Yazılsın ve yazmak isterim ben de.

isterim tabii ki. arkadaşlarımdan gelen 3 adet hediye kitabım var. artık çok nadir görüşüp konuşabiliyoruz ama bazen elim bu kitaplara gidince o notu görünce inanılmaz seviniyorum.

Yazılmasını isterim yıllar sonra açıp baktığımda hoşuma gider

Hoşlanmam. Kendim de ufacık bir çizgi dahi atmam kitaplarıma. İlla not yazılacaksa bir kartla kitabın içine koyulabilir bence.

arkadaşım ön yüzünde brecht'e ait cümleler olan kartpostalın arkasına birşeyler yazıp kitabın sayfalarının arasına sıkıştırmıştı, hala saklarım. bu da bir yöntem olabilir

Şu ana dek hediye olarak verdiğim kitapların ilk sayfasına, kitaplardaki karakterlere de atıfta bulunarak not yazmışımdır arkadaşım için. Bana da yazılsa çok hoşuma gider.

kitap hediye ediyorsa not yazmasını da isterim.

ben istemem sanırım ya, kitapların çizilmesini hiç sevmem. bana hediye edilen kitaplarda şu ana kadar hiç not yoktu ve olsun da istemezdim herhalde.

Şehir ve isim değil de güzel bir cümle hoş olabilir ilk sayfaya. Eğer kitabı vereceğiniz kişinin bundan hoşlanmama ihtimali varsa bir karta yazılabilir, o kitaba özel bir ayraç olarak kalır arasında.

Hediye eden nasıl hissederse diyelim :)

mercimek çok çabuk haşlanır eğer 3 4 senedir dolapta bekletmiyosan, sadece iyice yıkayıp haşlaman yeterli ama dağılmasınlar dikkat et.

10 dakika yeterli olur mu dağılmadan salata için haşlanması?

Kesinlikle dereotu ve ceviz de çok yakışıyor.

köz patlican, köz biber

Seviyorsaniz dereotu da cok yakisiyor.

Yazılanlar dışında turşu ve soğan da çok yakışıyor.

Yeşil mercimek, biraz haşlanmış pirinç, yeşil soğan maydanoz.

Sosu için de yağ, elma sirkesi ve limonu bir kapta karıştırıp kimyon pulbiber koyuyordu annem, başka bir şeyi vardıysa da hatırlayamıyorum şuan . En son ben de üstüne sumak gezeiriyordum. BEn ölçüleri bilmiyorum ama annemin yeşil mercimek salatasını yiyip de tekrar istemeyeni görmedim. Kimyon mühim bence.

Dereotu, yeşil soğan, kornişon ve Mısır.

Kapari, ton balığı, ezine peynir, turşu, doğal zeytinyağı, köz kırmızı biber

sözlükte şöyle bir başlık var

eksisozluk.com

Benim favorim : bir ay doğar ilk akşamdan geceden

bülent ortaçgil - memurun şarkısı

dj shadow - six days

tokyo drift film müziğidir ayrıca.

craig david - seven days

goldfinger january?

@roseblood, arada rastlıyorum sana ama o kadar dikkatimi çekmemişti. teşekkür ederim. :)
@bxgx, kaç yıl önce dinledim lan ben bunu? her yerde duyuyodum, ilk defa adını öğrendim. sağ ol.

Alpay - Eylul'de Gel
The Cure - Friday I'm in Love

www.youtube.com

friday night saturday morning
www.youtube.com

sunday morning
www.youtube.com

blue sunday
www.youtube.com

sunday
www.youtube.com

eylül akşamı - bülent ortaçgil
www.youtube.com

eylül akşamı - pilli bebek
www.youtube.com

maroon 5 - sunday morning

Yine aylardan kasım
youtu.be
Six day war
youtu.be

bon jovi - feeling like a saturday night

Queen - In Only Seven Days
Green Day - Wake Me Up When September Ends
U2 - Sunday Bloody Sunday

www.youtube.com
www.youtube.com portishead değil heather nova söylüyor.

Zardanadam - Küçük Şirin Bir Cuma Akşamı
Zardanadam - Mayıs

Ne Güzeldik Oysa Biz -> youtu.be
Boşvermişim Dünyaya -> youtu.be

ebru yaşar cumartesi.

www.youtube.com Queen - In Only Seven Days

youtu.be

yonca lodi-12 ay

tek sayılı yıllarda bana oluyo bu, mesela 2009'dan hiç bir şey hatırlamıyorum ilk bakışta(sadece eurovision olabilir belki) ama 2008 ya da 2006 falan diyince direkt onlarca an geliyo aklıma. olimpiyatlar, dünya kupası, avrupa şampiyonaları falan hepsi çift sayılı yıllarda olunca benim için direkt mihenk taşı oluyolar, alakalı alakasız onlarca anı hoop zihnime doluyo ama işte 2009 diyince kişisel bi anı bile gelmiyo aklıma.

2017'de de bence aynı olay var

Ben sanırım hep hayatımın en kötü yılı olarak hatırlayacağım 2017'yi. 2016 mesela hayatımın yılıydı, hayatımın en güzel günlerini 2016'da yaşadım. hala da 2016'da kaldı bence benim beynim, 2017'yi hiç yaşamamışım gibi. Gerçekten hayatımın kayıp yılıymış gibi hissediyorum. 2016'nın birçok anı dün gibi aklımdayken 2017'yi o kadar yok sayıyor ki beynim hiçbir gününün diğerinden bir farkını hatırlamıyorum neredeyse.

The IT Crowd.

Minimum 50 kere izlemişimdir/dinlemişimdir, hala canım sıkıldıkça açıyorum.

avrupa yakasından hiç kopamadım ben,

ilker canikligil'i izliyorum sinemayla alakam olmamasına rağmen.

www.youtube.com

bir de amerikan ordusunun eğitim videolarını izliyorum. bu gerçekten çok hoşuma gidiyor.

cia ajanlarının videoları falan var dur bulayım.

www.youtube.com

www.youtube.com

yine boş kalırsam ayhan sicimoğlu takip ederim. keyifli insan bir başka oluyor azizim.

Bob's Burgers bu aralar

Avrupa Yakası'nın ilk 3 sezonu. Her sahnesini ezbere bilsem de sürekli izliyorum.

Full House, Friends, That 70's Show ve Tatlı Hayat da diğer izlediklerim ama bunları nadiren izliyorum.

İlker Canikligil +1

-Primitive Technology
-Jimmy Diresta (ayrıca dirty money diye bi serisi var)
-Vice news
-Ruhun Doysun
-Yalansavar
-Açık Bilim
-The Art Assignment
-Ulu ozanlar (Trt Belgesel)
-Nöropsikoloji (Trt Belgesel)
-Bi Çiftlik (Trt Belgesel)

Friends'i de kaç defa bitirdim Allah bilir :) ve Bruno Albouze abimiz var, tiyatral bir şekilde yemek yapıyor. O da favorilerimden. Ama onu ikinci kez izlemiyorum.

Tatlı kaçıklar, Kaygısızlar

celal şengör ilber ortaylı konuşmaları. yemek yerken falan hele baya keyifli oluyor benim için.

Gecekondu Programı vardı, sezonunda izlemiştim halâ ara ara izlerim. Gülme krizine sokmuşluğu çoktur. Ekmek teknesi ilk Sezonlar ve medya arkası eski bölümlerini izlerim. Avrupa yakası kısa videoları, Ata veya engin Günaydın olan.

Behzat Ç., Güldür Güldür'ün kaliteli bölümleri, Cem Yılmaz'ın gösterileri, Arkadaşım Hoşgeldin derlemeleri... Ben ders çalışırken bile açarım bunları. Arkada ses olur.

bir demet tiyatro +1
tatlı hayat
1 erkek 1 kadın
leyla ile mecnun
komedi dükkanı

bazen havalimanında vs mecburen yiyorum.

yoksa avmde, dışarıda fln hayatta yemem

mcdonalds sevmem ama burger king, popeyes ve subway'e bayılırım. imkanım olsa haftada bir falan yerim herhalde bunlardan. kaliteli restoran hamburgerini de çok seviyorum ama bir whopper'ın tadını ararım yani yemesem

3-5 ayda 1. Çöp benzetmesi son derece yakisizsiz bir ifade olmuş

ayda 1. belki 2 ayda 1.

Evet ayda bir filan yiyorum :(

Yiyorum. Ama senede 3-4 defayı geçmez

Ben zaten et yemediğim için hamburger yemiyorum hiçbir yerden ama Burger King'in soğan halkalarını seviyorum, ayda yılda bir yiyorum.

mc donalds ayda 2 kere yiyorumdur. tadını seviyorum fakat sağlıksız oldugu için yemek istemiyorum ama dışarda olunca en ucuz seçenek o olduğu için yiyorum.

zor durumlarda. eğer hamburger yiyeceksem el yapımı tercih ediyorum.

uzun zamandır yemiyorum. burgerın hamburger köfteleri fazla sentetik. avm de carls jr varsa orada yiyorum, ya da hamburger yapan diğer butik mekanlarda.

90'larda ve 2000'lerin başlarında çok güzeldi, yerdim. Ama artık hiç yemiyorum. Geçen sene arkadaşlarım girdi, açtım, tek tavukburger söyleyeyim dedim, IĞĞĞĞĞĞ. Öyle. Yemem.

hamburger yemiyorum.
nugget, patates, milkshake vs tüketiyorum.

son 3 senedir 1 kez yedim, yurt dışındaydım ve tüm restoranlar o saatte kapalıydı. acıkmış ve yorulmuştuk, mecbur kaldık.

Hayır yemiyorum. İlla hamburger yemek istediğimde butik hamburgercilerden ayda, yılda bir yerim.

ben avm'de hamburger yiyeceksem eğer carls jr tercih ediyorum. bu arkadaşlarla aynı fiyatta ama gerçekten kat ve kat daha kaliteli.

arada yiyorum ben de. :( 2-3 ayda bir. canım çok çekince. ama bizim buraya çok güzel hamburgerler yapan bir yer açıldı. orada yiyorum. (bkz: skully's burgers)

Zorda kalınca yerim, o da son senede 1 kez olmuştur. Zaten yemekle aram iyi değil yedigimde de butik hamburgercilerden yiyorum. Fiyat olarak farklı oluyor ama daha kaliteli olduğu kesin.

