kız arkadaşım yalan soyluyor. fena halde yalanlar soyluyor. söylediği yalanlar küçük yalanlar da degil. telefonundan mesajlar siliyor. silmedim diyor. biraz baskı yapınca sildiğini kabul ediyor. kızarım diye sildiğini söylüyor. yemin ettiriyorum bi daha yalan söylemiyceksin diye ondan 3 dk sonra bir yalan daha patlatıyor.

aldatma falan olayı degil kesinlikle bundan eminim hiç aklınıza bile gelmesin. bügün pes ettim bunu once güzelce bi ağlattım sonra da tek tek bu güne kadar söylediği yalanları saydırdım. neler var neler. eski sevgililerinden gelen mesajları silmeler. yolda eskilerden biriyle karşılaşmalar bana soylememeler. bunların hepsini beni sevdiği için yaptığını iddia ediyor. bugun beni bırakma diye bağdat caddesinin ortasında ayaklarıma sarıldı hüngür hüngür ağladı bağırarak ve yalvararak.

neyse yalanları sayarken bile hala birsürü şey gizledi. tek tek buldum hepsini neden söyledin diyorum benden ayrılma diye diyor. bu arada asla bağırmıyorum baskı kurmuyorum. sadece dürüst ol dürüst olduğun sürece hiçbişey yapmıycam diyorum. rahatlıyor iyice sonra yine yalan söylemeye başlıyor.

niye yapıyosun diyorum bilmiyorum diyor.

ne yapsam bilmiyorum bi çözüm bulalım burda dertleşelim konuşalım. psikolojik destek mi düşünsek

özet: aldatmayan, çok seven, ama her şeyi saklayan ve yalanlar üzerine yalanlar söyleyen sevgiliye naapmak lazım

Bonjour, Monsieur ve Madamelar sizlere bu soruyu nice şairlerin aşkından öldüğü, uğruna onlarca şiir, deneme, makale, şarkı yazılan, binlerce film çekilen nam-ı diğer "City Of Angeles" veya "Love City" olarak bilinen İstanbul'un buram buram aşk kokan semti Avcılar'dan yazıyorum.

Avcılar medeniyetin beşiği, aşkın başkentidir beyler ve bayanlar. Metrobüste başlayan aşklar, meydandan yürürken apaçilerin laf attığı kızlar, sahilde kayalıklarda yiyişen liseliler tam bir aşk şehri. Neyse lafı uzatmayayım.

Geçtiğimiz haftalarda minibüsle metrobüse doğru ilerlemekteydim. Minibüste göz gözü görmüyor, yerimi yaşlı bir teyzeye vermiştim. Ayaktaydım, o sıra bir afet-i devran minibüse bindi. Bana bakarak "Şurdan Bir Küçükçekmece uzatır mısınız?" dedi ve eli elime değdi. Göz göze gelmiştik. 2 lira verdi. Geri kalan 50 kuruşu, minibüsçü Nusret Dayı bana verdiğinde kalbim yerimden çıkacaktı. Zira ikinci kez ellerine dokunacaktım. Verdim, teşekkür etti ve gülüştük. Nusret Dayı parayı uzatanın ben olduğunu anlayınca "ooo Hayrullah gel lan ayakta kalma keranacı ehehe" diyerek beni "fites" diye tabir ettiğimiz minibüsteki paraların üzerinde bulunduğu motor kısmına oturttu...

O ana kadar Gary Oldman karizmasına sahip olan şahsım birden Timuçin Esen'e döndü. Hatun kişisi bana bakarak hunharca gülüyor, minibüsteki diğer kalabalık da ara ara göz atıp gülüyordu. Bazen vitesi ben değiştiriyordum aksiyon olsun diye. Fark etmeden köhne, ıssız ve tam bir suç kasabası olan Küçükçekmece'ye varmıştık. Ben metrobüste inecektim lakin öyle bir dalmışım ki Küçükçekmece'deydik. Tam hatun ile tekrar göz göze geldik. Nusret Dayı ben inerken elini omzuma atarak "Dur Oğul !" dedi. O an adeta karşımda kahvede okey masalarının aranan dördüncüsü Tozkoparanlı Nusret Dayı değil de bir Dede Korkut, ne bileyim bir Romen Diyojen hatta Faruk Nafiz Çamlıbel var sandım.

