beni görüp, gelip benimle tanışan kendisi. açık açık çok etkilendiğini ve bu yüzden sürekli beni takip ettiğini belirten kendisi. günlerce flörtleşmeden sonra bir mesajla yıllardır bir sevgilisi olduğunu öğrenen ise ben :)

ben de çok etkilendim hatundan. ne diyorsunuz? istersem ayırırım. ama isteyip istemediğimi bilmiyorum çünkü kendisini çok az tanıyorum. birebir sadece bir kere kısa bir sohbetimiz oldu. geri kalanlar hep telefon/bilgisayar aracılığı ile.

kabuğuma mı çekileyim? yoksa zaten ilişkileri böyle bir şey geçiriyorsa devam etmekte sakınca yok mu?

Sevgilimle birinci yılımız doluyor hatta daha ciddi planlar yapmaya başlıyoduk. Dün çıktığımız arkadaşımla çok yakın da değiliz, konu o değil. Sevgilimin sürekli bu arkadaşı kollaması ( dilenci kitledi kurtarsana , kafası guzel kızlara rahatsizlik vermesin uzaklaştırsana , vs.) zaten yavaş yavaş gözüme batarken hepsinin üstüne arkadaşın bi davranışı üstüne muhtemelen alkolün verdiği yetkiyle içinden söylemek istediği " oha hayalimdeki aday ( yada adam)" bana söylemesi benim için bitirici oldu ve uzaklaştırdım kendimi . 30 dakika dışarda sakinleştirdim kendimi sigara içip düşündüm. Başka bir arkadaşım geldi ondan da sonra arkadaşla yanımıza geldiler benim o sürezarfında dışarda olmamdan bihaber şekilde .
Herkes bilir ki alkollü halde insan kafasından geçeni söyler. Bazen yanlış insanın yanında olur. Zaten hiç bir tartışmada orta yol bulamayan bir ilişki için sizce de bu fazla değil mi?

hemen tanışmaya mı çalışıyorsunuz yoksa kızı bir sonraki görme ihtimali için planlar mı yapıyorsunuz.

Merhaba,

Şu anda Polonya'da Erasmus yapıyorum ve birkaç haftaya, bir sene evvel sevgili olduğum kız olduğum şehre benle görüşmeye geliyor.

Ben aramızda bir şeyler olsun istiyorum tekrar açıkçası, hala hoşlanıyorum çünkü. O da Almanya'da okuyordu ordan geliyor, bence içinde hâlâ bir şeyler olabilir bana karşı, ama yani emin de değilim nasıl hissediyor. Ama tek başına kalkıp benle görüşmeye geliyor. Bundan bir şey çıkartmalı mıyım bilmiyorum.

Kız eğlenceyi, içmeyi seven neşeli bi tip. Bir ton arkadaşı, tanıdığı var. Ben de eğlenmeyi, sosyalleşmeyi sevsem de daha oturaklı bir tipim. Arkadaşlık kurmam vakit alıyor.

Sorum şu: kız geldiği zaman, bire bir takılmak mı yoksa burda başkalarıyla beraber olmak mı daha iyi olur?

Bire bir takılmak konuşmak açısından daha iyi olur ama uzayan periyotlarda tuhaflık yaratır mı, bir de (beni hor görmeyin duyuru sakinleri) biraz alternatifi olduğunu düşünsün, bir ortamımın, sosyal statümün olduğunu falan görsün de istiyorum. Kız bu sonuçta, önem vermiyorum diyeni de veriyordur diye düşünüyorum.

Esasında sevdiğim, takıldığım arkadaşlarım yarım dönem için gelmişlerdi ve şimdi gittiler. O yüzden şu anda çok fazla arkadaşım kalmadı, yeni insanlarla da daha samimi olamadım. Gönül isterdi ki herkesin beni tanıdığı, 20 kişilik eğlenceli arkadaş ortamıma sokabileyim ama böyle bir şey de an itibariyle mümkün değil. Yine de üç beş kişiyi ayarlarım, onların da arkadaşları falan derken takılabiliriz.

Ya da, bir gündüz bir gece burda kalıp sonra başka bir şehre beraber seyahat edebiliriz. Konusunu açtım bana uyar dedi. Hem gece beraber kalırız filan, güzel olur, eheh.

Evet, herhangi bir tavsiyesi olan?