Son bir ayda ortalama 2 günde bir yedim.

Edit: Selfy kampanyası vardı daha fazlada olabilir.

Son 5 senede bir kere yolculuk sonrası gittiğim yere ısmarlandığı için yedim.

ne yapıyoruz şimdi, x yıldır yemiyorum ehehe diyip "tv izlemiyorum" elitistliği mi kasmamız gerekiyor. ben dün yedim.

asdafasfag

genelde burger house, cookshop, shake shck filan yerim ama bazen canım inanılmaz burger king istiyor. önüme en iyisini koy burger getir bana derim o derece.

Yılda bir ya da iki kez yolculuk vb. sebeplerle mecbur kalırsam yerim. Aksi takdirde yemem.

O markalardan değil de Hmbrgr’den yiyorum. Başka yerler de denedim Hmbrgr son kararım.

3-4 ayda 1 bigmac yediğim oluyor. Onun dışında kesinlikle yemiyorum ve çöp olduğuna katılıyorum.

ben de çizemem, hatta sayfayı ortadan ikiye bile ayırmıyorum doğru düzgün, kapatınca potluk olmasın diye.

ben de varım yalnız değilsin.

ıslak şekilde dokunanları dövme isteği de var bende:D

Ben de çizmem. Roman veya herhangi bir kitap üstüne yazı falan yazmam pek. Bir dandik kitap olmuş 40 euro, satıyoruz işimiz bitince.

ben de öyleyim. okuduktan sonra satmaya ve hediye etmeye de kıyamıyorum. nasıl satıyorlar anlamış degilim. sonuçta okuduğun kitabin icinde bir suru karakterle arkadaş gibi oluyorsun, cogu da akil hocan gibi. ben kıyamam.

çizemem, kitabı katlayamam, ortadan ikiye ayrılmış şekilde ters çevirip bir yere bırakamam, kapağın kenarı kıvrılsa içime oturur, o halde düzeltebilmek amacıyla üzerine ağırlık koyarım ve benzerleri.

kıyanlar hele bi gerekçelerini anlatsın da anlamaya çalışalım. /:

Ben de kıyamıyorum. Kitapta çok çok önemli bir şey görürsem en fazla bir post-it yapıştırırım, notumu da onun üzerine yazarım.

Öğrenciyken ders kitaplarımın da altını çizmeye kıyamazdım. Herkes fosforlu kalemlerle hunharca çizerken ben sonra silerim diye kurşun kalemle çizdim; bunu yaparken de silinince en iz bırakmayan kalem ucu kullandım.

Ben kitaba göre kıyıyorum. Çok pahalıysa kıyamıyorum.

Ders kitabıysa “Şuralar önemliymiş” anlamında geri dönüyorum sürekli zaten. Yanına notlar alıyorum, açıklamalar yazıorum. Geri döndüğümde hatırlaması kısa sürüyor. Geçen gün 12 yıldır açmadığım bir kitabı açıp notlarından faydalandım. Romanda falan da beni etkileyen cümleleri yeniden hatırlamak için çizerim. Ara ara rasgele kitap seçip o cümlelere yeniden bakarım, o zaman ne hissettiğimi ve benim için ne ifade ettiğini düşünürüm.

ebook var, audiobook var, cizmek yok bizim evde.

Romanlara dokunmam. Diğer bilgi kitaplarında altını çizer, kenarlara not alırım. Daha iyi anlamamı sağlıyor.

Kenar kıvırmam.

Romanlara dokunmam. Diğer bilgi kitaplarında altını çizer, kenarlara not alırım. Daha iyi anlamamı sağlıyor.

Kenar kıvırmam.

edit : Kurguları dışarıda bırakarak konuşuyorum. Kitabın asıl amacının okunması ve bilgi-fikir vermesi, sonra da arşivde beklemek olduğunu düşünüyorum. Dolayısıyla kitabın altını çizmek, not almak, yukarıdan bantlı ayraçlar koymak kitabı mahvetmediği sürece yerinde hareketler gibi geliyor. Bunları yapmadan da kitabı anlayan varsa, kral odur. Önemli olan okunduktan sonra arşive kütüpheneye girdiğinde tekrar kullanılabilir olsun. Cildini bozmayı, okurken diğer sayfayı arkaya kıvırmayı sevmem. Bunları yapana da hapşururum.

ben baya karalarım, notlar tutarım altını üstünü çizerim daha sonra sitede yazmam gereken yerleri işaretlerim falan, sevgilim ise tek bir ucu kıvrılsa dahi kahrolur resmen. Ona kitap alırken en az hasar görmüşünü bulmak için resmen 4 saat harcıyoruz.

edit: roman okumuyorum ben yanıtları gördükten sonra düzenleme ihtiyacı hissettim, yakın dönem siyasi tarih ve modern Türkiye cumhuriyeti hakkında genelde okumalarım.

Kindle kullandığım için highlight özelliği ile istediğim yerini işaretliyorum ama normal kitap okusaydım da istersem altını çizerim, istersem fosforlu kalemle işaretlerim. Kitap kutsaldır ve dokunulmazdır muhabbetini çok itici buluyorum; okuduğunu anla da istersen sonra duvara çivile kitabı, ben çok takılmıyorum bu gibi detaylara. Sözüm size değil tabii, sizi tanımıyorum zira ama Instagramda falan bazı insanlar var, boş boş kitaplar okuyup (aşk romanları vs) sonra da "kitabımı ödünç istemeyin sakın vallahi deliririm ve arkadaşlığımızı bitiririm ve üstünde bir leke olursa cinayet işlerim" gibi abartılı üsluplarla kitapsever olmanın şekilsel bir şey olduğunu düşündüklerini yansıtıyorlar. O tarz bir yaklaşıma katılmıyorum.

Benim pek hoşlanmadığım tek şey sayfaların kıvrılması.

Asla kıyamıyorum ben de. Kitaplarıma karşı biraz fazla gereksiz bir hassasiyetim var. Şimdi de şehir dışına gidiyorum mesela ve yanımda götürdüğüm kitap hariç bütün eşyalarım bavulumda, kitap yine bavulda yıpranmasın diye kucağımda.

Kitap altı çizilmiş satırlarıyla, yanına notlar iliştirilmiş pagraflarıyla daha anlamlı, daha kullanışlı geliyor bana. Sayfa kıvırmam, ikiye katlamam ama çizerim ve yazarım. Kapak arkasına notlar alırım.
Okumadan önce özellikle yolculukta, deniz kıyısında vs okuyacaksam çantamda yıpranmasın diye takvim yaprağıyla kaplardım. Artık dışarda pek fazla okumadığım için (aslında üşengeçlikten) kaplama işini bıraktım.

Geri dönüşlerde aradığım yeri kolay buluyorum. Çizme yazma amacım bu. Artı olarak tekrar okumalarda zaman içinde kişisel değişimimi, zamansal değişimi görüyorum "20-30 yıl önce okurken şunu önemsemişim ama bak burayı gözden kaçırmışım bu daha altı çizilesiymiş" diyorum veya "o zaman öyleymiş ama şimdi işler değişti" diyorum..

Ben de cizmem, ilgili sayfanin kosesini katlarim. Ilgili kisim sayfanin ustune yakinsa ust kosesini, altina yakinsa at kosesini katlarim. Cizik atmam. Ama katladigim koseleri tam 45derece katlarim:)

kıydım. en son kargo dahil yaklaşık 100 tl'ye amazon'dan barrett martin'in kitabını almıştım. kendimce önemli olduğunu düşündüğüm detayların altını çizdim. öyle ki kitap beyaz kağıda basılmıştı ve içinde soundtrack cd'si de vardı. bitmek üzere. yakınlarda frankfurt'ta 20 euro'ya mark lanegan'ın i am the wolf kitabının satıldığını gördüm de amazon'da indirimle daha ucuza gelecek diye düşünüyorum. onun da altını çizerim. sevdiğim bölümlerini, şarkı hikayelerini de ekşi'ye yazarım diye planım var.

Sopino +1000

“Kitap kutsaldır!!!1!1!1321!”cılar bana da acayip itici ve şekilci görünüyor.

Ben de bolca çizer, notlar alır, sonra o notları bir deftere geçiririm. Bazen öyle cümleler oluyor ki o cümlenin altının çizilmemesi o cümleye hakaret. Bir de ben birinden bir kitap ödünç aldığımda bazı kısımların çizilmiş olmasını çok seviyorum. O kişi nelerden etkilendi, neleri kendine yakın buldu bunu görmek çok hoşuma gidiyor.

temel egitime ait, meslege ait teknik olmayan bir kitabi okurken cimlelerin altini cizen insan (ayy cok guzel cumle mantigiyla) net maldir. bu da dunyanin en mantikli genellemesidir. amk bu insanlar film izlerken ne yapiyor? video clip mi aliyor etkileyici yerlerde? tiyatroda kayit mi aliyor? ayni insan dunyayi akilli telefonunun kamerasindna izleyen insan. mal abi.beynin neden var. zaten vurulduysan o cunle sende kalacak. okudugun sey sana karisti. anlami o. acik oturuma katilacakta yanindaki kitabin 253. sayfasinincikartip "bakin alintiliyorum" deyip delil sunacak sanki pezevenk.okuma ya sen. okumasin o. gerildim.

çiziyorum haşince

Tırnak içine alıyorum.

tabiiisi siyah çorap, sorulmaz bile.

inşallah bacakların beyazdır. sarıdan koyu renkler deneyebilirsiniz. kırmızı, mor(güzel olur), siyah..

koyu yeşil çorapla da çok güzel olur bu.

ben de mor, bordo, siyah olur diyorum.

Koyu yeşil ya da mor çorapla güzel olur.

Eteği göremedim ama etek kelimesini görünce mesaj kutuna doluşup kombin taktiği verip yavşayan terbiyesizler var, uyarmak istedim.

etegi göremedim ama ben hardal rengine sonbahar renkleri denen bordo, kahve, orman yesili/haki, pas kirmizisi gibi renkleri cok yakistiriyorum.

bordo yahu tabiki. bordo, mat kırmızı.

İtici gelecek kadar ciddiye almamak lazım.
"Gençler eğleniyor"

Mesela bu soylediklerin de itici bir ifşa sayılır. Dalgasına bakıyor herkes.