Bana ".mı olanın imanı olmaz. boşver, gel benim mesai bitene kadar içelim biranede." dedi. İçki deyince akan sular durur bende, kabul ettim. Bu kızla ara ara minibüste ve metrobüste karşılaşıyor ve birbirimize bakıp, utangaç utangaç gülüyoruz. Sizce Aşk mı bu? Tesadüf mü? Birbirini sever mi? Ben kıza yaklaşsam, ikinci gün sevişir miyiz? Bu gibi sorularıma yanıtlar istiyorum.

Rumuz: Romantik Serseri

arkadaş ben artık bunun adını koyamıyorum.

çinli ile durumlar malum, ben anlatmaktan bıktım artık. bu sabah kalktığımızda açıkçası eşyalarını toplamasını bekliyordum ama baktım hiç oralı değil. üstelik hiçbir şey olmamış gibi davranıyor, şaşırdım. şaşkınlığımı görünce gülümseyerek özür falan beklediğini söyledi, "yok artık ya" dedim.

kendimi zorla da olsa kontrol ederek onunla konuşmaya karar verdim. "bak" dedim, "yürümüyor, yürümeyecek. saygı kalmadı aramız.." daha cümlemi bitirmemişken beni dinlemeyip makyaja daldığını farkettim ve basıp üniversite'ye gittim.

bütün gün aklımda olan biten döndü durdu. en son duygu patlaması olsa gerek hiç alakası yokken matematik dersinin ortasında çıktım, dekanlığa gidip bölümümü falan değiştirmek için dilekçe yazdım. yetmedi gidip iki tane cinli vodkalı kokteyllerden alıp eve geldim, müzeyyen senar eşliğinde içmeye başladım. normal insan hareketleri değil yani.

rahatlamaya, dünü unutmaya falan çalışıyordum. bi yandan da kendime "üniversite'de yurtla falan konuşur herhalde. birazdan gelecek, eşyalarını toplayıp gidecek. medeni insanlar gibi ayrıl" diye telkin veriyordum. velhasıl kızımız teşrif etti ama o da ne? toplanmak şöyle dursun oturdu karşıma, açtı abi skype'yi, başladı herifin biriyle yüksek sesle çince konuşmaya. gülüşmeler bilmem neler. sanki hiçbir şey olmamış. hala karşımda oturuyor, dizi falan izliyor, skype'dan birileri ile yazışıyor, gülümsüyor falan.

zaten iradesi zayıf, ne yöne çeksen oraya giden, kimseyi kıramayan, kimseye hayır diyemeyen biriyim. o "gidecek yerim yok" derse zaten "git" diyemem. ne yapacağım ben? bunun adı nedir ya? bu çinliler duygusuz, ruhsuz da utanma nedir onu da mı bilmiyorlar? artık dayanamıyorum buna. o kadar rahat ki neredeyse bi ara "herhalde ben suçluyum" diye düşünür oldum. sinirlerimle oynuyor, tahammül edemiyorum. şunları yazarken kendimi sıkmaktan titriyorum. daha kahvaltı etmedim ve şu rahatlığını görünce alkolün falan da etkisi gitti.

n'olur birileri en acil şekilde akl-ı selim bir tavsiyede bulunsun, yoksa bu işin sonu çok ama çok kötüye gidiyor.

sakin yazdığıma bakmayın, felaket sinirliyim. elim ayağım titriyor şuanda.

