vs vs. Aynı zamanda çalışıyorum. Sanki eskiden bukdr çok yorulmuyordum bilmiyorum.

Arabamı satacaktım kaldı ben ilgilenene kadar fiyatlar düştü, işyeri için bir desteğe başvuracaktım kaldı, aylık 1000 lira zarardayım.

Bazen diyorum ki kendime bir asistan fln mı tutsam. Okdr çok iş var ve ben yetemiyorum. Okdr yoruldum ki.

Sürekli iş dışı ailemin işi ile de uğraşmak mahfetti beni. Hastalığımla ilgilenemedim ilerledi fln. Şimdi 5 kat uğraşmak zorunda kaldım.

Son zamanlarda ne yapsam elimde patlıyor gibi. Bugun o desteği de kaçırmış olmam bardağı taşıran damla oldu sanırım.

Belki de hata bende idi insanlar hayatı iki kişi paylaşıyor tek başıma herşeyle ilgilenmek çok çok yorucu.

Siz herşeye nasıl yetiyorsunuz, haftasonu dahi 7 de uyanan bır insanım, bok gibi de çalışıyorum, bıraz daha böyle çalışırsam tukenmışlık sendromuna girecdğim belki de girdim bilmiyorum.

Belki de insanlar sadece kendinden sorumlu bilemiyorum. Ne yapacağını bilemiyorum. Okdr çok trik noktam var ki. Bu hayatta yasarken okdr çok detayım. Hiç birşeyi alalade yapmama çabam.

Şöyle giyini süslenmekten başka bir bok bilmeyen kendisini başlamalarının üzerine atabilen bir kız olmayı ne çok isterdim oysa, ne çok.. Ama herşeyi moby yapmak zorunda. Sonra kendi içimde patlıyorum işte.

Selamlar herkeseee, çok uzun zaman oldu :)) Çok zamandır aklımdaydınız ama bir türlü ilk adımı atamıyordum. Bugün o gün millet! :D

Öncelikle güzel dileklerle başlayayım. Umarım tanıdığım/tanımadığım herkes bu uzun süre zarfında iyi ve mutlu kalabilmiştir. Özellikle içinde bulunduğumuz ekstra garip dönemde hepinize sağlık, geçim kolaylığı ve yaşam motivasyonu diliyorum can ı gönülden.

Kimler gitti kimler kaldı pek bilemiyorum ama beni hatırlayıp merak edenler için bir özet geçeyim. Ben kısa tutmaya çalışacağım ama çok söz de veremiyorum :D Durumu olmayanlar şimdiden kusuruma bakmasın :))

Geride bıraktığım 5 senenin neredeyse her saniyesi kabus gibiydi diyebilirim. Güzel şeyler de oldu yalan yok ama geneli gerçekten kalitesiz bir yeşilçam filminin saçma sapan bir bollywood versiyonu gibiydi. Daha fazlası olmaz herhalde artık dedikçe her şey üst üste gelmeye devam etti :D Son 5 senem bir film olsaydı ilk 10 dakikasında çıkmıştım, öyle bir şey :D

Belki hatırlayanlar vardır tiroid problemlerim vardı. Öncelikle tiroide bağlı gelişen başka bir rahatsızlık sebebiyle minnoş gözlerimi kaybettim :D Çok şükür hala görüyorum ama şekilleri ve boyutları değişip büyüyüp yuvarlaklaştılar :D Sonra ameliyat geçirip tiroid problemimden kurtuldum ama gözler yadigar kaldı :D

Sonra evlendim ve Bodrum'a taşınıp ufak bi cafe/pub açtım. Sanırım buraya kadar bilenler biliyordu. Bodrum'un ve evliliğimizin ilk 6 ayı tek kelimeyle mü-kem-mel-di. İstanbul'da yaşarken benim de eşimin de güzel işlerimiz ve güzel maaşlarımız vardı. Çok şükür yiyip içip gezmemize hatta balta girmemiş ormanlardaki orangutanlara bile yardım etmemize rağmen paramız artıyordu ve biz de biriktiriyorduk :D Ne güzel zamanlarmış. Önce düğünümüze, ev eşyalarımıza bir yatırım olur diye biriktiriyorduk. Bu hastalıktan sonra ben dedim ki düğünü eşyayı boşverelim, dünyayı gezelim. Beğendiğimiz yerde kalabilmenin imkanlarını araştıralım ve yerleşelim. Şimdiki eşim, o zamanki erkek arkadaşım da iflah olmaz bir kurumsal kimlikti ve bu maceralara pek yanaşmıyordu. Bana dedi ki "son kez müdür pozisyonlu başvurularımı yapayım 15Ocak'a kadar geri dönüş olmazsa dünyayı gezelim. Eğer istediğim işlerden birine kabul edilirsem kariyer yapmak istiyorum" :D Naif planlar. Dedim hay hay. Gayet adaletli bir bakış açısı. Ama tabii onun işine çok ihtimal vermediğim için ben dünya gezisi rotasını oluşturmaya başladım :D Derken boş zamanlarında sahibinden.com'da hiçbir zaman almayacağı tekneleri, motorları ya da dükkanları gezen her Türk genci gibi biz de hiç aklımızda yokken Bodrum'da bi dükkan bulup tutmaya karar verdik. Tarih 31 Aralık 2015. Dedim ki yeter ki İstanbul'dan gidelim de bir işimiz olduktan sonra dünyayı sonra da gezebiliriz. NAAAH gezersin! :D 15 gün sonra başvurduğu işlerden olumlu geri dönüş alan eşim için de benim için de artık hayat başka bir yola savurmuştu bizi çoktan. Sonra işte şipşak düğün dernek, işlerden istifa, dükkanı kurmaca derken kendimizi burada işletmeci olarak bulduk.

