evli değilim ve hiç evlenmedim ancak kanaatim:
sevgiliyken ayrilabiliyorsun, ayriliğa meyilli olabiliyorsun gorece ayrilik kolay olabiliyor fakat evli olunca cozumlemeye alttan almaya ayrilmamaya calisiyorsun.
negatif bir sey olarak yazmis olabilirim ancak evliligin pozitif etkisi bence bu. evliyiz gormezden gelelim gibi degil de biraz daha olgun, sakin, ihyiyatli olabiliriz gibi bir durum.

birinde ayrılınca küfür yiyorsun diğerinde ömrünün sonuna kadar bir asgari ücret kadar nafaka ödüyorsun.

bu kızın paraya ihtiyacı yok ya da çok karakterli yapmaz öyle şey diye düşünme. çünkü senden sinirini çıkarmak istemesine bağlı. nafaka bir ceza yöntemi olmuş.

Eger ailelerden izole yasiyorsaniz (yurt disi, uzak sehir vb) ve cocuk istemiyorsaniz pek bir farki yok sevgililik ve evlilik arasinda.

evlilik ekonomik yönü ağır basan bir durum. bütçeler ortaklaşıyor. bir ortaklık aslında. atılan imza bir sözleşme imzası gibi. sıkıldım ayrılalım olmuyor.

fark olduğunu düşünenlerin, ilişki kavramıyla ilgili sorunları olduğunu düşünürüm.

çok bariz farklar vardır sadece;

1) aynı evde yaşamaya başlarsınız. (tabi sevgiliyle de bunu yaşayanlar olabiliyor.)
2) resmi olarak evlisinizdir.
3) aileniz başta olmak üzere sülalelerinizin büyük bölümü sizin evli olduğunuzu bilirler.
4) çocuk yapabilirsiniz.

başka bir şey gelmiyor benim aklıma. doğru bir ilişki anlayışında da bu maddeler dışında fark olmamalı.

1-) Hayır bilmiyordum
2-) Bilmediğim için kullanmıyordum.

Beni bundan bir süre önce instagramdan bir kadın ekledi. Ben de onu takip listeme ekledim. Instagram'da hikaye attığımda bu kadını görenler listesinde hiç görmüyorum. Ben de merak ediyordum neden acaba diye. Instagramı çok aktif olarak kullanan biri sürekli hikaye, post paylaşıyor. Bahsettiğin türden bir uygulamayla mı alakalı acaba?

Bir insanı sevince yapacağın şeyleri yaptığını o insandan saklamayarak.
Ha Bi insanı sevince ne yapacağını biz söylersek olur mu? Olmaz.

Ezbere yapılmamış tüm eylemler, yani yaptığın her neyse refleks olarak yapıyorsan gerçekten sevgi gösteriyorsundur

sevgi gosterilmez seviyorum denilir.

yurur niye yurumesin, gecmise takilmayin hatta sorgulamayin

Çocuk olsa daha fazla düşünmek gerekir belki, şu haliyle boşanmış olmak sorun değil.

Yahu neden yürümesin. Hiçbir handikap yok, gayet de güzel yürür.

Uzman değilim ama kadın için durum yaş farkı nedeniyle biraz dezavantajlı görünüyor.

Ver kurtul. Çocuksuz erkek işte. Bir kere ağzı da yanmış. Kedi gibi olur kedi. Yapıştır nikahı

Her şey kısmet. Burada benim gözüme çarpan net bir olumsuz bir şey yok

Erkeğin boşanma nedeni hiçte öyle basit durmuyor. 1 senelik evlilikten bahsediyoruz. Hadi 2 seneyi de tanışma, sevgililik, nişan, düğün oldu diyelim. Mutlaka yurtdışı işi bu beraber geçen min 3 sene içersinde konuşulmuştur. Zaten adam da eşi de gitmek için planlar yapmışlar. Evlilikleri, ilişkileri nasıl bu kadar kısa sürede hasar görüp, hızlıca boşanmışlar?

Sevgili olsalar sorun değil. İkiside kendi yoluna gitmiş derim. Ama evlilik gibi bir yükün altına girip, yurtdışı planı yapıp, 1 seneye yakın sürede ilişkiyi bitirip, boşanmak garip.

Bana kalırsa kadın tarafı bu adamdan uzak dursun. Daha ilişki yürür mü yürümez mi diye endişe ederken kafasında evlilik fikri var. Bana daha çok karşısına azıcık düzgün biri çıksa ya da duygusal bir şeyler hissettiği herhangi biriyle kafasında hemen evlenir miyiz acaba diye düşünen biri gibi geldi. Bence ilişki anca zorlarsanız yürür. İki tarafta yıpranır. Pek evliliğe gidecek ilişki gibi durmuyor.

Aşık olmanın eşiğinde derken buna mı takılmış çok absürt

Çocuk yoksa sevgililikten bi farkı yok ki. Hiç bir bağ kalmadıysa; nafaka, ailelerle görüşme vs. hiç sorun yaşamazsınız.

Evlilik ile gerçek bir sevgililiğin gerçekten farkı yok. Ben de bekarken çok abartıyordum da hayatımda neredeyse hiç bir şey değişmedi desem yeridir. Bi tek çocuk acayip değiştiriyor bu denklemi, o da yoksa bence sıkıntı yok yav.

Bir şey farklı olmak zorunda değil. Birlikte yaşayan çiftler de var onlar da aynı şeyleri yaşıyorlar. Ben olsam bosanmissa kafaya takmam. Bir de aşk mutlu etmeli, o yüzden var. Biz olayı yanlış anlıyoruz bazen

Bence kadının yaşı ve biyolojik deadline'i gelmiş, onun aşk olduğuna inanmak istiyor.

Bu sene nasıl başladı ve geçiyor anlamakta zorlanıyorum. Sanki sürekli "bir şey" bekliyormuşuz da o beklenen şey bir türlü olmuyormuş gibi bir his. Özetle, ortalama haldeyim, bazen daha kötüyüm.

2020'nin her günü ayrı ayrı üstümden geçti/geçiyor. Kuyruğu dik tutmaya çalışıyorum:)

2020'de düzlüğe çıktığım bir dönem olmadı..

Tüm zamanların en yükseğindeyim.

Ben iyiyim ya, güzel gidiyor. Maddi açıdan zor günlerde olsam da huzurluyum.

Ayakta kalmaya çalışıyorum

İşsizlik, yalnızlık. Covid19 derken ne ara Ağustos oldu, sonrasını görebilecek miyim falan...

hem iyi hem kötü.

benim gözlediğim kadarıyla herkesin psikolojisinde ufak/büyük bir takım olumsuzluklar oldu bu covid döneminde.

benim de çok zor günlerim, huzursuz, mutsuz, umutsuz, bıkkın günlerim oldu. ama geneline bakarsak yıllardır içime hapsettiğim, kurtulmak istediğim sağlıksız davranış ve düşüncelerimle yüzleşme fırsatı ve cesareti buldum. bu sağlıksız düşünce ve davranışların bir kısmından da kurtuldum. kendimle gurur duyuyorum. zor oldu, hala zorlanıyorum ama kendime güvenim tam. bunları da atalacam.

İçime sinmeyen hiçbir işi yapmayan ben, en yapmam dediğim şeyleri yaptım. Çok huzursuz ve pişmanım. İyi durumda olacakken şans gülüyorken yüzüme yapmamalıydım.
He geçer ama düzelinceye kadar uyku yok. Böyle böyle anlatarak hafifletmeye çalışıyorum.

Genel olarak mutluyum da boş vakti verimli değerlendirememekle ilgili bir vicdan azabım var. Korona olayı hayalimdeki çalışma yöntemine kavuşturdu beni desem yeridir.

Fena değil ya. Pandemi oldu evde oturdum, o esnada ailemle baya vakit geçirme şansım oldu, iyi insanlarmış sevdim, baya muhabbet ediliyor.

Çok iyi bir işte çalışıyorum ama ondan bile sıkıldım. Şirket batsa da başka bir şeyler yapsam diye bakıyorum. İnsanoğlu doyumsuz.

öncesinde işimden kovuldum haksız yere sonra bi şekilde pilot lisansı aldım ama elimde patladı malum. sonra en azından eski işime geri dönebildim. buna şükür diyorum. ailemin geçimini sağlayabiliyorum şimdilik. eskiden şükür kelimesinden nefret eder ve kesinlikle söylemezdim. son 2-3 yıldır içimden her şeye şükür diyorum. sağlığımız yerinde şükür diyorum.
aslında moralim çok bozuk çünkü 3 ay sonra ülke olarak ne durumda olacağımızı kestiremiyorum. ama şimdilik sıkıntımız yok şükür.3 ay sonra kıyamet kopacak deseler şu andan daha rahat olurum. çok huzursuzum.

kötü, durumlar ne olacak vs ekonomi, ülkeden gitmek isteme. sevgiliden ayrılma vs

2020'nin üstünden geçmediği kimse kaldı mı acaba ?

İnişlerde. İne ine bitemeyişlerde.

Morali iyi kimse yoktur cidden. Cok bunalmis durumdayim ben de. Hayir olay sadece salgin da degil ulke de her gecen gun kotuye gidiyor gelecege umidim kalmiyor hayat kalitem yasimla kosut olarak artmasi gerekirken tam tersi azaliyor.

Hiç görmedim ama bacakları ince uzun, hafif kaslı ve ayak bilekleri inceyse, üzerine keten ya da sile bezinden bir pantolon giyecek kadar bir karizmaya sahipse hoş olabilir. Ten renginin de kumral olması lazım. Erkek için riskli yani.

Benden daha dişi olduğunu düşünürüm, erkeksi bulmam.

Halhal takmayı sevdiklerini düşünürüm

Feminen bulurum.

Son zamanlarda sık karşılaşıyorum henüz bir anlam arama çabasına girmedim, haber verin girince ona göre gömelim;)

Sünnet değil mi ya :))

Yakıştırırım, sempatik bulurum aşırı kalın bilekli değilse.

Hiç görmedim ama güzel olabilir sanki.

Erkeğe de kadına yakıştıramıyorum ama beni ilgilendirmez, takan dışında kimseyi de ilgilendirmez - bu en onemlisi

varos bulurum. gereksiz bir stil yaratma cabasi.

eşcinsel kimlik sahibi

gokkusagi renginde kemerle hos olur kanaatindeyim. bana ters.

Hangi film o? Güzel bi ömrün olsun işallah, nice yıllara.

Tabi ki into the wild :)
Çok teşekkür ederim!

Güzel saatmiş. Sevgilime aldım bile. Sen de film izle..

:) tezatın farkındayım, biraz espri olsun diye söyledim
Üniversite yıllarının hayallerine bağlı olarak hep kalbimin bir köşesinde kaldı bu film. Beyaz yaka dünyasının çarklarına çoktan girmiş olsam da en sevdiğim film olarak kalacak :)

Sonuçta onca yaşanmışlık, beraber geçirilen zaman var. Birbirimizi yok sayacak, kötülüğünü isteyecek değiliz. Yarın bir gün karşılaşırsak en azından birbirimize merhaba diyebilir, ayaküstü sohbet edebiliriz. Ama daha da fazlası olmaz.

Nasıl bittiği çok önemli bence. Eğer iki taraftan birini ta da her ikisini birden yaralayıcı bir süreç olmamışsa medeni olan asgari iletişimi sürdürmek bence de. Ama işin içine duygular girdiği için bu işlerin mutlak doğrusu ya da olması gerekeni yok.

Kötü olmayalım selam verirsen havada bırakmam ben de selamımı veririm, yaşanmışlığımızın hatrı var demiş, ama halt etmiş... selamlaşacak kadar pozitifiniz varsa evli kalırdınız.

kendisine biz diyen insanlara çok gülmekle birlikte yeterince açık olduğunu düşünüyorum.

@j r r tolkien hayrani +1

boşandık ama düşman değiliz, 2 selam verdik diye sevişmeye başlamayız korkma demiş

Herkes birbirine ayıp olmasın diye takip ediyor

isterseniz silin isterseniz tutun ama bunlar o kadar üzerine düşünülecek şeyler değil bence. yakınınız üç beş kişi hariç kimse de ciddi olarak ilgilenmez paylaştıklarınızla bakıp geçerler. şahsen nadiren bir şey paylaşırım gerçekten beğenmediğim bir fotoğrafın beğenme butonuna basmam. sürekli hikaye paylaşıp yoran insanların da hikayesini gizlerim. siz eğlenmenize bakın, insanların bir tuşa basıp basmaması sizi bu kadar üzmesin.

ben de sozde 200 kusur kisiyi takip ediyorum ama en az 150'si mute'a alinmistir. bi kere eski bi arkadasi takipten cikartmistim, ertesi gun "neden takibi biraktin?" diye mesaj atti. o gunden beri boyle tatsiz bi muhabbete girmemek icin mute'layip geciyorum.

edit: gunde ortalama instagram kullanmam surem 10 dakikanin altinda, onda da cok cok nadir post begeniyorum.

hesabi tumden kapatacaktim da hanim "arada ordan begendigim seyleri sana gonderiyorum kapatma" dedi diye kapatmadim. benim gibi cok vardir.

300 kişinin tamamının seni an be an takip etmesini bekleyemzsin.adam 5000 kişi takip ediyordur,senin gönderin onda çıkmıyor dahi olabilir.her gönderdiğini beğenecek,oylayacak,yazacak kişi ya sana yürüyendir ya da ümidi sana bağlamıştır.birde instagram yüklü diye sürekli kullanılıyor diye düşünmen yanlış olur.sınırlı bir kitleye karşın gayet yüksek aksiyon ama sadece sıradan beğenenlerden oluşuyor.

Umrumda olmaz beğenen sayısı. benim takipçi sayım 296'ydı (iyi hatırlıyorum çünkü gönderi ve takip ettiğim sayısını da böyle ayarlamıştım) sonra baktım 296 kişi arasında tanımadığım ya da bana bakmalarını istemediğim çok fazla kişi var. 170'ye düşürdüm. hikaye sayısını bilmiyorum ama son fotoğrafıma şimdi baktım 43 kişi beğenmiş (4 gün önce paylaşmışım) ondan bir önceki paylaşımımı 41 kişi, yaklaşık 2 ay önceki paylaşımımı (takipçi sayımı düşürmeden önce) 28 kişi beğenmiş.
kaç kişinin beğendiği umurumda mı, hayır. sadece eski arkadaşımsa ama artık görüşmüyorsam ama yine de güzel zaman geçirdiğimiz birini ben takip ediyorsam ve o beni etmiyorsa üzülüyorum. ben arada insanlara yorum yapar ya da mesaj atarım. bu kişilere de yorum yaptıysam, yorumdan ya da mesajlardan iletişimimiz olduysa yine de buna rağmen bana takip isteği atmadıysa ben de takipten çıkıyorum çünkü insan ister istemez biriyle mesajlaşınca açar profilini bakar.