öncelikle hikayenin başını kaçıranlar şuradan olayların başlangıcını okuyabilir ki fikir vereceklere yardımcı olacağını tahmin ediyorum; www.eksiduyuru.com

ek$i'ye durumumu anlattıktan sonra rutin hayatımızda pek bişey değişmedi açıkçası. "ayrılalım" demesinden bir sonraki sabah hiçbir şey olmamış gibi sırnaşmaya başladı, pek yüz vermedim. suçluluk psikolojisi midir nedir, bilmiyorum bunun üzerine ultra anlayışlı davranmaya başladı bir-iki gün. o günden bugüne "bitse de gitsek" havasında sürdürdük bu birlikteliğimizi.

iki gün önce birlikteliğimizin üçüncü ayıydı ve buranın iyi yerlerinden birinde rezervasyon yaptırmıştık, oraya gittik. ben bu ilişkiyi tam olarak nasıl bitirmem gerektiğini, ne demem gerektiğini düşünürken elimi tuttu ve "seni anlıyorum, bundan sonra sana daha fazla destek olup ev işlerinde de yardımcı olacağım." dedi. ben bişeyler söylemeye çalıştımsa da açıkçası kelimeler ağzımdan bi türlü çıkmadı. "pekiiii, cumadan beri ne değişti? sözünü tuttu mu?" derseniz, hayır, hiçbir şey değişmedi.

bu sabah kahvaltıdan sonra benim bilgisayarımdan facebook benzeri sosyal paylaşım sitelerinden birine girmiş, ben de o ara onun bilgisayarının kurulumu ile uğraşıyordum. tesadüf bu ya, telefonu çaldı ve içeri gitti. ben de bir dil paketi indirmek için kendi bilgisayarıma geçtim. normalde hiç adetim değildir, üç aydır ne telefonuna ne mesajlarına ne de bişeyine bakmışımdır. ancak o an ne olduysa şeytan dürtükledi ve gelen kutusuna tıkladım. tıkladım ki ne göreyim? herifin birine "sen de kafa güzel yapan şeylerden var mı? arkadaşlarla partyler yapıyoruz da" yazmalar, öbürüne "senin kız arkadaşın vardı, ne oldu? aldatmayı düşünürsen ben buradayım"lar, falan filan. kan beynime sıçradı, nevrim döndü tabi.

sinirli biriyimdir ama çok sakin davranırım lakin etten kemikteniz sonuçta, mesajları görünce bi an elimin kolumun şimdikinden çok daha şiddetli şekilde tir tir titrediğini hatırlıyorum. bu arada belirteyim mesajların bazıları benimle birlikteyken, bazıları ise benden önce atılmış. tabi ne kadar önemli? karakter elzem olan sonuçta. ilişkide olan birini yoldan çıkarmaya çalışanda ne kadar bulunur?

neyse, uzatmıyayım. odaya dönünce olanca gücümle kendimi sıkıp sakinliğimi korumaya çalışarak "hiç beni aldattın mı?" dedim, şaşırdı ya da şaşırmış gibi yaptı. "anlamadım" dedi. "gel, anlatayım" dedim ve mesajları gösterdim. "tarihlere baksana yaa" demez mi pişkin pişkin? hani sanki herşey çok normal gibi. ben de bunun üzerine ilişkimiz içerisinde attıklarından birini gösterdim.

bişey değiştirmeyecek olsa bile insan bi özür falan bekliyor di mi? ya da bi utanma? bunların hiçbirisi de yoksa ses çıkarma bari. neredeee? ablam bi de üzerine "attım ama hiç yapmadım ki" demez mi? "ya" dedim, "şaka mı yapıyorsun? makara falan mı?". hani bunlara verilecek tepki bu mudur? ben belki utanır diyordum ama hala konuşuyor. hatta yetmedi üzerine "özel hayatıma saygı göstermemişsin" diye azara kalkar gibi oldu, dayanamadım, allah yarattı demeden geçirdim bi tane suratının orta yerine. çok sağlam geçirdim ama, üç tur burgu dönüp duvara yapıştı. buradaki bayanlardan da özür dilerim ve gerçekten üzgünüm, hayatımda ilk kez bi bayana el kaldırmış oldum.