(Yav bi de restorana falan götürünce hesabı ben ödemeli miyim? Ben daha ucuz diye şehir dışındaki markete gidip toplu alışveriş yapan insanım.)

son zamanlarda kafami kurcaliyor, toplumsal olarak insan hayat arkadasini / evlenicegi insani / esini bulunca hayatinin geri kalanini onunla gecirmesi bekleniyor, bir sekilde boyle sartlanmisiz. pratikte her zaman boyle olmuyor tabii, ama toplumsal norm bu sekilde. ama etrafimdan duyduklarim, internette eksisozlukte falan okuduklarim hep evliliklerde askin birkac seneden sonra bittigi, olayin ev arkadasligina veya ebeveynlige donustugu, arada bunun otesinde bir cekimin kalmadigi yonunde. bu tablo da bir kisiyi yillarca eksilmeyen ve eskimeyen duygularla ve tutukuyla sevebilmekten daha gercekci zaten.

simdi hal boyleyken birine hayat boyu ictenlikle, tamamen bagli kalabilmek imkansiz mi? yani pratikte sadik kalinsa bile bu sadakat zorunluluktan veya etik degerlerden kaynaklanmis olmuyor mu? ornegin insan icten ice baska biriyle veya yalniz o kisiyle birlikteyken oldugundan daha mutlu olabilecegini dusunuyor ama baglilik ugruna bundan gonullu olarak vazgeciyor ve icinde oldugu durumu kabullenmis mi oluyor? ya da gercekten bir kisiyi yillarca, hatta belki omur boyu hep cok sevmek, baska ihtimalleri hic dusunmeyecek, sorgulamayacak kadar bagli kalmak mumkun mu?

ben iyice karamsar bakmaya basladim, sanki bosanma evliliklerin mutlak sonu, bosanma olmasa da tum evliliklerdeki sevgi/ask iliskisi aslinda bir noktada sonra bitiyor ama evlilik "kurumsal" olarak devam ediyor gibi geliyor. bu noktadan sonra da bazilari durumu kabullenip asgari mutluluk duzeyinde yasiyor, veya cocuklari varsa kendilerini ona adiyor (cogunluk boyle sanirim), veya disarda baska arayislara giriyor.

siz ne dusunuyorsunuz, veya deneyimleriniz ne yonde? cevaplarda cinsiyet yas ve medeni durum belirtirseniz sevinirim.

Lütfen eğer bu durum başınıza geldiyse fikrinizi söyleyin, yoksa ben de eskiden hayatta affetmicen aga diye hariçtir gazel okurdum. Ne dersiniz:/?

Yaklasik 12 yillik gecmisimiz olan ve universiteden beri tanidigim bir arkadasimla 1 yildan uzun suredir gorusmuyoruz. En son ayni isyerinde calisiyorduk sonra o isten ayrildi. Ben o sira onunda cok iyi tanidigi sevgilimden ayrildim. Ortak arkadaslarimizin cok olmasi sebebi ile biraz kendi icime kapandim ve bi turlu cikamadim bu psikolojiden. Nerdeyse cok yakin bir iki kisi disinda kimseyle gorusmez oldum. Bu arkadasimda cok yakin olmasina ragmen sevgilim ve benle olan yakinligindan sanirim onla da gorusmez oldum. Bi sure sonra psikolojik bazi problemlerim oldu ve adeta hayalete dondum tum arkadas cevremde. Sadece ev ve is arasinda yasamaya basladim.

Bu aralar iyiyim ve duzeltiyorum kendimi ama bu eski dostum aylardir aklimda olmasina ragmen adim atamiyorum. Bana kirgin oldugunu biliyorum ve nasil tepki verecek bilemiyorum. Baska arkadaslara sitemli olarak benden bahsettigini biliyorum. Bazen imali olarak onlarla selam gonderdi ama ben cidden kotu durumdaydim ve bisey yapamadim.

Ozur dilemek ve aramizi duzeltmek istiyorum. Tum hatayi kendimde goruyorum. Cunku aramizda kotu bisey olmamasina ve bana karsi her zaman durust ve samimi bir dost olmasina ragmen iletisimi kestim. Ozur dilemeliyim, ama nasil? Biseyler yazip sonrasinda gorusmek icin aramak istiyorum. Derdim samimi bi sekilde bu durumu duzeltmek istedigime inanmasi.