Herkes like atsa ne değişecek ki? Buna takılman bile garip. Kullan geç işte.

Ben beğen geç yapıyorum. İnsanlar beğensin beğenmesin umrum değil. Story de aynı şekil herkes bakmıyor bakıyor çok tınlamıyorum.

2000 küsur takipçi var bende 300den fazla beğeni hiç görmedim. Herkes aktif değil zaten. Instagram algoritması bazı gönderileri daha fazla öne çıkarttığı için seninkiler gözden kaçıyor da olabilir. Hesabının yaptığın işe vs. bir katkısı yoksa kafana takma.

Bu insanı lütfen gerinizde bırakın çünkü hızlı koşan atın b*Ku seyrek düşermiş, bende benzer biriyle birlikte oldum 4 sene boyunca tabi bekardı ama siyaset vs konularında da aynı sizin gibiydik ve bence siyaset filan aşılır bir şekilde belki ama kıskançlık kısıtlama devreye girerse sorun olabilir diye düşünüyorum, ki o bir kere evlenmiş ve siz evlenmemişsiniz, bilemiyorum, ama ben vazgeçerdim olmayacağını bir kez hissediyorsanız dinleyin ben 4 sene o sesi bastırdım en sonunda da evlilikten döndüm zaten, kısacası olmadı.

Çok baskıcı ve paranoyak diyorsun ne kadar hızlı söylersen o kadar faydalı olur. Kibarca ve mesafeli bir şekilde kendini ifade et.

Sana bu kadar değer verdiğini umarım kıskançlığından vs düşünmemişsindir bu iyi bir sevme modeli değil ki. Bence iyi seven yoksa hiç seven olmasın daha iyi. Kıskanç paranoyak adamlardan kurtulmak çok zor olabiliyor zaman geçtikçe.

bu soru trol di mi? lütfen öyle olsun. mide öz suyum ağzıma geldi. karıcığım ne ya ://

adamın seni sevdiği falan yok. gözünü seveyim kendine gel abla. kaç kurtar kendini.

ay bana çok korkunç geldi bu tablo. her ilişkinin dinamiği farklıdır ama sizinki sağlıklı olarak değerlendirilebilecek bir şey değil.

ek olarak ben de onun tepkisinden içten içe tedirgin olduğunuzu düşünüyorum ki böyle birine karşı çok normal. onu suçlamadan ve uzun uzun laf anlatmaya çalışmadan ayrılın. sen böyle böyle yapıyorsun vs dediğinizde sizi ikna etmesi için ona açık bir kapı bırakmış olursunuz.

problemli birisi, zaten siz de saymışsınız.

Problemleri daha da belirmeden hemen nikah kıymak istiyor ki kaçamayasınız.

Kendisinden hiç hoş bir his almadım, ayrılınca çirkinleşecek bir karakter gibi geldi.

Koşarak uzaklaşın, başınıza iş almayın derim.

Bi dünya efendi adam var, şu piçlerde ne buluyor bu kızlar anlamıyorum.

gidip boyle adamlari buluyorsunuz ondan sonra basiniza bin tane olay geliyor, tabi ki adamin yaptigi dogru degil ama sizde biraz akilli olun be kardesim, her tespih sallayani, her killi kekoyu kendinize sevgili yapip agliyorsunuz sonra burda

Yalnız adam piç erkek değil, bildiğin deli bu bence :D

bırak kimse seni sevmesin ne olacak? Sen kendini sev emin ol seni de seven çıkar.

Elemanin verdigi kirmizi bayraklardan fular-sal felan yapar giyersin o kadar cok.

Kackackackac...

ego yapıyorsundur büyük ihtimal.

kafanda "ilişki bitirenlere" dair tanımların vardır. ayrılmak istediğini söylediğinde o insanlardan olacağını düşünüyor ve kendine bunu yakıştırmıyorsundur. (egon, senin en düzgün, en ideal halinde var olmak ister.) bir de sorumluluk alamama şeysi de vardır tabi.

yalnız karıcım ve kocacım fenaymış. ben ilişkilerimde aşkım kelimesini bile kullanmayı pek sevmiyorken o sıfatlar beni aştı şu anda. :)

"Bana sürekli karıcığım diyor. Neden diyor anlamıyorum. Benden de ona "kocacığım" dememi istiyor."

cidden imdat. neler oluyor sana?

bir de teknik yorum yapalım. adam tek kale maç oynuyor senin kalende. sen bi topu alabilsen, baskıyı durdurabilsen bir düşüneceksin şimdi ne yapmamız gerekiyor diye ama adam öyle baskı kurmuş ki kalende, senin tek yaptığın önüne gelen topu sallamasyon ileriye vurmak olmuş. sonra o topu alıp yine yükleniyor sana. düşünmeni engelliyor. hipnoz ediyor.

bağımlı kişilik falan olabilir misin acaba? Böyle birinin ilgisini kaybetmek istememek bana biraz patolojik geldi. adamın hiçbir olumlu yanı yok nereden tutsan elinde kalıyor umarım ayrılmak istediğin için zarar görmezsin bu kişiden. jet hızıyla bitir bence.

inanılmaz. bir plazadan atılmayı ya da sokak ortasında dövülmeyi mi bekliyorsun? şu anlattığın profil tam olarak onu çağrıştırdı bana çünkü. ya bi de şu optimizmi anlamıyorum; ben bahsettiğin "figür"e hayran birini insan yerine koyup sümüğümü bile atmam. siz nasıl ilişkilere başlıyorsunuz...

evet. 23 yilim bir yük.

Evet

Evet. Daha doğrusu sadece annemle ilgili olanlara üzülüyorum (veya şöyle diyeyim, tarifine sadece o konu uyuyor). Onun dışında gayet gamsız insanım.

Evet, her zaman olmasa da evet.

Değiştiremeyeceğim şeyleri eskisi kadar düşünmüyorum.
Hatta biraz kabullenince eskisi kadar sorun olmaktan da çıkabiliyor bazen.

Kendi adıma çok güzel ve dolu dolu yaşayacağım hayatımı boşa geçmesine üzülüyorum. Son birkaç senedir bir şey yapıyorum, yapmaya çalışıyorum. Ama lise ve üniversite senelerimin boş boş geçmesine çok üzülüyorum.

eskiden üzülürdüm. hatta fazla üzülürdüm. üzüldüğüm şeyler benim elimde olmayan ve değiştiremeyeceklerimdi. artık değiştiremeyeceğim hiçbir şeyi takmamaya çalışıyorum. bir anlamı yok, üzülünce daha iyi hale gelmiyorlar.

Hayır, hayat o kadar uzun değil.

üzülmek değil kaygı duyuyorum ve sürekli stress halindeyim bu sebeplerle.

Ben bunu şöyle yendim, hiçbir öfkemi ertelemiyorum artık, kızdığım anda karşımdaki insana bunu gösteriyorum. Göstermesem içimde ptlamaya hazır bi volkan olarak kalıyor çünkü. Fiziksel şiddete başvurmaya gerek kalmıyor zaten, üslubuna dikkat et, ve kızdığında bunu göster.

Ayrıca spor da iyi gelir.

Kendinizi sakinleştireceğiniz bir yol bulmanız gerekiyor. Belki resim yapmak, belki koşmak, belki yemek yapmak, temizlik yapmak gibi şeyler. Size iyi gelecek, sakinleştirecek şeylere ihtiyacınız var.

Belki yazmak, birilerine anlatmakta iyi gelecektir ama şuan için sakin değilsiniz. Oturupta neden böyle oldu, bundan sonra ne yapabilirim, şimdikinden nasıl daha iyisi olur diye olanı biteni kabullenmeniz lazım ama sakince düşünemiyor insan bu kadar öfkeliyken, kızgınken. Üstelik bu haldeyken düzgün şekilde hayata devam edilmiyor, bir işle uğraşıyorsunuz ama kafanızın içinde hep öfkeli düşünceler var.

Birilerine karşı tepkinizi sadece öfkelendiğinizde sinirli halde göstermek zorunda değilsiniz. Sakinleştiğinizde, olanı biteni detaylıca düşündükfen sonra Bu tepkiniz bir bakışla, basit bir sözle, sadece yok saymaktan da oluşabilir. Hatta karşınızdakine başarılı/daha iyi olduğunuzu göstererekte tepkinizi gösterebilirsiniz.

İçime attığım ve yıllardır ifade edemediğim çok fazla şey var, birçoğu ailemle alakalı. Sorunlar ve anlaşmazlıklar kemiklestigi ve artık özellikle annem ve kizkardesimin yüzüne bakarak dahi konuşmak istemediğim için bu noktadan sonra nasıl ifade ederim kendimi bilemiyorum. Bugün doktorun biri hastalık hastası anneme ağzının payını vermiş mesela, "Neden meşgul ediyorsun bizi?" gibi bir şey söylemiş. Sinirle geldi, kufrederek durumu anlatıyor. İçimden "Sonunda biri gerçeği yüzüne vurdu" demekten başka bir şey yapamadım. Ne yapılır bilmiyorum, yani bu saatten sonra "Hayatımı mahvettiniz" cigliginde bir çıkış da yapamam kimseye. İki metre otemde oturması bile geriyor beni, öyle söyleyeyim.

Zamanında tepki göstererek..

arada bir rte gibi sudan sebeplere kizip bagirarak konus

Tedavi ol gibi seyleri istememissiniz ama bu kadar derinlesmis bir konuyu psikolog yardimi almadan cozemezsiniz ki. Anlik cozumler sadece o ani kurtarir, temelde en derinde kalir ve siz omur boyu kendi kendinizi yer durursunuz sadece

Dışa vurulmayan öfke zamanla kızgın insanlarla kendi hayal dünyanda canın nasıl istiyorsa öyle kavga ettiğin pis bir alışkanlığa dönüşüyor. Orada o kadar özgürsün ki muhatabına hiç duymadığı hakaretler edip zavallı bir insan olduğunun farkında varmasını sağlayabiliyosun. Tamamen senin kontrolünde bir alan. Tabi gerçek değil. Bütün o sahneleri kafanda 10 saniyede yaşayıp gerçekten yüzyüze gelince az evvel belki yüzüne tükürdüğün kişi sanki o değilmiş gibi gülebiliyosun. İkiyüzlülük bi kere. Düşünsene kafandan geçenleri herkesin görebildiği bi an ne utanç verici olurmuş. Böyle çirkin şeyler düşünmek değil bunları gerçekleştirecek cesarete sahip olmamak utanç verici olurdu.

Hepimiz zaman zaman yapıyoruz bunu. Sen belki sadece bunu yapıyor olabilirsin. Öfkelerin artık gerçeklikten kopmuştur. Bir yerden başlaman lazım. İğneli sözlerle alaylı konuşmayla laf sokmayla bi şekilde başla.

Bir süre düşük riskli işler için plansız hareket et. Aklına ilk geleni yap. Kontrolü kaybedeceğin durumlar için ne yaparım endişesi baskılıyor bence seni. Kontrol dışı zamanlarla ilgili tecrübe geliştirmen gerek.

Bence de fazla. ama onlar mutluysa sıkıntı yok. öyle mutlu oluyorlar demekki.

bizim aile de boyle. ozellikle anne tarafiyla. igrenc, vicik vicik, sacma iliskilerimiz var ve nefret ediyorum

yalnız değilsin, bana da düşüncesi bile boğucu geliyor. benim çevremde de çok var öyle. onlar da beni yadırgıyor :)

bu konudaki düşüncelerimi yazdım yazdım sildim. çok dertli olduğum konudan sormuşsun :)

ilave: kazık kadar olmuş, işi gücü olan, yeterli para kazanan insanların, bekar da olsalar, aileleriyle yaşamalarına da akıl erdiremiyorum.

Bunlar anormal şeyler. İnsan kendi anne babasına tahammül edemezken nasıl bir başkasınınkine edebilsin? Mesafe varsa saygı da kendini korur. Önemli olan bu.

Bayağı bu şekilde yaşayan aile var. Mesela iki çocukluk arkadaşım evlendi; ikisi de sabah çocukları alıp annesinin yanına geliyor; akşam kocaları alıp eve götürüyor. Kaç senedir sadece uyumak için evlerine gidiyorlar. Gayet de mutlular. Ben sıfır akraba ile mutlu oluyorken onlar da böyle mutlu oluyor demek ki. Sıkıntıdan birbirlerine sardıklarını düşünüyorum.

Türk toplumuna dair en nefret ettiğim şeylerden biri. Böyle bir ailem olmadığı için çok şanslıyım. Toplumca kişisel alan diye bir kavramımız yok. Bana çok ezikçe ve zavallıca geliyor. Resmen sürünün parçası. Başka bir şey değil.

Ne guzel iste. Hayati acisiyla, tatlisiyla sevdigin ve seni sevenlerle beraber paylasarak yasamak kadar guzel ne olabilir?

Bu munis iklimden uzak, hayata kablolarla bagli metropol uygarliginin insanlari bunu nefret edilesi bulabilir. Onlar icin en buyuk sans bol sayida plastik kredi kartlari olsa gerek.

"şehrin insanı, şehrin insanı, şehrin
kaypak ilgilerin insanı, zarif ihanetlerin"

40indan önce de sonra da
Anlamsız tripler, çocuk taklidi, yönetmeye çalışma

Bir de bana göre inanılmaz olumlu etkisi olan bir şey söyleyeyim, gülümseme.

@?

biraz karışık anlatmışsınız sanki:)

1- sorumsuzluk
2- genel kültürü geliştirici hiçbir şey yapmaması (gezi, kitap okuma, tiyatro vs)
3- sigara içmesi
4- küfürlü konuşması

yaşla pek alakası yok sanirim :)

Yaşla birlikte tahammülün en çok düştüğü konu kadınlardaki gerçeklik algısının kaybı.

