Diş macunu sorun olmuyor. Sırt çantamda çok taşıdım. 2.sini bilmiyorum.

her ulkenin kendisine gore bi alkol limit siniri var - ayni zamanda AB vatandaslari ve AB vatandasi olmayan icin sinirlamalar da var - onu bilip ona gore alabiliyorsunuz duty freeden.

Alkolü bilmiyorum ama 100ml parfümü kabine almayıp çöpe attırdıklarına şahit oldum..

youtu.be

youtu.be

www.youtube.com

The Faim - Summer Is A Curse
www.youtube.com

imagine Dragons - Natural
www.youtube.com

Jay Rock - ES Tales
www.youtube.com

"the grave of our youth is up ahead
and life has become a burden"

opeth - faith in others - www.youtube.com

opeth - goblin - www.youtube.com

avishai cohen - smash - www.youtube.com

www.youtube.com

rummelsnuff - brüder: www.youtube.com

rummelsnuff - poi soldat poi: www.youtube.com

little big - faradenza: www.youtube.com

rammstein - eisenmann: www.youtube.com

puhdys ft. till lindemann - wut will nicht sterben: www.youtube.com

rammstein - jeder lacht: www.youtube.com

stvore - bıt dalşe: www.youtube.com

***

son bir aydır bunlar dışında bir şey dinlemedim sanırım, o yüzden hepsini yazdım ehe.

Calexico - Guero Canelo
m.youtube.com

Calexico- Flores y Tamales
m.youtube.com

Calexico - Cumbia de donde
m.youtube.com

Calexico - Algiers
m.youtube.com

www.youtube.com

www.youtube.com

Sylvaine - Abeyance. Yeni çıktı, sıcak sıcak.
(git:www.youtube.com )

son çıktığım kampta moral seviyemde geçici bir çöküş yaşadım. kampın son 2 günü ruh halimde kaldıraç etkisi yaratması için palyatif bir önlem olarak cosmo sheldrake'in the much much how how and i albümüyle hampshire & foat'un the honeybear albümünü dinledim aralıklarla. sanırım bu önlem arzusunun ev yaşamıma da sirayet etmesi sonucu evde de bunu açıyorum sürekli:
www.youtube.com

Huzur+1
Çok ihtiyacım var.

azmimin

omrum ama yaslanma hizim da 10 kat yavas olmali. cunku yapacak cok sey var ama zaman ve enerji yok.

neşem

zeka. dünyaya kayda değer yararım dokunabilirdi.

para

zamanımın.
hem ömür, hem de yapılacak işler için gereken zaman olarak.
yani bir şekilde bir şeyler için daha fazla zamanım olsa iyi olurdu.

İş dışında geçen bütün zamanımın ve haliyle tatilimin.

İç huzurumun
Ve mümkünse çevremdekilerin iç huzurunun.

sağlık.

Hayatın yüzeyde keşfedilemeyecek, daha derinlerde saklı esas gerçeklerini idrak eden algılarımın ve yorumlayıştaki zenginliğimin.

Iq. Olmazsa bankadaki param.

Sansimin, gerci 0'in yanina 0 koysan yine 0 ama artmasini isterdim en azindan :)

Reel bir sey ise maddi degeri yuksek olan( para, daire gibi seyler)

huzur +1

Henüz bir evladım yok, fakat 10 tane olsun isterdim.

Yapacak çok işimiz var, her biri bir ucundan tutsun.

Bilgi dağarcığı.

Disiplin

İyi kötü bugünlere gelebildim de 10 kat daha disiplinli olsaydım diğer birçok şey çözülürdğ, para da kazanırdım daha çok, o da daha fazla tatil daha fazla huzur getirirdi.

Bir sürü borç morç var, ama gel gör ki kaplumbağa hızıyla ilerliyorum. Oysa iyi disiplinli olsaydım belki son aylardaki borçlarım ve maddi/manevi sıkıntılarım olmayacaktı.

50den sonra yaslanmayacagim sozu verilirse omrum 10 kat daha uzasin isterim. Olmek istemiyorum ben arkadas, 60-70 sene cok az. Daha dk once olumu dusundum hatta.

Yok 500 sene yasayacak ama yaslanip ayakta zor durur halde 400 sene gecireceksem gerek yok, o zaman param 10 kat artsin.

Eskiden olsa farkli cevaplar verirdim de artik pragmatigim:)

ben her seyimden memnunum. hicbir seyim fazla olsun istemiyorum. doga anaya bendekiler icin sukranlarimi sunuyorum. tek amacim dunya'yi daha guzel bir yer haline getirmek icin bir seyler yapmak, bir seyler katmaktir dunya'ya. tabii bu da zamanla olacak.

saçlarım.

Torpil. şaka şaka olur mu öyle şey Referans tabii ki.

Kendime ayırdığım zaman.

Şimdi kendime yılda 20 gün ayırabiliyorsam bu 200 gün olsun isterdim.

@g7mor +1 :(
Saçlarım maalesef

sağlığım.

sirf yesillik degil, faydasi da dokunsun dersen 45 gunde mahsul vermeye baslayan fasulyeler var.

@tabudeviren: Bu fide değil de, bildiğimiz, kuru fasulye tohumu olarak, değil mi? Ekip büyüdükten sonra mahsül verecek yani?

Bizim türlü çeşit bitkilerimiz var, ama ben en çok limon ağacını ve, gülleri beğeniyorum.

edit: Ayrıca annem kaktüs meraklısıdır. Biraz araştırın. Güzel çiçek açan kaktüsler var.

Aşağıdakilerden var mesela

örn: 1.bp.blogspot.com

örn2: orig09.deviantart.net

aynen, çekirdekden fideye ve mahsule 45 gün. geçen sene denedik oldu hatta.

Fesleğen,biberiye,nane,soğan,sarımsak,maydonoz falan güzel olur, hem yersiniz de taze taze..

Lavanta ekebilirsin. Dayanıklıdır da.

Amerikan blueberry ekebilirsin yine, şimdi vermese seneye verir meyvesini.

Çok yıllık bitki ekersen ve kışa düzgün budarsan kışı atlatır her türlü yaşar. Ama aşırı sıcaklarda iyi sulamak gerek hatta gölge yapmak gerek.

Nane, reyhan ve fesleğen ekebilirsiniz. Hatta limon da. Ben çekirdekten limon ektim yeserdi biraz daha büyüyünce daha büyük saksiya alacağim. Gerçi bizde bahce yok ben evde saksiya ektim.

@Amaranta ursula: Benim de kuruttum limon çekirdekleri var. Ama limon ve portakal, en başta turunç olarak meyve veriyor, sonr biz aşılama yaparsak limon ya da portakal olarak meyve veriyormuş. Siz aşılama yaptınız mı?

Öyle bir şey mi varmış? Ben yeni duyuyorum valla iyi ki söyledin yoksa ben aylarca limon çikmasini beklerdim:/
Şimdi netten baktım da dediğin gibiymiş. Bizimkinin boyu el kadar oldu sanirim eylül aşılaması icin erken olur. Mart nisan gibi yaparız. Nasil yapildigini da bilmiyorum ama nette videolar var Allah 'tan.

daha bugün dinledim. güzel şarkıdır vesselam.

Pes.
"open your heart i'm coming home" bundan da mı etkilenmemiş?
Sen ilişkini gozden geçir bence.

hey you bir aşk şarkısı değil.

ben de çok çok severim. 18-25 yaş arası sevgilim a şarkısını beğenmezse kötü hissettiğim dönemler oldu ama artık severse sevinirim, sevmezse de ok.

Derhal ayrıl

Olm ben sevgilime şarkı atıyordum "beni lütfen kendi şarkılarımla baş başa bırak" diyordu. Ha sonra noldu, zaman geçtikçe arabada dinledikçe ben işte gönderdikçe vs. oldu sana bir kedi. Ne göndersem şukusunu eksik etmiyor şimdi.

Aynı şarkıları sevmek, aynı filmlerden hoşlanmak ideal aşkın mutlak göstergesi değildir. Zaten bir insanla birebir aynı kişi olmak da bence çekilir şey değil. Bu şarkıyı beğenseydi bile yarın bir gün mutlaka başka bir konuda, hatta belki çok daha hayati bir konuda görüş ve beğeni farklılığı ortaya çıkacaktır. Gerçek aşk, hayatımın aşkı, ruh ikizim diyeceğiniz insan sizin birebir kopyanız değildir. Böyle bir beklenti gerçekçi de değildir. Benzerlikler bir bağ kurmada yardımcı olur bu bakımdan işlevi vardır ama farklılıklar da insana yeni şeyler öğretir, kendini geliştirmesini sağlar.

20li yaslarin 2. yarisini astiysaniz sen de bu durumu aş, ilk yarisindaysaniz paylasimlar konusunda zevk ve görüş ayrılığına dusup ustesinden gelme zorluğu cekmeniz olasi.

Kendim için konuşacağım. Müzik, hayatımın olmazsa olmaz tek unsuru. Kült müzisyenler hayatımın olmazsa olmaz üyeleri. Pink Floyd ise resmen bir dogma. Beğenmediğini beyan eden kim olduysa iletişimi kestim. Azıcık müzik kulağı olan herkesin severek dinleyeceği bir müzik neden beğenilmez onu da anlamış değilim.

Eğer sizin için de durum böyleyse ya kendisiyle müzik konusunda herhangi bir iletişimde bulunmayacaksınız ya da ardından bakacaksınız. Ortak zevk çok önemli. Eğer yoksa şansı zorlamamak lazımdır.

Selam, maalesef sevgilinizin ruhunu şeytan ele geçirmiş. O, ruhu olan, duyguları olan bir insan değil. Kendinizi kurtarın, yoksa ona dönüşeceksiniz. Duygularınız yitip giderken etrafı boş nazarlarla süzen, yalnızca fiziksel ihtiyaçlarını gideren insan formunda bir canlı halini alacaksınız.

O artık kurtarılamaz. Şeytanın hizmetkarı olmuş. Sizi de şeytanın kölesi yapmak için çabalayacak.

Önce, "Aslında abartılacak kadar iyi şarkılar değil bunlar" diyerek içinizdeki hisleri köreltmeye başlayacaksınız. Sonra, dinlerken keyif almamaya başlayacaksınız. Sonraki ve son adım ise, içi boş, ruhsuz şarkılar dinlemek. Ve artık siz de ruhu çekilmiş, içi boşaltılmış olarak o ruhsuz ve içi boş şarkılara döneceksiniz.

Sevgiliniz, sizin etrafınızı duvarla örmek için taş taşıyor. Öldürebilirseniz öldürün, mümkün değilse uzaklaşıp kendinizi kurtarın. Açılacak bir kalbi kalmamış sevgilinizin.

sevdiğim kişi elektronik müzik dinliyor-du ki nefret ederim. bana attığı şarkılara 10 saniye katlanabiliyor-dum. müzikten konuşmazsınız olur biter, konuşacak sürüyle konu bulabilirsiniz pekala.

Bir seri olarak pbs yapımı The Vietnam Var.

Civilisation; a personal view by Kenneth Clark

The true cost

ufak bi haftasonu tatili, yada guzel bi restorantta yemek

Üçünüz birlikte yemeğe çıksanız ve beraber çekildiğiniz bir fotoğrafı çıkartıp çerçevelettirip yemekte onlara hediye etseniz olmaz mı?

Televizyonunuz akıllı televizyonsa ve böyle bir özellikten haberleri yoksa,
Onların evliliklerinden bugüne, birlikte çekilmiş fotoğraflarınızı tarih sırasıyla dijital ortama aktarıp bir flash belleğe yükle, sonuna 'büyüttünüz beslediniz, iş güç sahibi yaptınız' minvalinde bir konuşma videonu koy. Flash belleği kutula kurdelala ve hediye et. Sonra tak televizyona, slayt show yap, birlikte seyredin.
Selpakları hazır bulundur.

Saat. Butceyi biraz daha zorlarsan 2 sine de guzel birer saat alabilirsin. Hatta bu butceyle de olabilir.

Babaya cüzdan, anneye altın kolye. Bütçeyi birazcık alabilir.

Ben babama gömlek, anneme de güzel bir yüzük almistim.

Bir de annem, babam ve kardesimi yemege cikarmistim.

Taki fikri guzel bence de.

Gunluk yasantilarinda sik yaptiklari ne varsa ona yonelik devamli kullanacaklari bir sey alabilirsin, basit olur belki hediye ama devamli kullanirken gelene gecene kizim ilk maas hediyesi bunu da aldi diye anlatirlar.

Aldigin seye ekstra bir canli bitki de alinabilir eger bakiyorlarsa. Yillarca hatirlanir. Cuzdan falan eskir ama onu cocuklarina bile gosterirler. Bitki bir sekilde guzel bir hatira araci bence.

Kendine ne aliyorsun asil ?!

direkt parayı ellerine saymak, giderken de bir tane tatlı almak daha olumlu olabilir.

İzledikçe o 6 kisiyi o kadar benimsiyorsunuz ki sanki sizin arkadaşlarınızmış gibi geliyor. Bence birkaç bolüm daha şans verin sarmazsa bırakın.

Yerine big bang theory olabilir.

İlk iki bölüm ile karar vermeyin. En azından ilk sezonu yarılamak gerek.

Ilk birkac bolum cok da sarmamisti ama ozellikle 2. sezon ve sonrasi bagimlisi oldum. Herhalde on tur izlemisimdir en az, yatmadan once actigim uc bes diziden biri.