başladı ağlayıp zırlamaya. utanmadan ya da acıdan falan değil ha, yüzü şişerse güzel görünmeyebilirmiş. "yahu" dedim, "sana diyecek bişey bulamıyorum ama galiba ben bunu hakettim". bu arada sinirlenince ve verdiği tepkiyi de görünce içime atmaktan olsa gerek kapının camını da aşağı indirmişim, elim falan kanamış, onu temizledim. bu o sırada birilerini aradı.

ben salona girince telefonuyla uğraşmaya devam ederek "ben gidiyorum" dedi, ayıptır söylemesi "siktir, durduğun kabahat" dedim bende. neyse abi, tekrar banyoya döndüm elimi falan sardım, baktım beni çağırıyor. "ne var?" dedim, yüzsüz yüzsüz "gidecek yerim yokta sen iki-üç gün gider misin? ben bi yer bulana kadar" dedi. cevap bile vermedim.

şimdi kültürümüz gereği kadını ortada bırakmak olmaz, ben birazdan çıkıp gideceğim. nereye gideceğim ben de bilmiyorum çünkü bu şehire geleli bir ay oldu ve tanıdığım kimse yok. açıkçası cebimde para da yok ama olsun, gideceğim. bu yüzsüz insan müsveddesi ile aynı havayı soluyamam daha fazla. bu arada soracaklara söyliyeyim, kızın beni kapı dışarı etme şansı yok, ev sahibi çok kafa adamdır. beni sever ve beni muhattap alır sadece, kontrat vs. benim üzerime.

velhasıl kelam sizce doğru mu yaptım? herşey bi yana içim burkuldu be usta, valla. hani hakedecek bişey yapmadım. daha öncede başıma böyle bişey geldi ve çok zor atlattım. o günden beri insanlara güven problemim vardı ve yeni yeni atmaya başlamıştım. ne olacak şimdi? bu olanlar bundan sonraki hayatımı ve ilişkilerimi etkiler mi? etkilerse nasıl etkiler? bir daha kimseye güvenemeyecek miyim? şuan içim buruk, üzgün müyüm? onu bile bilmiyorum. sadece haketmediğimi düşünüyorum ve verdiği tepkileri düşününce sinirleniyorum.

ps: bütün hayatımı burada ifşa ediyormuş gibi hissettim kendimi. öyle düşünüp beni ayıplabilecek arkadaşlara söylüyorum, cidden etrafımda konuşabileceğim kimse yok. ülke bile yabancı ak. temeli budur olayın.

ps2: ya biliyorum, çok daha hayati meseleler var ama bi süre üstte kalabilir mi? birilerinin fikirlerine belki de dertleşmeye herşeyden çok ihtiyacım var.

özel hayatımdaki problemlerimin tavan yaptığı dönemde tam birileri ile konuşma ihtiyacı duyarken gece yarısı burada herkesin bu tip şeyler sorduğunu hatırladım.

yabancı bir ülkede üniversite okuyorum. bu ülkenin bodrum'u olarak tabir edilebilecek yazlık şehirlerinden birinde okuyordum ancak yazın bir kızla tanıştım. o da yabancı; çinli. o da o sırada tatil için oraya gelmiş. bir süre takılmaya başladık ancak kız esasen 700 km uzakta okuyor ve oturuyormuş. tatil bitipte kız dönünce irtibatı kesmedik, her hafta sonu o geldi ya da ben gittim ve 1-2 ay sürdürdük bu ilişkiyi. derken bi gün hangi filmden özendiysem "ulan madem mutlusun, peşinden koş" dedim kendi kendime ve onun okuduğu şehirde okumaya karar verdim. 1 eylül itibarı ile kendi üniversitemden belgelerimi aldım, atladım buraya geldim.