Yani bu adam evlenir evlenmez böyle olmamıştır sonuçta. Öncesinde anlaman gerekirdi. Yaptıkları çok çiğ. Ama senin de iş/güç sahibi olmadan evlenmen çok bilinçsizce.

Bizim tum hesaplarimiz ayri ama tum kararlarimiz ortak. Kisisel maas hesaplarimiz, yatirim hesaplarimiz, bir tane de esimin adina yuksek faiz veren bir yerde kara gun parasi dedigimiz bir miktar nakit para duran bir hesap var totalde.

Genelde bunu alabilir miyim gibi sorular olmuyor. Calismiyorken kibarlik olsun diye soruyorduk birbirimize bunu, cevabin asla hayir olmayacagini bile bile. Sunu begendim aliyorum seklinde ilerliyor daha cok. Ancak, finansal olarak bilincli insanlariz ve beklentilerimiz benzer, o yuzden birbirimize gore sacma seylere pek para harcamiyoruz. Bu konuda uyumlu olmak onemli, a kisisi x i cok begenir onsuz yapamaz, b kisisi icin x gereksizdir, tatsizlik cikar (ornegin makyaj malzemeleri veya elektronik bilimum ivir zivir, anlayisli olup orta yolu bulmak gerekebiliyor bazen).

Buyuk bisey alinacaksa hangimizin kredi karti yuksek puan veriyorsa, veya hangimizde o sirada limit varsa ordan aliyoruz, geri kalan hersey aynen devam ediyor. Kredi kartiyla alamiyorsak kara gun parasiyla alip sonrasinda ilk once orayi tamamliyoruz.

Bence oturup karsilikli konusun, beklentileriniz nedir, nasil daha uyumlu ve her ikizin de rahat edebilecegi bir duzene gecebilirsiniz bunlari ortaya koyup cozum arayin. Ben evlilikte senin/benim param muhabbeti olmamali, simdiye kadarki tavrinin sizi rahatsiz ettiginden bahsedebilirsiniz.

Bütün hesaplarımız ortak. Kredi kartlarımız vs her şey ortak. Senin benim param yok asla da olmadı. Büyük bir şey alacağım zaman sorarım o da tamam der ya da o bana sorar ben de tamam derim onun dışında hiç karışmayız birbirimize. Zaten alışveriş konusunda çok aykırı tipler değiliz.

6 yillik evliyim. Sizinki evlilik degil profesyonel beraberlik. Yarin bir gun hasta olsaniz ve maddi olarak tum birikiminizi kullanmaniz gerekir ise ya size borc verir ya da kendi parasini kullandirmaz gibi geldi bana.

Merhaba. Öncelikle okurken üzüldüm, evliymişsiniz de üstelik
Eşiniz gerçekten arkadaşın da dediği gibi çiğ hareketlere sahip
Evlenmeden önce basıldı? Hiç konusu geçmedi mi bu durumun ?
Ve içinizdeki o güvensizlik duygusu ileride birçok şeyi sorgulamanıza sebep olacak.
Buraya yazdığınız gibi tüm hissetiklerinizi eşinizle paylaşın. Esiniz sonuçta, herseyde birlik ve ortak olmaya karar vermişsiniz. Çözmeye çalışın. Çözemedikçe daha farkı sorunlara yol açacak.
En kısa sürede halledersiniz umarım.

Siz İngiliz tarzı evlilik yaşıyorsunuz.

Bize ters.

bu tabloda, "sen çok su sarf ediyorsun su faturasını sen öde" vb gibi diyaloglar da doğabilir. sta nın sitemi en ideali.

bence doğrusu şu olmalı. ortak tüm harcamalar (evin tüm giderleri vs) ikiye bölünüp herkes ödemeli. ekstra zevk için harcamalar (mesela oyun konsolu gibi) kim tutturuyosa o ödemeli. herkesin banka hesabı ayrı olmalı. senin paran benim param evet kötü duruyo ama yoksa işler çok karışır

Evli degilim. Ama ortalama bir insandan daha tutumlu ve pragmatik biri olarak yaklasiyorum:

Ben ev almak icin, veya yarin bir gun isimi kaybedersem idare edebileyim diye veya gelir getiren bir seye yatirim yapmak icin her gun hem madden hem de zihinsel fedakarlik yapiyorken esime sirf arkadasi aliyor o da ozendi diye taki almazdim.

Buradaki anahtar kelimeler:
1) "İhtiyacım olan şeylere müdahale etmiyordu"
2) "İşe başlayınca bu konuda çok rahatladım"

"Neye ne kadar harcama yaptığıma karışmıyor. Para biriktirirken yatırım için öneride bulunuyor. Ama gerisine karışmıyor." - anlamadim ne yapacak ki daha? aranizdaki senin paran benim param muhabbetlerini bilemeyiz ama "gerisine" nasil bir karismasi istedigini anlamadim.

Herkesin iliskisi farkli ama ihtiyaclari %50 %50 bolusup fuzuli harcamalarin kisinin kendi sorumlulugunda olmasi absurt bir konsept degil. Evliligin zaten sonsuza kadar surmesi garanti bir sey degil, her turlu kendi kendine butce yapip para biriktirebiliyor olman lazim.

Bu tarz şeylerin tek çözümü var. Eşiniz için uygun bir zamanda konuyu, uygun bir üslupla dile getirip, rahatsızlıklarınızı ve istediğiniz para harcama yöntemini dile getireceksiniz. Konuşacaksınız. Bazen çözüm tahmin ettiğinizden kolay olabilir.

Konuşmadan, gizleyerek evliliğinize, mutluluğunuza yara verirsiniz. Bir süre sonra saçma sapan bir hayat yaşamaya başlarsınız.

Eşiniz iyi niyetle, yaptığında sıkıntı olmadığını düşünüyor olabilir. Tek bildiği yöntem bu olabilir vs. vs.

Kadınların bu konuda çok hassas içgüdüleri var. Eşinizin hangi konuşmaya, ne tepki vereceğini bir süre sonra çözersiniz zaten.


.

Ben karşı tarafın tavırlarında herhangi bir problem göremedim açıkcası, sadece ortak bir yatırım hesabı olması, ileride oluşabilecek ani veya yüksek masraflı işler için iyi olabilir, araba vs. için ise ne kadar ödediğinizin bir önemi yok, nasıl ki buzdolabı, süpürge, tv vs. nasıl ki evin malı, arabada öyle, isterseniz hepsini siz ödemiş olun isterseniz hepsini o ödemiş olsun.

takı konusunda yaşadığınız ise(gerçi karşı tarafında tavrı tek taraflı) biz para harcama/biriktirme konusunda biraz hesap kitap yapmayı severiz, belki sizin için 100 liralık bir takı olacaktı ve mutlu olacaktınız ama karşı taraf o yüz lirayı masraf olarak gördü diyorsunuz ya aslında onun başka planları vardı, mesela para biriktirip beraber tatile çıkmak veya beraber bir etkinliğe/yemeğe gitmek vs. gibi, belki bir sürpriz bişi planlıyordu ve bu nedenle para biriktirmeye çalışıyordu veya kafasında bambaşka hesaplar vardı. size hayır demesinin sebebi bir yerde hayır demez ise ucunun açılabileceği ve o kafasındaki hesapların şaşabileceği gibi şeyler. bu konularda erkek milleti ketum davranır biraz.

Böyle durumlarda karşı tarafı dinlememek yorum yaparken illa eksiklik oluşturuyor. Eşim de ben de çalışıyoruz. Eşimin iş hayatında kötü dönemleri oldu. Çoğunlukla evin asıl maddi getirisini benim maaşımın oluşturduğunu söyleyebiliriz. Son 2-3 senedir hem benim pozisyonum yükseldiği için, hem de onun işleri yoluna girdiği için rahat nefes almaya başladık. Bütün bu zor dönemlerde de, şimdinin nisbeten rahat döneminde de önemli olan satınalmalar konusunda ortak bir akılda kalabilmek. Takı örneğini vermişsiniz. Ben evlenmeden önce paramı gayet rahat Kapalıçarşı'da harcardım. Her sene güzel bir parça alırdım (hatta öğrenciliğimde bile). Evlendik, çocuk oldu. Şimdiki kazancım bu alışkanlığımı sürdürmeye elbette yeter, ama düşünüyoru bunun bedeli ne? Çocukların eğitimine yeterince kaynak ayıramamak, daha az gezmek... Böyle bir durumda eşime sormam bile "şu takıyı alabilir miyim?" diye. Bunun sonuçlarını tahlil edebilecek durumdayım çünkü. İşsiz olduğunuz dönemde pahalı takı dükkanına giriyorsunuz ve eşinize (cevabı belli) soruyu soruyorsunuz. Bence bu soruyu sormak bile yanlış. Belki buna benzer örneklerden yola çıkarak sizin paranızı (eve pahalı şeyler alınırken) kullandırmaya çalışıyor ki, siz o parayı (afedersiniz) çarçur etmeyin.
Benim gördüğüm karşılıklı güvenin henüz kurulmamış olduğu. Siz de kendinize güvenin, doğru hareketlerde bu güveni kurabilirsiniz. Araba almışsınız, %20 de olsa katkıda bulunmuşsunuz. Araba ortak arabanız. Kendinizi de ezmeyin, ezdirmeyin.

Eniştede bir sorun göremedim. Siz biraz evhamlanmışsınız gibi geldi.

Ben de yeni evli sayılırım, eşime para konularında hiç karışmam o da bana karışmaz aynı şekilde. Ortak hesabımız var ayda belli bir miktar yatırım/birikim için ayırıyoruz, kirayı bölüşüyoruz, faturaların da bazıları bende, bazıları onda. Bunun dışında atıyorum oyun konsolu alacağım, kendi kredi kartımla alır kendi birikimimden öderim. Yani burada mülkiyet değil olay, ben kendi keyfim için harcama yapıyorum. Ama eşimin çok istediği bir şey var, ortak hesaptan alabiliriz onu da kesin sınırlar yok, olmamalı da zaten.

Bir şekilde kendi içinde dengeye ulaşıyor para konusu. He siz bu adam benden parasını sakınıyor düşüncesindeyseniz alın karşınıza konuşun. Belki gerçekten de içten içe öyledir ve kendine çeki düzen verir. Eşinizi en iyi siz tanıyorsunuz buradakiler sadece kendi hayatlarından örnek verebilir.

evlilik ben ve seni arkada birakip biz olabilmektir.
butun gelirlerinizi ortak hesaba atip, butun harcamalarinizi da oradan yapin.

15 Yıllık evliyim , ben maaşımı hanım işimizden kazandığını atar çanağa atar. Bütün kredi kartlarım,banka kartlarım ondadır. Sabahları harçlığın var mı der (evet hala harçlık alıyorum), ne alınacaksa ne ödenecekse birbirimizin haberi olur (enim ona aldığım süpriz hediyeler hariç).
@oscar ; + 1 milyon , sizinkisi evlilikten ziyade profesyonel beraberlik gibi olmuş, hele bir de o takı dükkanında yapmış olduğu şey yontulmamış kütüklüğün ağa babalığıdır.

Evlisiniz siz , nefesinizi yatağınızı en mahrem duygularınızı birleştirebiliyorsunuz ama iş paraya gelince ...

Kazara söyledikten sonra eve gidip "Ben bir sığırım" diye ağlamalik bir temenni olmuş :) hiç duymadım yeni evli çifte böyle dendiğini.

Cocuk da yapin, tamam olun demek istemis olabilir.

Evlenmekteki nihai amac genelde uremek oluyor cunku.

Denilmez bence de manasız.

Ama @epistemic'in dediği gibi de ağlamalık bir durum değil

Bazen insanin dili dolasyor. Akim derken b*kum diyebiliyor. Cok uzerinde durmamak lazim

Bir arkadasimin bebegi icin guzel gunleri olsun gibi birseyler diyecegime gule gule kullanin demistim. Bu daha rezil bir enstantane.

Kökenini bilmiyorum ama bir sen bir ben bir de bebek puzzle ını tamamlamaktan bahsediliyorsa ben tamamım. Yoksa bana göre talihsiz bir temenni. Ne yani, şüphen mi var? diye sorarlar adama. Evli çiftin birbirine seni seviyorum inşallah boşanmayız demesi kadar boş.

Boş bulunmuş bilerek söylemezdi. İslami çevrede Allah hayırlı eylesin denir. Aklı ona gitmiştir bir an takılmayın sabah ofise girerken iyi akşamlar diyen kafası dalgınlar misali işte..

Çok yaptığım bir hata. Sabahları iyi akşamlar, akşamları günaydın diyebilen bir insanım; insanın bazen kafası karışabiliyor. Normal bir olay bence. Yanlışlıkla demiş bulunmuştur.

Yeni evliçifte denmezki bu zaten diyen yanlış demiş

Genelde çocuk olayı için veya ağız alışkanlığı, boş bulunup böyle söyleniyor. Ama çok kullanılan ve doğru bir ifade değil.


.

valla bu yeni neslin ilişki anlayışı midemi bulandırıyor. ben de 96'nın sonunda doğmuş biriyim ama uyum sağlayamıyorum, keşke eski zamanlarda yaşasaymışım diyorum çokça.

Bunun nedeni de yine odaklanma sorunu olabilir. Yani hayatındaki insana kendini ne tam olarak acabiliyorsun ne de onu tam anlamıyla tanıyorsun. Ki bana göre ikili ilişkilerdeki sadakatin dinamosu budur. Hayatındaki insan hep kafanın bir yerinde olmalı, hala kesfedemedigin, merak ya da hayranlık uyandıran gizemli tarafları olmalı. İşten eve giderken "Bugün ne yaşadı, neye ne tepki verdi?" diye dusunmelisin. Bu da derinlikli bir paylaşımla sağlanabilecek bir şey, başka türlü uyaranlara maruz kalmadan karsindaki insanı biricik gorebilmeni saglayacak bir süreçten bahsediyorum.

Asagi yukari boyleydi hep(80 lerde dogdum) Sen yeni farketmissindir.