Friends'den son 10 yilin espri anlayisina sahip biri pek zevk alinamayabilir. Friends'in esprileri demeyeyim de, esprilerdeki vurgulari 1990 ve 2000'lerin komiklik anlayisina uygun. Her yerde "Millenial'lara, Z kusagina Friends izlettik; esprileri begenmediler, cok 'offensive' buldular" haberleri cok cikiyor.
www.independent.co.uk

Oysa, Friends o zamanin ruhunda cok komikti. Belki su zamanin ruhunda komik olmayabilir. Ben eski kafali olarak hala guluyorum. Bu biraz "Devekusu Kabare'nin, Kemal Sunal'in nesi guzel ki, espriler bayat" demek gibi bir sey. Ben hala Devekusu Kabare'ye de cok gulerim ama simdiki cocuk Kemal Sunal filminden anlamayabilir. Friends'deki tadi baska dizide bulamadim. Acik ara en cok kahkaha attigim dizidir.

Bir arkadasim da "ufff, bu kiyafetler ne bicim boyle. Kiyafetlerin sacmaligindan diziye konsantre olamiyorum" diye izleyememisti.

Yine de 23-25 yas arasi mezun ogrencilerim de seviyor Friends'i, biraz daha sans verin.

Yerine, How I Met Your Mother oneriyorlar, ki ben ikinci sezondan sonra izlemeyi biraktim ve cogu espri Friends'den arakti.
www.youtube.com

Amaranta'ya katiliyorum, The Big Bang Theory de guzel.

ben de iki sezon izlememe rağmen friends'i sevemedim. onun yerine coupling izle daha iyi.

friends'i izleyin. izlemeye devam edin.

birçok insan da ilk bölümlerde sizin gibi düşünüyor. ama dizi komple bittikten sonra insanın içinde bıraktığı boşluk doldurulamıyor...

ilk sezonu kotu sonra biraz toparliyor

Daha yakın zamanlı olduğu için how i met your mother'ı daha çok benimseyebilirsiniz şahsen benim adıma öyle olmuştu.

friends izlemedim, o tarz sitcomlardan ilgimi sadece big bang theory çekti o da nerd temasından dolayı. 8 sezon falan izledim onu.

onun dışında 20 dakikalık komedi dizisi olarak scrubs var en sevdiğim. sitcom değil ve karakterleri falan aşırı samimi bir dizi.

aynı şekilde yenilerden brooklyn 99 da çok güzel bir komedi dizisi bu ayarda olan.

ben 2. sezonun başlarında bırakmıştım friends'i, sarmamıştı bi türlü. bi kaç ay sonra tekrar bi kaç yerde muhabbetini duyunca kaldığım yerden devam ettim ve sonuna kadar büyük bir keyifle izledim, en sevdiğim dizilerden biri oldu. eğer 30 bölüm sıkılmaya 200 muhteşem eğlenceli bölüm için katlanabilicek biriysen benim gibi ara vererek falan da olsa izle o 30-40 bölümü (aslında olay o 30-40 bölümün kötü olması değil de bizim ortama ve karakterlere ısınma süremiz yaklaşık o kadar gibi bi şey). 1 bölüm bile sıkılmaya tahammülüm yok daha az eğlenceli dizi bölümleri izleyim ama yeter ki 1 bölüm bile sıkılmayım diyosan devam etme. 1.5 sezon bunun nesi övülüyomuş ya dediğim dizinin çoğu bölümünü 3'er 5'er izlemişimdir şu an ben.

bir de o zamanın ruhunda güzeldi denmiş kesinlikle yanlış, friends'in komedisi zamansız bi komedi. o linklerdeki muhabbet ayrı. şimdilerde senaryolardaki her kelime birini gücendirip gücendirmediğine göre ince elenip sık dokunarak yazılıyor. esas komediye zarar veren unsur bu, doğallığı giderek azaltıyor bu aşırı hassaslık. 2000 hatta 2010 öncesi friends dahil hemen her dizide filmde bu mevzular o kadar büyük önem atfetmiyor. linkte de dizide gücendirici espriler olduğundan ve bu sebeple özellikle milleniallarin fazlaca negatif yorum yaptığından bahsediyor. charlie chaplin veya kemal sunal gibi bir döneme özgü bi mizah yok yani 3500 yılında izleyen bir insanın bile gülebileceği bir dizi. bu arada bahsedilen espriler öyle ciddi ciddi rahatsız edicek şeyler değil ama son yıllarda özellikle abd'de aşırı steril bi ortam oluşuyor bu sebeple normal şeyler bile offensive geliyor bu steril ortamdan etkilenen insanlara. mesela bir karakterin babasının cross-dresser olması ve genç bir erkek çocuğuna bunun ağır gelmesi gibi bi durum var, o baba kesinlikle küçük düşürülmüyor hatta cool bi baba olarak veriliyor ve karakterimiz bu konuda geri kafalı davranmış gibi gösteriliyor ama karakterimizin ara sıra babasıyla ilgili anlattığı esprili çocukluk travmaları gibi şeyler var. offensive dedikleri şeyler bu tarz şeyler yani.

ilk bölümü 94 yılında çekiliyor. günümüzün dizileri ve esprilerine göre biraz eski kalıyor haliyle. ilk bir kaç bölüm sonrasında ekip, espriler ve dizi çok daha sıcak bir hal alıyor ve o grup içinde olmak insanın hoşuna gidiyor.

ben HIMYM'ı da severdim ama friends'e kıyasla daha bir genç, daha bir ergen dizisi gibi geliyor bana.

çok komik gelmeyen ama ara sıra izlediğim ve beğendiğim bir dizi daha var, seinfield. neden bilmiyorum ama çok seviyorum bu diziyi de.

Friends'e şans verirsen hastası olma ihtimalin var. Bana da ilk bölümler itici geliyordu, alıştıktan sonra bırakamadım.

Alternatif olarak Two and a half men de iyidir baya.

Friend's konusunda aychovsky'ye katılıyorum. Ben yine o dönem dizilerinden Seinfeld'i de çok severdim.

Friends bana komik geldiği için sevdiğim bir dizi olmamıştı. Birincisi 90'lar samimi ve içten; telefon internet vesaire yok, arkadaşlıklar daha samimi, insanlar yüzyüze bakarak yaşıyor. 6 karakterin hepsi farklı karakterler ve hepsinin de arkadaş olarak hayatımda olmasını isterdim. Ayrıca gerçekten çok güldüğüm ve kendimden bir şeyler bulduğum bölümler de olmuştur. Ama her bölümde gülmesem de keyif almışımdır.

Ama bu diziyi yarısından sonra arkadaşlık ilişkisini farklı boyutlara taşıyarak biraz bozdular bana göre. Bunun normal olduğunu düşünenler de var ama bana itici geliyordu bu çabalar.

Kısacası benim için keyifli bir diziydi. İlk bölümde "bune lan" tepkisi vermiştim çünkü dönemin soğuk espirileriyle başlıyorlar. Sonradan keyifli hale geliyor.

gelmiş geçmiş en overrated dizi, bu yüzden popüler ve tam da bu yüzden sevmemiş olman çok normal. amerikalıların corn flakes yerken izlemek için yaptıkları bir diziden efsane yaratmayı başarmış herkesin emeğine sağlık!

Hicbir numarasi yok da bir sure izleyince ister istemez o kadarterleri benimsiyor izleyici, bag kuruyor.
Ben acik birkac bolum baktim, hey gidi 90li yillar diye dusunup duygulandim. Ingilizcemi gelistireyim diye birkac bolum izlemistim, takip edilecek bir dizi degil bence.
Bir de 10yilllik dizi oldugu icin karakterlerin git gide yaslanisini gorunce daha bi bag kuruyordur insan.
En nihayetinde sitcom bu, sitcom les olur. Eski yeni farketmez pek.

mizahı artık eski geliyordur, normal. seinfeld de öyle, zamanında izlesen kesin severdin. daha güncel bir mizah için office izlemeni öneririm.

"sonradan açılıyor" diyenlere güvenip iki sezon katlanabildim. çok sıkıcı ve abartılmış bir dizi. komik değil maalesef.

"friends'e gülmeyenler neye gülüyoor, recep ivedik'e miii" diyorlar bir de of. milyon tane öneri yuvarlayasım geliyor.

+ coupling
arrested development
curb your enthusiasm
it's always sunny in philadelphia
modern family
seinfeld (önersem mi bilemedim, sevmeyebilirsiniz, fifti fifti)

cevapları okuyamadım ama 10 sezon süren bir diziyi 2 bölüm izleyip "beklentimin altında kaldı" demek ağır olmuş biraz. daha fazla şans vermelisiniz diye düşünüyorum. friends iyidir.

lisedeyken deli yürek izlerdim, büyük fanıydım. hep bir kuşcum olsun istedim olmadı. iyiki de olmamış, boş boş muhabbetler amk. para kazanmaya yönetici olmaya bak kanka. duygusal geçişlere çok takılma, spor filan yap. hadi selametle.

@omembo, zor girdiğim modu yiktin, eyledin viran. Zaten hep senin kafandayim ben :) az huzurlandim, gitti.

Yıllar önce çok ihtiyaç duyduğum, olsa dediğim bi insan modeli bu. Ama olmayınca olmuyor. Bazıları kendi kendine yol göstermek zorunda.

Onembonun dediği maddiyatçı yol yol değil ölümlü dünyada. Onun dedigi yasam hayvandan bile kötü. Senin dedigine gelirsek Okuyarak da bunu yaparsın internet çagındayiz illa kuscu bukmaya gerek yok

Dertleşmeye gittiğim arkadaşlarım var ama dizilerin balıkçı, kuşçu karakterleri gibi uzaklara bakıp felsefik kaflar ederse ya da Sıcak Saatler Cehennem Cevdet misali “Martılar Sedat. Martılar ne kadar özgürler. Oysa aşk... Aşk özgür mü dersin?” gibi şairane şairane şeyler söyleyen biri olursa beni gülme tutar zaten. Kadın olmakla ilgisi de olabilir. Bizim aşırı gerçekçi, baskın karakterli bir komşu teyzemiz vardı. O ara ara bizimle konuşurdu. “Kızım, her erkek bir babandır. Evlenince bir iki sene içinde baban ne yapıyorsa aynısını o da yapacak” gibi tavsiyeler verirdi. O tavsiyesinden sonra zaten “Anam anam” deyip birkaç sene kimseyle beraber olmamıştım, kime baksam donla televizyon izlerken “Yemek olmadı mı” diyen bir ses hayal ettim. Yarardan çok zarar bir teyzeydi.

Benim gidebileceğim biri var. Fakat durum "feleğin çemberinden geçmiş, 5 leşi var" tipi değil. Benden büyük olduğu için ve her şeye objektif yaklaşamadığım için bana yol gösteren biri.

Onun dışında aynı şekilde birkaç arkadaşım var, küçükler benden. Ne zaman moralleri bozuk olsa "tepeye gidelim mi?" derler. Gelirler konuşurum konuşurum giderler. Bence olay yaşta.

Yok.

Yok. Insanlara danismayi pek sevmeyen bir yapim var zaten. Oyle birine ihtiyac duymuyorum. Derdim sikintim oldugunda yakin arkadaslarima anlatirim zaten. Filmlerdeki karateci cocugun hocasi gibi gidip dert yandigim akil danistigim biri yok, kendime danisirim.

yok, bi ara para verip aliyordum bu hizmeti (psikiyatrist), o da bana kilit sorular sorup kendi kendime dusunduruyordu.

etrafımda hiç öyle 90'lardan kalma türk dizisi karakteri yok, olsun da istemem. o ne lan öyle? kusura bakma ama baya low şeyler. çok bunalırsam giderim en yakın arkadaşımla konuşurum, onunla da melankoli yapmam. sorunu nasıl çözeceğimiz üzerine konuşuruz. şu hayatta en tiksindiğim şey boş boş dert dinlemek/dert anlatmak.

the shining

In the mouth of madness ile güzel bir başlangıç yapabilirsin.

The others
The shining +1
The Conjuring
The hills have eyes

Psycho klasiktir ilk ondan başla.

Keşke durumum olsaydı da ona teleskop hediye edebilseydim. Çok teşekkür ederim paylastiginiz icin bu kanala aboneyim ama gozumden kaçmısti. Umarım el birliği ile kamuoyu oluşturulur ve destek olunur. Yoksa cidden yazik olur.

Üzüldüm adamın haline. Bir şeyler keşfedebileceği için değil ama kafa yorduğu ve düşündüğü için. Doğru ya da yanlış, düşünen ve hayal kuran insanlar değerlidir benim gözümde.

İş ve sosyal açıdan istanbul' a bağımlı değilsen bunlarsız da pekala yaşayabileceksen durma git yerleş.

İmrendim valla, hiç durma yerleş derim.

bence olmaz. bu tarz şeyler kolay değil. köyde yaşayanlar da şehire gitmeye çalışıyor. gençsin daha şehirde tutunmaya çalış. köye 10 yıl sonra da gidersin. ama şu an şehirde tutunmak için yapabileceklerini 10 yıl sonra yapamazsın. bu tarz şeyleri herkes söylüyor da gerçeğini yapmak kolay değil. mantıklı da değil. köyde hiçbir şey yok. hayat yok. bence şehiri zorla. çünkü gidersin 3 yıl sonra sıkılırsın o saatten sonra şehirde tekrar tutunmaya çalışmak daha da zorlaşır.

köyde yaşamak sadece köyde bir evde yaşamak olarak algılanmamalı bence.