Normalde kendi paramız dükkanı tutmaya ve düzeltmeye; aşçı, barmen vs tutmaya yetiyordu ama kocacıııım yine her Türk gencinin hayali olan "liseden arkadaşlarıyla ileride bir bar açma" hayaline tutunarak, çocukluk arkadaşını ve eşini de bize ortak etti. İlk FAIL! Ta daaa :D İlk 6 aya dönelim, mükemmeldi dedik. Çocukluğumuz ve ilk gençliğimiz berbat geçmiş olduğundan "Hayatımızda ilk defa mutlu ve huzurluyuz" diye düşündük. Ortağımızın eşi "ben mükemmel bir aşçıyım, sana her şeyi öğretirim" dediği; ve onun kocası da "ben mükemmel bir barmenim" dediği için bir süre insanlara pişmemiş pirinç yedirdik ve bara gelip cin tonik isteyenlere bira verdik. Ona rağmen mutlu, çözüm odaklı ve iyimserdik. Her şeyi zamanla, çalışkanlığımızla, dürüstlüğümüzle, gençliğimizle çözeceğimize inanıyorduk. Bu arada ben 25, eşim 27 yaşındaydık.

6.ayımızda babam bir cinsel istismar iftirası sonucu tutuklandı. Huzurla uyuduğumuz bir gecenin sabahına birçok yalan haber ve ölüm tehditleriyle uyandık. Bana göre bu mümkün olamazdı ama yine de beşer şaşar diyerek apar topar İstanbul'a gidip babamla yüzleştim. Kafamdaki plan çok netti. Eğer bu şerefsizliği yapmışsa, ölmüş kabul edip yoluma devam edecektim. Yapmamışsa yolumuz uzun ve sancılıydı. Babam olanlardan, hakkında söylenenlerden, tehditlerden, gazete ve televizyonlarda dönen yalan haberlerden habersiz, masum ve şaşkındı. Avukatlar tuttum, onun varolan borçlarını ödedim, dükkanını araştırmaya gelmeleri için aylarca kirasını ödedim, tüm masraflarını üstlendim kısaca. Hakkında ortaya atılan tüm iddiaların aksi kanıtlanmasına rağmen, iftirayı atanlar söyledikleri şeyleri geri çekmelerine rağmen, polis raporları bizden yana olmasına rağmen, bilir kişi raporları bizden yana olmasına rağmen, tanık beyanlarının tümü bizden yana olmasına rağmen, görüntülü kayıtlar, fotoğraf ve videolarla da birçok şeyi desteklememize rağmen; her celse değişen hakim ve savcılar, karşı tarafın medya ve belediyeyle olan yakın ilişkileri; dosyayı açıp okumadan karar veren sözde yetkililer sebebiyle dosyamız okunmadan, hiçbir delil değerlendirilmeden babam 25 yıl hapis cezası aldı. Günde 15-16 saat kafede çalışarak, her hafta İstanbul'a gidip geldim. Düğünden gelen tüm takı ve paraları bu iş için harcadım, yetmedi krediler çektim (sağolsun eşim inanılmaz destekledi), yine de başaramadım. Hukuki sürecin devamı çok uzun ama yıllar boyunca tüm sosyal mecralardan taciz edilmeye devam ettim. Esasında duyuruyu bırakmam bu olaya dayanıyor.