Tavsiyelerinizi bekliyorum.

4 yıllık sevgilimden ekimde ayrıldık, daha doğrusu ayrılmak istedi. Sebebi çok önemli değil artık, neyse sonra bi kaç defa konuştuk ve çok yalnız hissettiğimden falan bahsetmiştim o da arada arıyordu beni, derken tekrar barışmak istedi ama ben istemedim. böyle konuşalım bakalım dedi, günde 1 defa konuştuk bir süre fekat birlikteyken zerre kıskanmayan adam tripten tribe girmeye başladı, whatsappa sürekli bakıp ooo çevrimiçi yazıyodu, kimle konuşuyorsun, ekran görüntüsü yolla gibi talepler neticesinde aramız tekrar açıldı. Barışmak istemememin asıl sebebi ise bunun kaçıncı ayrılığımız olması, en son babamla tanıştı isteme gün tarihleri vs. konuşuldu, kasımda aileler tanışacaktı 1 ay öncesinde ayrılınca ben de aileme söyledim. Babam ve annem, bu çocuk seni yarıyolda bırakır diye kesinlikle istemiyor artık. Hala seviyordum ama evlenmek istemiyordum artık, vaktini çalmak istemiyorum dedim ben de.

2 ay sonra birisiyle tanıştım normal arkadaş olarak fakat iletişimimiz arttıkça hoşlaşmaya başladım kendisinden. Şimdi onunla konuşuyoruz öyle ama sevgili değiliz. Bu 2 aylık süreçte ara ara konuştuk yine, ben olmaz dedikçe daha da kötü oldu. Yani en son dün gece konuştum o kadar üzüldüm ki, "ya ben seni seviyorum" deyişi var bi, boğazım düğümcük düğümcük oldu. ona evet diyemiyorum, ama üzülmesine de dayanamıyorum, başkasıyla görüştüğümü de söyledim, çok dengesiz bir ruh hali yaşadı, bağırmalar, küfretmeler, sonra sakinleşip inş mutlu olursun sonra tekrar yükselip mutsuzluktan geberirsin, inş seni kullanıp atar demeler falan, en son iyice sakinleşti normale döndü, öyle kapattık. Fakat benim içimdeki üzüntü geçmedi, çok mutsuzum gibi, canım hiçbir şey yapmak istemiyor. Neden böyle oldu ki. Ben çok mu kötü bir insanım, aslında biraz dertleşmeye ihtiyacım var ama etrafımda da kimseye anlatmak istemiyorum artık. temel bi soru yok, kafanıza göre yorum yapabilrsiniz teşekkürler.

olmuyor musunuz? öncelikle www.eksiduyuru.com şu linkteki mevzuyu okumanızı rica ediyorum çünkü mevzu bunun devamı.

dikkat dev duyuru!

çok hoşlanmasam da artık mücadeleden yorulduğum için onlar çağırdıkça görüşüyoruz arkadaşlarıyla. bizden hala teklif yok. en son dediler ki bir gece siz kızlar bi evde kalın, biz erkekler ayrı bi evde kalalım sabahına da gelir sizi alırız kahvaltıya gideriz. tamam dedim pijama partisi gibi güzel olur. kızları ben alırım hem kedi ufak tek bırakmamış oluruz hem de erkekler bizim evde olursa oynuyoruz ayağına kediye eziyet ediyorlar çok sıkıştırarak seviyorlar kızdırmaya uğraşıyorlar aklım evde kalacak diye tamam dedim kızlar bende olursa olur.

göt kadar evimiz var zaten. maksimum 2 misafire yerimiz var hadi fazla yorganımı da yere döşek gibi serersem 3, fazlası yok. 3 hatun kalırsak eve tam sığıyoruz. önümüzdeki haftasonu için planımızı yaptık film izleriz dedikodu vs oh çok eğleneceğiz diye gaza getirdim kendimi bekliyorum.