çünkü çeviri yapmak, yazı yazmak senin mesleğin işin bittiğinde bir sosyal hayatın da olmalı.

iş dışındaki yaşamını değerlendirmen gerekiyor, mesela bağ-bahçe ile uğraşmayı seviyor musun, tutacağın evi bahçesi var mı?

insanlarla iletişime geçmen gerekiyor, köylülerle iletişimin iyi midir, uyum sağlayabilir misin?

istanbul'da olup köyde olmayan vazgeçemeyeceğin şeyler var mı, sevgili, manzara, sevdiğin bir restaurant, bar, kafe, insan herhangi bir şey.

tüm bunları değerlendirdikten sonra hala sorun yoksa tabii ki gidilir.

ama black mamba'nın dediği gibi bu iyice romantizm olmaya başladı, sanki köyde yaşamak matah bir şeymiş gibi, önemli olan gerçekten oraya uygun bir yaşam tarzın var mı?

Edirnede ne işin var o zaman? O 300ü bir şekilde 800 yap, muglanin bir köyüne git.

Git abi. Bizim köyde su parası yok, 5 tane buzdolabının çalıştığı eve elektrik faturası 100 lira falan geliyor. Fatura derdi yok. Onun dışında sahiden su içtiğini anlıyorsun, gece kaçta yatarsan yat, kaç tane içmiş olursan ol sabah dinç kalkıyorsun. Ben de seviyorum gidince gelesim gelmiyor ama yaşayabilirim diyorsan git.

Zor yanlarını yazmadım :)

İki - üç ay deneyecek şekilde geçici bir plan yap, önce gidip biraz orayı yaşa.

Sonra zamanı artırırsın, istersen temelli gidersin.

Köy hayatı şehirden daha sosyal olmanı gerektirebilir. Orada bireycilik sökmez. Gittiğin yerde iyi ilişkiler kurarsan tutunman daha kolay olur. Buna karşılık topluluk içinde barınmak için biraz siyaset yapman gerekebilir. Mesafeyi baştan iyi belirlemen gerek. Mutlaka dedikodular da olacaktır. Dışarıdan gelen biri olarak aralarına hızlı giremeyebilirsin, uyum sağlayamayabilirsin.

Bugün, yıllar sonra ailesiyle şehirden köye döndüğünü söyleyen bir müşteri geldi. Oğlu okulunu bitirmiş vs. Dedi ki köyde yaşıyoruz diye oğlana kız vermiyorlar. Yani kızlar köye gelin gitmek istemiyormuş.

İstersen önce senle benzer fikirde birini bul, onla birlikte göçün. Yine önce dönemsel olarak gidin, biraz hayatı deneyimleyin. Sonra daha uzun vade planlar yapın. Hemen temelli karar vermeyin.

ek: Bu müşteri köye döndüğünden beri ev almış, araba almış, borcu harcı kalmamış... maddi manevi çok daha iyi olduğunu da söyledi. Şimdi tek dertleri oğlanı evermekmiş : )

Valla olabilir. Yalnız kışın soba yakması falan onları da düşünün. Yazın köy yeri kolay olsa da, kışın yollar izler çamurdan kardan geçilmeyebilir. Tuvalete gitmek bile zor gelir sobalı odadan/evden çıkıp. Yani tüm olasılıkları zaman dilimlerini düşünün.

köye değil de antalya, eskişehir gibi nispeten ucuz şehirlere yerleşebilirsin. daha mantıklı bence. şehrin imkanlarını sunan ama ucuz olan birçok yer var.

Iyi dusunmekte fayda var cunku ikide bir su kesiliyor, elektrik kesiliyor. Issiz ve merkez bi yere gitmek icin ulasim cok yetersiz ozel araciniz yoksa sorun olabilir. Saglikla ilgili bi durum yasarsaniz daha fena. Merkez bi yer degilse mutfak masrafiniz pahaliya mal olabilir. Bunlarin disinda oldukca rahat ve huzur verici tabii.

Merkeze ya da en azından şehre görece yakın yolun düzgün olduğu bir yer lazım yani köy nüfus olarak büyük değilse. Çünkü her boku dışarıdan alıp gelmen gerekebiliyor.

Araban var mı mesela bu da önemli bir mevzu. Yol masrafı olacak illa ki. Köyde yaşanır. Düzgün bir internetin de olduğu sürece işini yapabileceksin anlaşılan. Ama bunları da dikkate alman lazım.

Konforu arttıracak bir şey söyleyeyim, imkan varsa, evi satın aldıysanız falan iyi bir yalıtım yaptırın + inverterlı güzel bir klima taktirin. Kışın sizin en büyük yardımcınız olabilir.

Ege, Akdeniz taraflarına falan gitmeyi düşünürsen beni de al yanına.

Bazı köylerde bakkal dahi olmuyor. Tuvalet bile dışarıdadır hala çoğu köy evinde.
İstanbul'da belki zihnen çok yoruluyorsunuz ama köyde de bedenen yorulacaksınızdır. Şehirde her şey elinizin altındayken köyde öyle bir fırsatınız olmayacak.
Telefonun çekmediği yerler hala var, işinizi internet üzerinden devam ettireceğinizi düşünerek internet bağlatmak sıkıntılı olabilir.
Ama yedi yirmi dört çeviri yapmayacağınıza göre kendinize başka meşgaleler edinmeniz gerekebilir. Muhakkak siz de düşünmüşsünüzdür ama hayvan bakabilirsiniz ya da bahcenize ufaktan bir şeyler ekebilirsiniz.
Yine de sizin kararınız. Toplu düzeninizi bozup hiç bilmediğiniz bir yerde yeni bir hayata başlayacak olan sizsiniz. Yeni kurduğunuz düzeni de bozup tekrar şehre dönmemiz de icap edebilir.
Umarım sizi mutlu edecek kararı verirsiniz.

bu gibi durumlarda hep şunu sorarım
-olmazsa ne olur?
senin durumunda hiç bir şey olmaz en kötü döner devam edersin, git arkana bakma

Yorgunluktan ölüyorum neredeyse. Ayaklarım o kadar sızlıyor ki...
m.youtube.com

taşınma sürecindeyim bu ara. o yüzden genel olarak gergin, yorgun ve keyifsizim. eylül sonunda muhtemelen gayet iyi hissedeceğim çünkü okul açılmış, düzen oturmuş olacak. böyle deli gibi sabah akşam düşünecek boş vaktim, kendimi yemeye fırsatım kalmayacak. şu an öyle değil... hem fiziksel hem de zihinsel olarak çok yoruluyorum, kendimi ne yeni yere ne de eski yere ait hissedebiliyorum falan. geçici olduğunun, yakın zamanda sonlanacak bir süreç olduğunun farkındayım ama yine de sinirleniyorum.

bu ara o kadar garip hissediyorum ki artık etrafımdaki insanların da beni hiç sevmediğini düşünmeye başladım, basbayağı 9 yaşındaymışım gibi davranıyorum. anneme falan kızıyorum "sen beni artık sevmiyor musun?" diye jsfjsasfks

hiç iyi değil

Normalle iyi arasinda diyebilirim. Birkac eksik var. Onlar da olursa dadindan yenmez.

Yarın sınavım var, gerginim bir miktar.

Kriz korkutuyor.

İçinde, yaşanmamış ama yaşanması mümkün küçük mutluluklar dolu bir balon var ve elimde iğne yok. O misal. Yine de şükür hala yaşanabilen küçük mutluluklar var ne diyelim.

Try canımı çok sıkıyor, onun dışında iyiyim gayet.

Gelecekle ilgili bir sürü soru işaretim var :(

hesap kartı varsa tuhaf değil. o da kart bu da kart sonuçta. ikisinde de kendi paranı harcıyosun.

kredi kartı satmaya çalışmışlar bence

edit: 18 yaşımdan beri kredi kartı kullanıyorum bu arada. 10 yıldır.

ben de bu yaşıma kadar hiç kullanmadım, eksikliğini hissetmedim. 3 sene önce kredi de çektim hiç sorun olmadı (sonradan bir şeyler değişmişse bilmiyorum).

Ben kullanıyorum. Puan kazanmak için iyi oluyor. Mesela 1500 tl’lik puan biriktirmişim şimdi onunla uçak bileti alacağım.

benim var ama sadece ucak bileti veya buyuk harcamalar icin kullaniyorum. taksit de en fazla 3 taksit yaptirmisimdir. en dusuk ozellikli, bedava olan. bonus falan da kasmam hic.

beni kredi kartini cok az kullandigim icin yadirgayanlarin dag kadar kredi karti borcu oldugu icin takildigim bir sey degil. aya eksi baslamak istemedigim icin garipsenmek asiri sacma bence.

Kullanmasını biliyorsan güzel bir şey kredi kartı. Pratik, banka kartına göre daha güvenli, puan+kampanya felan artıları oluyor.

Ama dediğim gibi kullanmasını biliyorsan. O kartın limitinin senin kendi paran olmadığını, kredi olduğunu biliyorsan ve harcadığını her zaman ödeyebilecek durumun varsa çok güzel.

bence tuhaf bir şey. benim de var, 3 tane. kafadan her ay yakıt alırken 40-50 tl puan kazanıyorum, yılda muhakkak 1-2 uçak bileti alıyorum yurtiçi. hiçbir kartım için yıllık aidat ödemiyorum. Hülasa bana yıllık 400+ tl bir faydası oluyor.

Kredi kartım yok. Hiç olmadı. Alma taraftarı değilim.

Eğer düzgün kullanılır ise yararlı ve avantajlı bir şey. Fakat kredi kartı sahibi olmamak tuhaf bir şey değil.

Ben de kullanmıyorum. Çoğu insan taksit imkanı için kullanıyor aslında ama ben birkaç ay bekleyip peşin alma taraftarıyım, borçlu olmak istemiyorum.
Kullanmamak bu kadar abartılacak bir durum değil. Zaten banka kartıyla gönderiyorlar hep, kenarda dursun lazım olur diye açıyorlar insanlar:

Politik bir tavır takınmıyorsanız eğer bu tercihinizde biraz cağ dışı olmak bana göre.
Kredi kartı harcamalarını faizsiz 30 gün oteleyebildigin, dolayısıyla 30 gün çeşitli değerlendirmelerde bulunabileceğin bir zaman yaratıyor. Taksit imkanı da gayet iyi. Puan vs.
Titiz biri iseniz iyi bir kredi kartı kullanıcısı olursunuz.

Bankacılık sisteminin içinde olmanız, krediyle ev arsa vs alırken , ticarete atılırken lehinize olur.

Öncelikle: 'Bankacı'ların çoğu bankacı değil pazarlamacı. Gerçek bankacılar genel merkezlerde çalışıyorlar. İİBF mezunu mesleksiz kimselerse bir bankaya girip pazarlamacı oluyorlar. Bankacıyım diye gezdiklerine bakma, hizmet pazarlıyorlar.

Sonra herkesin kredi çekmesine lüzum da yok.

Hayatını kolaylaştırmıyorsa elbette kredi kartı kullanmak zorunda değilsin. Hesap kartınla alışveriş yapmaktan tek farkı, ödeyeceğine söz verdiğin bir parayı sana ödünç vermeleri. Zaten bankalar düzenli ödeyen müşteriyi de pek sevmezler. En sevdikleri müşteriler asgari tutarı yatıran, sürekli faiz ödemek zorunda kalan gözü aç müşterilerdir.

Hayatımda bir şey almak için hiç nakit kredi çekmedim, üstelik peşin alışveriş her zaman pazarlık şansı da verir. Param yoksa bekler, biriktirir peşin alırken pazarlık etmeye çalışırım. Örneğin hiç ev almadım, fakat 200 bin değerindeki bir eve 10 yılda 300 bin lira ödemek işime gelmiyor. Ev alacak olsam peşin alırdım.

'İhtiyaç kredisi' saçmalığına da hiç girmemek lazım. Bir şeyi peşin alamıyorsam ona ihtiyacım yoktur.

Bana göre kredi ihtiyaç değil, yatırım için kullanılırsa doğrudur. Yani aldığın krediyi ödediğin faizden daha çok çalıştırıp kâr elde edemiyorsan, hak etmediğin bir malı veya hizmeti tüketiyorsundur. Bedelini de fazlasıyla ödersin. Bu durum Türkiye'de çok yaygın. Herkes köle gibi bankalara çalışıyor : )

Bankalarda çalışan pazarlamacıların ekserisi kendi parasını yönetmekten, tasarruf yapmaktan acizdir. Bir yerde ücretli olarak çalışır emekli olurlar. Çalışmalarını hor görmüyorum, fakat neredeyse hiçbirinin ekonomi konularında görüşlerine de pek değer vermiyorum.

Bu söylediklerim hep deneyimlerimden geliyor. Geçenlerde(seçimlerden bir iki ay önce) bir bankacı 'bu ara sizce ev alınır mı?' diye bana sordu. İnşaat ekonomisi batmak üzere bunlar hâlâ ev alsam mı diye düşünüyor. Bu kadar da farkındalıkları düşük. İki basit hesap yapamıyorlar. Oysa eminim karşılarına her gün ne olaylar çıkıyordur.

Kendim uzun zamandır kredi kartı kullanıyorum, çünkü son ödeme tarihi geçmeden ödeyeceğime eminim. Öyle olmasa kullanmazdım.