Haklısın.

ne kadar güzel bir duyuru açmışsınız. bir çay içelim mi?

erkeğe de kadına da benzer yorumlar yapılıyor benim gördüğüm. burda defile yok sonuçta, eleştirmen de değiliz, milleti gömmeye gerek yok. maksat muhabbet.

Bana da itici geliyor. Ciddi ciddi gerçek hayatta hiç dikkat çekmeyecek ya da gerçekten hiç güzel olmayan ne kadar kadın gördüysem şu ifşalarda hepsinin ne kadar güzel olduğu yazılmış bütün yorumlarda.

İticilikten de öte garip geliyor yani bana. Gerçekten beğeniyorlar mı yoksa başka amaçları mı var anlayamıyorum.

Hmmm Beyaz ten :)))

Çok çabuk beğenen ve öven bir kitle var evet. Bunu yapmayınız

herkes ekmeğinin peşinde

ms brownstone +1

siz fotoğrafınızı koymuyorsunuz diye, fotoğrafını koyanlar beğeniliyor diye çekememezlik etmeyin. elinizi korkak alıştırmayın, siz de paylaşın :))

Instagramda 234 takipçim var. Aynı fotoyu koydum, 20 kişi beğendi altı ayda. Buradaki ifsamin altında 23 yorum var.

hadi ama kabul edelim, birçok kadının çekici gelmesinin en büyük sebebi şu an online olması. ve birçok erkeğin de çekici gelmesinin en büyük sebebi, gösterecekleri ilginin tatmin etmesi.

hemcinslerimden utandım kadın ifşalarının yorumlarında.

@femme vitale

instagram ile burayı karşılaştırmak yanlış. orada isimler varken burada nickler var. ben mesela instagramda neredeyse hiç yorum yapmam.

Kadınlar buradaki yorumları ciddiye aliyor mu acaba? Asıl cevaplanması gereken soru bu

üğpoıuy ilgiye aç olsam, övgü alasım gelse yüklerim bir tane, hadi aşırı çirkinim diyelim internet kadın fotoğrafı dolu. kendini tatmin etmek isteyen yine eder. ki burada yapılan her erkek ifşasında erkekler birbirlerini övmüyorlar, gömüyorlar genellikle.

her bir şeye "kadın çekememezliği :') eki eki" diyen samimi kadın rolü kasan kadın samimiyetsizliği apayrı tabii. hepsi dışarıda her gün gördüğümüz kadınlar, neyi çekemeyeceğim?

Birine olumsuz yorum yapmayı, özellikle fiziksel görünüşü üstüne, çok garip buluyorum ben. Yani, biri buraya fotoğraf yüklemişse demek ki bir sebepten dikkat çekmek istemiş anlık da olsa, beğenilmek istemiş. Yoksa kimsenin “ya dur fotoğrafımı koyayım da inşallah kıçıma benziyorsun derler” diyeceğini sanmam akıl sağlığı yerindeyse. O sebeple samimiyetle yapılacak bir övgü varsa, onu söylemekten imtina etmek gereksiz. “Uu göğüslerin süpermiş” gibi sınırı aşacak bir şey değil de, ne bileyim ben de dün birine “aa saçlarınız ne güzelmiş” dedim mesela, çok yakışmış bir modeli vardı zira. O kişi de “teşekkürler” dedi ve konu kapandı bütün iltfatlarda olması gerektği gibi. Bir de üslupla da alakalı herhalde, bazı kişiler ciddiyet olmadan, sadece şaka olarak “ayakkabıyı ne kadara boyuyon kardeş?” diyor komik oluyor, aynı yorumu başkası yapıyor garip oluyor. En anlamadığım gerçekten kastederek ve çekinmeden, “çirkinsin, sıfır” falan gibi kırıcı yorumlar yapmak. İnternetin insana verdiği güç çok korkutucu, o anda karşınızdakinin canını yakabileceğinizi bilince akıl gidiyor resmen.

Hem tacizci durumuna düşmekten hem de “socially awkward” olmaktan kaçınmak için tavsiye edilen bir yaklaşım vardır, “if it feels inappropriate, it probably is.” Bir şey garip geliyorsa muhtemelen öyledir yani, kaçınınız.

Amaan soruya da cevap vermedim, önemli bir şey de söylemedim. Lüzumsuz oldu.

bence az gelir(miktar olarak değil çeşit olarak, sonuçta yemekli misafirin var)

bir tatlı şart, bunun yanında bir de zeytinyağlı yapsan iyi olur.

güveç kabında pek sağlıklı olur mu bilemedim, bir de denememişsin daha önce. hamur ya da çatır çatır olmasın?

güveç kapları da pek bir ufak oluyor.

çorba lazanya salata çok iyi üçlü bence, aynen devam.

@Photographer peşine bir sütlü tatlım da olacak onu atlamışım :)

semizotu yap istersen, hem kış zerzevatı, hem zeytinyağlı, hem hafif, bir de süzme yoğurt alırsın güzel olur, hem hafif, hem lezzetli, hem de çeşit.

sütlü irmik tatlısı yapacaksan eğer limon rendesini çok bol koy, azcık portakal rendesi de ekleyebilirsin.

mini çömlekler şunlar ise
i.ytimg.com

herkese 1 güveç verecekseniz yetmez. çorba da zaten o kadar olacak, salata zaten ne kadar yenebilir ki. lazanya dediğimiz makarna gibi, o çömlekte kıymalı makarna olsa ne kadar olurdu bir de öyle düşünün.
yani bence miktar olarak az bu.

öte yandan lazanyayı mı ilk defa yapacaksınız, yoksa güveçte lazanayayı mı ilk defa yapacaksınız bilmiyorum ama bence biraz riskli. ben yapıyorum bazen, altların çiğ kaldığı oluyor, tuzu baharatı eksik olduğu oluyor, sosu az gelebiliyor kuru oluyor. bir de taze hamur, kaynatılması gereken hamur olayları var. yani ben illa lazanya yapıcam derseniz bir deneyin önce derim.

fırın güveci iyi bir fikir değil, borcamda yap on numero oluyor, 3 er yaprakta çok az bence ama sen bilirsin, yanında avokado salatası iyi gider. Önden çorba iyi ama ne çorbası orası önemli. Hafif olmalı.

@senolll evet güveçte ilk defa yapıcaktım ama sanırım borcamda yapsam riski daha az olacak :))

çorba tahmini yapayım, kesin mercimek ya da mercimek çorbası türevleridir.

@Photographer ilkten onu düşünmüştüm ama ağır olur diye domatese döndüm :D

hiç şaşmaz, mercimek ya da domates, sanki dünyada bu iki çorbadan başka güzel çorba yok.

hanımlara pratik geliyor tabi, at soğanı ikiye bölüp suya, at patatesi ikiye bölüp, at mercimeği kaynat bas rondoyu al sana çorba.

domatesi de kremasız yaparsın sen şimdi hafif olsun diye, kaşar da koymazsın lazanyanın üstüne koycaksın diye :)

@Photographer yok ya benim onları tercih etme sebebim ikisini de çok seviyor olmam :) domatesi de kremalı düşünmüştüm çünkü öyle çok lezzetli oluyor. Varsa çorba önerileri de alırım :D

Menüde bakliyat eksik, bence mercimek çorbası iyi olur.
Yemek davetlerinde en az iki doyurucu bulundurmak iyi oluyor. Birini sevmeyen diğeriyle doyuyor.
Hafif bi sebze yemeği de ekleyebilirsen iyi olur. Lazanya makarna, börek yerine sayılır.

Edit: mercimeğe niye laf ettiniz ki şimdi, mis gibi çorba. hem besleyici hem doyurucu hem seveni çok.
Bi öneri daha: Yemeklerden biri beyazsa diğerini renkli yapın ki ortam şenlensin, alınan besin çeşidi çoğalsın. Diğer çeşidi kremalı sütlü yerine salçalı yapmak daha iyi olur.

hergün mercimek çorbası olsa içerim mecimekten şaşma domates de güzel seçim,
lazanyaları borcamda yap güveçte az gelir +1
normal salata yap, yanına yoğurtlu bişeyler olabilir(2 çeşit soğuk iyi olur)
tatlım zaten var demişsin. bence yeterli.

Taze fasulye ya da pırasa gibi bir zeytinyağlı ve fırında patates güzel olur bence bu menüde.

lazanya tarzı bir yemeğin yanına sebze türlerinden patlıcan çok yakışıyor bence, közleyip meze olarak sunsan ya? sağlıklı ve hafif bir seçenek hem.

yanında şarap içilecekse, soğuklardan füme et, peynir gibi zahmetsiz ama hem sofrayı daha bir dolu gösterecek ve protein oranını artırracak seçenekleri de ek olarak düşünebilirsin.

her lazanya yapışımda istisnasız brokoli de yapıyorum, haşlayıp üzerine zeytinyağ+limon+sarımsak+tuz sosu döküyorum, yan olarak hoş oluyor.

madem İtalyan mutfağından gideceksiniz, o zaman kaşarlı domates çorbası ya da kremalı brokoli çorbası gibi bir şey yapın.
tatlı da tiramisu olabilir mesela.
salata zaten yeşil olur diye tahmin ediyorum.

yanında bruschetta olur, kızarmış kuşkonmaz olur, ricottalı (ya da herhangi bir peynirli) kabak olur, patlıcanın türevleri olur (balzamikli, mozarellalı bir sürü tarifi var ya da en kötüsü patlıcan kızartması bile olur).
yani 1-2 tane side dish dediğimiz, arasıcak tarzı ufak bir şeyler daha olmalı bence.

bir de, 3 yapraklı lazanya kimsenin dişinin kovuğuna gitmez.
dikdörtgen bir borcama, 4-5 katlı normal bildiğimiz şekilde yapın bence.

24

15 bin falan sanırsam.

sorudan sonra bi hesaplayayım dedim.
14.417 lira yaş 22.

24,5. Hiç borcum yok.

36
Borç yok.
Birikim var.

33
Yok

32, yok.

kredi kartı limiti kadar parayı evde nakit tutacak kadar takıntılıyım. hiç borcum yok.

24.
14.000 yüksek lisans kredi borcum var.

31, 7500 TL

24, 13000

23, 600 TL

29, 14.000 TL yüksek lisans kredi borcum var.

27

140 bin

Herkes mi borclu yahu ? 30 yasinda insan yok, hepsi 20'lerde...