sabah eşim aradı gelecek kızlardan birinin ablası ve kocası da dahil olmuş. bir başka arkadaşlarına da söylemişler onlar da 2 sevgili geleceklermiş. onu duyunca o tek gelemeyeceği için kuzenini de getirecekmiş. 3 kişiye müsait evde olacağız 6 kişi. ayrıca ben o ablayla kuzeni hiç tanımıyorum tanımadığım insanların evimde olmasını da istemiyorum. zaten bu gelecek kızlardan biri kediden korkuyor diye onu küçük odada yatırırım diyordum fakat bu kuzenle ablayı hiç bilmiyorum ve inanılmaz gerildim. böyle olacaksa iptal edelim dedim ve eşim açtı ağzını yumdu gözünü.

ne uyumsuzluğum kaldı, ne huysuzluğum. eşim saydı döktü. daha dün onun için aptal bir kadın gününe katıldım yeğeninin doğumgününü de yapacaklar diye doğru düzgün tanımadığım yaş ortalaması 50 olan bir sürü kadın ve inanılmaz şımarık 12 çocukla muhattap oldum. sabah 8.30da gittik yardım edeyim diye akşam 7ye kadar oradaydık sürekli koşturdum, yardım ettim sesim çıkmadı. aldığımız hediyeler de yaptığım şeylere de bir teşekkür bile gelmedi sustum. eşim yemek yemeye geldiğinde 5 dakika bile oturamadı kadınların çocukların gürültüsünden kaçtı tımarhaneye dönmüş burası diyerek.

bizim ailenin zaten öyle çok toplanması olmaz. düğünler ve yılbaşı gibi aile toplantıları olur sadece. düğünlerde de takıyı taktığımız gibi eşime sen gidebilirsin diyorum. zorla günün sonuna kadar asla tutmuyorum.

ama kendi ailesi olduğu zaman hem yardıma gidiyoruz hem en geç biz kalkıyoruz sesimi çıkarmıyorum çünkü aile her zaman önce gelir. ama arkadaşları için de bu kadar sıkıntı çekmek istemiyorum açıkçası.

senin arkadaşların için ben sesimi çıkarmıyorum onlarla görüşüyoruz bundan sonra onlarla da ben görüşmeyeceğim, ailene de gidip gelmeyeceğim istersen tek gidersin ben asla gelmiyorum. yılbaşında ben sıkıntıdan ölecektim sana söylemedim bile. benim arkadaşlarımla da görüşmeyeceğiz artık yazmış az önce.

fakat benim arkadaşlarım bizim arabamız olmadığı için bizi evimizden alıp evimize bırakıyorlar, ayrıca sohbetlerinden hoşlandığını, onlarla eğlendiğini de söyledi kaç kez. yılbaşı yemeği de zaten 9.30da gittik 12de çıktık evimize geldik öyle saatlerce oturup kalmadık yani.

evet onun istediği kadar uyumlu bir insan olmadığımı biliyorum, yine de üzülmesin diye elimden geldiğince zorluyorum kendimi. sağolsun o da laf etmiyor benim ailemle ya da arkadaşlarımla görüşeceğimiz zaman fakat böyle arkadaşlarının kafasına göre plan yapıp en son bize haber vermeleri yüzünden aramız bozulduğu için de kinlenmeye başladım onlara. bundan sonra gelmeyeceğini görüşmeyeceğini söylemiş ama bilemiyorum, muhtemelen sinir anında söylemiştir ciddi olduğunu düşünmüyorum.

Evimizin durumunu bilmelerine rağmen bizim fikrimizi bile almadan bizim yerimize plan yapmalarına kızmakta haksız mıyım? Ya da eşimin tepkisi çok aşırı değil mi? Ben gerçekten anlayamıyorum bu insanları. Yüz verdikçe astarını istemek değil mi bu kadarı da?

İşin en kanıma dokunan tarafı da daha yeni konuştuk artık bebeğimiz olsun dedik, niyetlendik, sevindik. Ama şu sıralar 3. kişilerden kaynaklı o kadar çok kavga ettik ki şu an kararımı sorgular haldeyim. Daha biz dış mihraklara direnemiyoruz böyle bir ortamda çocuk nasıl büyüteceğim diye.

Yazan arkadaşlara şimdiden teşekkürler.

a-hangisi size daha yakın ?
b-neden ?
c- nasıl ?
d- niçin ?
e- cinsiyetiniz ?

teşekkürler.

Arkadaşlar merhaba,

Öncelikle şu kitabı şuraya bırakayım: www.bkmkitap.com

Kısaca başımdan geçeni anlatacağım, sonra bir duyuru yapıp gideceğim.