yaşadığım şehir küçük bir şehirken burası bu ülkenin ankara'sı olarak tabir edilebilecek bir yer. ilk 10 gün azap gibiydi. kimseyi tanımıyorum, etmiyorum. hem yürüyerek 10 dakikada şehri gezebilirken bi uçtan diğer uca gelmek için 5 vasıta değiştirmenin gerek olduğu bi yere düşmüşüm. afalladım tabi. arkadaş yok, bişi yok. kız dışında tanıdık yok. sonuçta erkek adam her muhabbeti yapamaz ki kız arkadaşıyla da. başka şeyler de gerekli. her neyse, konuya dönelim.

geldim, bir ev tuttum ve birlikte yaşamaya başladık. ancak bir türlü anlaşamıyoruz. bi kere felaket bencil. sürekli hep bana modunda. ayrıca tembel. hani bulaşıklar 10 gün dursa "nolacak yav bize ne zararı var?" der. aldığını yerine koymaz. savruk, dağınık vs. bu çinliler çin'in tek çocuk politikası yüzünden tek çocuk olup şımartılmaya alışıldıklarından hep böyleymiş, onu da burada gördüm. bunun bi arkadaşı var, yurtta kalıyor. odasına gittik, gitmez olaydım. duvarlar yağ içinde, yatağın üzerinde elma-armut çöpleri vs.. neyse, konuyu dağıtmıyayım.

şuraya geldiğimden beri yemek, çamaşır, bulaşık, temizlik bende. yav mutlu olacaz, ses çıkarmiyim diyorum ama ses çıkarmayınca da bi şekilde surat yaptığım oluyordu istem dışı. sonuçta etten kemikten insanız. hani görüp anlasın diyorum, yok. en son "yemeği ben yaparım" dedi ve 1-2 gündür yemek yapıyor. öyle "vaaay çin yemeği haa" demeyin. yağda pişmiş lahana, coca cola ile pişirilmiş tavuk, martinili omlet gibi şeyler...

son 1 haftadır olaylar had safhaya ulaştı. ben geldiğimden beri elime ne geçtiyse ortak harcadık ki helali hoş olsun ama öğrenciyiz, malum. gelen para belli. bu hafta gelen paradan isteği üzerine internet aldık, alışveriş yaptık şudur budur derken demez mi "hani salsa kursu?". hayatım dedim ekonomik durum bu hafta izin vermiyor falan filan. bu seferde "sisley'den cüzdan o zaman?" dedi. ben direk fatal error verdim haliyle. "yav bu haftayı atlatalım" diye alttan alayım derken "ben geçen gün param varken cüzdan almadım, eve yemek aldım sen bana cüzdan almıyorsun" demez mi. ulan zaten 1 kere alışveriş yaptın, o da odur. bu söylenir mi? bunların hesabı tutulur mu? ben buraya senin için gelmişim, son kuruşuna kadar senle yemişim. bende şalter attı, elime ne geldiyse vurdum duvarlara.

olaylar böyle başladı. 1-2 böyle küçük kavgalar ve anlık barışmalarla geçirdikten sonra bu sabah parası yokmuş, para istedi. insanlık hali, bende de yoktu. 1 lira falan vardı. çıkardım, verdim. dedim yok valla başka. aldı, gitti. sonra gün içinde interneti bağlayan firmanın teknik servis elemanı geldi hattı açmaya. tabi bununda ücreti varmış, ben adamı evde bırakıp yana döne para aramaya çıktım. adam hattı benim pc'ye göre ayarlamış. neyse, parayı buldum adama ödedim. gittim en ucuzundan bi sigara aldım. kalan 3 kuruşlada üniversiteye gittim, bunu alıp eve getirdim. abi gelir gelmez demesin mi "kendine almışsın, bana ayarlatmamışsın interneti" hoppalaaa.