Biz bilim ışığında, akılla mantıkla sunulan kanıtlarla kendimizi bozmadan süreci ilerletelim, vicdanımız rahat, kanıtlarımız tam, nasılsa birileri okuyup bu konuyu aklına mantığına sığdıramayacak dedik ama ne yazık ki kurunun yanında yaş da yandı ve dosya hiçbir zaman okunmadı. Sonra yargıtay cezayı 17 seneye düşürdü. Şu an anayasa mahkemesindeyiz. Hala bekliyor ve mücadele ediyoruz, bakalım.

Bu süreçten birkaç ay sonra ortaklar da tüm yaşadıklarımızı bilmelerine rağmen, girerken koydukları paranın 2,5 katını talep ederek ayrılmak istediler. Toplamda 9-10 ay beraber çalışmıştık. Dedik ki madem kardeş dediğimiz insanlar 9 ayın sonunda, tüm sıkıntılarımıza rağmen bu şekilde ayrılarak böyle bir para talep ediyorlar; verelim. Dükkan bi marka filan olmadı, daha sandalyelerde minder yok :D 5 sene öncenin parasıyla 45bin tl istiyorlar şaka gibi :D Yine kredi çektik. Onlara istedikleri rakamı ödedik ve ayrıldılar. Sonradan öğrendik ki "İstanbul'dan varlıklı arkadaşlarımız geliyor, işi kurup sonra ayrılıp para alıcaz" diye yapmışlar zaten planlarını :D Fail 2! :D Varlıklı olsaydık keşke gerçekten. Aynı parayı bölüşüyorduk; bu herif kumar oynayıp bütün parayı kaybedip devamlı ailesinden destekle yaşıyordu. Bizse hem kendimize, hem baktığımız hayvanların tüm giderlerine (sokaktaki 20 kedi, 5 köpek filan, kısırlaştırmalar, mamalar, aşılar:D), hem babamın giderlerine, hem benim her hafta İstanbul'a gidip gelmeme yettiriyorduk. Kendi kıçı kırık motorumuzu bile onlara vermiştik, işe kolay gidip gelsinler diye izinli günlerimizde, yaz gününde Bodrum'da yeni evli çift olarak evde oturuyorduk aracımız ve paramız olmadığından :D Neyse, öyle ayrıldılar. Sonra biz dükkanda ikimiz kaldık eşimle.

Benim İstanbul süreci ayda 1-2'ye düşmüştü. Dükkanı toparlamaya çalışıyorduk. Buradan da gelenler oldu bu arada :D Sağolsunlar, yolunuz düşerse hepinizi bekleriz :D

Bi 6 ay da böyle geçti. Borç ve kredi yükümüz çok ağır geldiğinden dükkana yeni bir çalışan almadan her şeyi kendimiz yaptık. Mutfağa ben, bara eşim geçti. Sabahlara kadar çalıştık, denedik, alışverişi de kendimiz yaptık, tuvaleti de kendimiz temizledik, servisi de biz yaptık, hazırlığı da, müziği de, bulaşığı da... Aklınıza ne gelirse, gece gündüz çalışıp, hiç es vermeden kendimizi babamı kurtarmaya ve borç ödemeye adadık. Bir yandan da hizmet sektöründe her ne kadar sabah güne yeni bir tehditle, hakaretle, kötü haber veren bir telefonla uyanmış olursan ol, insanlara gülümsemek ve onları eğlendirmek zorunda olmanın psikolojik yükü de ekleniyordu ama yine de güçlüydük. Sonraaa tam yeniden hayata karşı umutlanacakken eşimin babasının akciğer kanseri olduğunu öğrendik. Bu sefer de o süreç başladı.

Önce Eskişehir, İzmir, Ankara, İstanbul vb yerlerde çeşitli profesör ve hastane arama süreçleri, sonra tedavi süreci başladı. Kayınpederim bu dönemde artık çalışamaz duruma geldiği için onun ailesinin masraflarını da biz üstlendik. (İkinci eşinden 20 yaşında bir oğlu ve 8 yaşında kızı vardı).

Gece yarısına kadar çalışıyorduk, dükkanı kapatınca eşim Marmaris'e gidip babasını alıp İzmir'e götürüp kemoterapiyi bekleyip, yeniden Marmaris'e gidip babasını bırakıp, Bodrum'a dönüyor ve çalışmaya devam ediyordu. Bazı zamanlar 10-15 gün dükkanı tek başıma açıp kapattığım oldu. O dönünce ben aynı matematikle İstanbul'a gidip, babamı görüp, avukatlarla görüşüp aynı gün geri dönüp gece çalışmaya devam ediyordum. Kayınpederlerin mutfak alışverişi, çocuğun okul giderleri vb destekçileriydik.