Ha artik insanlarla tanismak cok daha kolay iletisim imkanlari hayvani gelistigi icin. Ask, iliski vs hic bir zaman kutsal, buyulu degildi eskinin kitaplarinda/filmlerinde anlatildigi gibi. insan oturdugu yerden Papua yine gine de yasayan birisiyle dahi flort edebiliyorken eski jenerasyondaki dinamikleri bekleme. Dunya degisiyor, bazi gelenkeler oluyor, yeni dinamikler doguyor. Gariplik vs yok.

Ucuz kadınlarla birlikte olan ucuz erkekler. Adamla Parası için evlenen kadınlar. Genel bi durum yok. Takıldıgım adamlar zengin. Evli oldukları ise kolay kadınlar. Yoksa kadınlar göz yummazlar, bosanirlardi.

Jenerasyonla ilgisi yok bence. Arkadasimin sevgilisi 81li. Sevgiliyken cok aldatti,cift maasi oldugu icin birakmadi. Asgari ucretli kizin yedigi ictigi, evi, her seyi markaydi. Kiz depresyon tedavisi gordu yine de birakmadi. Evlendiler.

Türkiye'de çoğu ilişki bu şekilde. Evlilikle de alakası yok aynı aldatma olayları sevgililer arasında da yaygın. Bir ilişki yaşamanın sorumluluğunu alamamış, aciz, korkak karakterdeki insanlar aldatır sadece. Büyük bir zavallılık örneği. Adam eşinden/sevgilisinden ayrılmayı göze alamıyor, korkuyor ama sayısız yalanla onu aldatıyor.

Türkiye'de zaten sağlıklı ilişkiler yok denecek kadar az. Sevgililerin ayrılmamasının en büyük nedeni yaşanmışlıklar diye bahane ediliyor. Uzun süren sevgililiğin evlilikle sonuçlanması bekleniyor çevreden. Çoğu evlilikte kadın çalışmadığı için eşine muhtaç, çocuklarına babalık yapsın, eve yemek parası getirsin yeter gözüyle devam ediyor evlilikler. Kadın çalşıyor olsa bile boşanmaya kalkması, boşanması çok zor.

Evli/sevgilisi olan erkeklerin bu kadar çok aldatmasının nedeni de doyumsuzluk. Adam, evlenince/sevgilisiyle ilişkisi uzun sürmeye başlayınca "ben ömrümü tek kadınla mı geçireceğim, dışarıdaki dişi sinekler ne olacak?" stresine giriyor, ilişkisini de bitirmeye cesaret edemiyor aldatıyor eşini/sevgilisini. Yaptığı ortaya çıksa ne olacak? Eşi/sevgilisi ilişkisini mi bitirebilecek? Aman kızım görmezden gel, bir kadın için yuva mı bozulur, erkek milleti yapar böyle diye diye ilişkiyi sürdürüyorlar.

var.
eskiden de varmış ya da vardı.
ama artık ortam çok laçka bir hâle geldi ve bazı şeyler çok normalleşti.

eskiden toplumda karısını aldatan adamın ya da kocasını aldatan kadının bir haber değeri vardı hiç değilse.
birileri bir şeyleri gizlemeye çalışırdı.
artık gizlemese de onu kabul edip, kendini boşamayacak kadınlarla evlenerek kendilerini garantiye alıyorlar.
dışarıda da "e olur öyle" gibi düşünülüyor.

karşı cinse ve sekse ulaşmak da tek bir tıka bakıyor neredeyse.
dolayısıyla güçlü olmayan iradeler hemen fire verebiliyor.
neden vermesin ki zaten?
şartlar o kadar konfor sunuyor ki, kimse kendi doğasıyla ya da içinden gelen isteklerle mücadele etme ihtiyacı hissetmiyor zaten.

daha uzun süreli ilişki ağları, aşklar, iki kişi arasında kalmalar, bir şekilde "ilişki" olan ilişkiler değil de, sadece seks için tinder'dan ya da sağdan soldan birilerini bulmaktan bahsediyorum.
ilişkilerin hikâyesi farklı olabiliyor, onları kendi içinde değerlendirmek lazım.
yani o ayrı bir tartışma konusu bence.

ama daha basit, seks amaçlı olan aldatmalardan konuşacak olursak, bunun toplumsal bir yönü de var.
insanlarda bir yandan hâlâ olan "evlenmek lazım" kafası, diğer yandan aslında yaşamak istediği rahatlık ve özgürlüğün arasına sıkışmışlık oluyor.
geriden, aileden, çevreden, toplumdan, gelenekten gelenle, çağın getirdiğinin arasına sıkışmanın da etkisi.
hem "hayat kaçmasın", hem de "kök salayım" düşüncelerinin arasında bir yerler.
yani gidip bir rus'la, bir escortla, tek gecelik bir ilişkiyle iki saat geçirecek diye, eve gittiğinde onu karşılayacak, yemeğini yapacak, çocuğunu doğuracak kadından, bunun sunduğu konfordan, yaşlılığındaki yalnız kalmama garantisinden vazgeçmek istemiyor çoğu erkek.

tabii ki ikiyüzlülük, insan bir seçim yapmalı.
ama yapmıyorlar ve yapmaları için prensipleri olmadıkça pek fazla neden de yok.
kadınlar da bunu görmezden geliyor.
daha geçen gün en yakın arkadaşlarımdan biri, erkek arkadaşından şüphelendiği hâlde (ki muhtemelen gerçekten bir şeyler vardı) sadece biraz bozuk attı ve bir şey olmamış gibi ilişkisine devam etti.
bu kız aileden zengin, adama aşık değil, bunu kabullenmek için hiçbir nedeni yok ama üzülse de sesini çıkartmıyor.
insanlar davranışlarının sonucunu görmeyince, yaptıklarının karşı taraftaki kişi tarafından bir şekilde onaylandığını düşünüyorlar.
yani buna tepki vermeyen kadının karşısındaki erkeği bir dahaki sefere ne durdurur ki?ve neden durdursun zaten?
tepki verenler ya da vereceği tahmin edilenler de artık tercih edilmiyor işte bu sebepten.
çünkü bir yerlerde, bunu kabul edecek, ses çıkartmayacak kadınlar var.
adamlar neden zora soksun ki kendilerini?
zincirleme gelişen şeyler bunlar.
bu kadınların da psikolojik açıdan kendi içlerinde ses çıkartmama nedenleri var tabii ki ama sonuçta yansıması bu şekilde oluyor.

ama gerçek şu ki, iki taraf için de karakter sorunu tabii.
yani insan sadece karşısındakinden korktuğu için kendini frenlememeli, bazen de bir şeyi yapmaması gerektiği için yapmamalı.
içinde bulunduğu şartlar buna uygun olmadığı için de durabilmeli.
toplumsal olarak yetişkin olamamanın da etkisi fazla.
ergen erkekler, çocuk kadınlarla evleniyorlar, böyle oluyor.

bir çocuk hiçbir zaman annesi babası ona yatmasını söylemedikçe yatması gereken saatte yatmaz.
yetişkin insan "şu saatte yatmam lazım, yarın şu saatte kalkacağım" der.
aslında teknik olarak benzer davranış modeli.

ama herkesin ya da en azından her erkeğin aldattığına da asla inanmıyorum.
beraber olduğu insanı seven ya da sevdiği insanla düzgün bir ilişkisi olan, evine koşa koşa giden, evli ve mutlu insanlar da var.
arkadaş çevremde bunlar çoğunlukta neyse ki.

Valla bir kısmı cinselliğin doğru düzgün yaşanamaması, bir kısmı karaktersizlik.

Normal değil elbet ama değiştirmek de bizim vazifemiz değil. Yolumuza bakıcaz.

Bence bu işin en garip kısmı bu insanlara iyi insan denilmesi, arkadaşlık ilişkilerinin sürdürülmesi. Konusunca mangalda kül bırakmayan, çok iyi, samimi adam on numara adam denen tipler sevgilisini karisini aldatıyor, iki üç kızı bir arada idare ediyor.

Bir insan eşini sevgilisini aldatıyorsa ve bununla yaşayabiliyorsa iyi insan falan değildir. Insanlari dolandiran biriyle ama iyi insan diye arkadaşlık eder mi kimse? Ama aldatanla ediyorlar iyi adam bunun dışında diye.

Esas sorun bu aldatmanin böyle normalleşmesi, kinanmayan, yapanın hala iyi adam! olup bu yüzden arkadaş, çevre kaybetmediği bir şey olması.

Eskiden de vardı ama gizli kapaklı, az yapılırdı. Şimdi sosyal medyadan, internetten, atlayıp Ukrayna'ya bir kaç saatte gitmenin çok kolaylaşmasından kaynaklı; bu işler çok çoğaldı.

İnsanların çoğu maddiyata, rahatlığa ve zevke önem veriyor artık. Dolayısıyla hem evleniyim rahat ediyim, hem de tüm zevkleri tadıyim diyorlar.

Bence de sağlıklı ve doğru değil.


.

dedem 82 yaşında, bir ara bi hastanede çalışmış istanbul'da. adamın anlattıklarını duysan aklın durur. arkadaşı imamın karısıyla falan yatmış böyle bir sürü şey. bunun nesille hiç alakası yok. kişilikle var.

Ben böyle değilim, böyle arkadaşlarım da yok. Yapan olursa arkadaşlığı keserim, eşini aldatan bana ne kazıklar atar :)

yanlışın var, 85 sonrası doğumlularda başlıyor sıkıntı. onun dışında anlıyorum derdini.

konunun ilişkilerle ilgili kısmı zaten yeterince açıklanmış ancak ben biraz da toplumsal kısmına değinmek isterim. öncelikle belirteyim, sektörüm mühendislik. özellikle erkeklerin bu aldatma bağımlılığını, toplumda kaybetmeye başladıkları cinsiyet sebepli iktidarın bir yansıması olarak görüyorum. özellikle son yıllarda sırf erkek diye işe kabul edilen, yönetici yapılan, daha yüksek maaş alan vs. insan sayısı iyiden iyiye azalıyor ve bu erkekleri hayatta rahatsız ediyor. kendileri gibi beyaz yakalı ve makul üniversitelerden mezun kadınların hem sayısı arttı hem de gözü açıldı. o yüzden bu kafa yapısındaki erkekler zaten dengi kadınlarla olamıyor, olunca da artık eziklikten midir nedir gözünün yaşına bakmadan sürekli aldatıyor. herhalde kendini hayatındaki kadından ancak arkasından iş çevirdiği zaman bir adım önde görüyor. dediğim gibi burada sadece iktidar hırsına sahip ve hayatına giren herkesi aldatma hevesi içinde olan bir kısım erkekten bahsediyorum. hepsi öyle değil elbette. bir kısım erkek de zaten ilişkilerle ilgili primitif güdülerini çoktan kontrol etmeyi öğrenmiş ve daha farklı (kariyer, aile kurma, dünyaya açılma vs.) dertlere sahip erkekler.

lucid dream rüyanın olmayacak bir şey olmasıyla alakalı değil. farklı bir nörolojik durum. hatta ben kendi adıma en gerçekçi rüyalarımda deneyimliyorum.
geçtiğimiz aylarda gerçekten kötü hissettiren (hem mesela ölen kişileri canlı görüp uyanınca gerçeğe dönmek hem de olay akışı sebebiyle) kabus gibi rüyalar gördüm ama şu sıralar kesildi rüyalar.

Sevmem. Görmemeyi tercih ederim.

Ananeme veya babama sıkı sıkı sarıldığım rüyalar görüyorum bazen. Uyandığımda içim acıyor bir yandan ama, rüyamda da ölmüş olduklarını biliyor olama rağmen, rüyamda bile onlara sarılmak çok güzel. Zaten ölmüş olduklarını bildiğim için görmüşken öyle sarılıp hasret gideriyorum rüyada.

eksiduyu.ru

denedim ama çözümü burada bulamadım ben.

Valla benim hoşuma gidiyor, güzel oluyor.

Bende seviyorum rüya görmeyi. Evet belki imkansız olaylar da görüyorum cok istediğim olaylar. Ama sabah onun mutluluğuyla uyanıyorum. Hoş bir anı gibi. Zaten unutulup gidiyor hemen.

Çok severim genelde eğlenceli ve bol aksiyonlu film gibi geçer. Uyanır uyanmaz hatırlayabildiğim kadarını hemen bir yere yazıyorum. Bilinçaltım her gün beni epey şaşırtıyor.

Rüya görmeyi seviyor musunuz?
Hayir. Ulan hic mi iyi ruya olmaz ya yok bir yere yetismem lazim, gec kaliyormusum, yok sampiyonluk kaciyormus, son macmis falan. Bir de aileden birine basina kotu bir sey geliyormus. Baska gun yuksekten dusuyorum. Ulan hic gormeyeyim daha iyi anasini satayim. Sirf bu ruyalar yuzunden sacim beyazlayacak, hayatim bu kadar stresli degil benim

Benim annem de böyle ama onun bizi manipüle etmek için böyle bir teknik gelistirdigini düşünüyorum ben. "En doğrusunu ben bilirim, sözümden çıkarsanız burnunuz boktan çıkmaz. Beni dinleyeceksiniz" deme şekli. Altında psikotik bir rahatsızlık yattığını düşünmedim o yüzden. Bir de hakettigini düşündüğü saygıyı doğal yollardan elde edemiyorsa yani doğru bir rol model olmadığının içten içe farkindaysa altıncı hissinin kuvvetliligi üzerinden bir tahakküm kurmaya çalışıyor kimi ebeveynler. "Yaşadığın sıkıntılarla alakalı onerebilecegim mantıklı bir çözüm yok çünkü senin yaşadığın zorlukları zamanında ben yaşamadım ama rüyamda gördüm yani, bence yanlış yoldasın" deme şekilleri oluyor bu durum. Ben katlanılmaz buluyorum açıkçası. Durumu açıklamaya calistigimda lafini sürekli "Anne olunca anlarsın"la bitirdiği için de polemiğe girmiyorum kendisiyle. He deyip geçiyorum pasif agresif bir sekilde.

Benim de annem böyle. Bırak bu işleri bilinçaltına işlemiş bana satıyorsun şimdi diyorum. Geçen freud’un kitabını aldım rüyalarla ilgili, bilinçaltında ne demeye çalıştığını da bir siteden açıp okuyorum. Binlerce defa konuşunca yola geldi biraz sonra da ben böyle rahatlıyorum rüyalarımı yalnız bırak dedi ben de salladım artık. Kendilerini önemli gibi görmeye ihtiyaçları var sanırım.