27. yok.

29 yok

27, yok.

25 yaşındayım. 16 bin küsür kyk borcum var.

28, yok.

30 borç yok

24, yok.

28, kyk borcunu ödemedim hala.

35, ailemin borçlarını ödüyorum. Oturup hesap kitap yapamıcam şimdi.

28.

1000€ civari.

24 yasindayim 1500 lira varsa vardır

25, 368000. ev borcunu itelediler bizimkiler sağolsunlar. kredi kartlarına falan girmiyorum. tek tesellim kyk borcum yok:d öf:/

32, yok.

aylık geliri bilmeden, borcun hiç bir önemi yok ki?

aylık geliri 1bin tl olan adamın 10bin tl borcu olması ile

aylık geliri 20bin tl olan adamın 10bin tl borcu olması aynı şey mi?

28, yok.

Evim kira, arabam şirket arabası. 6 aylık maaş kadar birikimim var.

1+0 evde yaşanmaz. 1+1 olmalı en az ev dediğin. O yüzden 2.

1+1 derim,kesinlikle.

ritim istanbuldan bahsediyorsun muhtemelen. onun 1+0'larında yaşanmaz, daha doğrusu 1+0 evde yaşanmaz.

kesinlikle 2

1+0 evde yaşanmaz'cılardanım ben de.

2.

Ritim Istanbul bence guzel, ben de oraya tasinmayi dusunuyorum metroya 2 dk uzaklikta cunku. Gulsuyu pek de sayilmaz orasi mahallenin derinlerine gitmeyeceksen.

1+0 hapishane hayatı olmasının yanı sıra gülsuyu büyük bi eksi.
her türlü 2 diyorum.

capitol'un ordaki eski evlerde kalmıştım. özellikle giriş veya 1. katlarda akrep ve fareden geçilmiyor haberin olsun. gülsuyu da sosyal açıdan çook sorunlu bi yer.

2.

1+0 olması dışında sitede yaşamak her zaman eski binadan 500 kat daha iyidir.

Çok yakın olduğum için her zaman metro kullanıyorum, 3 dakika falan sürüyor.

binanın kapısından çıktıktan sonra, sallana sallana 1.5 - 2 dakika.

okula yürüyerek gidiyorum, 10 dakikada fakültenin kapısında oluyorum. (bkz: ege üniversitesi)

başka bir yere gitmek için otobüs ve dolmuş durağına gitmek için ise 2 dakika yürüyüp caddeye çıkıyorum.

evden 2 dakika 130 metre, iş yerinden 3 dakika 160 metre.

okula bisikletle gidiyorum 5 dk sürüyor, yürürsem de 13 dakika falan.

Biri otuz adım diğer durak elli adım falan

Vapur ve metro 4-5 dakika sürüyor yürüyerek. Daha yakında nadiren kullandığım bir otobüs durağı var. Orası 1 dakika sürmüyordur muhtemelen.

iş yerinden metro istasyonu 7 dakika.
evden metro istasyonu 4, otobüs durağı 1, taksi durağı 5 dakika.

metro ve otobüs durağı max. 3 dk. marmaray ise 5 dk. not:üsküdar

işe servisle gidiyorum. o da 3 dk falan.

evden metro durağı 1.5-2 dakika, dolmuş 1 dakika.

otobüs 1 dakikadan az raylı taşıma 2 dakikadan az.

evden minibüse 8 dk,
minibüsten metrobüse, 1 dk,
metrobüsten işe, 14 dakika!

Evden otobüs durağı ve işyeri servisi 1-2 dakika.

Metro yürüme 10 dakika ama otobüse binip 1 durak gitmek daha çok işime geliyor.

Banliyo trenine 12 dakika civari ama o mesafeyi bisikletle gitme fikri var, o zaman 3-4 dk olacak tabi.

toplu taşıma kullanmıyorum. servise yürüme mesafem 5 dk. haftasonlarıda arabayla gidip geliyorum.

araba ile gidiyorum.
Metro ağı yarı gelişmiş bir şehirdeyim. Trafik az benzin ucuz.
Toplu taşıma için 18-20 dakika yürümem lazim

- tramvaya 3 dakika
- otobüse(veya dolmuşa) 2 veya 5 dk (yönüne göre değişiyor)
- metroya 10 dk
- metrobüse 15 dk

Tabanım ağırdır.

otobüse 2 dk metroya 20dk

Evimden ana caddeye 4-5 dk yürüyorum, şimdilik çoğu iett mevcut 2019 da metro açılıyor

metroya 12-15 dk arası degisiyor
otobus,minibus vs. 3-5 dk arasi
toplu tasima kullanacaksam metroya yurumuyorum bu yuzden metroya uyuzum

Sabah 2dk aksam 10-15dk

Ankara'da sorduklarına rast gelmedim. Ama istanbul'da öğrenci kimliği sordular.

istanbul'da her seferinde soruyorlar bana.

Sahneye göre değişiyor olabilir bence. Beyoğlu Küçük Sahne'de şimdiye kadar hiç kimlik sorulmadı mesela bana ama Cevahir'de sormuşlardı diye hatırlıyorum.

her türlü fizik.

Matematikte. Her konusu değil ama bazı konuları illallah dedirtmiştir.

Konudan konuya değişir ama toplamda fizik daha zorladı. Özellikle fizik 1 (özellikle optik ve elektrik) o yaş grubu için zordu. Bizim zamanımızda 9. sınıfta optik vardı. Matematikte de trigonometride çok zorlandığımı hatırlıyorum.

Fizik, iyi yapabilseydim iyi bir sayısalcı olurdum. Iyi matematik yapmam sayısalcı olmam için yeterli değildi.

klasik fen liseli inek öğrenci olarak aslında ikisinde de çok sorun yaşamamıştım ama formül hafızam rezalet olduğu için fizikteki manyetizma, modern fizik vs gibi bol formüllü konularda biraz sıkıntı çekmiştim.

Fizik. Rezil kelimesinin övgü olacqğı bir fizikçi vardı. Üniversitede ve ona hazırlanırken dersanede gördüm ki çok kolaymış aslında matematik de fizik de.

Ay lise yıllarıma gittim, tekrar yazmak istedim :)

Matematikte zorlanMAdığım konular: trigonometri, limit, türev ve integraldi. Geri kalanın da zorlandım baya ya. Sınav seviyesinde değil ama yazılı seviyesinde zorlandım yani. Allah biliyor hala göresim gelmez bazı konuları. Sorunun konular değil de yazılı soruları olduğunu yeni idrak ediyorum ama.

Fizikte: devreli elektrik sorularında zorlanıyordum.

Sonuç olarak fizikçi oldum. Matematik ve fizik arasında direkt bir bağlantı yok demek ki. Ya da şu an sallıyorum :D

Edit: sanırım fen lisesi olduğunu belirtmeyeni dövüyorlar. Fen lisesi benim de. ardından Boğaziçi fizik.

Fizik öylesine bir dünya ki, benim için korkunç geliyor. bugün bile lise kitaplarındaki Fizik'e baksam içim kararır, Diferansiyel Denklemler dersi bile çok daha kolay geldi bana, Fizik ne öyle ya.

Fizikte daha cok zorlandim.

6., 7. ve 8. sinifta matematik olimpiyatcisiydim. Calisirken hem zevk aliyordum hem de calismamim karsiligini gorebiliyordum. O aliskanlikla matematik hep gozdem oldu. Fizigi de lise sonda dogru duzgun anlatan bir hocaya denk gelene kadar hep ogretildigi gibi ogrendim. Temelsiz ogrenilen bilgi de zorluyordu beni. Universitede her iki alandan aldigim derslerde de hocalarim cok iyiydi ve supersonik problemler disinda zorlanmiyordum pek.

Fizik.

Fizik.

Bir dilci olarak matematiğe ne kadar kafam basmıyorsa fiziğe o kadar basıyordu. Gerçi kimya-biyolojiye daha da çok basıyordu fiziğe göre ama fiziğim matematikten iyiydi. Gerçi öyle yoğun fizik-matematik görmedim ama fiziği okul müfredatı haricinde, bir bilim dalı olarak sevip takip ettiğim için az çok ne bilip bilmediğimi bilebiliyorum.

Matematiğin sorunu da bu zaten, öğrenmeyi gerektirecek bir ilgi alanı yok. Uzayı seven, bilimsel gelişmeleri takip eden bir insan azıcık derine dalarsa fiziğe ilgi duyabiliyor, temelini anlayabiliyor. Matematik ise kendi kendine sorun yaratan bir alan gibi, ilgi çekici şeylere alakası daha az.

Tabii ki fizikle iç içe ama fizik matematik kullanılarak hesaplanmış gerçekler demek bi açıdan, ben burada aracı değil amacı ilgi çekici buluyorum. Fiziği kavraması bir noktada daha zor olsa da ilgi çekici, matematik sadece bilmek gerektiği için öğreniliyor gibi bir intiba bırakıyor.

Gereksiz bişeyler anlattım galiba sfjglgkd. Neyse yani, ikisinde de zorlandım ben ama fiziği anlayabiliyordum, anlayınca biraz daha kolaylaşıyordu işler. En kötü mantık kurarak çözüyordun, matematikte her şey soyut ki...

Açık ara fizik.

Sayisalcilikla çok büyük vakit kaybettim ben zaten. Matematik, kimya anlıyor, yapıyor, doktor, mühendis olsun dediler, yolladılar sayısala. İki üniversite okudum, şu an edebiyat, coğrafya çalışıyorum. Sırf yetenek yetmiyor işte, ilgi duyulması da gerekli. Lise hocalarım hayatımdan rahat 12 senemi aldılar. Bunu da buraya niye yazdıysam.

lise müfredatı ve hoca profillerine göre lise 1-2 fizik 3-4 matematik; ama ygs-lysye hazırlık anlamında matematik daha çok zorladı.