Sanırım gençliğin verdiği güçle gerçekten her düştüğümüzde daha güçlü kalktık hep ayağa. Biraz da enayilik. Ama çok şükür artık iş yeri azıcık daha profesyonel olmaya ve para kazandırmaya başlamıştı. Ne duruyoruz o zaman helva yapalım dedik. Eşimin, son 5 senedir odasından hiç çıkmamış 20 yaşındaki kardeşine iş verelim, onu hayata hazırlayalım dedik. Bak bak :D:D Fail 3'ün zemini geliyo :D Bu çocukcağız da 15 yaşında liseyi bırakmış, işte 5 senedir odasından çıkmıyor, eli bir iş tutmuyor, akşam okulunun borcu biriktiği için okula devam edemiyor filan. Marmaris'ten geldi, bize taşındı. İlk etapta 6 ay kadar birlikte yaşadık ve çalıştık. Çok şükür, iki kelimeyi yan yana getirmeye utanan çocuk açıldı, özgüvenlendi; barı, kahveyi, mutfağı öğrendi; para kazandı. Biz kazandığı paradan ayrı olarak okulunun geçmiş borçlarını ve yeni gelen taksitlerini ödedik, cep telefonunu aldık, üst baş alışverişini yaptık ve sezon sonunda bir sonraki yaza da görüşmek üzere vedalaştık.

Bu arada kayınpederim de kanseri atlattı, güzel bir kutlama yaptık; derken çok kısa bir zamanda nüksetti ve yukarıda anlattığım süreç yeniden başladı. Sonra da tam her şey yeniden iyi gidiyorken kendisini aniden kaybettik.

Bu arada ben devamlı mahkemelere gidiyorum, her celse büyük umutlarla gidip aşağılanarak dönüyorum, yeniden televizyonlarda, gazetelerde dönüyoruz filan çok zor. Kayınpederimin hastaneye kaldırıldığı haberini duyar duymaz dükkanı kapatıp yola çıktık. Yolda eşim arabayı süremeyeceğini söyleyip yanımızda da bir büyük olsun diye annesini çağırdı. Kayınvalidemle gittik Marmaris'e ama kayınvalidem kayınpederin eski eşi. Validenin de 25 senelik yeni eşi var. Bütün hikayelerin üstünden 25 yıl geçmiş ama kadıncağız insanlık yaptı bize.

Biz Marmaris'e giderken, babayı kaybettiğimizin haberi geldi. Yıkıldık. Neyse gittik, gerekli işlemleri hallettik ve 24 saat geçmeden Bodrum'a geri döndük. Günlerden Pazar. Pazartesi günü benim babamın İstanbul'da mahkemesi var. Salı günü ise eşimin babası yine İstanbul'da defnedilecek. Pazartesi sabahı 6.30'da uçağımız var diyelim.

Kayınvalidemi evine bıraktık, eşim de üvey babasının yanına çıktı, sarılıp teselli ettiler birbirlerini. Aksi bir şey yok gibiydi. Biz de eve geldik. Aramız 15dk. Eşim artık ağlayabilirim dedi. Kahve yaptım, içerken telefon çaldı. Telefonda sadece kayınvalidemin çığlıkları geliyordu "yapma, vurma, yeter" gibi :( Eşim "annemi dövüyo" dedi. Valla yalın ayak arabaya nasıl atladık, nasıl gittik oralar bende yok. 4-5 dk içinde oradaydık. Yolda jandarmayı aradık, biz içeri bi girdik ki kadını 40 dk darp etmiş şerefsiz. Kıskançlık sebebiyle ve alkol problemi bahanesiyle. Kadıncağızın ayakta duracak gücü yok, her yerden kanlar süzülüyor, bir yandan şoktan mıdır nedir "o çok iyi bir insan, onu polise vermeyin" diye yalvarıyor :/ Allah'ım son 3 sene kesin kabustu diyorum artık. Birazdan uyanacağım, uyanmam lazım yani. Daha babayı kaybedeli 24 saat geçmedi, bu nedir.

Üvey kayınpeder daya atmaktan yorulmuş sandalyeye oturmuş, oturduğu yerden kayınvalideye ve eşime ve hatta daha vefatının üzerinden 1 gün bile geçmeyen babasına küfürler hakaretler ediyor. Eşim önce üvey babayı dövdü, sonra jandarmalar müdahale etti. Ve de yanlış bi hareket yaparsa artık onu da nezarete atacaklarını söyledikleri için başına bir şey gelmesin diye kalanında da ben dövdüm. Bir yandan eşim sinir krizi geçiriyor, bir yandan herif kayınpedere küfrediyor, bir yandan kayınvalide "o çok iyi bir insan, onu götürmeyin" diyor, jandarma ultimatom veriyor asjdha o ara ben de yerlere düşürüp tekmeledim adamı, bi de suratını yumrukladım :/ Yaşadığımız her şeyin içinde vicdanım bi tek bazen buna sızlıyor. Hala utanıyorum yaptığım şeyden. Ama yine olsa yine yapardım...