Hayatımda sadece öğrenciyken kredi kartı kullandım. Onda da bin TL limit vardı. Bu limiti harcadıktan sonra bütün borçlarımı kapattım ve kartıda kapattım. Düzenli bir gelir olmayınca kredi kartı büyük bir sıkıntı çıkarır.

iyi tabii. 12 taksitle aynı paraya alabileceğin ürünü neden nakit ödüyorsun? faiz oranı %19, taksit taksit ödüyorsun hadi net etkisi %15 olsun. bunun cevabını verebiliyor musun?

puanların etkisi de yılda toplam harcamanın %2'si olabilir. Kartına göre değişir. Bunu neden almıyorsun?

kazancının fazlasını harcaman gerektiği durumlarda "bi daha mı gelicez dünyaya" denmesine yarayan bir araç bu. ihtiyacınız olmadıysa henüz ihtiyacınız olacak miktarda bir şey almamışsınız demektir. ben askerden sonra ilk işe girdiğimde banka vermişti almıştım. sonra kendime bilgisayar aldım. bilgisayarı alabilmem için neredeyse 2 ay çalışmam gerekecekti ve bu sürede başka hiçbir şeye para harcayamazdım. bu nedenle çok işe yaradı o zaman. bence kredi kartı gayet iyi bir şey.

online markette geçmiyor

iş yerleri boşuna komisyon vermesin, parası beklemesin diye nakit harcamaya çalışıyorum
ama zahmetli

Kredi kartı kullanmayan kişi bana bilgisayar kullanmak yerine daktilo kullanmakta ısrar eden kişi gibi geliyor. Benim algım tabii bu. İşe girdiğimden beri kredi kartım var. her ayın sonunda borcun tamamını öderim, çok nadir taksitli alışveriş yaparım. Biri iş yerinden olmak üzere 4 kk var. Biri kızlarımla ilgili bir alışveriş sırasında onların yanında olamazsam diye ablamda durur. Bir tanesi de yedek. Aslında çoğu harcamalarımı tek bir karttan yapıyorum. Ben kredi kartını nakit taşıma riskini azalttığı için kullanıyorum. Bir de son dönemde evden çalıştığım için alışverişlerimin neredeyse tamamı online.
Aslında siz de kk kullanıyorsunuz ama babanızın kartını kullanıyorsunuz. Arkadaşınız ve eşi size pazarlama yapıyor orası muhakkak ama bir kk edinin, babanızın kartını kullanmak nedir yahu...

Gıcık olmuyorum.

biri hadi bakalım deyince çabucak bakıyorum.

iyi bakalım deyince daha dikkatli bakıyorum.

ablam arıyor mesela telefonla, "napıyorsun bakalım" diyor, önce bakıyor sonra söylüyorum.

bir süre sonra dememeye başlıyorlar :)

aynen ben de hiç sevmem. her duyduğumda sinir olurum bana söylenmemiş olsa bile. kesinlikle dediğin gibi aşağılayıcı ve umursamaz, sallamaz bir yönü var ve bunu yaparken dürüst değil, samimi değil. bi siktir git dese bu kadar sorun etmem en azından samimi olur.

Kullanırım, gıcık olmuyorum.

Bi "aynen " "hocu " daha gıcık geliyor bana.

Kullanırım, gıcık olmuyorum, hatta çok seviyorum. Hatta kendi planlarımı anlatırken de kullanırım “Ben de bilmiyorum nasıl olacağını, ay hadi bakalım”, “Kodlamaya başladım ama sonuçları almadım, hadi bakalım” diye, bir yandan da elimi de benzer anlamlara gelecek şekilde sallarım.

Bana iyi dilek dilermiş gibi geliyor. “Bir yola başladın, sonu da gelir umarım” gibi ya da “Dediğini anlamadım ama bir yere varır umarım” gibi iyi dilek olarak görüyorum.

Olmuyorum.

O cevaplar biraz ne diyem mahmut mu diyem cevabı. Söyleyecek bir şeyi yok adamın konuşma sırası gelmiş paslıyor işte.

Bazen öyle olmak zorunda oluyor. Ben de kullanıyorum. Böyle ufak tefek her şeye takılırsan kafayı yersin.

tonlama önemli. Sizin yazınızda geçtiğini düşündüğüm tonlama ile örneğin aychovsky'nin tonlamasının aynı olmadığına eminim. O tonlama gıcık eder insanı zaten.

Nefret ediyorum ben de. Tamamen sohbeti kesme amaçlı bu

1

1.

1

1

2.

1.

2 fazla rolex çakması gibi duruyor.

birincinin kayışının modeli kötü, kimse dikkat edip bakmamış bence. ama rengi güzel.

Böyle bezelli saatleri hiç sevmemekle birlikte iki diyorum.

1

1 diyorum.

2 ye karar verirseniz ray 2 blue ya bir bakın derim.

1

Şöyle bir site var yazdiklarinizi kontrol ediyorlar para karşılığı sanirim. İşinize yarayabilir belki :
essaykontrol.com

bana samimi geldi. Kadın goygoy peşinde değil, kısaca ekmeğimizin peşindeyiz bırakın romantikliği demeye getirdi.

Biraz ukala evet. Yine de sempatik buluyorum hala ben bir iki cevabı dışında

bence gayet içten herkese boncuk dağıtayım türünde değil saçma sorulara lafı koyuyor. ben çok sevdim.

Samimi olmamasıyla tanınan ilk akla gelen ünlüleri düşünün. Soru cevaba katılsa herkese nazar boncuğu dağıtır, iyilik timsali davranıp artı puan kapmaya oynardı. O kişilerin tersi gibi düşünün. Samimi taklidi yapıp itici olmaya gerek yok.

Değil.

eksisozluk.com Bu da mı samimi

Kendince bir üslubu var sanki, buram buram itici gelmedi bana. Ya da Kalben vakasından sonra artık hiçbir şeyi itici bulamıyorum. O neydi gıı ne iğrenç bir karıymışsın sen kalben

bu arada gecekondu'da yoktum demiş ama www.youtube.com

ayşen gruda'nın tipini çok sevimsiz ve ters buluyordum ben. linç yiyeceğim ama, güler yüzlü birine benzemiyor ki hiç. :D cevapları da çok itici.

Biraz baktım, çok bir şey göremedim açıkçası.

Tam bir balon, orta yaşlı abartısı

Bence bunamış.

Genel olarak dobra ve net yapısı var ama itici olduğu yerler de var maalesef. Birincisi, yaş konusunda hâlâ "Teyze mi diyorsun ayol bana?" diye çıkışıyor. Bu memlekette hepimizin hamurunda yaşa bağlı olarak hitap etme olayı var. İnsanların evlerine çeşitli yapımlarla konuk olmuşsun, insanlar seni kendi kültüründen bir parça olarak görüyor ve bahsettiğim durumdan dolayı teyze vs diyor. Özellikle kadınlar buna niye alınıyor, anlamıyorum. Erkek bir sanatçı bunu takmaz bile. Ayşen Gruda hâlâ "Teyze senin babandır" diyebiliyor. Sanki teyze olmak kötü bir şeymiş gibi. E, yaşlısın, neden kabullenmek yerine politik doğruculuk türetiyorsun durduk yere?

İkincisi, yine millet hâlâ vefa ve saygı gösteriyor. Belleklerinde yer etmiş olayların arka planını soruyor. Hooop, Ayşen Gruda yine ateş püskürüyor.

Tamam, eski zaman ağlaklarına "Gözünü aç yahu, oradan bir kopun!" diyor, "Ayşin ibli şimdiki iyincilir ni kidir birbit" diyenlere "Yoo, gayet iyiler" diyor. "Ayşen abla mükemmelsin, seni aşşşşırı seviyorum, keşke ekranlara dönsen" diyenleri "Demek ki pek de takip etmiyorsun. Zaten yeni yapımlarda da rol alıyorum. İzlemiyorsun belli ki" diyerek bozuyor. Ama bahsettiğim bu iki durum itici hale getiriyor yer yer.

cevapları sözlüğe özel değil, o öyle biri zaten. aksi bir kadın.

Katıldığı programları izleyip kadının tavrını gördüğünüzde samimi, dobra, fırlama ve biraz srrt bir karakteri olduğunu görürsünüz. Malesef iletişim yazıyla yapıldığında cümle sonuna gülen emoji koymadığımızda ters bir şey yazmışız gibi oluyor. Yazılı iletişimde bir sıkıntı var. Halini tavrını ses tonunu göremediğimiz için hakaret etmiş gibi zannediyoruz. Ama Ayşen Gruda tatlı tatlı lafı gediğine koyan birisi.

Sanki soruları ben sormuşum da yerden yere vurulmuş gibi hissettim kendimi, gerçekten rahatsız edici. :/

Sözlükçü arkadaşlar sevdikleri kült filmlerin oyuncusuyla karşılaşmanın verdiği heyecanla sorular sormuşlar. ama o filmler onun için birer bitirilmiş iş. umurunda değilmiş, gibi bırakın bunları dercesine yorumlar yazmış. buna bir şey demiyorum zaten 40 yıldır aşağı yukarı aynı sorular sorup duruyordur.

ama diğer konularda da suya sabuna dokunmadan geçiştirici cevaplar vermesi gözümden kaçmadı.

bana da itici geldi ama umrumda degil.

Anneme sordum şimdi, bozulmamıştır ama vitamin değeri azalmıştır dedi:/

Yine de yemeyin en iyisi:/

Çözülmüş et tekrar dondurulmaz. Yemeyin.

O tezgahta çözünürken zaten bakteri yapmıştır, tekrar dondur tekrar çöz olmaz çöp olmuş o.

Et bi kez çözdürülmeli.

Bozulmasa bile bir sürü bakteri üremiştir. Havalar çok sıcak bence riske atmayın. Belki kavurup sokak hayvanlarına verebilirsiniz.

Kendi kendime hayalini kurduğum teorik bir insan yok her insan farklı ve kendi içinde özel oluyor. İkili iliskilerde fazla mantiklı olduğum için ya başlamıyor ya da sorun yoksa devam ediyor.

yeterince hoslanmayinca bende de bu durum oluyor. Yoksa beklediginden biraz farkli olunca -bana ters dusecek, asiri garip bisey olmadiktan sonra- hayalle degil de o insani taniyarak devam etmem gerektigini anliyorum.

kadınlarda sizin de söylediğiniz gibi bir durum var. en ufak bir nazik nokta her şeyi bitiriyor.
ben geç ısınan ve fazla sorgulayan biriyim. karşımdaki kişiyi yeteri kadar tanıdıktan sonra ilgim azalıyor ya da çoğalıyor.

Değersiz hissettiren,özensiz hareketleri,sözleri olduğunda uzaklaşıyorum. Eğer duygusal olarak yukselmeyecegimi biliyorsam takmıyorum.

Tek cocuk musun? Merak ettim.. :)

Hicbir insanla mukayese etmem. Olusturdugum bir sablon var ve hayatima aldigim kisiler o sablona uc asagi bes yukari uyan kisiler. Hicbiri, birbirinden ustun degil. Hani gecmisten bugune hepsini bir yere toplasan hicbiri birbirine hava basamaz, ayni skaladalar.

herkes acayip gerçekçi ve yetişkin çıktı :)

bu ufak sebeplerden dolayı soğuma olayı, "yeterince hoşlanmama" seviyesine çekiyor beni direkt.

@chezsoi, tek çocuk değilim. ama çok çocuklu bir ailenin ufaklığı olarak büyüdüm.

@nobody, cevap olarak yazdığım küçük örneklerin armudun sapı, üzümün çöpü seviyesinde kaldığını farkedip sildim. buraya "kısaltıp 'slm' yazıyor"dan, "annemle anlaşamaz"a kadar onlarca saçma sapan sebep yazabilirim.

bir yandan da sorunun cevabını düşünüp, "ona hayır, buna öğğ, ne var o zaman it" diye kendime ayar verirken, aklıma annie hall'daki şu cümle geldi: "benim gibi birini kabul edecek bir kulübe üye olmak istemem"

insanın kendi kendine geçirdiği zaman çoğalıp rutine dönüşünce, sanırım kendisine olan yabancılaşması da biraz artıyor. burada "bana layık değil (size düşmedim ezikler)" ile "bana layık olacak kadar loser olamaz, olmamalı" arasında kocaman bir fark varken, kendinizi bu lafın bir o kenarında, bir bu kenarında buluyorsunuz.

(aa milleti gömecekken kendimi gömmüşüm)

daha alakasız ve daha sosyopat bi halde bitiremezdim sanırım bu cevabı.

annemde samsung b310 var 3-4 gün gidiyor şarjı. fazla kullanmazsan 1 hafta bile gider. güç tasarruf secenegi var diyorlar hem de, ben görmedim, kurcalamaım o kısmı gerçi. çift sim özelliği var, radyo var.

o dediğin aynı simi iki telefonda kullanmak eskiden varmış, vodafone da ikiz sim deniliyormus hatta. şimdi var mı bilmiyorum. hangi hattı kullanıyorsan onun gsm bayisine sor.

Tak çıkar zahmetli olur evet ayni numaradan başka sim kartı alinır mi bilmiyorum ama dediğiniz gibi aynı anda kullanılir.

Ben de ufaktan akılsız telefona geçme yolunda yürüyorum. Elimde samsung un şu tuşlu telefonu var:encrypted-tbn2.gstatic.com
Şarjı 2-3 gün gidiyor. 3-4 hafta oldu geçeli. Akıllı teli de dizi ve film izlemek için kullanıyorum. Arada nete giriyorum.