Her şeyi anlatırım.

Eski manitaya anlatırdım. Şimdi o kadar konuşasım yok.

Tabii ki hayır.

Konusuna göre değişmekle beraber bazı konuları sadece konu başlığıyla, bazılarını detaylarıyla bilse bile bazılarını da hiç bilmemesi daha uygudur. Her şeyi bilecek diye bir şey yok. Bazı konular bireyseldir. Birlikte hareket edilmemesi gerekiyor.

Anlatıyorum hatta bazen stres topu olarak onu mu kullanıyorum acaba diye düşündüğüm de oluyor zira bir sorunum varsa gözlerim ilk onu arıyor, yanımda değilse telefona sarılıyorum; refleks gibi oldu artık.

İlk yıllar biraz daha ketumdum da 8. Yılın sonunda 'ona anlatmayacagim da kime anlatacağım?' modundayim.

Hayır sıkılıp soğuyor

Her şeyi anlatıyorum. Hatta şu an fark ettim de sevgili olmadan önce arkadaşken de ona anlatıyormuşum yine her şeyi.

sevgilim olduğunda bir süre sonra en iyi arkadaşım da oluyor çoğu zaman.
yani bir şey olduğunda ilk ona haber vermek, komik bir şey olduğunda ilk onunla eğlenmek istemek, bir sorun olduğunda ona anlatmak istemek, bazı konularda sırdaş olmak, bazen içini dökmek istemek, dedikodu yapıp yorumunu merak etmek ya da iç dünyanı anlatmak gibi şeyler zaten bu işin bir parçası bence.
öyle bir diyalog varsa başka şeyler de güzel oluyor zaten.
ama o bağı kuramadığında yakınlık da kuramıyorsun sanki.
fikrini, düşüncelerini merak etmediğin biriyle ne kadar yakın olabilirsin ki?

Her şeyimi anlatamadığım biriyle sevgili olmam, şu anki sevgilime her şeyi anlatıyorum ama boğup onu da sıkmak istemediğim için önemsiz şeyleri geçmeye çalışıyorum.

hayir. arkadaslarima anlatiyorum ama her derdimi anlattigim tek bir kisi yok. bolusturuyorum - hem sikmamak icin hem de herkes farkli bir fonksiyonu karsiliyor hayatimda.

yiiuuoo niye anlatayim ki. ben normalde de derdini paylasan biri degilim. erkek kadin farketmez.

hayır.

bazı konuların bireyselliği konusu +1. hepimiz farklı bireyleriz, hayatımızdaki her şeyi karşı tarafın bilmesine lüzum yok.

bunun yanı sıra ve daha da önemlisi şu: hayattan beklentiler, kafaya takılanlar, sıkıntılar vs. tamamen farklı olabileceği için bana çok büyük gelen bir dert karşı taraf için çok çok önemsiz olabiliyor. senin için çok önemli bir derdini karşıya açtığında, "ee, bu mu?" tepkisini almak can sıkabiliyor. tabi sadece dert değil, sevinçler için de geçerli bu durum.

Eskiden anlatırdım fakat artık bunun bir tür zayıflık olarak algılandığını sezince bıraktım.

eskiden anlatırdım, zaman içinde anlattıklarımı kullanıp tartışmalarda çirkin çirkin konuşmaya ve kendince aşağılamaya başlayınca ve annesine babasına da anlattığı için anlatmıyorum artık. bir daha asla hiçbir özelimi de anlatmak istemiyorum, çok çirkin geliyor.

Eşime anlatmayacağım çok az konu vardır. Anlatmayacağım konu da annesinin densizlikleri olabilir ki onlar için de kız arkadaşlar var. O da anlatır bana.

her şeyi anlatırım, o da anlatır. hiçbir zaman da o anlatınca of pof dememişimdir ama ondan sıkıldığının sinyalini alsam anlatmayı bırakırdım sanırım. ya da bırakmazdım ya bilemedim çocukluk arkadaşıyız biz zaten sevgili olmadan önce de hep dertleşirdik "bu hoca bana taktı, elif silgimi aldı kaybetti" tarzı dertleri bile anlatırdık. bu kadar dandikleri bile anlatıp önemli şeyleri saklamak olmaz ki eş demek yol arkadaşlığı, yarenlik demek bence böyle şeyleri paylaşmaktan daha doğal bir şey yok.

Ben anlatırım, onun da anlatmasını isterim.

Kimsenin başkasının derdini dinlemek gibi bir özverisi olmadığını anladığımdan beri hayır.

Ancak trajik olayları konuyla dalga geçerek anlattığınızda devamı merak ediliyor yoksa özet geç oçe durumu oluyor.
Her derdinizi anlatınca herşeyden şikayet eden, zayıf karakterli ve sadece kendi dertleri varmış gibi bencil bir insan olarak algılandıktan sonra (sadece psikolojim bozulmuştu) bıraktım. Bence gerek de yokmuş.

derdim birdi karima anlattim iki oldu diye atasozu var :D

Her seyi anlatiyorum. Simdi evliyiz ama daha sevgili olmadığımız donemde bile gereksiz sekilde her seyi anlatıyormuşum düşününce. Anlatmamak icin kendime ket vuruyor olsam iliskiye aynı saflığıyla bakamazdim herhalde.

Genelde anlatiyorum ama bazen ona anlatmak icin cekince duydugum bazi konulari once "ic cember" diyebilecegim bir arkadas grubuna anlatip kafami topluyorum. Sonra onunla konnusuyorum.

Anlatabiliyorum, anlatamasaydım eşim olmazdı muhtemelen.

Hastalık ve ağrı şiddeti haricinde her şeyi paylaşırım. Hanım haricinde hiç kimseyle paylaşmam.

gündelik iş sorunları zaten anlatılır manasında yazdınız sanırım notu.
kişisel derdimi anlatırım, iş sorunlarından asla bahsetmem.
işini eve taşıyıp mutlu kalabilen çift örneği görmedim.

Esime ve aileme anlatamam, anlatirsam cokerler cunku. Birisinin dertleri sirtlamasi lazim, esim psikolojik olarak cok guclu degil. Saclari bosuna agartmadik.

anlatmıyorum çünkü dertler paylaşıldıkça artıyor gibi geliyor :)

%99

Miras annenin mirası. Hatıra kalmasını istiyorsa duvarı ördürürdüm ben. 20 bin ne ki annemin mutluluğunun yanında.

Miras annemin mirasi tabii ki de avukatı benim ve les gibi akrabalarla ugrasiyorum. Adamlar tehdit ediyo hakaret ediyo onlarla muhattap olmaya değecek bi mal yok ortada. Ben tamamen kurtulmaya calisiyorum bu durumdan:/

Uzerine 20 bin de harcamak dünya sacmasi geliyo ya ama evet annem de mutlu olsun istiyorum kafam karisik

duvarı nereye ördürecek zeminde ? burası benim dediği yeri tam olarak nasıl belirleyecek? aralarında anlaşacaklar tamam orası senin olsun istediğin duvarı ördür diye ? kullanımda bu tarz zorluklarda çıkabilir bi düşünün derim, satın kurtulun bence.

İfraz olmadan duvar çekemez.
Ortalık böyleyse. Kimse. Bölmeylenugrasmaz
Yani yukarıdaki cevap gibi, duvar falan çekemez.

Bir şekilde durumu kabullenmesi lazım Malesef

@birfincankahve aralarında anlaşabilseler bu kadar dava vs durumu olmazdi ki ya anlasamiyoruz:/ bizi uzun bi hukuki surec bekliyor iste annemin istediginin olmasi icin.

Kullanim zorlugu degil yok konu hic kullanma plani yok annemin o arsayla duygusal bi bag kurdu babamdan kalan son sey diyo satilmasin bombos dursun diyo.

Annenizi haklı buldum. Pek çok akrabamın memlekette sembolik küçücük bir arazileri bile olsa çok mutlu olacaklarını biliyorum çünkü. Duygusal bir şey.

devlet belli metrekare altında yerleri bölmüyordu hatırladığım akdarı ile o duvar ördürme işi sıkıntı olabilir

@basond evet evet o da bambaska konu. Dedigim gibi cok uzunn bir hukuki surec. Hadi onu da gectim de olcum yapmaya giderken bile tehdit hakaretten islem yapamadik. 2 tane ruh hastasi dayım var orda yasayan. Kafama bi tas vursalar oldurebilirler. Ama annem yok o kadar da yapmazlar diyo :/

ben olsam o leş insanlarla olan tüm ilişiğimi kesip sevdiğim insanları sükun içinde anmayı tercih ederdim.

Başka bir seçenek olarak pay satılıp, o parayla bir şey alınabilir hatıra kalacak. Dedemin ölümünden sonra satılan dairenin parasıyla babam iki tane cumhuriyet altını almış. Evlenirseniz birini sana birini kardeşine dedenden hatıra diye takacağım diyor. Böyle bir şey yaparsanız hem meseleden kurtulmuş hem de annenizi mutlu etmiş olursunuz bence.

Tarım arazisi ise ifraz edilemez, yani bölünemez, annenize ait müstakil bir parsel oluaşamaz özetle.

Ortaklığı giderme davası ile ya ortaklardan biri satın alır tüm hisseleri ya da 3. bir şahıs, bunu siz daha iyi biliyorsunuzdur.

Annenizin isteği pek gerçekci ve yere basan bir istek değil, onu kırmadan olmadığını/olamayacağını anlatın.

Parsel olarak bölünse bile böyle bir ortamdaki arsayı ne yapacaksınız duvar çekip? Yıkacaklar, kıracaklar, içeri girecekler.

Duvar çözümünü sonraya bırakabilirsiniz.

Bölünebilir bir tapu ise annenizi üzmeye gerek yok. acil duvar örülmeli diye bir şey yok.

Şimdilik sadece beton duvarlarını dikersiniz. Bir iki yıl sonra onların arasına tel çekersiniz. Tel deyip geçmeyin inanılmaz masraf.

Böyle olunca da 20 bin masraf size belki araya zaman girdiği için 25 bine çıkar ama hiç olmazsa borç almadan ve daha az sıkılarak ödersiniz.

Hem beton direkler dikilince duvarı geçip de biri bir şey yapamaz.

eksiup.com

olmuşla ölmüşe çare yok...

gün gelecek ne zaman yaşandığını, ne yaşandığını, nasıl olduğunu bile unutacaksın.

Detay versen olmaz mı?

saka misin? Hocaefendi dedikleri adam tank soktu, kac tane sehit verdik kozmik odanin anahtari casuslara verildi, Allah affetsin deyip geziyor adamlar

@IncredibleMau; valla olayı hatırlamak ve anlatmak bile çok büyük bir rezillik :( Hiç dillendirmek istemiyorum :(

Haha, geçmiş olsun hocam. Ben böyle durumlarda başkalarına anlatıyorum, rahatlatıyor o beni.

Haftaya unutursun. Başka meşguliyet ara kendine yalnız kalma. Odak noktanı değiştir film vs aç. Ama 1-2 gün o oturan şeyin etkisi geçmez. Zamanla hafifler.

Hersey unutuluyor o an yaşandı bitti geçmişte kaldı
Şu an siz varsınız o olay geçmişte kaldı sizinle değil

Kimler kimler milyonların önünde rezil oluyor da umursamıyor sonra unutulup gidiyor be hocam. Seninki devede kulak kalır. Raad ol.

Düğünde mi oldu?

genelde kimse bizi kendimizi yargıladığımız kadar sert yargılamaz ve günümüzde neredeyse herkes kısa süre içerisinde başkalarını bırakıp kendileriyle ilgilenmeye devam eder. sizin yaptığınız başarı da rezillik de büyük ihtimalle unutuldu bile. geçiniz.

birine anlatın, biraz rahatlarsınız.
ya da olayın komik yanına odaklanmaya çalışın.
rezil olunan anlar genelde sonradan düşünüldüğünde komik oluyor.
hatta olay değil, sırf rezil olma hâli bile komik olabiliyor.
hatırladığınızda ömür boyu suratınızı buruştursanız da, bir yandan gülersiniz muhtemelen.
öyle ya da böyle ileride anlatacak hikâyeniz olmuş işte, boş verin.

Üç amcamın çocuğu olmadı. Bu amcamlardan birinin evindeydim. İkimiz de duş alıcaz diye tüm gün dolandık, yok o üşendi yok ben üşendim. En sonunda ben giriyorum dedim duşa girdim.

Çıktıktan sonra amcam yengeme seslendi "bak ne güzel üşenmedi kız girdi duşuna" dedi.

Ben de "ÜŞENENİN ÇOCUĞU OLMAZ"dedim.

Havada harfleri filan yakalamak istedim ama olmadı. Nasıl çıktı ağzımdan, amcamın yüzünde saniyenin belki onda biri bir bozulma geçti ama asla çaktırmadı. Ben de odadan çıkıp saçımı filan kurutmaya kaçtım.


Bunun kadar kötü değilse takmayın derim. En fazla sonra oturup gülersiniz.

yineden bunun tekrarlanan bir durum oldupunu anlayacaksak hangi şartlarda gerçekleşiyor diye düşünüp bir daha olmaması için ne yapmalı diye bakmak gerekebilir.
onun dışında anlık durumlar, gaflar için yapılacak bir şey yok. internette tonla epic fail videosu var. açın seyredin gülün.

utanç en güçlü insani duygulardan biri. okurken sebepsizce mutlu oldum. siz de olun xd

yil kac hatirlamiyorum. 95 falan herhalde.
abimle osurma yarisi yapiyoruz. skor tutuyoruz sen ondesin ben one gectim berabereyiz...
eve eski ulastirma bakani yeni milletvekili misafirlige gelecek bekliyoruz camdan bekliyorum ne zaman gelecekler diye. hazirlik yapiyoruz. abim de o esnada babama sekerligi getirmis mutfaktan babamin seslenmesi ile.
benim de gazim gelmis tutar miyim. geri kacmadan depar ata ata salona kostum abi abi yedim salon kapisindan bi kuvvetli abandim sirtimi donup iki biiiiiiiirrr diye bagirdim ellerim havada yuzumu salona dondum kiiiii herkes iceride bana bakiyor sonra abime.donduler abim de ne diyor bu mal bakisi atiyor etrafa. o gun astenosferi gordum hocam.