İstanbul uçağının kalkmasına 4-5 saat var, günlerdir uykusuzuz, kayınpederi kaybetmişiz, kayınvalide öldüresiye dövülmüş, sabahında babamın mahkemesi var, ertesi gün cenazemiz var ve sabaha kadar hastane, karakol vs dolaşıyoruz. İşin kötüsü kayınvalidem de hastanede yaralarını saklıyor, karakolda hayır dövmedi diye yalan söylüyor, inanılmaz bir şey yaşıyoruz.

Uçağa birkaç saat kala, güvendiğimiz bir ablamızı kayınvalidemin yanına yerleştirdik ve biz gelene kadar buradan ayrılma dedik. Sonra gittik, babam bu sefer kesin çıkıyor dediğimiz mahkeme de g.tümüze girdi. Ertesi gün de cenaze... Sonra Bodrum'a döndük.

Kayınvalideye gittik, uzaklaştırma çıkarıldı, tehditler alıyor adamdan ama bize söylemiyor. Jandarmaya da söylemiyor öyle bekliyor ve adamı koruyor. Yanına koyduğumuz abla vardı ya bize o anlatıyor gelen mesajları. Bu arada bi de eşimin anneannesi var, alzheimer hastası, kayınvalidemlerle yaşıyordu. Bizim gittiğimiz o bir haftada her geçen gün kadının hareketleri kısıtlanıyor, birkaç gün sonrasında da tamamen felç geçirmiş gibi oldu. Hop yine hastaneler, meğer herif bunun kafasına telefon fırlatmış annemi dövdüğü gün. Anneanne de o günden beri ufak ufak beyin kanaması geçiriyormuş. 85 yaşında kadın. Masada kalabilir denerek ameliyata alındı. Daha kayınpederin yasını tutamadan yine hastane süreci. Bu arada çalışmaya devam ediyoruz. Ben dükkanda kalıyorum, eşim anneannesinin yanında hastanede. Neyse ki ameliyat başarılı geçti ama bu olaydan sonra anneanne tamamen yatağa bağımlı hale geldi...

Tekrar bahar geldi, kardeşimin erkek kardeşini geçen sene söz verdiğimiz gibi yeniden yanımıza aldık. Bu arada maddi anlamda götü biraz doğrulttuğumuz için bir arkadaş daha bizimle çalışmaya başlamıştı. Toplamda 4 kişi olduk dükkanda. Derken bu sefer eşimin üvey annesi tutturdu ben de Bodrum'a taşınacağım diye. Yapma etme dedik, buralar pahalı, küçük kız babasını yeni kaybetti, okul ve çevre değişikliği iyi gelmeyebilir filan. Yok dedi taşınacam. Ok dedik o zaman yakınımıza taşın ki tanıdıklarımızı kullanarak sana iş bulabilelim. Okul çıkışında kızı alabilelim filan. Evler bulduk, gönderdik, bak sakın bize sormadan ev tutma çünkü burada yeni gelenleri çok kazıklıyorlar, arada bir tanıdık buluruz, bize farklı davranırlar dedik. Dedik de dedik. Fail vol. 45764
Anaaa bi baktık kadın bize haber vermeden bize oldukça uzak bi yerde, oldukça yüksek fiyatlı bi ev tutmuş. Bize tuttuktan sonra haber veriyo. Hayırlısı dedik, belki kadın 50 yaşından sonra özgür kalmak istiyor hayatında ilk kez. Saygı duyalım. Duyduk da.

Biz erkek kardeşe hayat yolu çizmeye odaklıyız. Bu sezonun sonunda lise bitince MSA'ya gönderelim, masraflarını da biz üstlenelim, eli artık iş tutuyor, mesleği de olsun planları yapıyoruz. Annesi dedi ki ben bayramın 1. günü taşınıyorum. Yardıma gelir misiniz...