Şöyle arama yaptırın "ikiz sim kart" bir aralar vardı, hala var mı bilmiyorum. Arabada kullanılan telefon bağlatılarını değişmemek için arabada başka telefon cepte başka telefon taşınan dönemlerde işe yarıyordu.

yeni versiyonları çıkmıştır elbet ama Nokia'nın 105 serisinden bulursan al derim, bende 5 senedir var hala kullanıyorum, ilk yıllar 10 gün giden şarjı 5. yıl itibariyle anca 4-5 güne falan düştü. Benim gibi yapan pek yoktur sanırım ama yine de söyleyeyim, internet-video-müzik türünden takılmaları da ipod touch 6 ile yapıyorum, bana göre İphone'un sim kartsız ve 4g siz hali diyebiliriz, şarj olayı bunda da problemli elbet gün boyu gitmiyor ama klasik İphone lardan bir tık daha iyi diyebilirim.

Ablamın bilgisayarında şundan görmüştüm. Çok basit ve kullanışlı gelmisti bana. Hangi program oluyor tam olarak bilmiyorum ama. Desktop to do list diye aratmak faydali olabilir.

encrypted-tbn0.gstatic.com

Todoist, trello, wunderlist, microsoft planner, google keep. Tüm alternatifler bunlar. Sadece mobilde çalışan ve daha basit any.do var bi de

microsoft to-do.

uygulaması da var, süper kolay.

wunderlist microsoft satın alınca bitti. yok olmasına az var. zaten to-do'yu yapan ekip de eski wunderlist'çiler.

keep.google.com
mobil uygulaması vs var.

google keep kullaniyorum

keep.google.com

yıllardır wunderlist kullanıyorum. web arayüzü ve windows 10 için mağazada desktop uygulaması da var. basittir, widget olayı iyidir.

bir de any.do kullandım. şu an sanıyorum son güncellemelerle wunderlist'ten iyi duruma gelmiş ama ben alışkanlıktan wunderlist'e devam ediyorum. ayrıca any.do'nun da web arayüzü mevcuttur.

todoist, google takvim

ios'da icloud'un hatırlatıcısı ve windows'da google keep kullanıyorum.
chrome a pluginini kurdum acayip işe yarıyor.

Shirin shirinam benim en en en cok sevdiğim şarkılardan.
Sonrasında da:
Ey sareban
Nobahari
Ve Cennetin rengi için yaptığı beste favorim.

sarkilarin isimleri yanlis olabilir ama en cok dinlediklerim su sekilde;
dele zaram
nobahari
zolf
vava leyli
haftat
maryam
toranj
khan baji
yar mara ghar mara
shekveh
che guevara

Morghe sheyda

Direkt Toranj derim.

Annemi ve kedilerimi mutlu etmek

Sevdiğim işi yapmak, işim hakkında donanımlı kişilerle sohbet etmek, çevre edinmek. Tek amacım bu.

Hayatta birçok hedeflerim var.

Yaşam amacım pek ulvi değil, fakat yaşıyorken, henüz yeterli enerjim ve imkânlarım varken bazı fırsatları değerlendirmek gerektiğine inanıyorum.

Kendimce, kendime ve çevreme faydalı olacağını düşündüğüm bazı projelerim var. Bunlarla uğraşıyorum.

Orta direk bir aileden geliyorum. Hayatımdaki hiçbir şey mükemmel olmamakla birlikte olabildiğince elimdekilerin tadını çıkarıyorum.

Bana göre hayattaki hedefler ve amaçlar dışarıdan gelmez. İnsan kendi kendiyle uğraştıkça, zaman içerisinde yatkınlıklarını ve neleri başarabileceğini keşfeder. Bu yolda ilerlemek de yine insanın kendini motive etmesiyle alakalıdır. Kuşkusuz herkesin potansiyelleri vardır. Bunları yine kendisi gerçekleştirmek ve açığa çıkarmak zorundadır.

Yanımda olan anneme soruyu yönelttim. Ooohhf Amaranta bana böyle sorular sorma dedi:/ hadi hadi tum insanlik bu sorulari sormuş cevaplamış sen de cevap ver dedim. Senin yaşam amacın ne diye topu bana attı. Yaşam amacım yok dedim. O zaman benim de yok dedi. Birkaç saniye geçince cevabın ağırlığını hissetti herhal vazgeçip benimki çocuklarım ve onların iyi bir geleceğinin olması, Allah' a kulluk görevimi yapip ölmek dedi.
:/

daha fazla para, daha fazla rahatlık..

zor zamanlardan geçince bayağı, böyle oluyor insan.

dünyaya tek geliş amacım islamdır, bunu ayrı bir yere koyarsak:

doğa için yaşarım, çam kokusu beni bitirir, topraktan uzak yaşayamam. hayvanlar da doğaya dahil. trekking ve kampçılık en büyük hobilerimden.

sanat için yaşarım, çok sağlam senaryo yazarım, animasyon filmi yaparım, tablolara özel ilgim var. otomobil öncelikli olarak endüstri ürünlerine dair tasarımlar yaparım; tasarımı güzel olan her şeyi dakikalarca izleyebilirim; estetik bu dünyada benim için her şey diyebiliriz.

minimalizmi benimserim, tüketmek değil üretmek için yaşarım, sürekli bir şeyler üretmek zorunda hissederim. üretmek insanın temel ihtiyaçlarından bence. buna kullanılamaz bir radyoyu kullanılabilir hale getirmek de dahil, kimsenin aklına gelmeyen bir fikri üretmek de dahil, çok iyi yemek yapmak da.

bunlar benim önceliklerim ve yazdıklarımın hepsinin altı doludur... geri kalan spor/eğlence (kick boks/elektro bağlama gibi) vesaireyi hayat amacı olarak benimsemiyorum.

amaçsız olmak kadar kötü bi şey yok heralde şu dünyada. kişisel gelişim kitaplarından nefret ederim. nefes al, rüzgarı hisset, doğaya dokun, kendini keşfet filan gibi salak saçma şeylerden farklı benim buraya yazdıklarım, amaçsız hisseden birilerine belki bir fikir verir.

Ben merak ediyorum. Yasayacagim seyleri ve her gunun o gun neyle karsilasacigimi, neler ogrenecegimi, neler yiyecegimi, neleri begenip neleri begenmeyecegimi merak ediyorum. Elimde olsa cekirdegimi alir cittiri cittiri kendi hayatimi izlerim.

Hedefi degil, yolu seviyorum. Ara ara yol da zorluyor ama gidecegim yerdense yolda olmak bir yere gitmekten guzel.

ilkel zamanlarda varoldugumu varsayiyorum. amacim basit. hayatta kalmak. ve bunun icin beslenmek, barinmak ve giyinme gibi temel ihtiyaclarimi karsilamak icin yasardim. ta ki bir hayvana av olana ya da bir hastaliktan olene kadar.

peki simdiki benin yasama amaci ne? sabah kalkip ava cikmiyorum. giyinmek icin ayi oldurmuyorum. barinmak icin magara aramiyorum. yapmiyorum bunlari. bunlari benim yerime benim icin yapan baska insanlar var. ben onlardan bunu para ile satin aliyorum. baska bir deyisle uretmiyor, tuketiyorum.
temel ihtiyaclari bana satan insanlar magara aramiyor ama magara yapiyor; daireler, siteler, konaklar, villalar, evler.. bunlar magaralarin modernlesmis sekli. beslenmek icin avlanmaya gerek duymuyorlar ama hala hayvanlari kesip yiyiyoruz. giyinmek icin hayvan oldurmuyorlar, bitkilerden falan uretebiliyorlar hammaddeyi.. tabii bazi deri giysiler hala var. giysilerin modernlesmis sekli de bu.
bu ayri bir konu ve ben de pek hakim degilim aslinda. yani soyleyecegim o ki; temel ihtiyaclarimiza eskiden farkli yollarla ulasabiliyorduk ve tum zamanimizi bunlara harciyorduk. simdi ise daha farkli yollarla uretiyor/ulasabilyoruz, temel ihtiyaclarimiza ulasmak icin neredeyse hic zaman harcamiyoruz. bunu bir baskasi bizim yerimize yapiyor. durum degisti ama temelde ayni. yok olmadi, olamaz da zaten. adi ustunde, temel ihtiyac.
baskalasti dunya, insanlariyla beraber. ben de oyle.

simdiki ben bilim ve teknoloji ile ugrasiyor. amacim avlanmak degil, bir seyler uretmek. ve diger insanlara satmak. bunu yaparken de guclu bir anlam katmaliyim isime ki urunu insanlara satabileyim. elde ettigim parayi da temel ihtiyaclarima ulasmak icin harcayayim. bir tane midem var, ne kadar yiyebilirim ki. sahip olacagim bin ev olsa da gece sadece bir tanesinde uyuyabilirim. bir miktardan sonra bankadaki hesabimin benim icin bir onemi yok.
kova dolunca da kovasi bos olan ve benden daha sanssiz insanlara yardim edeyim. kendimi iyi hissetmek icin.

aslinda bakarsan kafamda soylemek istedigim cok sey var. yukarida yazdigim sadece kucuk bir bolum. geriye kalanlari kelimelere nedense dokemiyorum. sunu ekleyeyim ama: temel ihtiyaclarimiza ulasmak icin bir iste calisiyoruz ya. ha iste o is, yaparken kendimizi iyi hissettigimiz bir is olsun ki kisitli yasamimizi mutlu gecirelim.

amac hala ayni: yasamaya, hayatta kalmaya calisiyorum sanirim. cok dallayip budaklandirmamak lazim.

cok sevdigim yazar alan watts'tan bir alintiyi buraya birakayim:
"hayat hiçbir yere gitmiyor, ulaşılacak hiçbir şey yok. bütün çaba ve açgözlülüğünüz, eriyen avuçlarınızla bir dumanı kavramaya çabalamaya benziyor. hepimiz kayıp haldeyiz, doğduğumuz andan itibaren boşluğa fırlatılmış durumdayız; ve varacağımız tek yol unutulup gitmek."
"var olan tek yol gökyüzünde uçan bir kuşun bıraktığı iz: işte şimdi görüyorsun, şimdiyse görmüyorsun."

yani cok da sey etmemek lazim. unutulup gidecegiz. bizden once 107 milyar insan yasadi ve oldu dunya'da. kac tanesinin ismini biliyorsunuz? bizden sonra da milyarlar gelecek dunya'ya. ve bu sorunun aynisini yine soracaklar. bizden oncekilerin bu soruya cevaben bir seyler uydurmasi ve ve buna felsefe ismini vermesi gibi. bazilarinin da baska cevaplar vermesi ve bu cevaplari kutsallastirmasi gibi. simdiki biz insanlar daha once verilmis olan hangi cevap mantikli geliyor veya ogretiliyorsa o cevaba sariliyoruz. o cevapla omrumuzu yasiyor ve oluyoruz.

bence; onemli olan, anlamli oldugunu dusundugumuz ve mutlu olacagimiz bir is yapmaktir. bu da benim uydurdugum bir sey. is de temel ihtiyaca cikar. amac bu.

bu dünyanın en blabla konusu bana kalırsa.o kadar önemli değiliz..

bir amacım yok sanırım. ölene kadarki zaman sürecinde bir şeyler hissetmek, güzel bir seyler yaşamak vs. iyi biri olmak belki. iyilik yapmak ( ??? )

ilk defa duydum goodreads e ekledim. savol.

rica ederim. pişman olmayacaksınız.

Okumadım not aldım. Spasiva.

Ben de bir arastirdim. Yuzucu'yu aldim sesli kitap olarak. Ona bir dinlerim bu aksam, kisaymis. Oradan Bullet Park'a gecis yapabilirim. Tesekkurler :)

evet, bullet park güzel. bende para yok, şimdi arkadaşları inceden gazlama faaliyeti içindeyim diğer kitaplarını alsınlar da ben de okuyayım diye. hehe.

insandan insana, hatta insani da gectim ayni kisi icin zamandan zamana bile degisebiliyor.

5 sene onceki bana "26 yasinda nasil olmak istiyorsun" diye sorulsaydi, "evli,mutlu,cocuklu" derdim. hayatimi o zaman yasayacagimi dusunurdum.

simdi sorunca aklima gelen sey yeni bir seyler ogrenip/gorursem, bir seylere faydam olursa hayatimi yasamis sayarim. bir seyler uretemezsem hayatimi yasadigimi soyleyemem.

bana göre maddi ya da manevi hiçbir kısıtlama olmadan kişinin gönlünce ve keyfince istediği şeyleri, istediği zaman yapabilmesidir.

sağlıklı ve accuk paralı olmak benim için en başta gelir. ondan sonra, çalışmam gerekeceğini varsayarsak, günde 8 saat çalışıyor ve ek mesai için ücretimi alabiliyorsam ve hafta sonu 2 gün tatilin yanı sıra 30 gün yıllık iznim olabiliyorsa ben "güzel yaşıyorum" derim sanırım kendi adıma.

geçen seneye kadar hayat benim için "yatabilmek"ten ibaretti ama aktif olmanın zihinsel açıdan bana çok daha iyi geldiğini fark ettim. kurs, okul, iş... fark etmez. düzenli olarak sokağa çıkmamı, bir yerlere gidip birileriyle iletişim kurmamı mecbur kılacak aktivitelere ihtiyaç duyuyorum. aksi takdirde zaman zaman mutlu olsam ve hiçbir şey yapmak zorunda olmama özgürlüğünü sevsem de uzun vadede mental olarak çöküyorum, iyi gelmiyor.