*fen lisesi

Fizik

öss'de fizik1 full - fizik2 bir boşum vardı. sayısaldan 105.000. oldum. teşekkürler.

hiç birinde xD

şaka şaka fizik. ikisinden de tiksinirim

her mat yazılısı öncesi karşıdan karşıya bakmadan geçerdim, belki yazılıyı görmeden ölürüm diye. O derecede nefretimdir matematik. Geometri değil bu arada bahsettiğim, geometri yine iyiydi.
fizik daha iyiydi, içindeki mat sadece araç olarak kullanılıyor, başka kafası var. Öss de 1 ve 2 yi tam yapmıştım zaten.
*fen lisesini kazanıp burun büküp gitmeyip o ayarda bir anadolu lisesine giden kişi
** allah o matematiğin belasını versin, iyi ki kurtuldum

ikisinde de

Bizim zamanımızda müfredatı fizik bir yıl kimya diğer yıl olarak ayarlamışlardı. Fizik yılında fizik öğretmeni yoktu, kimya yılında da okulun bitmesine 1 ay kala kimya öğretmeni atandı.
Fizik, kimya boş ders ( kitap okumaca, şarkı türkü dinlemece, yazı/şiir yazmaca vb.) matematik ise ağırlıklı dersimdi ve en sevdiğim derslerden biriydi.
Bu nedenle lisede ikisinde de zorlanmadım. Üniversitede fizik kimya gerekmeyen bölümdü, sıkıntı yaşamadım ama sonrasında yaşamın içinde bilmediğim için zorlandım çünkü fizik, kimya, biyoloji salt meslek için değil esas olarak yaşarken gerekiyor. Annelere illaki gerekiyor.
(Bir anne a101 seviyesinde de olsa her konuyu bilmeli)

fizikçiyim, bildiğin odtü'de fizik okudum. lise yıllarında fizikten ne çektiğimi bir ben bilirim.

p.s. öss'de fizik tam yaptım, matematik de 43 netti.

Okuduğum lise fen ağırlıklı bir liseydi. Matematik, kimya ve biyolojinin hepsini sevdim. Fizikte ise sadece bir konu (eğik atış) yüzünden mühendis olmamayı tercih ettim. Kabus gibiydi.

Ben fizik okudum zaten. Lisede de şakır şakır kopya verirdim o kadar iyiydim yani..
matematigim ise
Lise 1, 1
Lise 2, 1
Lise 3, 0 di. Ortalamayla gectim sinifi.

Ben kagidimi kontrol ederdim mesela 60 almam lazim. 43 , 23 falan gelirdi 45 olsa 2, 25 olsa 1 oluyodu galiba. Serefsiz hoca, kizim sizin durumunuz iyi neden kursuma gelmiyorsun dediginde anlamistim. Neyse lise 3 te annem de ogretmen sikayet etti, sorusturma falan acilmisti diye bana dusman olmustu bir de. Okulu falan degistirildi sonra.

Matematikle ilgili sikintisi olan bir cok kisinin sebebi ya calismamaktir ya da boyle serefsizlerdir.

lise yıllarında ikisinde de sıkıntı yoktu. türev, integral bizim zamanımızda öss'de çıkmıyor diye işlenmezdi doğru düzgün belki de o yüzden. onlar olsaydı muhtemelen matematik olurdu.

şimdiki adı yds mi neyse de kendi girdiğim öss'de dahi matematikten 3 komple fizikten 2 yanlış yapmış bi insanım ve çoğu deneme sınavlarında da fen bilgisinden matematiğe göre daha çok net çıkaran tek kişiydim belki de :)

üniversitede de matematik daha çok zorladı. hatta fizik ve fizikle alakalı derslerin vizelerinde fizikle alakalı kısmı halledip çözüm için sadece matematik kısmı kaldığında soruyu öylece bıraktığım çok oldu.

bunları yazdıktan sonra yorumlara kısa bi baktım da sanırım matematik diyen tek kişi benim :)

haklı olan taraf ailemse, küs oldukları kişiyle muhabbeti keserim ama denk geldiğimde selam da veririm. küslük ilkokulda bitti benim için.

ben küs olmam. ama ne yazık ki olanlar vardı. dayılarımla aynı şehirde yaşıyoruz. bir ara yolda beni görmüş, ben görmemişim. adam buna tavır yapmış. daha sonra annemle konuşurken bunu söylemiş arkamdan. hatta ailemle de kısa bir süre konuşmadı bunu gerekçe göstererek. yuh dedim başka da bir şey demedim. daha sonra düzeldi tabi aramız.

evet ben de görüşmüyorum.

ed: aileme göre hayatımı şekillendirmiyorum ve onların düşünceleriyle yaşamıyorum ben de. yazmaya gerek görmedim o kısmını. bu tür ilişkiler çok yıpratıcı oluyor.

değilim kendi düşüncelerim var o yüzden kimle küsüp küsmeyeceğime ben karar veriyorum.

fakat ailemin düşünceleri ve dedikleri belli ölçüde fikirlerimi etkiler tabiki.

Bir birey olarak o kişilerle beni de etkileyen bi sorun yoksa görüşmeye devam ediyorum. Herkesin sorunu kendine.

hayır ama annem eltisiyle küstü. biz ona bayramcı gidince anneme imalı şeyler söylediği için razı olmamıştım ama yine de küsmem. büyüklerin kavgaları bana hep mantıksız gelmiştir.

babamla konuşmuyorum mesela.

Sanırım çok yakın durmamı engelliyor. Ancak karşı taraf aileme karşı haksız da olsa görüşmeyi kesmiyorum. Arayıp, soruyorum yani.

Ailede kimseyle küslükleri yok annemin de babamın da ama annemin eskiden yakın olup da bi 17-18 yıldır görüşmediği bir arkadaşı var. O arkadaşının kızıyla görüşüyorduk biz aynı lisedeyken sık sık. Annesiyle görüştüğüm de olmuştu o zamanlar.

Annemin babama,
Babamın anneme,
Babamın halama,
Halamın babama,
Babamın kuzenime,
Babannemin kuzenime

diye uzun gidecek küslüklere şahit oldum. Abartı bi' durum olmadıkça umursamam küslükleri.

Annem teyzemle küs, ben konuşuyorum.

Küslüğün nedeni çok önemli.

Ne olursa olsun beni annem babam buyuttu, hala amca teyze vs degil. Evde belki yaptigin yanlis vs derim, ortami yumusatmaya calisirim ama disarda tam destek, full destek olurum.

ben kendimi bildim bileli annemle babama dayımla konuşmuyordu, dolayısıyla benim hiç tanışıp konuşacak ortamım olmadı. Gördüğümde de hiç konuşmaya yeltenmedim o da yeltenmedi.

ama kuzenlerle aram iyiydi mesela.

hayır bence çok güzel ama sanırım özgüveni pek yok. birde çok minyon o yüzden çocuksu görünüyor. hiç erkek arkadaşı olmadı bugüne kadar. 24 yaşında.

Bir insan sağlık sorunları nedeniyle bir ilişki yaşamaya aç olabilir ve bu nedenle saf davranabilir, orası tamam da, bir yerde durup napıyorum lan ben demiyor mu bu kız? Eğer demiyorsa durup düşünmesini sağlayın. Kızım bak bu çocuk faydalanıyor senden falan diyin. Yine de 5'ine kadar beklesin ama. Belki yollar. Belki gerçekten fakirdir. Direkt dolandırıcı demek de doğru değil.

aynı şeyi kuzenimle yaşadık koparana kadar iflahımız şey oldu, ne kadar dil döksekte anlatamadık, size gerçekten kolay gelsin. Kendisi kandırıldığını anlayıp, ikna olana kadar zor.

@dissendium, demez olunur mu ama sanırım bir çok kişi tarafından çok demekte bir yerden sonra karşı tarafa etki etmiyor. bu arada teşekkürler her zaman saygılı ve güzel yorumlarda bulunuyorsun. diğerleri sizler de sağ olun.

üniversite öğrencisi olduğundan verilen borcun çok büyük olduğunu tahmin etmiyorum. bence bekleyip görmeli. dediğiniz gibi bir adam çıkarsa da ucuza önemli bir ders almış olur.

ben de 20 yaşındayım ama hiçbir zaman bu kadar salak olmadım açıkcası kendim çalışıp para kazanıyorum ya da ailem destekliyor kalkıpta kendi alın terimi ya da ailemin hakkını "çok aşığımmm" triplerine girip başkasına yedirmem yani (hastalık yada 1-2 seferlik durumlar hariç) bazı insanlar başına gelenleri hakediyor ben de yol göstermiyorum?

kız da 19 yaşında sanırım 19 yılda bunu öğrenememiş mi? benim de hayatımda birçok hatam oldu ama düşe kalka kendim öğrendim o yüzden kızın aklının başına gelmesi için hiçbir tavsiye vermem (ki genelde dinlemiyorlarda zaten) uzaktan yere düşmesini izlerim açıkcası istersen bana kötü insan de ama bu böyle.

erkeğin dolandırıcı olduğunu sanmıyorum istemiş kız da vermiş bu dolandırıcılık değil kızın aşırı saflığı. Böyle insanlar etrafımda zaman zaman oluyor ama gördükçe postalıyorum.

Aynı şeyi ben 19 yaşlarında yaşadım üstelik neredeyse öğrenim kredimi bile kaptiriyordum. Arkadaşımın annesi beni uyarmıştı ama kör kütük aşıktım.

Kendi hatalarını yaparak öğrenecek hayatı. Siz ne kadar söyleseniz de boş. Bir yerden sonra müdahale edemiyorsun zaten. Ama büyük bir hayat tecrübesi olacak onun için. Siz takipte kalın yeterli.

@puwerpufgirl, bu çok sevdiğin biri olsa bu şekilde davranamazsın bence. sonuçta da dediğin gibi söylemek hiç ama hiç kar etmiyor. umarım düşünce canı çok yanmaz.

çok sevdiğim biri olsa da yapmam çünkü önceden yaptım ve daha sonra insanlardan "hayatıma çok fazla müdahale ediyorsun" gibi bir tepki alınca bıraktım ve bir süre sonra sende olduğu gibi insan kendi sorunuymuş gibi hissediyor gereksiz yere bir stres oluyorsun halbuki şuan ne kadar huzurluyum ba na ne? diyip geçebiliyorum sana da tavsiye ederim. boşver yani herkesin hayatında sorunları var bazıları ise bu sorunları kendi yaratıyor.

Durum çok saçma. Ama ikisinin de üniversite öğrencisi olduğunu göz önüne alırsak belki çocuk da kötü niyetli değil de sadece yolsuzdur.