Bilenler biliyor, tatil yöresinde bayram günü hizmet sektöründeki yoğunluğu. Bütün kış beklediğimiz gün gelmiş. Kadın o gün taşınacak. Hay hay babamızın emaneti. Erkek kardeş yine bizimle yaşıyor bu arada. Eşim dedi ki "yarın şu saatte uyanıyoruz, bu saatte evden çıkıp, şu saatte anneni taşıyoruz, akşam da bu saatte dükkana dönüyoruz rezervasyonlar full". Ok, sabah oldu, kardeşi uyandırıyoruz uyanmıyor. Belki 10-15 defa uyandırdık. Evden çıkma saati geldi geçiyor, eşim de kendi başına çıktı, üvey anneyi taşımaya gitti. Yarım saat sonra kardeşi uyandı, abisini sordu, anlattım. Tamam deyip evden çıktı. Gidiş o gidiş :D Yukarıda fail 3 zemini olarak anlatmıştım ya :D Cebine henüz çalışmadan verdiğimiz maaşını da koyup kaçtı herif akdljhsa :D Bayram günü dükkanda iki kişi de kaldık mı :D Arıyoruz açmıyor filan sonra arkadaşları haber verdi, Türkiye turuna çıkmış lkdsjla :D Neyse biz bütün yazı güç bela 3 kişi hallettik ama sezon ortasında yeni eleman da bulamadığımız için iflahımız s.kildi afedersiniz.

Bu arada babadan 400.000tl filan borç kaldı dahgsd kafamız çok karışık ama üvey anne abuk subuk harcamalar yapıyor, atıyorum 6 tane kahvaltı tabağına 1.000 tl veriyor, saçma sapan bir elbiseye 900tl veriyor. Sonra param bitti diye bizden destek istiyor, veriyoruz; evden kaçan kardeşin okul taksidi diye para istiyor, veriyoruz filan saçma sapan bir durum :D Küçük kız için yine okul ve üst baş harcamaları, onu gezdirip yedirip içirmeler, helali hoş olsun, tüm hikayeler içindeki en masum kişi kendisi...
Abi 6 ay sonra, kadın dedi ki ben Bodrum'da yapamıyorum, burası çok pahalı, kız okuldan eve geliyor tek başına, ev sahibi beni dolandırıyor vs. Be amk, biz 6 ay önce bunları söyledik zaten sana. Peki ne yapalım? Ben tekrar Marmaris'e taşınacağım, bana nakliyeci ayarlayın. Bi de bilmem ne kadar para. Ok. Bunları da yaptık.

En son benim doğum günümden önceki akşam saat 9'da eşimi arıyor. Sabah 8'de taşınıyorum, yardıma gelebilir misin diye. Ben de kendimce yasta olduğum için senelerdir doğum günü kutlamamışım; o sene Antalya'dan annemler ananemler geliyor, dükkanda müdavim müşteri ve arkadaşlarla kutlama yapacağız. Eşim de durumu izah ediyor, evde 4 kişi misafirimiz var, yarın kızın doğumgünü, dükkanda organizasyon var vs. derken telefon suratına kapanıyor :D Kapanış o kapanış :D Bi daha ulaşamadık. Taşınıp bizi sildi hayatından. Küçük kızı da taşınmadan iki hafta önce Marmaris'e yollamıştı zaten. Veda bile ettirmeden :D

Bu arada eşimin annesi adamdan ayrılma arifesindeydi ya, o da yanında bir erkeğin eksikliğini hissetmesin filan diye ona da maddi manevi yardımcı oluyoruz. Gece 5'te dükkanı kapatıp, sabah 7'de eşim kapı montajına gidip, birkaç saat sonra dükkanı açıp 15 saat aralıksız çalışıyor filan öyle bir şey.
Ama annesi yalnız kalma kısmını kabullenemeyip adamla tekrar barıştı. Çok boktan hissettik.

Aileden yediğimiz bu son kazıklardan sonra bizim psikolojimiz baya gitti bitti. Çok garip oldu. Peki dedik, öldürülmek istiyorsan artık senin kararın ama madem kocan yanında o zaman bizden maddi manevi bir desteğe gerek kalmadı diye blöf yaptık. Yeniden birleşme denemeleri 1 ay sürdü. Ama o 1 ayda çektiğimizi Allah biliyor. Her gece evlerini gözetledik kavga var mı, kötü bir şey var mı diye. Her uykudan kabusla uyandık.

1 ayın sonunda herif yine içip sıçmaya başlayınca anne nihayet uyandı ve adamı kovdu. Bu sefer de onun bozulan psikolojisiyle yaptığı işler batmaya başladı. Bir yandan yatalak annesine bakıp bi yandan çalışmaya çalışıyordu ama başaramadı. Dedik ki bu böyle olmaz, hiçbir şey yapmasan aylık giderin (dükkanın masrafı, ev kirası, bakıcı parası, çalışan maaşı vs) 20.000TL. Gel bizimle yaşa, dükkanını da kapat, tüm masraflarından kurtul.
Böylelikle kayınvalide bize taşındı. Bu arada 2+1 evde 2 kedi, 1 köpek, 1 kayınvalide, 1 yatalak anneanne bir de biziz ashdkajsdh :D Bu şekilde 7 ay kadar birlikte yaşadık. Zaten melek gibi insanlar, başımın üstünde yerleri. Ama bu sayede kadıncağız son 1 iş daha yapıp, ufak tefek borç kapatıp, cebine de bir miktar parasını koyabildi. Geçtiğimiz Mayıs ayında onu Antalya'da ufak bir köye taşıdık. Şimdi tarım yapıyor, annesiyle emekli maaşlarıyla tatlıca geçiniyorlar.