şunları sağlayabildikten sonra çok şikayetim olmaz açıkçası çünkü hayat her zaman daha fazla yaşanabilecek bir şey. diyelim ki en büyük hayalimi gerçekleştirip almanya'ya yerleştirdim. autobahn'da bastım gaza, altımda şahane bir araba var, eisbrecher çalıyor. leipzig üniversitesinde prof olmuşum, güzel para kazanıyom, sülalem raad. %100 eminim ki o zaman bile hayallerim, pişmanlıklarım, "keşke yapabilsem"lerim olacak. bu hayatın kanunu bi' yerde.

o yüzden buna takılmamaya çalışıyorum. ne kadar yaşayabiliyorsam o kadar. çünkü bunun sonu yok. bazen bungee jumping yapmak evde oturup kitap okumaktan daha keyifli bir deneyim olur ama bunların nasıl olacağını çoğunlukla bilemezsin. bazen çok iyi ve güzel hatırladığın bir anı aslında basittir: o günü çok daha zengin ve farklı bir şekilde geçirme şansın olmuştur ama sen öyle yapmamış, yine de mutlu olmuşsundur.

"bunun sonu yok" ve "önemli olan bakış açısı" düşüncesine göre hareket etmeye çalışıyorum. evet güzel yaşamak istiyorum, planlarım ve isteklerim var ama bunlara körü körüne bağlanarak "evde sığır gibi oturma" özgürlüğümü kaybetmek istemiyorum örneğin. mutluluğu yaşadıklarıma değil de zihinsel yapıma göre şekillendirmeye çalışıyorum. sen yurtdışına mı çıkıyorsun yazın? çok güzel, sen mutluysan ne ala... işte ben onu yapamadığım halde evimin balkonunda çay içebildiğim için mutlu hissedebilmenin peşindeyim - bunu yaptığım sürece hayatımı "güzel yaşanmış" sayarım. çünkü dediğim gibi, "yaşamanın" sonu yok. ben sana başımdan geçen muhteşem, fantastik bi' şey anlatırım. dersin ki "vaooo adam ne hayat yaşamış bee". halbuki ben o an üzülüyorumdur belki, daha güzel veya farklı olabilirdi ya da daha fazlasını görebilirdim diye düşünüyorumdur.

o yüzden ben kendime vakit ayırabildiğim, sağlığımın yerinde olduğu ve para kazanabildiğim bir hayattan genel olarak memnun olurum galiba. "hayatımı yaşadım" diyebilirim. benim için toplum içine karışınca ve bir şeyle meşgul olunca gerisi geliyor çünkü. öyle bir durumda karşı cinsle de tanışıyorum, ilginç deneyimler de yaşıyorum vesaire. aktif olarak kovaladığım şeyler az. diğerleri, bu kovalamacanın sonunda kendiliğinden geliyor zaten. gelmeli. 15 koldan hayatın her şeyine saldıramam, ona enerjim yok. bazılarına ben gideceğim, bazıları bana gelecek.

benim için her şey inandığın ve yapabildiğin kadar güzel. dediğim gibi, ben şimdi bi' arkadaşımla çay içişimi anlatırım burada, "ulan ne güzel çay içmişler, keşke hayatımda böyle şeyler olsa" dersin. halbuki bi şey yok yani çay içiyoz işte oturup, ne özelliği var? ama benim hoşuma gidiyor, ben güzel hatırlıyorum. güzel yaşamışım o zaman bence. yine de dengeyi iyi sağlamak lazım tabii... "iyi görmek"le "kendini kandırmak" arasında ince bir çizgi var çünkü. aşırı pozitifliğin, polyannalığın da anlamı yok. bazen "napıyorum lan ben?" yahut "yaşadığım hayat mı?" diyebilmek lazım. bunlar hep ileri götürür insanı. güzel şeyler.

adım samuel 24 yaşım.

zor bir soru. "hayatını yaşamak" kavramı herkes için değişebilecek bir kavram gibi. beklentilerle alakalı sanırım biraz.

benim aklıma ilk gelen şeyler özgürlük ve üretkenlik.

para kazanma kaygısı nedeniyle istemediğin bir işte çalışmak özgürlüğün kısıtlanmasıdır mesela. herhangi bir nedenle arkadaşlarınla yeterince vakit geçirememek gibi, gitmek istediğin bir şehre gidememek gibi, kısacası yapmak istediğin ancak elinde olmayan nedenlerle yapamadığın şeylerin olması, özgürlüğünün kısıtlı olması demektir. bence her insanın özgürlüğünün peşinden gitmesi gerekiyor. yüzde yüz bir özgürlük tabii ki mümkün değil, ancak mümkün olduğunca özgür olabilmek adına adımlar atmak lazım. en nihayetinde insan yaptığı değil, yapmadığı/yapamadığı şeylerden dolayı pişman olur.

bir de üretkenlik... bu bir meslek olabilir ya da hobi olabilir, insanın bir şeyler üretmesi, başarmış olma hissini yaşaması gerekiyor bence. özellikle de sevdiğin bir alanda ilerleme kaydettiğini görmek...

ha bir de sevdiğimiz insanlarla bolca vakit geçirmek lazım. gün gelecek o insanları kaybedeceğiz. hayat ister istemez yollarımızı ayıracak bir şekilde. mutlu anılar biriktirmek büyük bir hazine.

Sevgilimle istediğim(iz) çoğu şeyi yapabiliyorsam(ak) "yaşıyorum şu hayatı be" derim. 25 yaşındayım. Bir de ben üniversitede istediğim bölümü okumasaydım da hayatımı yaşamamış hissederdim. Merakı giderme, bilgi edinme, kendini geliştirme süreçleri de en az tatil yapmak kadar keyifli. Ki bence hayatın asıl güzelliği böyle şeylerde.

guzel sorun icin tesekkur ederim.

hayatini yasamak, kendini iyi hissettigin seyi yapmaktir.

benim icin hayatini yasamak, baskasina karsiliksiz yardim etmektir, iyi bir seyler yapmaya hevesli insanlara yardim edecek bir seyler yapmaktir, kafamda kurgudum sirketi hayata gecirmektir, ailemle oturup guzel vakit gecirmektir, arkadaslarimla alemlere akmaktir-hunharca gulmektir-birbirimizle dalga gecmektir. ve gunun sonunda s*cmaktir hayatini yasamak.
sirket kurma disinda digerlerini yaptim ve yapmaya devam ediyorum. hayatin bana yarin ne getirecegini bilmiyorum ama bildigim bir sey varsa o da hemen ileriki kosede bir problemin mutlaka var olacagidir. bu problemin yaninda guzellikler ve firsatlar da olacaktir. benim yapacagim sey basit: problemin ustesinden gelmek icin elimden geleni yapmak ve firsatlari guzel seyleri degerlendirmek olacak.
aklimdaki sirketi kurmazsam kendimi yasamis saymayacagim.

yas 22.

Hayati yasamak pismanliklarin eriyip gittigi, keskelerin buyuk olmadigi bir hayattir bana gore. Geriye dondugumde kucuk birkac detay disinda "Sunu da degistirmek istemezdim, iyisiyle kotusuyle boyle kalsin" diyorsam ve Frank Sinatra gibi "I did it my way" diyorsam hayati yasamis varsayarim kendimi. "Keske bu bolum yerine su bolumu secseydim", "Keske bu adamla/kadinla evlenseydim/evlenmeseydim", "Keske sunlari sunlari diyebilseydim" ya da "Neden bunu boyle yaptim"lar kafanin icinde mesai yapiyorsa hayat harcaniyor demektir. "Fena olmadi be" deniyorsa da o hayat yasaniyordur.

Bir de benim icin hayat sikici ayrintilardadir. Sabah kah kufrederek kah uykumu alarak kalkmamda, her gun gordugum billboard'da, kapinin onunde buyuyen cicekte, iste mesaiye kalsan bile iyi arkadaslarla kalip bir yandan muhabbet edebilmekte, her ay aldigin dergide falandir. Istedigin gibi sacmalamak, aptallasmak, icindeki sese ihanet etmemektir. Ne olursa olsun, o ani iyisiyle kotusuyle yasayabilmek, o ana sahip cikabilmek ve kafanin icinde birbirini kovalayan sesler olmamasi demetir. Rutinini sevmek ama arada bir hayatin kacamaklarini yakalamak demektir.

Yasim 35 olmak uzere.

Ibizada kokain partisinden sonra ferrarimle kaza yapan sevgilimi özel jetimle ülkeden kaçırırsam mesela hayatımı yaşadım sayarim

Diyorlar ya hayat aslında plan yaparken geçen zaman diye, her ne yapmış ve karar vermiş olursanız olun bir alternatifi oluyor oluşu bu “hayatı yaşama” konusunda beni çok kararısız bırakıyor. Yani bence hayatı yaşamak konusuna bu yüzden minimal bakmak lazım. Zamanınızı kaliteli geçirdiğinizi düşünüyorsanız tamamdır, gerisi hikaye.

Yoksa şu an gayet iş olarak iyi bir konumdayım ve kazancım iyi. ama kanser oldum mesela. Ancak ben zaten yaşamayı seven, her anında hayatta olmaktan ve en önemlisi sağlıklı olmanın değerini hayatım boyunca ön planda tuttum. Şimdi kanseri yendim ama hayata tutunma açımda hiçbir şey değişmedi. Tam tersi hayatın tamamen raslantısal çalıştığına iyice kanaat getirdim.

Finalde demem lazım ki, hayatı yaşamak aslında kimsenin ne dediğine aldırmadan gönlünüzce yaptığınız her şeye denir. Hatta o şeye ulaşamasanız dahi, ona ulaşmak için yaptıklarınızda buna dahil.

Bu dizelerde ne güzel açıklar aslında; yunus.hacettepe.edu.tr

Kendi zamanını yönetebilmek

Aklından geçenleri değiştirmeden uygulayabilmektir hayatını yaşamak.Araba alayım ekonomik olsun,tatil yapayım ekonomik olsun,evleneyim az masraflı olsun,yaşamak bu değil.

şu saatten sonra çalışmadan ölmeyi başarabilirsem, "hayatı istediğim gibi yaşadım" derim. başkalarının hayatını yaşamayayım da açlık çeksem de kafi. tercih etmediğim fiziki acılarla karşılaşmadan nihayete erdirmek de şu ömrü, nişanı olur hayatın. yaş 33.

Yaşamak için çalışmak zorunda olmamak. Bunu yazmaktan yorulmayacağım.

www.bbc.com
www.bbc.com

www.bartleby.com

Burda bir arkadaş blogunu paylaşmisti ben zevkle okuyorum linkini birakayim. Sanat tarih muzik edebiyat iç içe.
muzikleinkilab.blogspot.com

Bizim önceki evimiz icin yaptirdigimiz normal kapakti memnunduk. Yeni ev icin yapılanlar sürgülü. Ancak zamanla haşin kullanimla beraber sürguler raydan cikabiliyor. Yine misal dolap bölmeliyse ortadaki nesneye erişim zorlaşıyor. Bizim ayakkabı dolabı da surgulu ve bazen ortadaki ayakkabi icin her iki tarafi kaydiriyor ulasmaya çalışıyorum. Bu da aceleniz varken sorun oluyor bence:/

nasıl olursa olsun stop mekanizması olsun. yani kapağı kapatınca çarpmasın yavaş yavaş kendi kapansın.

Turk kizi mi

bi kız arkadaşım mekanda instagram isteyen kişileri zoraki takipleşiyordu, bir sonraki gün engelliyordu.

cevap yazmamak, engellemek kabaca evet fakat bazen öyle tipler çıkıyor ki kurtulmak mümkün olmuyor. benim de başıma geldi, bazen engellemesini istedim bazen yazmamak adına ben engelledim. yapacak birşey yok.

cevap vermemek kitabımda yok bu arada.

Ayıp.

Karşı taraf rahatsız edici bir şey yapmadığı sürece cevap verilmeli. Cevap verilmek istenmiyorsa medenice belirtilmeli diye düşünüyorum. En kötü kısa kesip bahaneler sunulur. Karşı taraf da bir yerden sonra anlar.

Ayıp değil.
Malesef herkes "ha istemiyomuş tamam" diyip bitirmiyor meseleyi. En azından cevap verdi, istemese hiç yazmazdı, az daha zorlayayım kafasında çoğu erkek. Bunlara önlem almak için mecbur kabalaşıyorsunuz.

Bence ayıp değil ya. Kiminle konuştuğuna göre değişir, bir iki konuşup görüşüp sonra çok da ısınamayınca salmak isteyebiliyor insan veya hayatın olağan akışı öyle gerektirebiliyor bazen. Çok da şeyapmamak lazım.

anahtar kelime, sana öyle geliyor. bana da öyle geliyor. bizim hüsamettin'e de öyle geliyor mesela. kimisine öyle gelmiyor. kimisi ise siktir ediyor. ne yapalım, insanların istediğimiz gibi davranmasını sağlayamayız. biz de onlara istedikleri gibi davranıp cevap vermeyiz olur biter

yazarı ve özeti önemli
tabi etrafımda okuyan kişilerin yorumları ilk etkileyen şeyler.
tv de çıkmış d&r da vitrine koymuş falan asla etkilenmem bunlardan.