Kötü niyetliyse de yapacak bir şey yok. Hem yaşı genç hem ilk ilişkisi diyorsunuz, kendini kaptırdığına göre laftan anlamayacaktır. HATTA çocuk hakkında kötü konuşmanız, çocuğu daha da kıymetli edecek. Söylenmesi gerekeni söylemişsiniz anladığım kadarıyla. Fazlasına gerek yok. Bırakın "çarpa çarpa kendisi öğrensin". Gelen paraya gelsin. Biraz para kaybetsin, aklı başına gelince biraz üzülsün, pişman olsun, kendine küfretsin ama kendi dersini kendi almış olsun.

Seviyoruz diye her şeyden korumaya gerek yok insanları. Sürekli steril ortamlarda büyütülmüş çocukların çok daha kolay hasta olması, daha rahat bırakılanların daha dayanıklı olması gibi, bu kızcağız da biraz bağışıklık kazansın.

Tekrar söylüyorum, çocuğun kötü niyeti olmayabilir de. "1 haftadır tanıdığı insandan nasıl para ister" diye sorarsanız, öğrencilik ortamında daha rahat olur o muhabbetler malum. Yetişkin aklıyla bakmamak lazım bu kısma.

Üniversite 2'de çok benzer bir durum yaşadım ben de. Zaten farklı şehirlerdeydik ve o geliyordu benim yanıma. Bütün uçak biletlerini ben alıp yediğimiz içtiğimizin çoğunu ödüyordum o zaman. Ailesinin bazı sıkıntıları olunca aylarca telefon faturasını ödedim, öğrenci halimle binlerce lira para verdim bir daha geri gelmeyeceğini bilerek.

2.5 sene falan bu kadar salaklık yaparak yaşadım ve hiç uyanmadım. Sonra sırf tembelliğinden o halde olduğunu, bazı şeylerde beni resmen kullanmaya başladığını falan görünce gözüm açıldı biraz. Başka şeyler de vardı ama bu saydıklarımın da etkisiyle inanılmaz soğudum o insandan.

Yani demek istediğim siz ne kadar laf anlatmaya çalışsanız da o kız da kendisi deneyimleyip farkına vararak anlayacaktır. Umarım benimki kadar uzun sürmez gözünün açılması ama er ya da geç açılacaktır.

Neyse 12 yasinda kalbini erkekler kirmamis 24 yasinda kalbi ilk kez kirilacak. Kalp kirilmadan ogrenilmiyor.

4.bp.blogspot.com

Siz bu kişiyi bizzat tanıyor musunuz?

Bana kalırsa bırakın kendi yollamak istiyorsa yollasın. Evini arabasını satıp vermiyor ya?

-Adam parayı geri gönderirse size düşman olur.
-Göndermezse sizi daha dikkatli dinler.

Koca kız kendi size danışmıyorsa siz niye hayatına müdahale ediyorsunuz?

Yorumları okuduktan sonra edit: Kadın versiyonu daha yaygın, toplumda kanıksandığı için görünmez oluyor.

Etrafımda çok gördüm evet. Yakın bir arkadaşımın ilişkisinde de şahit oldum. Önce ufak ufak meblağlarla başladı, adam ilk başlarda geri ödedi, sonra ödememeye başladı. Ve kredi çektirmeye kadar gitti. Engelleyemedik. Sonra da adam hiçbir şeyi ödemeden defolup gitti. Büyük rezalet çıktı.

1 haftalık ilişki, kız çocuğun yediğini içtiğini ödüyor, yol parasını veriyor, üstüne borç veriyor. Bana hiç masum gelmedi bu tablo.

Dinlemeyecek büyük ihtimal ama yine de oturup konuşun, elinizden geleni yapın. Umarım kısa sürede kurtulur.

Nefret ediyorum kullanmaktan. Yazarken kaçınıyorum ama telefonu kapatırken istemsizce ağzımdan çıkıyor. Fark edince ağzıma vurasım geliyor.

Yazışırken kullanmıyorum hiç ama konuşurken kullandığım oluyor.

samimi olmadığı arkadaşlarıyla vedalaşan plaza kadını lafı bu, bay bay dediğini duyduğum son erkek konuşmayı yeni öğrenen 5 yaşındaki yeğenimdi.

Kullanmıyorum.
Görüşürüz diyorum. Hoşçakal'ı sevmiyorum, ayrılığı çağrıştırıyor.

hoşçakal demeyi tercih ediyorum.

kullanmıyorum. dayım kanada'da yaşadığı zamanlar, anamları aradığında telefonu kapatırken "babay!" dermiş. o yüzden annem bu ifadeyi çok sevdiği için zaman zaman telefon kapatırken "babay" dediğim olur, onun dışında kimseye ne konuşurken ne de yüz yüze "bay bay" demiyorum. genelde "kendine iyi bak", "görüşürüz" yahut arkadaş arası geyiklerinden biri olan "çay içecem sktir git" kullanırım. alakasız olacak ama sonuncusunu da anlatayım,

dersten çıktık, dışarıya çıkacağız sigara içmeye. ben kantinciye sabah takmış olduğum borcu ödemek üzere bir şey söylemeden ayrıldım diğerlerinden. sorduklarında da açıkladım durumu, "siz gidin, ben geliyorum" dedim. sonra bir arkadaşım, hiçbir şey söylemeden peşime takıldı. bunu gören diğerleri de gelmeye, "sen nereye?" diye sormaya başlayınca, arkadaş "çay içecem sktirin gidin" deyiverdi. yani benimle kantine gelecekmiş çay almaya. o umursamazlığı, tonlaması muazzamdı sahfjfajs

şöyle bi düşündüm de... yok, kullanmıyorum.
şu var ki: eğer ki ilk adımı karşımdaki kişi atmış ve içten bir "bye" demişse aynı şekilde karşılık veririm.
ukala, ukala türkçe üzerine ahkam kesip, ne karşıdakinin canını sıkarım; ne de kendi enerjimi çarçur ederim.
üstelik, bazen görmesini bilen için o görüşmeyi sonlandıran kısacık cümlede hayatın manası saklı da olabiliyor :)

Yazarken de konuşurken de kullanmam.
Görüşürüz ya da görüşmek üzere en çok kullandığımdır.

Gerçek hayatta kullanıyorum, kullanılmasında bir sakınca görmüyorum. Kimseden garip bir tepki almadım, insanlar da kullanıyorlar. Yazarken de bb şeklinde kullanıyorum şimdi hatırladım.

Konusurken hep kullaniyorum. Bu kadar irrite edici bir sey miymis sasirdim.

yazışırken bay bay yazıyorum. konuşurken de çok sık kullanıyorum çok şirin bişi bence.

bazen telefonda cok samimi oldugum biriyle konusuyorsam cok cheesy bir sekilde "baaaayyyy" dedigim oluyor, bye bye degil ama. baaaaay. araya yumusak g de girebilir :D

hadi bye oluyor bazen. bye bye i bebelere ya da veletlere diyorum, allahaismarladik, hoscakaliniz filan zor gelir.

yüzyüze görüştüğüm kişiden ayrılırken derim daha cok, ekseriyetle el sallayarak

87’de annem babam köyde öğretmenken köylüler bana giderken eğilip “Bay baay” yapıyorlardı. Demek ki daha önceden girmiş.

YaArken kullanmıyorum. Konuşurken “Görüşürüz” diyorum daha çok ama telefonda ağzımdan çıktığı oluyor. Hoşçakal temelli vedalaşma gibi geliyor. Bazen el sallayıp “Güle güleee” dediğim oluyor; özellikle ailemle görüntülü konuşurken.

Kullanmıyorum, sağ olsun teyzem geliştirdi bu hassasiyeti ben küçükken. Ben de o zamanlardan beri dikkat ederim kullanmamaya. Otomatikleşti zaten Türkçe konuşurken baybay ağzımda yavan duruyor işimin İngilizceyle ilgili olmasına rağmen. Görüşürüz derim onun yerine ama bazen eksikliğini hissediyorum çünkü görüşme ihtimalimin olmadığı kişilere de görüşürüz diyorum. Bi düşündüm çevremde de kimse kullanmıyor bu lafı.

telefonda konuşurken "hadi görüşürüz bay bay" kalıbını kullanıyorum ama yazarken aslaaa! BYE yazmamaya dikkat ederim, nedendir bilmem.

Asla kullanmam diyenler neyin kafasını yaşıyor, merak ediyorum. Kullanma da, neden asla?

Telefonda da günlük hayatta da kullanıyorum.

Telefon gorusmelerinde kullanirim sadece. Hadi bay bay

ya sabah sabah aklıma geldi, şunu da paylaşmazsam olmaz, canım navas ya "thank you my friend, bye bye" ne ahnfhsaafka

www.youtube.com

Bakmadan yazıyorum.

cevap yazarken kimmis bu diye bakmiyorum ama cevaplari okurken bakiyorum.

bakıyorum

Yıllardır burdayım ama yazar bazında tanıdığım az. Birkaç troll dışında herkese yazıyorum. Gerçi son zamanlarda okuyup geçiyorum :)

bakmam, baksam da bisey ifade etmiyor zaten.

Bakıyorum

Çoğunlukla bakmıyorum. Soruyu okuduktan sonra içeriğine göre kimin sorduğuna baktığım da oluyor.

bakiyorum

Bakmıyorum.

Bakıyorum ama çoğu zaman bir anlamı olmuyor bakmamın.

Bakmıyorum. Arada “Aaa kim sormuş ki” diye cevaptan sonra dönüp bakıyorum.

Bakmıyorum. Zaten kimseyi tanımıyorum.

soru anlamsız ya da hoşuma gitmediyse okurken kim yazmış diye bakıyorum. normal sorularda yazarına bakmadan cevaplıyorum.

Genelde bakmıyorum. Ancak çok garip bir şey söylenmişse bakıyorum.
Eğer fark ettiysem ismi bir şekilde ve genelde sözel bir tartışmaya girmesem de fikren uyuşmadığım biriyse o zaman cevap vermiyorum.

bakmıyorum, zaten baksam da tanımıyorum yazarları genelde.

Bakmiyorum yazdiktan sonra bakiyorum.