Ben üniversitede bir kızı sevdim. Epey sevdim ama öyle az buz da değil. Bir insan ne kadar sevilebilirse o kadar sevdim. Aklım çıktı, deli oldum, yine sevmeye devam ettim. Neticede üç yıl boyunca sevgili olduk ve sonra bir gün, katastrofik bir gün, gözlerimin içine baka baka "Bitti" dedi, ve ayrıldık.

Kafamı dağıtmam gerekiyor, günler, hatta saatler dahi geçmiyordu. Okuduğum kitaplar beynimi yeterince oyalayamamaya başladı. Nefesim daralıyordu, sinir sistemimi eritecek bir şey bulmalıydım... Ve buldum: Yazmak.

Boş bir Word dosyası açtım ve aklımdan geçen her şeyi, herkesi yazmaya başladım. Uzun uzun yazdım, denemeler öykülere dönüştü, öyküler birbirini kovalayıp 339 sayfalık bir kitap hâlini aldı. Tüm bu yazma işi bittiğinde ayrılıktan sonra tam 1 yıl geçmiş, kafamsa epey dağılmıştı -tahmin edersiniz.

Geriye bir tek şey kalmıştı. Yayınlatmak. Ülkedeki bildiğim bütün yayınevlerine gönderdim, dergilere, bu alandaki nüfuzlu insanlara, herkese. Bütün ülkeyi e-mail yağmuruna tutuyordum, içimde alev alev ümit yanıyordu. Ve yavaş yavaş cevap gelmeye başladı. Olumsuz, olumsuz, olumsuz.... Aylar geçiyordu ve ben ısrarla olumsuz mailler alıyordum. Tabii yıldım. Yılmadım diyen yalancıdır. "Ulan herhalde bok gibi bir kitap yazmışım hehe" filan diye kendimi avuttum. Yıllar geçti. Tam iki buçuk yıl.

Geçtiğimiz Aralık ayında New York'ta yaşayan tasarımcı arkadaşım Salih Berk İlhan, büyük bir sürpriz yaparak kendisine çok eskiden pdf olarak attığım kitabımı 3 adet bastırmış ve hediye etmişti. Elimde tuttuğum şey, kelli felli benim kitabımdı. Kapağında adım yazıyordu. İçindeki kelimelerin hepsi benimdi. Çok duygulandım. Hemen o yıllar önceki şevkim yerine geldi; yazılarımı en baştan okudum, düzelttim, hatta bazı hikâyeleri komple çıkardım vs derken, amatör yazarların kitaplarını basmayı misyon edinmiş bir yayıneviyle, Gece Kitaplığı Yayınları'yla anlaştım.

Arkadaşlar, yılların fiziksel ve psikolojik emeği olan bu kitap bu hafta itibariyle piyasaya çıktı. Şimdilik sadece internet satışına kondu; zira D&R'ın falan böyle bir kitabı rafına koyması için biraz kendini ispatlaması gerek. Online olarak bkmkitap, kitapzen, kitapvekitap, okuoku, kitapyurdu, babil, kitapambari, idefix (henüz satış başlamadı ama listeye girdi) gibi sitelerde bulunabiliyor.

Şahsi tavsiyem, en uygun ücretle satan kitapyurdu.com'dan almanız.

Eğer alırsanız, okursanız, belki hikâyelerin birinde bir de kendinizi bulursanız, beni dünyanın en mutlu insanı yaparsınız.

Bu duyuru ne bir duygu sömürüsü, ne de reklam. Bu sadece basit bir mutluluk paylaşımı. (zaten kitap ücretinin çoğu yayınevinde kalacak, parasında değilim yani :))

Şimdiden teşekkür ederim.

yaş ve cinsiyet de belirtirseniz güzel olur.

kandırılmaya, yalan sözlere, ondan görmediğim sevgiye, mahvedilen yıla; onun sahip olduğu duygusuzluğa rağmen deli gibi aşık oldum. 6 aydan sonra şimdi o beni bıraktı ve ben çok acı çekiyorum. boğazımda yumru var, gözlerimden yaşlar boşalmaması için çok zor duruyorum. yardım edin

karşı cins ilişkilerinde sizce entelektüellik işe yarıyor mu? ben sanki hiç görmedim gibi ama?