ulan zaten isteyen sendin, adam böyle çekmiş kabloyu. al sen kullan diyorum, yok diyor sonra gelip "internetini kullanabilir miyim?" falan. yav yapma böyle, benim senin mi var falan diye alttan almaya çalıştımsa da sinirlerimi felaket zorladı. tutup demez mi "ooo kendine sigara almışsın, bana sabah para vermiyorsun" diye. canım öyle değil diye anlatmaya çalışıyorum iplemiyor. gelip durduk yere tokat atıp gitmeler, "ben kadınım tamam mı" diyip hakaret edip gitmeler falan. normal insan hareketleri değil yani. sonra durduk yere laf sokmalar. "üff buradan sıkıldım, yeni bi yer bulacam gidecem" vs. falan böyle "yapma etme" diyorum, yok. zaten ben sinirlenince daha çok sinirlendirmek için elinden geleni yapar. eline bi elma almış, geldi oturdu yatağa. kulağımın dibinde başladı bilerek şapırdatmaya. 1-2-3 derken bu kesmeyince tuttum masadaki bardağı vurdum duvara. bu arada bardağı küllük olarak kullandığımız için içi sigara doluydu, salon mahvoldu yani. iki saat yerleri sildim, evi havalandırdım falan. velhasıl şimdi de "ayrılalım" dedi. yeterince ilgi göstermiyormuşum, salsa kursu için para ayıramamışım 2 haftadır falan filan. salsa kursu deyip geçme, elzemmiş. 2 sene sonra mezun olduğunda mezuniyet töreninde yapacakmış.... ulan yemek-çamaşır-bulaşık-okul-okul kayıt işleri-ikamet şudur budur derken uyumaya vakit bulamıyorum ki kalanı yine sana harcıyorum. "peki" diyebildim buruk şekilde. "bunları ona anlatmaya çalıştın mı?" demeyin, anlatmaya çalıştığımda "zaten sen hep cevap vermeye çalışıyorsun" falan diyor. içimde küçük bir acı ve buruk oldum, sonuçta o kadar şey paylaşmaya çalıştım, kendimce emek verdim. hiç bişey olmasa aynı yastığı paylaştık ama ben bunları düşünürken karı kıçını döndü horlamaya başladı.

sözün özü: ben mükemmel değilim kuşkusuz ve kız çok güzel. güzelliğinin de farkında, yeri gelince de kullanır. zeki yani.

bütün ilişki boyunca onu değiştirmeye çalışmadım, olduğu gibi kabul ettim yani. kolay sinirlenmem ama sinirli biriyimdir. duygusuz görünürüm. ilk anda tepki vermem herşeye. böyle yalaşap ilişkileri sevmem. dinlemeyi severim. ciddi biriyimdir. o ise çok çocuksu hatta hala çocuk belki bilemiyorum. ilgi budalası. ukala. bi de sertliği sever. yapı olarakta böyle sertliği sever yani. hakaret, sert hareketler ne bileyim yatakta hep "benden nefret et." falan der. onu suçlamıyorum, böyle görmüş belki. bunları yazıyorum ki akıl-fikir verebilecek arkadaşlar gözlerinde şöyle bir canlandırsınlar.

velhasıl uzun oldu, vakit ayırıp okuma zahmetine katlananlara soruyorum:

"sizce ne yapmalıyım?"

-bu ilişkiyi kurtarmaya çalışıp daha çok mu çaba sarfedeyim? ona ayak uydurarak yani.
-bitmesine izin mi vereyim? zaten yalnız olduğum bu şehirde daha da mı yalnız kalayım?
-bişeyler bişeyler

teşekkürler.

ps: uzun süredir memleketten uzak olduğum için yazım yanlışı, imla falan mazur görün. türkçe klavyeyi bile zor bulmuşum. :)

edit: ahahaha, dedikodu yapar gibi yazmışım yav. tövbe.
edit2: moderatör arkadaş, rica etsem sabaha kadar üstte kalabilir mi? zaten bu koca şehirde tek başıma kalmışken bir-iki tavsiyeyi çok görme.