Bakmiyorum

kurtlarla koşan kadınlar

ikigai

Zaman Makinesi (h.g.wells) yeni bitti

Orhan Pamuk - Beyaz Kale.
Ara verdim ama.

celal şengör-bilgiyle sohbet

Zülfü Livaneli - Serenad

Charles Dickens - Oliver Twist

Esther Perel'in Mating In Captivity isimli, uzun süreli ilişkilerde cinsellik nasıl aktif tutulur/tutulabilir mi konulu kitabını okuyorum. Böyle de çok yüzeyselleştirmiş oldum gerçi; aslında insanların neyi çekici buldukları, ne istediklerini nasıl ifade ettikleri, yıllarca kafamıza kazınmış bazı inançların yaklaşımlarımızı nasıl etkilediği vs gibi konular inceleniyor.

Bugün başladım.

Sevgi Soysal, Yenişehir'de Bir Öğle Vakti

Murat Yetkin, Meraklısı icin entirikalar kitabi

ihsan oktay anar, galiz kahraman

Dünyayı Sarsan On Gün
John Reed

puslu kıtalar atlası- ihsan oktay anar

duyuru yılbaşı hediyeleşmesinde hediyenin yanına kitabı da iliştirmiş canım duyurucu. çok mutlu etti. o yüzden tekrar okuyorum. burdan tekrar selamlıyorum kendisini:)

Sevme sanatı Erich fromm

georges ifrah-rakamların evrensel tarihi 3.cilt

son okuduğum üç kitap sırasıyla şöyle.

aytmatov - gün olur asra bedel
aytmatov - cengizhan'a küsen bulut
jose saramago - körlük

son kitabımı bugün öğlende bitirdiğim için şuan yeni bir şeye başlamadım.

aytmatov ya da saramago'nun başka kitaplarıyla devam edebilirim. bu üç kitaba da hayran kaldım.

Şevket Süreyya Aydemir - Suyu Arayan Adam

bitirince başlayacağım kitap:

Doğan Avcıoğlu - Milli Kurtuluş Tarihi

Sapiens

decameron

İnsanlığın Yıldızının Parladığı Anlar - Stefan Zweig

Budala - dostoyevski.

Düğümlere Üfleyen Kadınlar, Ece Temelkuran.

Bir Sürü Endişe - Onur Ünlü/Alper Kırklar

Ian Aitken - Avrupa Sinema Kuramlari

Orhan pamuk/cevdet bey ve oğulları

irvin yalom - existential psychotherapy (doğru düzgün türkçesini bulamadım. imanım gevriyor anlayacağım diye)
ve
şerif mardin - ideoloji

Homo deus

aytmatov gün olur asra bedel

zor bir ailede büyümek

Ursula Le Guin - Anlatış

kervan yolda duzulur - mahir cipil

bertrand russell- mutlu olma sanatı

sabahattin ali - kuyucaklı yusuf

sabah başladım.

gazap üzümleri- j. steinbeck

Orhan Pamuk- Yeni hayat

Tanrı'nın Tarihi - Karen Armstrong

umberto eco - günlük yaşamdan sanata

tahsin yücel - yalan

İtaatsizlik Üzerine-Erich Fromm

*

Beyaz Gemi, okumaya yeni başladığım yıllarda okuyup sevdiğim kitaplardan biriydi.:)

mutlu değilim ama keyfim yerinde.

scontent.cdninstagram.com

İçinde bulunduğum hali AlsterWasser çok iyi tanımlamış +1

Mutlu değilim ama keyfim yerinde

Mutlu değilim, gelecek kaygım var. Nasıl bir hayatım olacak diye çok düşünüyorum.

Mutlu degilim. Yönünü bulamamış yelkenli gibiyim. Kafam hep karışık.

Genele vurursak 1 senedir mutsuzum aslında ama geçtiğimiz perşembe sabahından beri aşırı mutsuzum. En büyük derdim işle ve kemoterapiyle ilgili şu an. Şimdilik kemoterapi benim için değil ama yakında çevremdeki bazı insanlar kanser edecek bence beni.

ölmedik çok şükür yaşıyoruz ama son 2 yıldır kötü giden hayatımda en azından bir noktayı düzeltebildim bu hafta.terfi alıyorum yarın,sevindirici ancak aşık olduğum kişi beni başkası için terk etti kısa süre önce,o yüzden mutluyum diyemiyorum.

çakal yigenim ayagimi isirdi canim yaniyor.Onun disinda derdim yok.

Bu soruya genel bir cevap veremeyeceğim, bu aralar borderline takılıyorum ya çok mutluyum ya da dipte.

Mutlu değilim.

değilim

Ben sürekli ağlamak istiyorum, sürekli. Tam 1 hafta önce de böyleydim. Hatta 2 hafta önce de böyleydim. Arada 2-3 gün gidiyor ağlamam, sonra yine boğazıma düğüm

bir sure once mutsuzdum. ama sonra hayatta bazi seylerin farkina vardim. ne kadar sansli bir azinlik icinde oldugumu anladim. mutluyum. hayatim guzel.

mutlu olmanın nasıl bir şey olduğunu hatırlayamayacak kadar sıfırladım kafamın içinden.
"Bizim gibilerin hayatında güzellikler, kısa süren aydınlıklardır. Bizim gibiler, başkalarının yaşantılarına kısa bir süre için girerler. Uşak rolünde sahneye çıkarlar. Kötü bir yaşantı, fakat iyi bir oyun."

Mutlu olmaya, hayattan keyif almaya çok müsait bir bünyem var ancak bazı koşullar yüzünden bir süredir mutlu olamıyorum.

Değilim

Bilmiyorum, şu an bunu düşünecek halim bile yok

zaman zaman mutsuz olsam da bu günüme şükür diyorum.

Mutsuzum ama depresif değilim en azından.

Bildiğin mutsuzum. Hatta huzursuzum. Sonsuza kadar bütün bantlara çarpıp deliğe bir türlü giremeyen bilardo topu gibi yuvarlanıyorum.

Ja. Mutluyum. Ama duyuru ilanımı siliyor cinsel içerikli diye. Ona canım sıkkın.

mutlu gibi görünen bir mutsuzum.
yalnızım, işsizim, parasızım, pasaportsuzum.
evde yeğenim olduğu için bütün ilgiyi o çekiyor, kimse benimle takışmıyor, dolayısızla sorun hissetmiyorum ama sorunlarım var.

Yarım bardak bira içtim. Şu an mutluyum. Mutluluk bazen bu kadar kolay. Inşallah bizimkine mesaj atmam tabii.

Mutluyum :)

son 6 ayı düşünürsek değilim.

bir gun mutluyum bır gun mutsuz.

ama gerçekten samimi olarak mutlu degılım

Derdim var birtakim. Hayatin genel kosturmacalari ustune art arda bircok sey geldi basima. Bir de cok yakinlarimin saglik sorunlari var, asilmasi zor, bununla ic iceyim. Dolayisiyla, "Oh, mutluyum" demek icin mazosist, vb olmam gerekir su donemde. Dusunmuyorum mutlu ya da mutsuz olmayi cok fazla, nasil hissediyorsam oyle yasamaya, kendime karsi cikmamaya, guclu olmamaya calisiyorum. Radyoda guzel sarki cikinca, guzel bir yemek yiyince, gunes cikinca mutlu oluyorum ve iyisiyle kotusuyle yasamayi cok seviyorum.

bunu çok yaşıyorum. geçemiyorum, iletişim orada bitiyor. instagram bunu bir nevi engelliyor ama o tür insanlar için de instagramı açık tutamam. bir karar ve tercih durumu oluyor.

şimdi zaten sosyal medya kullanmamanın nedeni bu tür paylaşımları yapmamaktan ve diğer insanları takip etmeyi sevmemekten geliyor. ben zaten bu şekilde bir etkileşime açık değilim ve bu şekilde her hangi bir paylaşım yapmayı benimsemiyorum.
peki nasıl iletişim halinde kalınıyor? ara ara mesaj atıyorum nbr? nasıl işler tarzında konuşmanın devamına göre zaten hadi bir şeyler yapalım veya yapmayalım şeklinde ilerliyor muhabbet.
sosyal medyada bu düzeni nasıl kuruyorsunuz bende onu merak ediyorum. her gördüğünüz fotoğrafa duruma hemen bi yorum bir şeyler mi yazıyorsunuz? böyle mi oluyor etkileşim?

Bu kişisine göre değişiyor.

Bazı insanlarla hiç görüşmüyorum, kimisi ise aklıma düşünce direk arıyorum ya da aramadan önce mesaj atıyorum. Konuşuyoruz, haber alıyoruz birbirimizden. Şöyle bir durum da var tabi.. Ortada bir çıkar varsa karşılıklı olarak; sosyal medyanın olmaması dert değil çünkü tanıdığının tanıdığı vasıtasıyla bir şekilde ulaşılıyor istenilen kişiye.

Arkadaş bağlamında sınırları net olarak çizdiğim için sorun olmuyor açıkçası. Şuan çevremde dost çekirdek kadro 2-3 kişi var mesela. Fekat tanıdık olarak bu sayı rahat 100'leri geçiyor.

Dışarıda tanıştığım insanla da muhabbetin güzelliğine göre değişiyor fekat tutum aynı. Muhabbet iyiyse arada sırada mesaj atılır, hal hatır sorulur konuşulur, bir irtibat olur seyrek olsa da. Ortada safi çıkar varsa iş görülür ve zamanla unutulur.

Ezcümle; çekirdek çevreyle iletişim kesintisizdir, bir durumdan haberdar olmak için sosyal mecraya gerek yok. Genel çevre için ise onların hayatındaki herhangi bir gelişme bende merak uyandırmadığı için bunun yokluğunu önemsemiyorum.

İlişkimin bu seviyede olduğu insanlar zaten iletişim halinde olmak istediğim insanlar değiller. Çok istersem ararım ama o da gelmiyor çoğu zaman içimden.

Zaten sosyal medya kullanmamamın sebeplerinden biri de bu. Yakın olduğum birkaç kişi dışında kimsenin hayatını takip etmek ya da yakın olacak kadar sevemediğim insanlarla sosyal medya üzerinden bir muhabbet halinde olmak istemiyorum.

memnun değilim. sürekli özel hastanelere gidiyorum o yüzden. aşırı kalabalık. suriyeliler her yerde. doktorlardan yana bi şikayetim yok. bu konulardan dolayı.

yaşlılar memnun, randevusunu alma, aynı doktora görünebilme rutin ilaçlarını yazdırma yönünden hiç sıkıntı yok, ama bir şeyin çıktı ameliyat olacaksan o zaman durup yavaşça özele yöneliyorsun varsa birikimini kullanıyorsun yoksa kredi çekiyorsun.

internetten ya da telefonla randevu alıyosun. sonra hastaneye gidip o randevuyu alabilmek için tekrar sıra alıyosun.

hiç memnun değilim.

anlatılmaz yaşanır, her hangi bir zamanda ülkedeki herhangi bir hastenye git kendin gör.