Biliyorum yanlış bir şey; ama zaten yanlış olması, imkansız olması güzel kılmıyor mu?

Neyse vaktinizi çalmamak adına çok hızlıca sorumu sorayım:
Öncelikle gayim ve 2 yıldır kurumsal bir şirkette çalışıyorum. Her gün aynı serviste gidip geldiğim bir çocuk var. Ama farklı şirketlerde çalışıyoruz. Onu sadece serviste görebiliyorum.
Demem o ki ben bu çocuğu 2 yıldır görmeme rağmen 1 kere muhabbet etmedim, çekindim ama iyiden iyiye hoşlanmaya başladım. Gayet kültürlü düzgün bir çocuk. Dansla ilgilenen, Ahmet Kaya dinleyen, izmir'de öğrenimini yapmış birisi. Bunları söylemem çağdaş ve açık görüşlü birisi olduğuna inancımı arttırdı.

Soru basit aslında.. Sizce açılmalımıyım? Çoğu kişi önce arkadaş ol, tanı felan diyecek. Ama bunu yapmak istemiyorum. Daha da tanıyıp aşka dönüşüp hem onu hem de kendimi zora sokmak da istemiyorum. Hem de niyetim farklıyken bu şekilde yanaşmak bana doğru gelmiyor.

Yorumlarınız için teşekkürler :)

Ben daima kadınla erkeğin iki iyi arkadaş olabileceğine de inandım, aralarında cinsel ve romantik ilişki olmadan. Ama son zamanlarda çevremde görüyorum ki bir zamanlar arkadaş ayağına takılan kişilerin ilişkisi yön değiştirmiş. Mesela kuzenim bir zamanlar kızın sevgilisi varken kızın arkadaşıydı, hatta bunlar dans kursunda partnerdi galiba, sonra aradan bir zaman geçti ne kadar süre bilmiyorum facebooktan ilişkilerinin başladığını gördüm şimdi nişanlılar,yakında evlenecekler. Gerçi kuzenim kızın sevgilisi varken ve aralarında bir ilişki yokken kızdan bana bahsederken bir şeyler sezdim ama hani konduramadım kız da 5 yaş büyük olduğu için ondan ya da kötü düşünmediğimden. Bu durumda kuzenim meriç oluyor. Yine yakın zamanlarda bir arkadaşım uzun zamandır arkadaş olduğu biriyle sevgili olmuş. Böyle birkaç olaylar olaylar...

Şimdi merak ettiğim ben hala güzel bir kadının ve yakışıklı bir erkeğin de arkadaş dosta statüsü içinde olabileceğine inanıyorum, ilişkiler zamanla yöne değiştirebilir ama
her zaman inandım ki bir insanı ilk gördüğünde bir şeyler hissetmişsindir, en azından beğenmişsindir yani sonradan farklı bir gözle mi görülüyor ya da en baştan bir şeyler mi var oluyor nedir? Ben bütün kız arkadaşlarımı (dost) kız kardeş gibi gördüğüm için bana garip geliyor. Sonradan değişiyorsa başına saksı mı düşüyor? Farklı gözle bakabileceğim kızlarla flört-sevgililik vs. denerim olursa olur olmazsa olmaz. Ama o fiziksel çekim daima vardı. Ne bileyim garip geliyor.

Meriçlik tam olarak nedir? Kadının meriçi olur mu? Kuzenim bu durumda meriç mi?

Ben çok mu safım bu durumda, yoksa insanların mı niyeti değişik?

Görüş ve deneyimlerinizi ve yorumlarınızı merak ediyorum.

sb

Kızlarda genel olarak gözlemlediğim, verdiklere sözlere sadık kalmıyorlar, şu gün şu saatte bir şey yapacağız diye sözleşiyoruz, sonra hep son anlarda işleri çıkıyor ya da o saat geldiğinde tık yok, ben ne oldu şunu yapacaktık dediğim, bahane veritabanlarından bir bahane çekip bana sunuyorlar, hiç daha önce haber verme yok, verdikleri sözlere benim kadar özen göstermiyorlar. bunu birden çok fazla kız arkadaşımda gözlemledim, erkek arkadaşlarda böyle bir durum nadiren gerçekleşiyor, olsa bile cidden bir nedeni oluyor.