Anam ne uzun oldu :D Aralarda bi sürü şey daha var onları geçiyorum artık. Tam yine her şeyi yoluna koyduk, artık bi Avrupa yapabiliriz derken bu sefer de pandemiler çıktı işte oralar zaten malum. Dolar euro da öyle :D Bu bir senenin yaklaşık 6 ayında kapalıydık. Bu aradaaa yaş da 30 oldu :D

Sonuç, işler ve dükkan genel olarak gayet güzel oturdu. Bu yaz dükkanda çalışan nihayet 5 kişiydik. Küçük kız kardeş Darüşşafaka'yı kazandı :,) Annesi telefonlarımızı açmadığı için görüşemiyorduk, geçtiğimiz aylarda ona güzel bi telefon hediye ettik kendisine ait, artık rahatça görüşebiliyoruz :)

Borçlar bitti sayılır; yeniden borca girmeden kendi birikimimizden harcayabiliyoruz en azından pandemi sürecinde. Kendimizden çokça ödün vererek belki bir güzel ev ve araba parasını havaya üfledik ama vicdanlarımız rahat diye bakıyorum.

Geçenlerde eşimin annesi ufak bir kanser tehlikesi atlattı, ameliyatı için Antalya'ya gittik, anneanneye ben baktım, eşim de annesinin yanında durdu mesela. Annem de bize yardıma geldi kayınvalidelere. Sonra hep beraber benim Anneannemlere gittik. Yetişemiyorlarmış perdelerini yıkadık, yemeklerini yaptık :) Dedem kalp krizi geçirmişti, onu bi daha göremem diye çok korkuyordum, onu gördüm. Ailenin kalan kısmıyla mutlu zamanlar geçirebilmek çok değerli bence. Nolur size değer verenlere sıkı sıkı sarılın. Küsseniz barışın.

Şimdi de benim annem tiroid kanseri oldu sanırım. Pazartesi günü belli olacak, bakalım. Özet olamadı ama özetle benim de duyuruya ara verme sebeplerim böyle şeylerdi.

Şu sıralar artık daha fazla vakit ayırmaya çalışacağım. Umarım başarabilirim. Bana ulaşamayan mesajlarınız olduysa hepinizden özür dilerim.

Hatırlayanlara bol sevgiler, ve bir de kapanış fotoğrafı gönderirim :))

İlk kedimi sahiplenmeden önce duyuruya sormuştum. Herkes sende kalsın lütfen sokağa bırakma demişti. Buradan aldığım en güzel cevaptı. Çünkü tüm bu boktan süreçlerde hiçbir terapi, hiçbir ilaç olmadan, hayata tutunmamı sağlayan en güzel şeydi kendisi. Sonra sorunlar arttıkça, evdeki terapicilerin sayısı da arttı asdhajga :D Teşekkür ederim tekrardan. Onlardan bi hatıra bırakıyorum buraya.

Sorularınız varsa sorun, umarım modlar silmez :p Sağlıcakla kalın.

Sevgiler.

pamuk gibi yumuşak erkek eli mi?
ağaç kabuğu gibi sert erkek eli mi?

selamlar,

bugün böyle hareketsiz adamlardan çok başlık açıldı, ben de derdimi açayım. evet sorum başlıkla... yani hayattan duygusal olarak beklentisini tüketmiş, zaruri ihtiyaçları dışında bilgisayarın başından kalkmayan, konuştuğunda ya sarkazm yapan ya da ümitsiz gelecekten bahseden, 2 ayda bir artık durumundan sıkılıp hareketlenen sonra eski haline geri dönen, tasarruf yapmak için keyif alacağı aktivitelere bahane bulan bir adamı kurtarmak gibi bir vazifem var mı? "iyi günde kötü günde"deki kötü gün bu mu, yani onun depresif halini tolere etmek mi? şahsen aile bütünlüğümüz bozulacak olsa bile (boşanmaktan bahsetMİyorum) ben kendi yolumu çizmeliyim gibi hissediyorum. zira ömür geçiyor ve ben 5 yılımı yüzümü ona dönerek, kendimi dış dünyaya kapatarak geçirdim. benim yapım da içedönük ama bu kadarı fazla geliyor.