ilk cumlem moderator arkadasim için ;
lutfen silmeyiniz sorumu izin verin 1 gun kalsin ,ihtiyacım var çok merak ediyorum gelecek cevaplari,
cevremde kimseye paylaşamayacağım şeyler,tesekkurler

ya arkadaslar anlayamıyorum yaş 26 oldu şu yaşıma kadar daha hiç kimse benden hoşlanmadı,
walla çirkin tipsiz şişman bodur şapşal gerzek ...vs değildim ve şuanda da değilim.
tamam yakışıklı cool karizmatik olmasam da başarılı ve zeki sayılırım,
fakat biraz utangaç,çok beceriksiz ve şanssızım bu kız olaylarında.
ilk ilkokul birinci sınıfta aşık oldum
ta o zamandan beri kızlara ilgi duyuyorum.
başka da hiç bir ilgilendiğim alışkanlığım yok,bilgisayar ,PS oyun oynamam TV izlemem,vakit kaybi ve zevk de almıyorum.
kahvehane okey sigara kotu arkadaş alkol gece hayatı vb alışkanlıklarım yok.
bu yaşıma kadar surekli bir aşkı,sevip sevileceğim bir sevgili arama bulma ve
okuyup aileme vatana millete dunyaya faydalı bir birey olma çabası amacı içerisindeyim.
çocukken çok utangaçtım ,hoşlandığım kıza bir kelime bile edemedim 5 yıl beraber aynı okulda okuduk
hergece ruyamda gordugum ,100 metre oteden gorunce kalbimin kütküt attığı kıza
gerçek hayatta cesaret edip tek kelime konuşamadan kız uçtu gitti başka diyarlara,
mahallede vardi yine ayni şekilde bir çitf cumle edemedim,fakir varoş muhafazakar insanlarin oturdugu bir yerdi oturdugumuz semt,
o zamanlar şimdi ki gibi değildi tabi 15 yıloncesi anlattığım nasıl desem kız erkek ilişkileri bu kadar rahat değildi.

lisede yatılı okulda okudum azıcık da olsa açılabildim kızlara karşı fakat çok az kız vardı lisede,sınıfta yoktu mesela.
universitede daha rahattım en azından konusabiliyordum
yine çok az kız vardı fakultede ve evet sınıfta yine yoktu bir tanecik bilem kız,
ve yetim oldugum için ,o zamanda çok parasız pulsuzdum sefil giyiniyordum,
cafede kantinde oturup çay içip piyasa yapacak kadar bile yoktu, kendime hiç bakmıyordum,
çok zevksiz giyiniyordum, jöle parfum almak çok lükstü.
bir kot bir kadife pantolon 3 kazakla kışı ,5 tshirt ilede yazı geciriyormuşum ,
fotolara bakınca şimdi hakveriyorum niye hiç bir kız unideyken benimle ilgilenmemiş.
neyse şuan da çok iyi bir işim var şükür askerlik de tamam.

çok dertliyim bu konuda henuz daha hiç bir karşı cins ile opusmedim elele tutusmadım bile,bırakın aynı yatağı paylaşmayı.
burada ve tiraf.com da sevgililer gunu hakkında ve korunma gebelik ilişki ...vs hakkındaki
yazıları okuyunca çok garip duygular içerisine giriyorum.
ben başka gezegende mi yaşıyorum diye soruyorum kendi kendime.

hiç kimseyle çıkamadım bu nasıl mumkun oluyor ,olmuyor birturlu,kafam basmıyor etrafım,internet sevgi poturcukleri dolu.
ne kadar guzel bir şey olsa gerek bir kız tarafından aşkım diye hitap edilmek,ne biliyim sarılmak bir kıza tatmadığım duygular,
bu kızlar nasıl hoşlanıyorlar kime neden aşık oluyorlar?bana niye aşık olmuyorlar veya en azından ilgi duymuyorlar.
...geçenlerde bir dergide okuduğuma göre...Turkiyede 5 milyona yakın...bekâr kadın yaşamaktaymış.
Neredeler peki?kaç senedir,ben yalnızım.
Söylemek istemiyorum,ama artık bıktım usandım.
tek başıma aylak aylak geziyorum...televizyondaki saçma sapan programları izliyorum.
Böyle hayat mı olur!
kutup ayısını bile kıskanıyorum onun bile bahtsız bedevisi var benim kimsem olmadı ve
ciddi ciddi endişe duymaya başladım ben bu işten.
yani tek başıma bu dunyadan gocup gideceğim gibime geliyor.
3 yılı geçkindir facebooka uyeyim çok istikrarlıyım değiştiremedim relationship statusumu birturlu
arkadaslarımın bir ilişkisi yok tan nişanlılığa oradan evliliğe geçtiği haberlerini
takip etmek sevindirici olduğu gibi aynı zamanda çok moral bozucu.
fırlamanın ipsiz sapsız tipsiz serseri adamlar var çevremde hepsinin var bir seveni.