Soruma gelirsek,
1)şimdi bir söz verilince çok ekstrem durumlar olmadığı sürece yapmak gerekmez mi?
2)kızlar kendilerini daha tölere edilebilir mi görüyorlar yoksa benim iyi niyetli tavırlarım mı bana böyle davranılmasına neden oluyor?
3)Böyle söz tutmama vakası yaşandığında sert bir tepki mi vermek gerek ya da tekrarlanmaması için nasıl bir üslupta davranmak gerek?

öncelikle herkese merhaba duyuru ahalisi sonralıkla benim bir maruzatım var.

kız arkadalım aktif bir twitter kullanıcısı, ben ise yaklaşık 2 senedir elimi ayağımı çektim bu tarz mecralardan. hatta o dönem beraber kapatma kararı aldık çünkü kız arkadaşımın bir stalkerı beraber çekildiğimiz bir fotoğrafı alıp yüksek takipçili hesabında paylalmıştı, araştırdım ve elemanın kız arkadaşımla zamanında ilgilenen bir denyo olduğunu öğrendim.
işte bu olaydan sonra biz twitter'ı instagram'ı filan kapattık, o günden sonra gereksiz görmeye başladık. yine de kız arkadaşım dayanamadı ve 6-7 ay önce tekrar açtı, bende kendisine " açıyorsan da kilitli tut bari ki bu tarz sapıklar takip edemesin, fotoğraflarımızı nerelere gittiğimizi göremesin, sen zaten tanıdığın kişileri takip eder onları da kabul edersin" dedim. malum hafif paranoya var bende. bu da "tamam" dedi.



ya arkadaş dün yakın bi arkadaşım kız arkadaşımın benim hakkımda attığı komikli bi tweeti referans alarak zannıma bol gülücüklü mesaj attı, ben baktım kilit yok. kendisine sordum sebebini, cevap olarak; "canım sıkıldı açtım geri, ama şimdi kapatıyorum" dedi. amacını sordum gevrek gevrek cevap veriyor. bakın gevrek.

yahu bu eylemin amacı bir tek bana mı gereksiz ve saçma geliyor, ulan insan canı sıkılınca böyle şeyler yapar mı, siz yapıyor musunuz? ben öyle her b*ka karışan bir insan değilim, sadece fotoğraflarımız filan saçma fake hesaplarda dolaşmasın diye hesabı kilitlemesini istedim, hanımefendi canı sıkıldı diye kilidi kaldırmış, hayır bunun getirisi ne olacak da canının sıkkınlığı geçecek.

ben de bu durumdan dolayı rahatsız olduğumu, sinir bozucu bulduğumu dile getirdim, aramız son 3-4 saattir limoni.

sizce kim haklı?

Herkesin özellikle de yalnızların Sevgililer günü kutlu olsun öncelikle :)

Sorum şu:

Ömür boyu yalnız kalmaktan ve hayatınıza birinin girmeyeceğini düşünerek korkuyor musunuz?

Kendi açımdan değerlendirirsem, 30ların başında işi gücü olan ve belli standartları olan bir birey olmama rağmen tanışma uygulamaları dahil bir değişiklik olduğu yok hayatımda :) Neredeyse kutup ayısı ve bedeviye döneceğim :D

sb.

Sevgililer Günü için bir sürprizim olacak kendisine. Şu anda arkadaşının yanında İtalya'da. Hediye almadım ama 2 adet ikimizin bulunduğu fotoğraf var ve bir çikolata aldım. Fotoğrafların birinin arkasında şiir var. İki şekilde bunu verebileceğimi düşündüm:

1. yol: Ev arkadaşlarını biliyorum. Odasına bunları koyabilirim. Bir de çok sevdiği Mövenpick marka çikolatalı yoğurt var. Onu da buzdolabına koyayım diyorum not bırakarak.

2. yol: Kendisini havaalanında karşılayıp sürpriz yapabilirim ve hediyeyi bu şekilde verebilirim (havaalanı her ne kadar ebesinin uzağında olsa da...).

Hangisi sizce?

Olduk mu gençler ?

Bu kızla 1-2 ay önce tanıştık, karşılıklı çekim oldu, flörtleştik kısaca, sonra yakınlaşacak gibi olduk ama birtakım engellerden dolayı olmadı. Hoşlanmıştım kızdan, girişimim gerçekleşmeyince de söyledim cidden hoşlandığımı, söyledikten sonra kafaya takmayı bıraktım, geçti gitti. Sonra kız üniversite okuduğu şehre gitti, iletişim kesildi.