Bende bir sonraki kitabı yüzde 80-90 okuduğum kitap belirliyor. Tavsiye üzerine kitap alip okuduğum çok çok nadirdir. Roman okuyunca zaten o yazarin diğer kitaplari ya da o yazarla benzer akimdan/ dönemden/ coğrafyadan olan başka bir yazari ben buluyorum. Kuram kitaplarinda ise dipnotlarda yer alan kitapalari not aliyorum. Yazar başka bir kitaptan iyi bir alinti yapmışsa zaten alıntı yaptigi kitap siradaki kitabim oluyor .

Eğer özel olarak takip ettiğim bi yazarsa zaten alıp okuyorum, onun dışında eski kitapları okumaktan yeni çıkan kitaplara pek zaman ayıramıyorum, açıkçası çok da bana hitap etmiyor. Hele Basond'un dediği gibi Tv reklamı yapılmış rafta en güzel yere konularak satışa sunulmuş kitaplar genelde en leş kitaplar oluyor, onlara da bulaşmıyorum.

Bu konuda hicbir otorite kabul etmiyorum. Kendim bakiyorum. Genelde internette karsima cikiyor. Bir kitap bakarken altta onerilenler oluyor, onarldan birine bakina baska onerilenler cikiyor falan o sekilde genelde. Bazen de magazada raflari gezerek, bazen spesifik konuda anahtar kelime iler aratarak.
Yazari pek onemli degil, takip ettigim bir yazar yok cunku.

kitap aldığım kitapçıda rafları gezip inceleyerek. bunun dışında internetten veya dostlarımdan öneri alıp beğendiklerimi okuduğum da olur. kitaplar arasında pek etkileşim olmaz genelde.

okuduğum kitap: mithat cemal kuntay- üç istanbul
okuyacağım kitap: değişim sürecinde türkiye- dr.mahfi eğilmez

Genelde denk geldiğim birkaç cümlelik alıntılar belirleyici oluyor. Hatta bir cümle için tüm kitabı okuyorum bile diyebilirim.

Beğendiğim yazarları takip ediyorum. Ara sıra da beğendiğim kitapları çıkaran yayınevinin kataloğuna göz gezdiriyorum. Twitter'da yayınevleri yeni çıkan kitapların reklamını yapıyorlar zaten.

kitap seçmek bir serüven
okudukça ilgili alıntılar, eleştiriler, benzer dönem yazarları şeklinde ilerliyorsunuz
en olmadı, falancanın tavsiye ettiği kitaplar diye listeler var
bazen kitapçıda 1-2 saat geçirip bazı kitaplara da şans verdiğim oluyor

Ustteki cevaplara ilaveten eeger yeni bir kitap/yazar bakiyorsam bu konuda remzi kitapevini seviyorum. Daha once okuyup sevdigim yazarlari, tarzi soyluyorum sunlara bakabilirsiniz diye tavsiye ediyorlar.

ekşi sözlükte " iz bırakan kitap cümleleri " başlığını takip ediyorum . sağolsun arkadaşlar mükemmel kitapları ve yazarları paylaşıp biraz alıntı yapıyorlar .
oradan görüp sevdiğim ve bütün kitaplarını okuduğum çok yazar oldu

ben satış yapınca öyle oluyorum
90 k usd lik patlattım simdi bir tane
iyiyim :D

Dun gece tuzlu kurabiye yaptım çok güzel oldu buna sevindim.
Öncesinde kendim için ve yakınlarıma hediye etmek için bez çanta boyamıştım baktıkça mutlu oluyorum.
Okuduğum dergilerdeki iki kuşe kağıdına basılmış güzel fotoğraflardan mektup zarfı yaptım. Mektup arkadaşlarım çok sevdi.
Kurutulmuş yapraklardan kitap ayraci yaptim çok tatli oldular.

Az önce yapboz bitirdim ve gururla, mutlulukla izledim. Tabii, onun üretilmişini yeniden ürettim aslında. Ancak, yapım aşaması çok büyük bir sabır testiymiş, bir daha yapacağımı sanmıyorum. Birden fazla kere yapboza yeltenmiş insanlara çok büyük saygı duyuyorum, hepiniz übermensch’siniz.

Dün de tahmin yapan bir kod ürettim, onunla oynuyorum.

yıllar önce küçüklüğümden beri kendimce programlar yazmaya çalışırdım. çalışan bir şey ortaya çıktığında aynı duyguları hissederdim, dönüp dönüp bakardım. çok büyük haz verirdi. keza onların hatalarını ayıklamak, daha da geliştirmek, yeni sürümlerini yayınlamak filan da çok büyük keyifti. hatta bi kere bi sitede yaptığım bi program haftanın en çok indirileni falan olmuştu da içim içime sığmamıştı anlatamam o hissi. özene bezene tasarlardım en ufak ayrıntısına kadar böyle baktıkça mutlu olurdum.

uzun süredir bir şey üretmemişimdir sanırım. programlamadan falan da uzaklaştım zaten, hayata dair beklentim de pek kalmadı, bir şeyden de zevk alamıyorum öyle ruh gibi geçiyor günler. şimdi bu soruyu okuyunca hatırladım o hisleri güzel de oldu.

1/10 olceginde scale model RC ucak urettim. Evet cok keyifli.

5 ayımı verip kitap üretiyorum, sayılır mı?

Az önce yeni Rav-4’ün Manifold’unu ürettik. Evet oldukça zevkli.

ben balkonda kekik, fesleğen, biberiye, adaçayı vs. yetiştiriyorum. onlar büyüdükçe bakıp mutlu oluyorum.

Her yaptigim kokteylde keyif aliyorum.ozellikle,begendiklerini dile getirdikleri zaman ^^

Kod yazdım, problem çözme hissini seviyorum.
Şarkı yapardım eskiden. 2 sene önce falan müzikle uğraşmayı bıraktım.

Benimkiler çok, işim gücüm bişeyler üretmek zati (malum anneyiz:) Denişik iki tane var onları yazayım.
Bu sene ilk kez sübye yaptım. Sübye kavun çekirdeklerinden yapılan geleneksel bi içeceğimiz. İzmir'de yapan bi aile vardı belli noktalarda satarlardı, hala yapıyorlar mı bilmiyorum. İlk denemeye göre başarılı oldu diyebilirim, kıvamı biraz daha koyu olsaymış iyiymiş ama böyle bile çok güzel oldu bence. Denemenizi tavsiye ederim, çok lezzetlidir.
ikincisi karpuz dondurması. Akşam yemeğine gelen misafirler bi karbuz getirmişler allaha emanet, ordu doyar. Bizim bitirmemize imkan yok belli çoğu atılacak. Ben de cin fikrimi çalıştırdım, 4/3'ünü püre yapıp sütle karıştırıp dondurdum. E vallahi o da çok güzel oldu, serin serin:) Yalnız o kadar çok oldu ki dondurucuda yer kalmadı, bi kısmını konu komşuya dağıtmayı düşünüyorum :)

en son kendime kalan kumaştan jile diktim.

Likör
Reçel
Tentür
Sabun
Sac kremi
Bitkisel boyama
Tohumdan çeşitli bitkiler yetistirme

geçen hafta 80 küsür model bir pinarello toplayıp sattım. yaşasın klasik bisikletler^^

Balkonda domates üretiyorum. Geçmişte hep bir şeyler ürettiğim için alışığım. Çalıştığım yerde de bir şeyler üretiyorum sürekli.

Geçen hafta 650 lira çektikleri çerçeveyi 200 liraya kendim imal ettim. şimdi duvarımda ve bundan daha kaliteli olmazdı muhtemelen.

Master tezi yazıyorum. Bittiğinde üretmiş olucam umarım

yeni bilgisayara windows ve driverlar yükledim, mükemmele yakın hale getirdim. sayılır mı?

Irish stout bira.
vişne şarabı

kelimelikte degerli bir kelime urettim en son, oyunu beraberlige tasidim.

teraryum urettim. ciceklerimden dallar kirip yeni cicekler uretiyorum.

betondan sehpa, eski kemerden saksilik, sapkadan kus yemligi falan urettim.

en son iki tane makale yazdım yolladım,

2 tane janjanlı pasta altlığı yaptım 40*50 ebatlarında

20 küsür anaokulu öğrencisine ebru yapmayı öğrettim, birlikte ebru yaptık

uzak bi yerdeki sempozyumda sanal sunum yaptım

yok, hiçbir zaman olmadı. hiç yalnız hissetmiyorum

var. karakter olarak duyurucuların bildiği üzere olabildiğince detay vermeye, kendini anlatmaya gayret eden biriyim. haliyle hayatımda yer edinen insanlar zaten genelde nasıl hissettiğimi, nasıl biri olduğumu bilir. ne hissettiğimi ve dediklerimi anlayabilecek, anlamasa bile anlamaya çalışabilecek ve yargılamayacak insanlar da var. birden fazla. bu konuda genellikle yapıldığını düşündüğüm bir hata var: çok özel, erişilmez bağlar kurmaya çalışıyoruz. beni çok iyi anladığını ve yargılamadığını düşündüğüm insanlar yakın arkadaşım bile sayılmaz aslında. bana çok anlatıyorsun vikvik diyorlar da anlatmazsanız, korkarsanız hiçbir zaman "her anlattığınızı anlayacak" birini bulamazsınız. yoldan geçene hayat hikayenizi anlatın demiyorum ama korkmayın. kendinizi ifade etmekten, anlatmaktan, tanıtmaktan çekinmeyin. sevmeyeceklerse en azından sizi olduğunuz şey yüzünden sevmesinler. şu yaşıma kadar böyle yaşamaya gayret ettim, bence gayet de iyi yaptım. anlatmazsanız anlamazlar. "anlatmak istemiyorum" derseniz sizin tercihiniz elbette ama anlaşılmak istiyorsanız anlatmak zorundasınız, denemek zorundasınız.

***

bir insan bence tamamen anlaşılamaz çünkü insan genelde kendini bile tam olarak anlayamıyor. zaten bence buna gerek de yok. birini anlamaya çalışmak, sınava çalışırken kitaptaki her kelimenin altını çizmeye benziyor. buna gerek yok. etkisiz, verimsiz, faydasız, şerefsiz. konuyla ilgili olarak mustafa topaloğlu'nun çok sevdiğim bir sözü var, kendimce düstur edindim,


"Wear it like an armor and it can never be used to hurt you."

Var. Her tür saçma şeyi söyleyebilirim, beni yargılamaz.

yok maalesef
hissediyorum
-onunla alakalı olabilir ama tamamen bi kişiye de bağlamıyorum.31 yıllık hayatımın sonucu.
-bu sorunun cevabı net olamaz, sonuçta başka hayatları yaşıyoruz, çok kolay bişey değil tamamen anlaşılmak.gerçi ben artık sonuçta hormanlar,kimyasal reaksiyonların yönlerdirdiği yaratıklarız diyip pek sallamıyorum da

Yok. anlayabilen, paylaştığım, anlayacağını tahmin ettiğim birileri olsa da bahsettiğin "tamamen"in içini doldurabilen kimse yok bu aralar.

Var, çok şükür.

Kisisel olmayan soruya kisisel cevabim anlasilmanin benim icin sevmek veya sevilmekten daha da onemli oldugu. Bir kisinin beni %100 anlamasini ya da %100 yargilamamasini beklemem, ben kendimi %100 anlamiyorum, kim beni %100 anlasin. Bir kisiden boyle bir sey beklemem ama bir durumda en az bir kisi tarafindan anlasilmayi beklerim. Anlasilmayi iletisimin temel yapitasi olarak goruyorum. Anlasilmadigim kisiler duvara konusuyormusum hissi veriyor. Anlasildiktan sonra yargilanabilirim; hic guzel bir his degil, olmasa daha da tercih sebebi ama yargilanmak daha katlanilabilir ve geri bildirimi olan bir sey. Anlasilmamak tam bir kabusun icinde olmak gibi. Boyle kabus gordugunde bagirmak istersin de sesin cikmaz ya, anlasilmamak oyle bir sey benim icin. "E ben kendimi yirtiyorum, beni neden duymuyorsun" hissi. Belirli bir miktar anlasilmadan karsindaki ile bir baglanti kurmak mumkun olmuyor.

Bir de bugun beni anlamayan yarin anlayabilir, bugun anlamayan yarin da anlayabilir. Ayni sekilde ben de onlari zamana bagli olarak anlayabilirim, anlamayabilirim. Bugun basima gelen kotu bir durumda neden agir tepki verdigimi anlamayan biri, aynisi basina gelince beni anlayabilir, uc gun sonra acisi gecince yeniden anlamayabilir. Ben kotu bir sey yapsam, bugun anlayis gosterebilir ama ayni kotu durum kendisine yapilinca anlamayabilir. Ruh esine inanmak gibi bir sey bence, her an her konuda her durumda anlasilmayi ve de ustune yargilanmamayi beklemek. Anlamanin kolay oldugu durumlar ve zamanlar da oluyor, anlamak icin aktif caba gerektiren durumlar da. Onemli olan da o gayreti gosterebilmek.

Kisisel olan soruya cevabim ise her seyimi rahat rahat anlayabilecek kisiler var ama her zaman onlara yigilmam, her zaman onlara yigilirsam o da yorulur. Ayni sekilde her zaman kendime yigilirsam ben de yorulurum. Bu dayanisma her sekilde lazim geliyor, hatta bazen senin kafanda bir fikir varken bile birinin kendini sana anlatmasi bile lazim geliyor. Bazen kendinin anlamadigini baskasi anliyor. Dunyada nerede durdugunu bilmek ve bu sosyal labirenti bir miktar da olsa cozumlemek onemli geliyor bana.