nerelerde yaşıyorlar bu ucuncu sayfaya konu olan kızlar,
itiraf.com da okudugum eşini aldatan kadınlar.
(yanlış anlaşılmasın boyle bir şey istemem zaten sadece çok garibime gidiyor aklım almıyor)
evlendikten sonra mı aldatıyorlar kimden hoşlansam,
kibarca yaklaşsam,muhabbet açmaya başlasam, posta koyuyor dolaylı dolaysız bana benim sevgilim var vs... diyor
tamam ama sevgilisi olmayan bile posta koyuyor,hayır çok tipsiz de değilim,
kafayı çiziyorum zaten yolda gorunce çirkin erkek guzel kız ikilisini.
kız kaçıran gibiyim kime yaklaşsam sonu husran,
kendime guvenimi kaybettim hiçbir kıza yanaşamıyorum,korkuyorum yine terslenmekten.
internette TV de haberlerde okudugumuz 17 yaşındaki kız 35 yaşındaki evli adama kaçtı,
çevremdeki arkadaslarimin anlattiği yok şu aynı anda 3 kızı idare ediyorum ,,
evli ama gözü hala dışarıda olan kocalar bekarım diyerek kız peşinde koşan adamlar,
yok internetten tanıştım geldi ben de 1 hafta kaldı dondu evine vs..gibi binlerce hikayeler gerçek mi,
gerçekse benim niye başıma hiç gelmedi.
esra erol programına katılmayı dusunmeye basladim.

durumumun ne kadar vahim oldugunu anlatmak için yazıyorum bunları ve daha fazla anlatmayayım ,anlatsam roman olur zaten.
nedir benim bu turk erkeklerinden ve turk kızlarından çektiğim ,internetten sevgili bulanlar şehir efsanesi mi?
msn den konustuggum ta sibiryadaki rusyadaki taylanddaki kızın bile benim sevgilim var turkiyede demesi
ve bana rastlaması ayrı bir bahtsızlık.
sizden istediğim yanlışlarım neler ve ne yapmam lazım nerelere takılmam lazım yani internetten olmuyor tam 3 senedir uğraşıyorum,
o kadar guzel sozler soyluyorum ama kimse ilgilenmiyor.
saolsun abaza yurdum insanı yuzunden bana sıra gelmiyor.salsa ya gittim yok oyle denildigi gibi erkek sıkıntısı 1 kıza 3 erkek düşüyordu,
hadi partnerleri alın dedi hoca herkes atik tabi ben boşta kaldım iyice moralim bozuldu caktirmadan WC ye gider gibi yapıp kaçtım o ortamdan.
ingilizce kursuna gittim 5 kişilik erkek kursiyer ve erkek hoca vardı benim seviyem için açılan kurda.
bana kızlarla tanışmama vesile olacak bir olay kurs ortam vb tavsiye edin.
ve de mumkunse turk erkeğinin ve turk kızının en az olduğu bir ulke adı soylermisiniz temelli oraya tasınmayı dusunuyorum olmadı.

PS: şuanki ruh halimi psikolojimi yazıya tam dokemememiş olabilirim,ama bilin ki iyi niyetle yazılmış şeyler,
vereceğiniz olumlu olumsuz butun cevaplar bana yol gosterecektir okuyan cevap yazan herkese şimdiden çok teşekkurler.