SB arkadaşlar.

Bir yaratıcının olduguna inanmayan ya da evrenin tesadüf eseri olduğuna inanan arkadaşlar büyü konusu hakkında ne düşünüyor?
Yani sizce büyü diye bir şey yok mu? Ya da cinler konusu yalan mı?

Ne düşünüyorsunuz bu konuda yazarsanız sevinirim.

Merhaba arkadaşlar,

eminim ki benim gibi düşünen, hisseden pek çok kişi vardır. Son zamanlarda içinde bulunduğumuz durumun da etkisiyle ne sosyalleşebiliyoruz ne sevdiklerimizle ne arkadaşlarımızla görüşebiliyoruz. Giderek büyüyor gibi hissediyorum yalnızlığımız, yalnızlığım. Yeni insanlar tanımak, farklı hayatlarda ortak paydalar yakalamak, sohbet muhabbet etmek ihtiyacı duyuyorum çok yoğun bir şekilde. Neler yapıyorsunuz? Nasıl başarıyorsunuz bunu? Kimseyle durup dururken muhabbet kurulmuyor, e evdeyken de pek sosyalleşilemiyor malumunuz. Nedir önerileriniz, sizler nereden nasıl tanışıp muhabbet ediyorsunuz?

NOT: tinder gibi uygulamalar kullanan birisi değilim, pek sıcak da bakmıyorum.

olmamis bir durum hakkinda icine girmis oldugunuz kaygidan cikmanin yolu nedir?

Er kişisi evli olmasına rağmen karşı cinse ilişki teklif ediyor (gönül+fiziksel)
Kadın kişisi reddediyor ,ama iletişime devam ediyor ( havadan sudan konuşuyorlar sadece)
Sonra bir yerlerde iş nedeni ile karşılaşıyorlar hatta aynı odada kalıyorlar.
Şimdide beraber çalışıyorlar ( bu bir rastlantı değil kadın kişisi er kişinin yanına çalışmaya gidiyor bilerek ve isteyerek)
Kadın kişisi, er kişisinin kişilik özelliklerinden nefret edip bi ton küfür saydırmasına rağmen, onu fiziksel ve gönül olarak arzuladığını söylüyor.
Kadın kişisi er kişisinin evli olduğunu biliyor hatta eşi ve çocukları ile tanıştığını söylüyor.

Abi bu nası bi dümen, benim midem bulanıyor bu kadın kişisi ''ee ne var bunda'' diyor.

Kadın kişisi beni arayıp bu olayları anlatınca nutkum tutuldu, tabi insanın arkadaşından gelmesi böyle bişey, en azından benim için şaşırtıcı bir durum. Bana göre böyle işler ters olduğu için kendisi ile birdahailetişime geçmeyeceğimi söyledim kibar bir dil ile.

''Bu kişiden kişiye değişir yargılamamalıyım'' diye mi düşünmeliydim ?

Bu arada lütfen kadınlar böyle erkekler şöyle demeyin olur mu? olayın cinsiyet ile ilgisi yok.

bu sıralar çok olmaya başladı, bür türlü çıkaramıyorum. içinde kirpik var mı yok mu onu da bilmiyorum. banyodan sonra oluyor, sabundan dolayı da olabilir ama sadece bir gözümde oluyor. bu neden olur ve suyla gözü yıkamaktan başka çıkarma yöntemi var mı?

fotoğraf ve metinler için sadece böyle kullanmak için bir uygulama var mı? pratik olmasını bekliyorum sadece. dropbox falan var ama hem pratik değil hem karmaşık. böyle fotoyu bi yere sürükleyip 2 satır yazayım, mobilden uygulama açınca direkt o görünsün karşımda. klasör bile oluşturamasam olur yani.

var mıdır böyle bi uygulama?

Hafif bir zeka geriliği, algı sorunu olan bir genç erkek, önce dini bir grup sonra faşist bir gruba giriyordu sanki. Bir ailenin eline düşüyordu. Psikolojik, fiziksel ve cinsel şiddet görüyordu sürekli. Hatta pazarlıyorlardı onu başka insanlara parayla. Almanya veya Avusturya sineması gibi hatırlıyorum. Çok etkisinde kalmıştım, benzer bir konuda arkadaş sohbetinde bir türlü ismini hatırlayamadım. İzlemiş olan var mı, ismini bilen? Hadi bi bulalım ya :(.

Var mı bunu yaşayan?
Bir daha aynı şeyleri bir başkasına hissedemeyecrğim diye korkuyorum.

İyileşme, tekrar aşık olabilme süresi ne kadardır?