Koronanın bok ettiği planlarım vardı. Gideceğim konserler, gezeceğim yerler, yapacagim şeyler vs yalan oldu hep. Onlara üzüyorum. Hevesle aldığım enstrümanıma gerektiği kadar kendimi veremiyorum. Havalar cidden çok sıcak ve çok bunaldım bu korona muhabbetinden.

burun altı maskeli tipler. maskesizlerden bile daha sinir bozucu.

İnsanlarla anlasamamaktan daraldim. Yargı dağıtma gibi bir misyonum varmış gibi herkesin bir falsosunu bulup oradan insanların iletişim kurmaya degmeyecek kadar bozulduğu anlamlarını çıkarıyorum. Herkese bu kadar öfkeli olmaktan sıkıldım, daraldım.

Ailemden, Ankara’dan ayrılıp yine kendi başıma yaşadığım ve hiç sevmediğim İstanbul’a gelmek... Buradaki evi kapatıp Ankara’ya geri göçme düşünceleri ama evin ağırlığını hissetmek, kapatamamak, bu kadar eşya ne olacak hissi...

Hayat, güzelken süper de değilken de çok boktan.

Öyle daralmadım, ruhum şey olmadı ama bazen diyorum ki basit bir günaydın mesajına hasret kaldım. Birisiyle karşılıklı olarak hoşlaşmak(?) güzel olurdu. İnsanlar çok farklı şekillerde, farklı yerlerde birbirini tanıyorlar. Güzel bir şey pasif olmamak sanırım.

Covid belirsizliği daralttı beni de

corona.

okulların açılmasıyla, tatilcilerin dönüşyle vs eylül ortasında abartı bir şeyler olmasından çok korkuyorum. işin kötüsü ne kadar dikkat etsem de farketmiyor. en son hadi gezeyim diyerek sokağa çıkmam geçen yıl kış öncesi falandı galiba..

nick i bir yerden hatirliyorum.

valla spora gidemiyoruz. motosikletler de cok pahali. covid yani ozetle. tv de de kayda deger birsey yok. bugun yorulduk cok gezdik ama halen tukenmedim.

Verimli olamama +1

Bir de bu yıl hayatım için baya büyük planlarım vardı. Yapmaya götüm yeter miydi bilmiyorum ama dünyanın haline bakınca mümkünlüğü tamamen ortadan kalktı gibi zaten.

Birkaç günlük flörtümsünün çok düşünceli davrandığını düşünmesi ama aslında öyle olmaması sebebiyle bana trip atması. Çok mütevazi davranmam yüzünden beyefendinin bazı hareketlerine izin vermem sonucu olay saçma bir yere vardı. Zaten bir ton derdim varken bir de kendimi üzdüm. Şimdi tekrardan sınavlarıma, yapacaklarıma odaklanma vakti geldi:(

Pandemi döneminde yıllık iznim -6'ya düştü.

Haftasonlari düzenli olarak "acil alınması gereken aksiyon" çıkıyor ve haftasonları pic oluyor.

Evden çalışma sürecinin sonuna gelmiş bulunmaktayım. Muhtemelen 2 hafta sonra ofise döneceğim.

Kasım celbinde askere gidiyorum, yaş 27, 20 yaşında çocuklarla 6 ay geçireceğim. Üstüne vakaların gene tavan yaptığı dönem olacak muhtemelen ve çarşı vs olmayacak.

Terhisten sonra nasıl bir döneme gireceğimizi kestiremiyorum. Askere gitmeyi kafaya koyduğumda, askerlik sonrası 1 daha İstanbul'a dönmem, İzmir'de iyi kötü 1 iş bulurum diye düşünüyordum. Mevcut ekonomik şartlarda bu her geçen gün daha da zor 1 hal alıyor.

Ufak tefek şeyler haricinde hayatta pek bir amacım kalmış değil son 1.5 senedir. Olmasını da pek istiyor gibi görünmüyorum. Rüzgar nereden eserse o tarafa gideceğim bir hayat beni bekliyor gibi hissediyorum.

Şu an en büyük sorunum maske takma zorunluluğu. İğrenç hissediyorum maskeyle, bir de gözlüklüyüm. Dünyanın bu kadar birbirine bağlı olmasından nefret ediyorum.

kasımdan beri işsizim, covid döneminde iyice kötüleşti piyasa, iş ilanları sıfıra indi.

şuan kendi şirketimi kurmaya karar vermiş durumdayım, müşteri nasıl bulucam onu düşünüyorum, düşünmekten daraldım, bu işi beceremeyeceğim korkusu var içimde.

kendimi bir oyunun içinde hissediyorum bu aralar. görevlerimi tamamladıkça daha zor ve stresli zamanlar önüme geliyor. sonra bir daha bir daha. önümüzdeki 1 ay istediğim gibi neticeler elde edersem düze çıkacakmış gibi hissediyorum. yorgun ama ümitliyim. bana dua edin veya şans dileyin. yazdım rahatladım, teşekkürler.

İşimden uzak kalmak beni boşluğa sürükledi. Yolcu gemilerinde çalışıyorum, haliyle hayat tarzımın tamı tamına zıddı bir duruma düştüm...

Bi sebepten ekstra paraya ihtiyacim var ve maasimin cok az
olmasi ve arkasini topladiklarimin benden cok kazanmasi beni deli ediyor... hele biri var ki..

Arti mudur benim basarilarimi ortbas ederken digerlerini ortada basarilari olmasa bile parlatiyor, bu da maasa yansiyor..
Yetmezmis gibi onlarin basarisizliklarini da ortbas ediyor cunku aksi bi durumda mazallah ben one cikmis olurum

İki gün önce birisi 'Hayalin ne?' diye sordu. İki gündür aralıksız en büyük hayalimin, gerçekleştirmek istediğim şeyin ne olduğunu düşünüyorum-ama bulamıyorum. Çok değil üç yıl önce ben bu kadar hedefi nasıl hayatıma sığdırırım diye düşünüyordum. Hangi ara kendimden bu kadar vazgeçtim merak ediyorum. Aynı kişi 28 yaşımda bende böyle bir dönem geçirdim dedi. Yaş bunalımıdır inşallah benimkide.. Kendimi bulamadığım için daraldım...

yurtdışında yaşamak en büyük hayalim olmuştur her zaman. safi yabancı hayranlığından değil; farklı kültür, farklı vizyon, farklı şartlar... yaşadığım ülkenin durumundan bağımsız olarak "farklı" ve "yeni"yi deneyimlemek istiyorum.

çok yaklaşmıştım, önümüzdeki dönem erasmus yapma şansım oldu. her şey iyi giderken ve çarşamba günü vizeye başvuracakken allahsız havayolu firması biletimi iptal etti o günkü uçuş iptal olduğu için. değiştirebileceğim en erken bilet ise bir hafta sonrasına veriliyor. gittiğim yerde 14 gün karantinada olacağım da düşünülürse bu benim okula neredeyse üç hafta geç başlamam demek.

sonuna kadar deneyeceğim ama muhtemelen reddedecekler. şu yoklukta binlerce lirayı çöpe atmış olduk. hem param gitti hem hayallerim. o kadar uğraştık, geceleri stresten uyku uyuyamadık, belge peşinde koşturduk... sonuç? koca bir hiç.

covidden ve tatile gidememekten daraldım.

Özel hayatımın bu ara karmaşık olması, ayrılık. kıştan rezervasyon yaptırdığımız otel tarafından virüs etkisiyle tatilimizin iptal edilmesi, 2 kedimin kayıp olması, bütün planlarımın tepetaklak olması. Korkunç bir zaman geçiriyorum, allah beterinden korusun.

Korona salgını yüzünden iznimi düzgün geçirememekten korkuyorum. Tek derdim bu çok şükür.

Evden durmaktan. En güzel yıllarımı vasat olarak geçmesinden sıkıldım. Geçen sene çok güzeldi. Dolu dolu geçen bir seneydi.

Evdeki gereksiz gürültüden. Baksan dört kişiyiz ama hep gürültü var.

Ayrıca insanların ayak yapmasından sıkıldım. Doğru düzgün cevap vermemesinden. Rica ediyorsun doğru düzgün bir şey yok.

Ne zaman yazdi bunu? Seni beklerken mi gec kaldiginda?

Sana yanik bence.

ayrica 125 cc ile bulusmaya giden birine bu kadar yaniksa kacirma bu kizi kanka. Hahahhha

Ugpoiuy +2

Üsttekilerin hepsine katılıyorum haha

her seyden sikayet eden insan tipi.Bu tip insanlardan iyi partner olmaz.%99 her sey mukemmel olsa bile kalan %1 icin laf sokmak seni sinir etmek anin tadini kacirmak vs. ne dersen de senin anadan emdigini burnundan getirirler. Cok sikayet eden insandan uzak durun

Yurtdışına gidecekseniz ve ev borçla falan alınacaksa ev almayın. Tr şartlarında adana ya da antepte oturmuyorsanız 5 odalı ev almayın tabi. İstanbul için 3 oda bir salon gayet yeterlidir. Evlerin çok büyük çoğunluğu da 3 odadır.

Ha ben oturmak için alıyorum çok da süper olur diyorsanız sizin keyfiniz tabi.

Ev neden almayın diyorum: Kiracıyla uğraşmak zor. Bunu yurtdışından yapmak daha da zor.

25 yaş daha çok genç. Çocuk konusunu erkenden halletmek güzel ama kanada vs diyorsanız sizin düşünmeniz lazım.

Kaynana haklı. 2+1 bile yeterli.

Bence çocuk konusunu eşin hariç hiç kimse ile konuşmamalısın. Ebeveyn kim olacak? Siz! Kim bakacak? Yine siz. O sebeple bu husus eşin dışında kimseyi ilgilendirmez. Ev için de imkanınız varsa alın, içinize sinen ve en uygun olan kullanışlı olanı tercih edin derim. Ama tekrarlıyorum; kaynananızın değil siz ve eşinizin içine sineni.

Kayınvalide cocuk işine karismakta haksız ama ev için paranın bir kısmını o verecekse maddi konuda laf söyleme hakkı düşüyor kadına.

Kimse kimsenin çocuk yapıp yapamayacağına ya da hangi ülkede yaşayıp yaşamayacağına karışamaz da 2 kişi için 5 oda ev de gereksiz geldi. Kayınvalide ödeyecekse söylenmekte haksız sayılmaz da, hayır bir de iki kişi için o evi ısıtması temizlemesi çok gereksiz şeyler.

Bir kaç sene kirada otur, kaynanandan o parayı alma. Daha çok karışma hakkı hisseder kendisinde. Kiracılık çok da kötü bişey değil. Kendi yağınızda kavrulun.

Kaynanaya hak vermediğim hiçbir konu yok. Kadın her açıdan haklı. "çocuk olunca her gün gelirim" i biraz özel hayata müdahale gibi almışsın ama 7/24 tek işin olacak konuda peşinen yardım edeceğini söylemesi büyük nimet. Henüz farkında değilsin. Ve hatta "biz çocuk yapmayacağız" biraz tokat gibi olmuş. Ayıp olmuş. Evde payı olacaksa eğer yorum yapmak için de hakkı var. Yarın bir gün gittiğiniz zaman kiracı bulmak da zor olur ona. 3+1 evin üçüncü odasını atölye yapmaktan alıkoyacak bişey yok mesela. Çocuk konusunda da haklı. Benim bildiğim biyolojik olarak 25-27 yaş çocuk için en ideal yaş.

Bence kaynanaya kulak verin.

antihero +1
para veriyorsa böyle karışma ve konuşma hakkı oluyor.
kimseden para almayın, kimseye açıklama da yapmayın.

antihero+1

"yeterli" olma meselesi değil bu.
isterseniz tek başınıza tripleks, 10+1 evde oturursunuz.
odalardan birinde de at koşturursunuz.
bu "şu kadarı yeterli, buna gerek yok" kafasını da hiç anlamam.
sanki hayatta her şey gerektiği için yapılıyormuş ya da yapılmalıymış gibi.
imkânın varsa istediğini yaparsın.

buradaki sorun kayınvalide parasıyla ev almak.
almayın.
gerekirse kirada oturun.
isterseniz 40 yaşında doğurun, isterseniz alaska'ya yerleşin.

söyledikleri dünyanın en doğru şeyleri de olsa, bu doğru bir diyalog şekli değil.
bunlara evleneceğiniz insanla siz karar vereceksiniz.

önemli olan kayınvalidenin söylediklerinde haklılık payı olması değil.
önemli olan, üslubundan kontrolü elinde tutmayı sevdiği belli olan kayınvalidenin para vererek evliliğe bir noktada dahil olma çabası.

para almak, hükmetmesine izin vermek demektir.
ona göre hareket edin.

En kısa zamanda nişanlınızın annesi ile aranıza mesafe koymanız lazım. Henüz nişanlıyken böyleyse evlendiğinizde çocuk olsun olmasın hep size karışacak. Her şeyinize şimdiden karışmaya, hayatınıza müdahale etmeye başlamış. Bence eşiniz ile oturup konuşun, annesine artık büyüdüğünü, yetişkin olduğunu, yeni bir aile kuracağını fark ettirsin.

"çocuk olunca ben her gün gelirim"

Siz evlenince yeni bir aile, yeni bir ev düzeni kuracaksınız. Her gün, her gün sizin evinize bir akrabanın gelmesi doğru değil. Daha ortada çocuk yok. Hem belki kayınvalidenizle çocuk bakımıyla ilgili anlaşamayacaksınız, belki sizin anneniz gelirse daha rahat edeceksiniz. Daha evlenmeden bu şekilde kendini sağlama alması doğru değil.

Çocuk yapmakla ilgili yaş sıkıntısını düşünecek yaşta değilsiniz ki neden kafanıza takıyorsunuz. 25-30 yaş için erken diyebiliriz. Son 20 yılda anne-baba olma yaşı oldukça ileriki yaşlara kaldı. Hatta 40 yaşının üstü evlenip, anne baba olan çiftler var.

Ev konusunda da birkaç yıl oturmak için 5+1 gereksiz büyük, satın alması ise mantıksız. Kirada oturabilirsiniz 3+1 evde. Zaten iki kişisiniz.

antihero +1
Bu konuya takılacaksanız para almayın.