Birkaç gün önce Trivia Crack denen bilgi yarışması uygulamasını kurdum. Kız istek yolladı, karşılıklı oynamaya başladık. Birkaç gündür oynuyoruz fakat kızı mütemadiyen yeniyorum. Şu an skor 6-0 ve böyle gidecek gibi lol. Arada 1-2 oyun vereyim mi, ne dersiniz? Yoksa geçen ay teklifimi reddettiği için yenmeye devam edip bir de aşağılasam mı? Ya da bu durumdan kültürsüz olduğu çıkarımını yapıp soğusam mı kızdan alsknad

Arkadaşlar şimdi gerek yüzyüze gerek mesajla ondan hoşlandığınızı ima ettiğiniz ve hissettirdiğinizden sonra bunu sezen ve hisseden ama size karşı herhangi bir şey hissetmediğinden dolayı sizden soğuyan ve hislerinizi prk umursamayan bir kızdan sonra başka bir kızın yani sizden hoşlandığını düşündüğünüz çok güzel olmayan ama en azından sizi sevdiğinizi düşündüğünüz ve sevginizi feda edebileceğiniz bir kıza açılmak onunla sevgili olmak yanlış mı olur? Böyle bir durumdayım bana karşı bir şey hissettiğini ama emin olmamakla birlikte düşündüğüm bir kıza açılmayı düşünüyorum açıkçası kız çok güzel değil ama şirin. Neyse şimdi ben bu kızla sevgili olursam önceki kıza ayıp-saygısızlık etmiş mi olurum,

veya yürümeyeceğini düşündüğünüz ilişki uzun vadeli oldu mu?

Bir sefer vakti daha geldi çattı yine. 11 liman 6 ülke yoğun bir program olacak ama neyseki oyalanacak birşeyler buldum :) (git: www.eksiduyuru.com)

Kendinize iyi bakın, dik durun kimseye taviz vermeyin ;)

Soru formatını bozmayayım sorum şu;

bizim denizcilerde bir söz vardır;

oturursun geminin kıçına, bakarsın sevdiklerine, gittikçe ufalırlar ufalırlar kaybolurlar gözden...
o zaman anlarsın işte vedalaşmak kalana değil, gidene koyar. Sizce bu ne kadar doğrudur?

Dipnot: uzun zamandır vedalaşacak kimse olmadan gidiyorum, o yüzden kendim cevaplayamadım :/

Sizce hanımefendiler romantik erkek ne yapar ?

bir hatun kişisiyle konuştuk face üzerinden üniversitede sınıf arkadaşım. En baştan beri hoşlanırım ancak ona benim bi arkadaşım yazmıştı ben de artık o konuda kendimi geri çektim. Tabi yazan kişi baya bi uğraştı belki üniversite boyunca tam bilmiyorum. İlgilenmiyordum. Benim de sonradan Mutlu bi ilişkim oldu ancak evlilik üzerine ciddi düşünce aramızda anlaşmazlıklar çıktı ve ayrıldık. Ben de tekrar üniversitede hoşlandığım kıza faceden napıyorsun yazdım. Baya muhabbet ettik. Aynı şehirdeyşz aynı zamanda. İkimiz de öğretmeniz. Baya uzun bi muhabbet ettik. Ayrıldığımı bilmiyordu muhabbetin başında direk eski kız arkadaşımı sordu.Ama kız bana yazmıyor. 2. Gün önce konuştuk dün için buluşalım mı dedim. Olurdu aslında ama Akraba ziyarete gideceklerini ilçeye ne Zaman da döneceklerini bilmediğini söyledi. Tamam dedim ben de. Şimdi güzel muhabbet ettik se tekrar tekrar ben yazınca sanki itici olacağım hissine düşüyorum. O da yazmıyor.Şu anlık hoşlandığımı söylemek de istemiyorum. Sizce ne yapılır muhabbeti geliştirmek daha samimi olmak için ?

- Beraber gülüp eğlenebilmek mi?
- Ten uyumu mu veya seksten alabildiğin zevk mi?
- Ya da başka şeyler mi?

Burdan gelecek cevaplar çok çok önemli benim için.

Saygılar:)