Birkac hafta once bir durum oldu ornegin, o kisilere anlattim ve duygularimi da paylastim, hatta bol bol sarildik ve karsilikli biraz aglastik da ama icim hala sis sis kaldi. E simdi ayni kisiye civatasi bozuk musluk suyu gibi tum duyguyu yigip biraksam, hem ona fenalik gelir, hem ben ona kiyamam. Dolayisiyla havuz problemi gibi sisen ici bir musluk acarak bosaltmak lazim gelir bana, onu da genelde bircok durumu anlayabilme potasiyeli gordugum kisiyle yaparim. Gelip Duyuru'ya duygu kusmuslugum da coktur mesela.

köpeğim var. başka sanmıyorum.

Öyle birisine ihtiyaç duymuyorum çünkü komplike, anlaşılması zor bir insan değilim.

var, kardeşim. psikolog zaten herif. yani her şeyimi anlamasa bile anlamak için çaba gösterir, yargılamaz çoğu zaman.

bir insan tamamen anlaşılabilir mi? kusura bakma ama çok boş ve soyut bir soru bu. insan kendisini bile tamamen tanıyamazken bir başkası onu nasıl her şeyiyle anlayabilir? ayrıca insan çok katmanlı ve çok yüzlü bir varlıktır. kimisi senin bir yanını anlayabilirken, bir diğeri o yanına hiç anlam veremez.

yok sen anlamadın ile pardon ben anlatamadım insanları denk gelir hep hayatta.

Vardı, farklı şehre taşındı. Yalnız kaldım amk.

Var kanka.

Yok.
Evet.

Edit: Bir tane var. Ama iletişimimiz yok artık.

Aha, en sevdiğim soru!

Var öyle bir kimse, birden fazla kimse var hatta. Anlamasa da yargılamaz, anlamaya çalışır. Bu çok güzel bir şey -ki buna rağmen ben her şeyi anlatan bir insan değilimdir.

Mühdeşem bir alıntı bırakıyorum buraya, bunun için iki tane tik isterim:

“Ormanda yolunu yitirmiş çocuklar gibi terk edilmişlik içerisindeyiz. Önümde durup bana baktığında, ne sen benim içimdeki acıları anlayabiliyorsun ne de ben seninkileri ve senin önünde kendimi yere atsam, ağlasam ve anlatsam bile, biri sana cehennemi sıcak ve korkunçtur diye anlattığında cehennem hakkında ne bilebilirsen benim hakkımda da ancak o kadarını bilebilirsin."

var ama evlendikten sonra onunla karşılaştık, yapacak bir şey yok. başta onunla tanışsaydım durum farklı olurdu.

Yok maalesef. Gerçi benim “en yakın arkadaşım” olarak adlandırdığım biri de yok. Yalnız hissetmiyorum.

Var ama çok farklı dünyalardayız.

var, ne yapsam, ne söylesem, ne etsem yargılamaz, beni bilir, anlar, içimi görür. 23 yıllık dostum olur kendisi. bu boyutta olmasa da beni yargılamayan ve anlayan başka yakın arkadaşlarımda var.

Var.

Yok, olmasına da gerek yok. Olsa iyi olurdu.

Var da ben hic yargilanmamayi sevmem. Yargilama ne icin var? Bazen yargilamak ve yargilanmak gerekir. Yargilanmayi iyilik olarak kabul ederim duruma gore. Yne duruma gore kendim de yargilarim.

bi tane var. ne söylersem söyleyeyim, ne yaparsam yapayım yargılamayacağından eminim. arkadaşım kendisi. ben onu yargılarım mesela ama o yapmaz biliyorum. hem anlıyor, anlamaya çalışıyor hem de ne zaman ihtiyacım olsa ne yapıp edip yanımda olacağını biliyorum. dünyanın en kötü en saçma şeyini de yapsam yine beni anlar. ben ona karşı o kadar değilim, ortak arkadaşlarımız bana zaafı olduğunu düşünüyor :P

Tam olarak olmasada anlaşılabildiğini görünce insan seviniyor
Anlayan insanlar olmayınca yalnız hissediyor insan ayrıca anlaşılmayı beklemek nafile değil

oha, ilk soruya var dediğim için diğer sorular elimde patladı. Hiçbirini cevaplayamıyorum.

ekstra soruyu cevaplayayım; bir insan tamamen anlaşılabilir, bunun için birkaç yeterliliğin üst üste gelmesi gerekiyor sadece. Olur yani, teknik olarak mümkündür.

Yok, yalnız hissettiğim dönemler oluyor.

kişinin çok zaman kendisini bile anlamlandıramadığı bunu ben mi yaptım dediği zamanların olduğu bir duygu,düşünce dünyasında sizi sizden başka anlayacak birisinin olması çok zor.

aman olsa ne olmasa ne ben kendimi anlayamadıktan sonra.

Drina köprüsü- ivo andric
Onca yoksulluk varken- Emile Ajar
Hakkari'de bir mevsim - Ferit edgu
Saatleri ayarlama Enstitüsü- Ahmet Hamdi Tanpınar
Açlık - Knut hamsun
Bilinmeyen bir kadının mektubu - Stefan Zweig
Sırça fanus- sylvia plath
Ecinniler- Dostoyevski
Oblomov- Gonçarov
Martı- Richard Bach
Leylim leylim- ahmed arif
Bülbülü öldürmek - harper lee
Icimizdeki şeytan - Sabahattin Ali
Veba- camus

hasan ali toptaş'ın ve cemil kavukçu'nun kitapları

Ayfer Tunç. Özellikle Deliler Evi.

Ayfer Tunç +1 kitabın tam adı: bir deliler evinin yalan yanlış anlatılan kısa tarihi

Deneme türünde Eduardo Galeano ve gündüz Vassaf'ın tüm kitapları.
Murathan Mungan. Her kitabını sevmekle beraber özellikle şairin romanı.
İsmail güzelsoy- değmez. Hakkı teslim edilmemiş yazarlardan. Mutlaka okuyun derim.

yaşar kemal-akçasazın ağaları
oğuz atay-tehlikeli oyunlar
pal sokağı çocukları
küçük prens
küçük kara balık

tom robbins - tüm kitapları
böyle bir zeka ve mizah anlayışı bi bu herifte bi de douglas adams da var.

agota kristof - büyük defter/kanıt/üçüncü yalan

favladım, arada dinlerim. güzelmiş.

Dinledim. Fena değilmiş, ben beğendim. Emeğine sağlık.

Benimki.

Ben üğpoıuy in neden yaratıcı geldiğini merak ettim valla

benimki. çünkü beni çok iyi anlatıyor. genelde yanlış anlaşılıyorum.

bence de benim nick.

benim ki değil onu biliyorum bi boka benzemiyor.

market arabasıyla terör estiren trafik canavarı.

popolocoqoqo

üğpoıuy neden yaratıcı ben de merak ettim? qwertyu olmadığı için mi, yoksa kız olduğu için mi? böyle yürünüyor mu? ahahaha

Senin nickin bile daha iyi bence eğer "iyi" endişesi içeriyorsa. "Benim nickim değil"ler arasına ben de katılıyorum neticede iş görsün diye olan bir şey. Genel olarak da Türkçe karakter içermeyen (ş yerine s, ı yerine i gibi) nickler, anlatım bozukluğu ya da imla hatası içeren nickler ve yeterince karakter olduğu halde boşluk bırakılmadan yazılan nickler dışında hemen her nicke sıcak bakıyorum. :D

cosmicgadin

zam sampiyonu domates vardi eskiden, baska bir nick'le aramizdaysa selam olsun, bayagidir gormuyorum. kaynaklarini etkin kullanamayan iktisatci idi sanirim onu da cok begeniyorum. bir tane daha kelime oyunlu vardi ama cikaramadim. intihal komandosu tarzi bir kelime oyunuydu, cok hostu djkdkdk

Yazarken ellerini bırakan var süper bence

"kanzuk seni yiyeceğim arslanım" banlandı ama arkadaşım.

altin yumurtlayan lavuk yazinca aklima geldi, duyuru'da degil ama eksi'de (dusununce aslinda ayni zamanda duyuruda da) "atakan seni sikecegim arslanim" vardi fjjdjskd her aklima geldiginde yariliyorum hala. her kelimesi ayri, butunu ayri komik geliyor. o tehditkar ama ayni zamanda sogukkanli ve yatistirici tavir...

ananiyimioguz

senialanaglasin’lı nick’i her gördüğümde tıhıhı diye güldüğüm için o.

godoşu beklerken vardı mesela. Tanımam etmem ama ilk aklıma o geldi.

Bir de benimki tabii.

Kelime oyunlu nickleri seviyorum nedense bi sürü var nihlist nihlistim demez herkes kaka yapar gibi bi nick vardi bunun gibi seyler iste

güzeli bilmiyorum da senialanaglasin... komik geliyor bana da +1 sdjkhfjsk

teoride feminist pratikte geyşa çok güzel bence

şerefsizim benim aklıma gelmişti. geçen hafta ben açacaktım bu duyuruyu, arada kaynadı gitti.

el cevap:
feridunbitir (uzun zamandır görmüyorum kendisini)
ananiyimioguz

Hayat aklını konuşacak bir filozof üret+1

Sahibine de söyledim. Çok güzel nick gerçekten.

‘Barbara herhalde barbara manken olan’

Böyle biri vardı yanlış hatırlamıyorsam.

ayrıl coco
Kitap arasında kalmış silgi tozu

benimki +1

En cok hosuma giden nick'market arabasıyla terör estiren trafik canavarı' ;)

Benim nick değil mi ya? Cevaplarda göremedim.

"market arabasıyla terör estiren trafik canavarı" hoşuma gidiyor. Bir de "j r r tolkien hayrani"

üğpoıuy nasıl yaratıcı yahu ilginçsiniz. :d

kaptan maydanoz sevimliymiş cidden. tnşlm mı? .s

zam sampiyonu domates +1

benimki çünkü telaffuz edemiyorsunuz

plak.

ortalama olarak ayda 20-30 album aliyorum.

fiyatlar degisiyor.

Masaj, hamam, kese vb..
Her ay ya da 2 ayda 1 duzenli bunlara para harcarim. Param olsa her hafta harcarim.
Hamam vb.. 100 tl
Masaj 120-350 arasi cinsine gore. Bazen 1 ayda 800 tl harcadigim oluyor masaja

Fiyata bakarak kitap diyesi geliyor insanın.

şarap. haftada ortalama 3-4 şişe içiyorum.

Masaj +1

Disarida yemek. Normalde luks sayilmaz ama ben eve varmaya 15dk kala bile yiyorum disarida. Yemek icin beklemeyi sevmem cunku. Is cikisi sik sik yerim.

İhtiyacin biraz ötesi luks olarak nitelendirilirse aklima gelen ilk şey yemek.Lezzetli yemekleri olan, yandan alkolun eslik edebildigi restaurantlar.
Haftada en az 3-4 kere, her yemek kisi basi ortalama 100-120tl.

Küba purosu içiyorum. Ayda 3000 civarı gidiyor.

Kitap+1
Defter
Boyama kitabı
Boya kalemleri
Mektup zarfları
Kartpostallar

Dolma kalem

Dolma kalem ve kahve

en büyük lüksüm genel olarak yeme içme; abidik gubidik sakızlardan islay viskilere kadar geniş bir çerçeve. güzel bir şeyler yiyip içmek için bana lüks gelecek paralar harcıyorum.
diğeri aksiyon figürleri, proplar, replikalar.

Motosiklete ve ekipmanlara harcadığım paraya acımıyorum, ev bile almıştım o parayı biriktirsem

cep telefonumda internet paketi. 6 gb hem de.
bir de bira seviyorum değişik biralar deniyorum bir tanesinin fiyatı bir iskender fiyatını aşmadığı sürece.

vallahi de kitap billahi de kitap. çok pahalı olum kitaplar :/

Parfüm.

Kol saatine para harcarken lükse kaçtığım olur 3-4 bini gözden çıkartırım ama tabi. Keza güneş gözlüğüne de, deri içeren cüzdan kemer vs...

Pringless ve magnum

Markalı kıyafet ve ayakkabılar.

Bisiklet ve aksesuarları.

Toplamda birkaç maaş gitmiştir rahat. Geçen lastik yarıldı, en az 250 lira daha masraf var.

haftada bir hamburger yemeye çalışırım, hamburgere aşkla bağlıyım. bir kez cheat day yapıp onda da ne istersem yiyorum, gerçi yine çok abanmamaya çalışıyorum, belli yerlere gidiyorum.

antep fistigi

Bence lüks tüketim demek elzem ihtiyaç olmayan ürünler ki keyif elzem bir ihtiyaç olduğunu düşündüğüm için çoğu zaman, plak, projektör, tablet, kitap, bilgisayar oyunu vb şeyleri çok lüks tüketim olarak görmüyorum. Sanki ekmek yemediğimi bilirken yarısının bozulacağını bile bile sandviç ekmeği almak en lüks gelen tüketimim nedense.

Falafel. ayda bir yerim.

4 gündür arkadasimla ve bize eslik eden bir yayla köpegi ile yayla evinde kaliyorum. Tamamen saglikli ve taze ürünlere evde kahvalti :p öglen cikip gezmece, hava kararinca sobayi yak, gaz lambasini yak falan sonra raki iceriz herhalde :)