Ayrıca kadın çocuk konusunda size yardım edebileceğini söylemiş, düşüncenizi daha uygun bir dille anlatmak yerine bam bam bam cevap vermişsiniz.

Gitmeyi kafaya koyduysanız eşyalı evde kiraya çıkın. Şu aşamada ev almak çok gereksiz duruyor.

Iki ay sonra buraya kayinvalidem hayatimiza cok karisiyor, bunu neden yapiyor hic anlamiyorum diye duyuru acacaksiniz. Ama kadini hayatiniza kendiniz sokuyorsunuz. Artik Kanada'ya yaniniza gelir.

Ben de Türkiye’de ya da yurt dışında çocuk düşünmüyorum hiçbir şekilde. Erkek arkadaşımın 5+1 evi var aynı şekilde ama oraya taşınmayı istemiyorum. Çünkü temizliğinin zorluğunu ve o kadar odanın bize gereksiz olacağını düşünüyorum. Siz çalışma odası ve atölye yapacağını söylemişsiniz yani kullanacaksınız belli ki o odaları. Paranın tamamını kendiniz karşılayacak olsanız istediğiniz gibi alın derdim bu durumda ama ondan da para alacaksanız zaten birkaç senelik ev için laf söyletmeyin bence kendinize.

Imkaniniz varsa tabi ki cocuk olayini yurtdisina tasindiktan sonraya birakin.
Hem zaten yasin cok genc cocuk icin.
Burda kayinvaliden yanlis dusunuyor ama o da yasindan dolayi farkli bi zihniyette oldugundandir. Yoksa bunun artik genci yaslisi yok. 40 yasinda gayet rahat hamile kalan oldugu gibi 25 yasinda tup bebek denemesi yapan da var.
Diger konularda hakli buldum kvalideyi.

Ev konusunda parayi kismen de olsa verdigi icin karisma hakki var.
Cocuk olunca yardim da edecekmis iste. Bunda da kotu bi sey gormedim ben. Mudahale gibi algilamadim.

5 odali eve gelince yuzde yuz kendi paraniz olsa gidin 25 odali tutun kimseye laf dusmez. Sizin tercihiniz. Ama su an 3 odaliyla fiyat ayni bile olsa fikir beyan edecektir kvalide parayi verdigi icin

Konudan bağımsız olarak, paranın bir kısmını o verecekse evin her türlü olayına karışabilir ve karışacağını da belli etmiş zaten. Gelin kaynana tantanasına uğraşır durursunuz o evde yaşadığınız sürece. Para alan emir alır.

Ben kendinde böyle özel hayata karışma cesareti bulan kayinvalideden maddi yardım kabul etmem açıkçası. Param neye yetiyorsa onu alır ağzını kapatırım.

Mesafe candır.

@blatta hiberna +1000

para verdigi icin ev seciminde soz hakki var evet ve bunun gaziyla her seye karisma hakkini bulacak zamanla gibi gorunuyor. ben olsam (zaten en fazla birkac yil daha yasanacakmis) kiraya cikar hic kimseden de para istemem.

Evi kesinlikle almalısın ister git ister kal her sekilde fiyatı uygunsa o evi al
Çocuğu da eğer yapacaksan burda birazcık büyütmen kolaylık olur bence
Ama şunu düşün derim 5 odalı ev olursa ve çocuk olursa kayınvalide sizde yaşar gibime geliyor
3 odalı al bence sizde kalamasın

Türkiye'de herkes neden yurt dışı deyince ille de Kanada der anlamam. Yakında ABD'den bile daha zor insan kabul edecekler. Orada iş bağlantımın olduğu insanlar bile bu göçmen akınından şikayetçi.

kaynana sıkıntı +1
çocuk işi hakkında kimse ile konuşmayın +1
5+1 fazla geniş +1

evin büyüklüğü tamamen keyfinize kalmış. belki at koşturacaksınız kayınvalidenize ne oluyor onu anlamadım. böyle dangalak insanlara yolun başında mesafenizi koymazsanız yarın iç çamaşırınızın rengine de fikir beyan eder.

Çocuk konusu sizden baska kimseyi ilgilendirmez

Ev konusu da parayı siz veriyorsanız kimseyi ilgilendirmez. Buradaki x oda yeterli yorumlarina da şaşırdım. Pasa keyfiniz bilir yani

mutludur ya. parayla saadet olmaz saçma bi laf bence. sağlık önemli tabii gerçekten o ayrı. onun dışında her mutsuzluk geçici olur bence.

cevremde zengin olan yani soyle soyleyeyim paraya hic ihtiyaci olmayan insanlar sacma sapan seyleri kendilerine dert ediyorlar; o yuzden mutluluk kismi cok farkli yorumlanabilir. ama inanin dertleri filan bile bir baska :)

Kesinlikle böyle bir genelleme yapılamıyor. Zenginlik mutluluğun değil ancak konforun garantisi. Konforlu bir mutsuzluk yaşarsın yani en kötü ihtimalle.

Roket adam +1

Çevresi cogunluk ile sosyoekonomik olarak orta ve üstü insanlardan olusan biri olarak tamamen subjektif bir yorum ile ben roketadam+1 diyorum.

Bu duyuruyu görmeden 15 dakika önce londra'da yaşayan; turkiye'de ve Londra'da gayrimenkulleri olan, Türkiye'de milyonlarca liraya satılan bir evde yaşayan teyzemin neden kendine sürekli olarak mutsuzluk yarattigini konuşuyorduk mesela annem ile, gördüğüm en mutsuz insanlardan birisidir ki cani istediğinde istedigi her şeyı yapabilecek lukslere sahip. Sadece küçük bir örnek ve denk geldiği için yazdım. Bunun gibi birçok örnegim var. Ha bunun tam tersi şekilde mutlu olanları da var.

Kısacası mutluluk ya da mutsuzluk para, kariyer, imkan gibi şeylere bağlanamıyor bence; sürekli mutluluk diye bir seyin olması zaten mümkün değil.

zenginler fakirlere gore ortalamaya vurunca daha mutludur zira para bircok sikintiyi cozuyor. ben zenginlerde daha cok huzursuzluk goruyorum, fakirlerin ise kaybedecek pek birseyi olmadigindan ortalama olarak daha huzurlular.

zenginler genelde zengin olduklarini dusunmezler. onun haricinde basari kistasi daha yukari cikinca ona gore farkli endiseler, farkli hedefler olusuyor.

bir de adamin zenginliginin sebebi is adami olmasi, doktorluk, avukatlik falansa zaten senden benden cok daha fazla calisiyor oluyor.

Mutluluk hayata bakış açısı bence. Tanıdığım çok mutlu zenginler de var çok mutsuz da. Roket adam +1 konfor sağlıyor para.

Sanmıyorum. Çünkü insan sahip olduğu şeyin genelde farkında olmuyor. Fakir birinin mutluluk getireceğini düşündüğü şeyler zenginler için zaten doğuştan geliyor ve sıradan yaşamın bir parçası. Mutluluk daha çok kişilik meselesi.

işleri yolundaysa genelde mutludur

aksam vakti işten eve dönerken bmw'nin icinde aglamak metrobüste herkesin icinde aglamaktan daha iyidir.

Zenginlik mutluluk getirmez. Ama fakirlik kesin sefalet getirir

zenginliğin boyutundan bağımsız kaybedecek şeyleri olan insanlarda husursuzluk ister istemez oluyor.

Bir keresinde beraber yaşadığım erkek arkadaşımın annesini bir yere bırakmamız gerekmişti. “İsterseniz öne geçin daha rahat” demiştim, kabul etmemişti. Arkası da aynı demişti. Dönüşte yine teklif etmiştim, yine kabul etmemişti. Bence olması gereken bu.

arabayı anneme ya da hatuna veririm kendim arkaya geçerim.

not: erkekspor

Görmemiş kişilerin bozulacağı bir olay bu. İnanılmaz saçma

Bence @ruhen in dediği doğru.

Gelin oturmalı tabii ki.

ben ilk zamanlarda geriden gidiyordum bilerek ki kendisi gecsin nereye gecmek istiyorsa diye, hep arkaya gecti benimki oyle olunca ben de ozellikle gel buraya otur demedim, boyle sacma bi konuda trip yapacak biri degil zaten neyse ki. makul mantikli insanlar da bozulmaz buna ama yine de temkinli olmakta fayda var iyice taniyip huyunu ogrenene kadar, durup dururken araba koltugu yuzunden ara bozmaya degmez :)

Eşimin ailesi hep arkada oturuyor. Daha nişanlı bile değilken de böyleydi yani beni sonradan aldiklari durumda dahi arkaya oturup geliyolarlardi. Şimdi de oyle. Ama bazen beraber ciktiysak teklif ederim.

Benimle ön koltuk kavgası eden kayınvalidem olsa düşüklüğe düşüklük ile cevap verir ben de ön koltuk kavgası yapardım sanırım :D

Ama kim çift ise o öne oturmalı. Örneğin eşimin kardeşi, sevgilisi ve ben olsak ben arkaya geçerim.

saygısızlık yapmış gibi hissediyorsan gelenekselsin demek ki, daha nasil olsun. teknik olarak araba damat+senin malin. tercih ettigin yere oturabilmelisin geleneklerin boyundugundan siyrilip.

bu durumun saygıyla da alakası yok, saygısızlıkla da. bizde hep kayınvalidem oturdu, zaten zor inip bindiği için rahat etsin derim. kendi annem babam olsa da öne oturmalarını isterim daha rahat edecekleri için. eğer öne oturmandan problem çıkartacak bir insansa zaten gözünün üstünde kaşın var diyerek yine problem çıkartır.

Ben de öyle oluyordum. ama bu senin vicdanınla insanlığınla alakalı, saygısızlıkla ya da gelenekçi olmanla alakalı değil. Bence burda makul olan teklif etmek, belki 1-2 ısrar, kişi arkaya geçiyorsa aynı kafadasınız ve saygısızlık olarak görme bunu. Ama illa içine sinecekse arada ben bugün arkada gideceğim anne, siz önde anne oğul oturun diyebilirsin.

Araba kimin?

Erkek arkadaşınsa önde oturulabilir ancak oğlanın babasının ve oğlan kullanıyorsa kesinlikle arkada oturulmalı. Bana, önde çok rahat değilim sen geç gibi bir şey denmedikçe önde oturmam.

Gene aynı şekilde, eğer araba babanınsa ver kardeşlerle beraber gidiliyorsa, kardeşlerden biri oturabilir ama bana derlerse ki sen geç, üstelemem otururum.

Ben böyle yapıyorum, doğrusu bu gibi geliyor bana.

Kimin malıysa araba ona göre.

vay arkadaş bizde de tam tersi oluyor, arka için kavga çıkıyor. arka hem daha az stressli hem de rahat geliyor. kafalar pırıl pırıl.

ama sanırım çiftler öne otursun anlayışı yüksek, eğer bu bir statü olayıysa eğer bence kayınvalide öne oturmalı. çiftlerin hem uzunda uzun seneleri var, hem de anneye saygı çok kıymetli.

Anne.

Gelin tarafıyım.

40E - 25K evlenen biliyorum, çatır çatır olur yani.

Bence yaşla ilgili bir sıkıntı yok.

Evlendiği kişiyle şuanda görüşmüyorasa bence gereksiz bir konu.

Ee? Soruya cevabın ne yani? @üğpoıuy

Kadınım.
Oldu.
Ama erkeklerin malesef hepsi bu durumu kaldıramıyor. “Ooo bununla olduysam daha iyisini de bulurum, bu kız benden iyisini bulamıyor demek ki en iyisi tepesine bineyim” vb. düşüncelerle ilişkinin içine edebiliyorlar 2 kere tecrübe edildi.

Oldu. Kadınım.

Benim de oldu, kadınım. Başta sohbeti bile çekici gelmemişti ama sonra noldu ben de anlamadım.

Erkeğim. Oldu. Öyle yüzüne bakılmayacak biri değildi tabii.
Çok beğenmiyordum sadece illk gördüğümde. ama tanııdıkça sevmiştim. İnsanlığını huyunu karakterini vs.

fiziksel olarak beğenmediysem zaten devamı gelmez. hoşlanma noktasına gelemiyorum.

Olmadı kadınım.

Olmadi. İlk görüş değil ama ilk datete aşka çok inanıyorum.

olmadı erkeğim.

Erkegim. Oldu.

oldu. kadınım.

fiziksel olarak iyi fakat cekilmeyen birisindense vasat ve vasatalti olup kendisi iyi olan insan her zamam daha iyidir.
ne demisler mutluluk 3 kriterde yatar
1 gozu disarida olmayacak
2 yalan konusmayacak
3 seni sevecek
gerisi senin yeteneklerine kalmis. goz gordukce gonul alisiyor zaten.

irkegim. tipsizim.

nöö...fizik onemli yaa. kadinlarin ise 30'u gectikten sonra fizige pek baktiklarin dusunmuyorum.

megalomaniac doğru söylemiş. çekici olmayan erkek güzel, "yeterli" bir kadınla birlikte olduktan sonra o kadını aşağılamaya başlıyor.

oldu.

Olmadı. Kadınım.

hayır, tipini beğenmediğim biriyle flörtleşemem bile. o yüzden çok kısıtlı ilişkilerim oldu. yaş 30 hala öyle gidiyorum.

Yazmıyorum artık. Eski yazdıklarımın çoğunu sildim sözlükten de. Fikirleri değişiyor insanın. Evet, yazmayınca, fotoğraflamayınca, bir şekilde kayıt altına almayınca unutuyorum yaşananları ve duyguları ama bu bile beni bir şeyleri kaydetmeye teşvik edemiyor.

anı olarak kalması kısmını sevmiyorum. bir ara bir defterim vardı, yazıyordum. sonra dönüp okuyayım dediğimde okuyamadığımı fark ettim, yazmayı bıraktım. kaçıyorum anılardan.

ama sadece yazıp geçmek için farklı yerlere yazıyorum bazen. kendi kendime takıldığım tek kişilik whatsapp grubum ve kimseye mention atmadığım takipçisiz anonim twitter hesabım var.

ufak bir defterim var. ortalama 2 ayda bir durum tespiti tadında hayatımla ilgili bir rapor yazıyorum 3-4 yıldır. yeni bulunduğum her şehirde orada ne yaptığımı falan yazıyorum kısaca bir de tarih düşerek.

@bohr atom modeli’ninki gibi bir kaptanın seyir defterinin olması güzel olabilir. Kısa kısa bilgi notları. Çocukluktan itibaren yapmış olmak isterdim.

Geçen hafta yaşadığım herhangi bir gün.

Hedeflerime ulaştığım gün. Geçen aya tekabül ediyor.

23 eylül 2018 öğleninden itibaren 24 saat
Veya 4 nisan 2019 saat 19:00'dan itibaren 24 saat

Ufak bir değişiklik yapabileceksem bu ikisinden biri.
Edit: düşündüm de, değişiklik yapamayacaksam da bunlardan biri.

5 ağustos 2015 - işe başlayacağım gün,
22 Mayıs 2012 - üniversiteden koptuğum gün.

Bu ikisinden birisini isterdim.

düşündüm düşündüm bulamadım, demek ki beni inanılmaz mutlu eden bir 24 saat yaşamadım herhalde...

Ağustos 2014, tam tarihi hatırlayamıyorum. Amasya merkezde hoslandigim çocuğa ırmak kenarında kur yaptığım bir akşam vardı. Karşıda kral mezarlıkları, sonra bütün arkadaş grubuyla bir restauranta gidip sabaha kadar geyik yapmıştık. %100 keyifli ve özgür hissettiğim nadir gunlerdendi.

Ya düşündüm, hep birine bağlı günler aklıma geliyor, bu da tatsız. Kendi kendimle alakalı süper bir günüm olmadı mı diye darlandım durdum.

Neyse üniversiteden mezun olduğum gün olabilir. Fizik 2 dersini 13. kez alıp 9 yıllık üniversite hayatıma nokta koyduğum gün güzeldi epey. Gerçi o finale girip o stresi tekrar yaşamak istemem ama sınavdan çıkıp "çözdüm lan hepsini, hehey" hissi iyiydi.

Ben bunu istemezdim de kötü bi şey olacağını anladığım an bi 24 saat atlamak güzel olabilirdi.

günün çoğunda mutsuzdum ve ağlıyordum. ancak akşam eminem konserindeydim ve bu harikaydı.

o sebeple 12 temmuz 2018 diyorum.

10/11/2009 gece ve 11/11 sabah

Bilkent Universitesi Rol Yapma Oyunlari Conventionundan topluca trenle donuyoruz. Ekibin geri kalani trenin baska yerlerinde cesitli dramalar, gec ergenlikler ve hayvanliklarla mesgul.

Ekibin yasca daha buyuk iki uyesi olarak milletin ergenliklerini kafamiz kaldirmadigi icin bos bir vagonda basbasa sohbetteyiz. Konu konuyu aciyor, siyaset, felsefe, edebiyat da var sacma sapan bos goygoy da. Gecmisimizi ve gelecek planlarimizi, ailelerimizi, master tezlerimizi ve yillar icerisindeki kisisel donusumumuzu anlatiyoruz.

Laf arasinda aslinda fiilen bitmis ama son konusmayi yapamadigi bir iliskisi oldugunu anlatiyor. Alttan alta, o iliskiyi bitir oyle baslariz mesajini veriyorum.

Cok iyi hissediyorum, fazla iyi. Bostancida inmek yerine biraz daha vakit gecirmeye Haydarpasada iniyorum. Annem okuz gibi kahvalti hazirladigi halde kadikoyde boktan bir yerde onla kahvalti yapiyorum ve donuste annemden bir araba laf yiyorum. Umrumda degil.

Iyi hissediyorum.

17/08/2007

3 kasım 2020

Eşin online alışverişleri kendi kredi kartından yapsın. Ekstre kesildiğinde sen ödersin.

Acil durumlar için de eve nakit bırakırsın.

Şubattan beri @ elorelia dediği şekilde gidiyoruz.

Ek kart çıkart eşine veya kendi kredi kartını çıkartsın sen ödersin
Bakkala terziye nakit ödenen yerlere vermek için de mutfakta yeriniz olsun oraya haftasonu para çeker koyarsın 200-300 ne kadar gerekiyorsa.

Eşinin hesabına bütçenize göre nakit harcamalar için para gönder ay başında. Nakit harcaması zorunlu olmayan her yerde de kredi kartı kullansın, sen öde.

Kredi kartınızla nakit kartınızı eşleştirin, internet bankacılığı ile yapılabiliyor. Kartlardan biri sizde, biri eşinizde kalsın. Hesapları eşleştirdiğiniz için kredi kartından istediği vakit nakit de çekebilir, alışveriş de yapabilir. Siz de işinizi nakit kart üzerinden halledersiniz.

Aylık belirli bir miktar belirleyin, onu her ay başında direkt ona yolla. Atıyorum 10 bin alıyorsan 3 bini ona ayır gibi. Böylece nereye harcadın, yetti yetmedi vs gibi polemiklerden uzak olursunuz. Harcarsa harcar biriktirirse biriktirir. Ek kart olayı ekstre de sana geleceği için ayrı bi gerginlik maalesef.

Gündelik nakit harcamalar için evde bir kutuda nakit olsun.

Banka hesabı da hem ortak, hem de birinin imzası olmadan diğeri çekebilir para şeklinde bir tanımlama yapılabiliyor, ama ortak hesaba bankamatik kartı veriyorlar mı bilmiyorum

doğum izninde maaş alamıyorken eş kişisi bana kredi kartını verdi normal harcamalarıma devam ettim, nakit ihtiyacı için de bankamatik kartı bendeydi oradan çekiyordum. bu ekstra güven gerektiren bir durum belki bilemiyorum ama bu durum karşılıklı gerekirse ben de aynı şekilde kendi kartlarımı veriyorum.

2018 yılında eşimle araba almaya karar verdik ve ortak gelirimizi hesaplayıp bunun üzerinden ödeyebileceğimizi düşündüğümüz miktarda bir kredi çektik. Kredi ödemeleri bende (hala) ve tutar özellikle ilk sene benim maaşımın %95'ine denk geliyordu. sonraki maaş zammı ile de %90 oldu :) Eşim ilk sene hiç oralı olmadı ve ben gerçekten cep harçlığı bir miktar ile geçinmeye çalıştım. En son temizlikçi için verdiği paraları temizliği kendim yapıp almaya başladım. 1.5 yıldır hiçbir harcamam yok neredeyse. Kuaföre gitmek, birşeyler almak vs imkansız zaten. Arada doğumgünü hediyeleri alıyorum yakınlarıma en büyük lüksüm o. Onun dışında cep telefonu faturam ve düzenli ilaç masrafımla beraber bitiyor zaten. Hem sosyal hem psikolojik hayatım inanılmaz derecede bozuldu. Bu kadar yok sayılmanın üzüntüsünü kaldıramadım tabi sağlığımda bozuldu. Lafın özü onu yok saymamanız hatta bu kadar incelikli düşünerek yapmanız beni çok duygulandırdı. Bu inceliği karşılıklı kaybetmemeniz dileklerimle...Mutluluklar dilerim :)

hayatımdan çıkaracağım birisi ise engelleyip geçiyorum, yakın arkadaşlarımla siyasi tartışmalara girmiyorum, yabancılarla da hiç bir konuda tartışmaya girmiyorum.

Artık herkese he he diyorum.

Ergenligimi ve universite yillarimi forumlarda ve sozlukte(sosyal medya yoktu o zaman) milletle sabah aksam tartisarak gecirdim. bokuyla kavga eden adam dedikleri bendim yani. Sanirim o zaman tum enerjimi tukettim, simdi zerre tartismiyorum. Zaten sosyal medyayi gundem takip etmek disinda kullanmiyorum. He deyip gecenlerdenim ben de, milleti engellemek de gayet mukemmel bir secim..

2010 sonrasi Turkiyede onune gelen internet kullanmaya basladi. Normalde suratina bakmayacagim bir insanla niye tartismaya gireyim zaten.

üff eskiden çok fena yapardım bunu artık yapmıyorum. işin garibi daha yüce falan da olmadım ha herkesi direkt gerizekalı yazıktır olarak görüyorum kafası basan akıllı bir tip olduğuna emin olana kadar.

wpde arkadaşlarımla tartışmayı seviyorum. farklı alanlarda gelişmeye açık insanlar oldukları için genelde ufuk açıcı oluyor.

yabancılarla tartışmaktan kaçınırım ama bu anlattığınız durumda ben olsam kendimi kaybeder, freni patlamış gibi tartışırdım büyük ihtimalle. okurken bile sinirlendim.

Adam o kadar sıkıcıydı ki, son sözleri canımı sıkmasina rağmen sohbet uzamasin diye ses çıkarmadım. Sozelci dallamanin teki, sahaflarda çalışıyormuş. C.kun bile kurtlanmistir, diyebilirdim. Dememeyi tercih ettim.

adam aptalsa benim de boş vaktim yoksa hiç yanıt vermiyorum. boş vaktim varsa dalga geçiyorum. hadi yavvv öyle miymiş??? falan gibi. bunlarla uğraşarak vaktimi çöpe atmak saçma geliyor. dünyayı ben mi kurtaracağım...

bazı arkadaşlarım siyaseten, bazıları dinen sürekli tartışıyor ve onlardaki bu azmi hayretle karşılıyorum. eskiden böyleydim ama 5-6 yıldır herkesi kucaklıyorum. aptalsa bile bir nedeni vardır diyorum. nasıl ki bir köpek birini öldürmek için ısırıyorsa bile mantığını sorgulamıyoruz çünkü onun doğası o, bu aptalların doğası da bu...

Hiç katılmıyorum kavgalara. Bir cevap yazmıştım buradaki duyurudan birinin altına. Eğitim ve iş durumuyla ilgiliydi. Biri özelden mesaj atmış "hiç inanmıyorum böyle bir işte çalıştığına" diye. İnan-inanma, bana ne? "maldır kendisi" dedim geçtim. Ne cevap vereceğim elin işsiz adamına? (Çalışmamak / çalışamamak değil buradaki işsizlik)

genelde sosyal medyada okumuyorum bile. gelen mesajlarda da tanımadığım biriyse anlamsız bir kavga için cevap vermiyorum.

Kargo - bu bir ayrılık şarkısığğğ
Kargo - yanımda sen olmayınca
Özlem tekin - bana bişey olmaz
Özlem tekin - sen anla

www.youtube.com

Rashit - Dinozor
www.youtube.com

Zardanadam - Sarışınlar B*ktur
www.youtube.com

Malt - Deprem
www.youtube.com

Kaçak - Koymaz
www.youtube.com

edit : galiba pek istediğin türde değil ama değişik bir bakış açısı da iyidir :)

cake - i will survive

derdim.

Canfeza - Dem

Gençliğimde bunu dinlerdim
www.youtube.com

Arabesk ağır parçalar. Bazen de klasikler. Moonlight sonata gibi.

pulp - razzmatazz
www.youtube.com

pulp - she's a lady
www.youtube.com

lush & jarvis cocker - ciao!
www.youtube.com

bunu kim gönül işlerine aldiysa, cümleden anlam çıkarma konusunda baya yeteneksiz biri

Sevgili olduğumuz süre içerisinde benden başka biriyle evlenmiyosa evlenebilir gayet normal.

allah mutlu etsin derim.

iki sene önce evlilik arefesinde bitmiş olan ilişkimizde karşı taraf için artık tamamen nötr'üm. belki evlilik haberinini duyunca garip hissederim. eski duygular aklıma gelebilir ama uzun sürmez bu.

senle ilişkisine göre değişir. seni "ben evliliğe karşıyım, evliliğe hazır değilim" diye yarıyolda bıraktıysa ama başkasıyla koşa koşa evleniyorsa tabiki kötü hissetmen normal.
yine eski sevgilin zengin ya da ünlü biriyse aynı şekilde sevmesen bile kötü hissedebilirsin çünkü kaçırılmış bir fırsattır.

Ne görüşü olcak hocam allah aşkına.

eski sevgiliyle ilgili hala bir gorusum olsaydi eskimezdi kendisi. niye gorusum olsun ki hicbir gorusum yok, evleniyorsa mutlu olsun der gecerim.

ne kadar eski ? ne kadar ciktiniz, neler yasandi vb.

alisirsiniz, gecer

bana ne. sevinmem de yani.

Muhtemelen haberim olmazdı. Eski sevgililerden bağımsız olarak evlenen insanlara acıyorum elimde olmadan.

Evet, bana daha çekici geliyor.

evet az takipçi güzel. üst limit ise 400-500. çok yüksek sayıda takipçi tanıdık-akrabadan ziyade ego için yapılmış gibi duruyor. sosyal medya ile hayat bulan böyle insanları ciddiye almıyorum.

bir de sürekli fotoğraf paylaşan insanlara uyuz oluyorum.

ama yaratıcı şeyler paylaşan insanları seviyorum.

Paylaştığı şeyler ve kimleri takip ettiği daha önemli. Az/çok takipçiye bakmıyorum. Eskortları takip ediyorsa hiç başlamam mesela.

O da hastanede çalıştığına göre o da yetişkin diline alışmıştır. daha 95lisin, ruhen max ne kadar yaşlanmış olabilirsin ki. aga bee, dewamke, keşke bundanım olsa, bu dorumu, mezuna kalmak falan de, kapatırsın hemen açığı.

Maalesef efendilik samana dondu. Elinden ne gelirse gelsin ise yaramiyor.

instagramdan yurumek falan gerekiyormus. ben hayatta yapamam. bana ters geliyor cok utanc verici ama daha gencsin. nasip, nasipten otesi yok. cevremde 30 ustunde o kadar guzel kalbi temiz kadinlar var ki bekar, emin ol yalniz degiliz. yasitlarimizda da var.

buralarin okundugunu bildigimden fazla yazmayacagim. yalnizlik hayatin bir parcasi sadece.

Yaşım 30 ne yap et kadınlara yürü ben yalnız kaldım sen kalma. Yaşın geç değil ama benden daha fazla yıl var önünde. Abaza gibi yürüme ama yürü sosyal medya vs bir yerden başla.

Sana bırakılsa hikayenin nasıl gelişmesini isterdin? Aç word'ü yaz. Gideni geri getirmez ama terapi yerine geçer.

Hicbir tavsiye ise yaramıyor, bekliyorsun ve geçiyor. Çıkabildiğin kadar dışarı çık...

her güne sabah 6 da başlarsan geçer, söz.

kuran oku.