Hekim sayısı az, hasta sayısı fazla. Sistem optimum muayene süresine göre randevu vermiyor. Psikiyatri hekimini 10 dk arayka hasta görmeye zorluyor. Hekim hastalığın kendisini değil en yüksek olasılıkla ne olabileceğini bulmaya mecbur kalıyor. Muayene süresi biraz uzasa sıra bekleyen diğer hastaların sabırsız tepkisi ile karşılaşıyor. Doğru tanıyı alamayan hasta tekrar tekrar sisteme dahil oluyor hem kendi tedavi süreci aksıyor hem sistemde kısır döngü oluşuyor. Hastalar da sıkıntılı, verilen tedaviyi düzgün uygulayan kişi sayısı o kadar az ki, bunlar da başka bir şekilde tekrar hastaneye geliyorlar. Özel hastanelerde yoğunluk yok ama oradaki sağlık personelllerinin de bir standardı yok, hekim dahil.

çok memnunum (!) sabah akşam hüloğluyorum.

Hiç memnun değilim, o nedenle özele gidiyorum artık.

Geçen yaz ya insanlarlar övüyor, belki düzelmiştir diye evimin yakınındaki kadın doğum hastanesinin ek kliniğine gittim. Gitmez olaydım. Herkesin surat zaten bir karış. Hasta koltuğuna yatacağım bir baktım ıslak leke var, hemşireye rica ettim değiştirebilir misiniz diye "Yeni değiştirdik zaten" diye çemkirdi ve ben girdikten sonra değiştirilen bir örtü olmamıştı. Doktor sorması gereken şeyleri sormadı. Smear sonuçları da 40 gün sonra çıkıyormuş (deveyle falan yolluyorlar herhalde laboratuvara). Sonuçları göstermeye gittiğimde de hemşire ayakkabılarınızı çıkarmanıza gerek yok dedi, doktorun önüne yatınca bu defa doktor niye ayakkabılarını çıkarmıyorsun, çıkar da gel dedi (ki ayakkabı hiçbir engel teşkil etmiyor). Bu saçma tavırların üzerine de hayatta devlet hastanesine gitmem.

Bu olaydan 6 ay sonra özele gittim, doktor her şeyi detaylıca anlattı, hangi testi neden yaptığını, neler olabileceğini vs belirtti. Sonuç randevusunda şehir dışında olacağımı söylediğimde telefonla ararız istediğiniz saatte dedi ve telefonla bilgi verdi. Devlet hastanesindeki gibi insanı geren bir ortam ve ilgisizlik+hijyensizlik yoktu.

en yakın zaman deneyimlerim:
ilaç yazdırmak ile yazdırmamak arasında sizin kârınıza olacak bir fark yok. kalkıp gidip randevu, yol, zaman, program vs, yine para veriyorsunuz, yan binadan alacağınız ilaca.

bir kere, "oha bu kadar iyi doktoru ilk defa görüyorum" dediğim biri vardı, onun dışındakiler ortalama.
iki tane de "bunun burada oturması insan sağlığı ve hayatı için tehlike" dediğim. Hele sonuncu, ruh hastalıkları hastanesinde, sanırım hastaydı.
Ben olumsuz etkisini yaşamadım ama konu hakkında bilgisi olmayana kalıcı hasar verebilecek biri orada oturuyorsa, sağlık sistemine toptan "berbat" demek isterim.

ayrıca saçmasapan kurallar, yaş sınırı ile ilaç vermiyor filan.

ek: online olarak randevu almak ve o zamanda randevuya girmek, memnun olduğum kısmı. ama bu zaten, zamanın gereği.

Ankara'nın göbeğinde, Ankara'nın en büyük ilk 3 devlet hastanesinde zatüre olduğumu bilemedikleri için neredeyse ölüyordum. Bu yüzden artık hep özele gidiyorum.

değişken genel olarak.

üniversite hastaneleri daha karmaşık ve sistemsiz. çapa'ya gidince ömrümden ömür gidiyor her seferinde ki burada aylarca kemoterapi aldım, ailecek bu iğrenç prosedürler nedeniyle psikolojimiz bozuldu. resmen bok bile hastadan daha kıymetli oralarda. mesela geçen ay bi muayene olacaktım, ücretli olsun çabuk olsun dedim. lan ücreti yatıracağım yerdeki veznede adam yok. belli bi zamanda bankaya kasalarındaki parayı yatırmaları gerekiyormuş. başka binaya geçtim. orada da aynı. son anda başka binanın veznesinden gideceğim polikliniğin parasını yatırabildim. neyse ki kendi ihtiyacımı giderecek durumdaydım o zaman ama daha kötü günlerimi anlatsam roman olur. doktorların da suçu yok. bana 2 kez aynı soruyu sorsa biri bi asabileşiyorum, insanlar napsın günde kaç kaçıkla uğraşıyorlar ki bazı insanların para veriyoruz sen bizim malımızsın tavrıyla doktorla iletişim kurduklarını inkar edemeyiz.

şuan küçük bir yerde memleketimde tatildeyim. annemi hastaneye götürdüm. randevum yoktu, hiç beklemedim. doktor harikulade bir şekilde dinledi. sonra elimizdeki tetkiklere baktı, sonra kendi ufak tefek şeyler istedi ve yine son olarak her şeyi detaylıca anlattı. maaile hayran kaldık doktora. böyle güzel şeyler de yaşayabiliyoruz ama nadir.

Sağlık sektörünün bizzat içinde bir insan olarak kimse bu sektördeki çok büyük bir çoğunluğun eline düşmesin diyorum.

Hastahanede calisan (devlet, özel, vakif) ve etrafindakileri fazlasiyla hastaneye götüren biri olarak;

-Özel/devlet/vakif hastanesi ayrimi degil, DOKTOR ayrimi yapin.

-Durum ciddi ise en az 2 doktorun görüşünü alin.

Bunlarin disinda polikinlik hizmetlerinde internetten/telefondan randevu alma sistemi güzel. Aile olarak kullaniyoruz.

Muayene de tabiki sizinle ilgilenilen süre ve doktor sayisi az. Ve bu düzelmeyecek.

İlaç tedarigi konusunda asil sorun bence talep degil. O ilaclarin o hasta için gerek olmamasi ve/veya yanlis ilac kullanimi.

Masraflar konusunda ise saglik sistemi su an yari özel gibi bi sey zaten. Ödeyecegimiz para gittikce artacak.

acemi ye katılıyorum. kan sırası beklemek baya depresif. ultrasona bi kaç ay sonrasına gün alınabiliyor.

maalesef berbat. yirmi yaş dişi için 2019 haziran'a anca gün bulabildik. yakın zamanda bir çok kez devlet hastanelerine gitmek zorunda kaldım. çok kalabalık. her yer pislik içinde. doktorlar(belki de iş yoğunluğundan) oldukça ilgisiz. allah düşürmesin.

Kuş kadar asgari ücret, kuş kadar emekli maaşı verilip sağlık hizmetinden katkı payı alınması.

-Katkı payları neden sürekli artıyor?
-Bazen sisteme girmeden ilacı direkt eczaneden almak daha ekonomik oluyor.
-Emekliye ve asgari ücretliye neden katkı payı var? Maaşlar geçinmesine yetecek kadar bile değil. 1400 maaş alıp 200 tl sini katkı payı ödeyen biliyorum. Eczaneye ödediği de var artı olarak. Muayeneye gitmek için yolu var, tahlil sonucu beklerken yemeği var...

Doktor başına düşen hasta sayısı çok çok fazla. Devlet hastanelerinde daha çok doktor olmalı.

Kalifiye sağlık persıoneli yetiştirilmeli.
Geçenlerde burada bi duyuruda tıp fakultesinde okuyup stajinda bir tek hasta muayene edemeyen bi arkadaş hasta muayene edip deneyim kazanma arayışındaydı, nasıl yapabilirim diye sormuştu.
Mantar gibi tıp fakültesi açıp içini boş bırakmamak lazım.

Tetkiklerde gün verme olayı olmamalı bir de. Bi alet kaç para? Onun kaç katı tutarlar nerelere harcanıyor. Yapılmayacak bişi değil bu. Neden yapılmıyor?

Bütün olarak;
Bir memlekette halkın mutluluk kaynağı olarak ezici çoğunlukta "sağlık" demesinin işaret ettiği konu; sağlık hizmetlerinin yolunda gittiği değil, o yönde yaygın endişe olduğunun göstergesi olsa gerek.
(Tabii insan sağlığına etki eden diğer etkenler beslenme, karnını doyuruyor olabilme vb. ile birlikte)
dergipark.gov.tr

Teknolojinin sağlık hizmetlerine girmesi konusunda fena değiliz. Daha ileri aşamaları beklemedeyiz.

"Devletin okulu varken dershaneye ne gerek var" sorusundan sonra şimdi "devletin hastanesi varken özel hastaneye ne gerek var" sorusunu sormalıyız.
Sağlık hizmetlerinde bana göre en büyük sıkıntılardan biri devletin hastanesi özel hastane ayrımı.
Devlet özel hastane ihtimamında hastane hizmete sunacak kadar aciz değildir mutlaka.

En önemlisini en arkaya sakladım.
İlaç konusunda da tedavi konusunda da skandal niteliğinde durumlar yaşanıyor. İnsanlar aralarında yardım toplayıp hasta tedavi etmeye çalışıyorlar.
Yalnış tedaviler yapılıyor, yanlış ve fazla ilaçlar veriliyor.

Sonuç:
Sağlık hizmetlerinden bütün olarak bakınca memnun değilim.
İyi ki insan gibi insan, doktor gibi doktor, herşeye rağmen özveriyle çalışan sağlık personellerimiz var. Azalmaya başladılar ama henüz varlar.

Hiç memnun değilim. İnsan çok, hekim az. Her hekim devlette çalışacak diye bir kural yok ama resmen devlette çalışmak için boyun eğmek gerekiyor her şeye. Muayene süresinin kısalığı, insanların tahammülsüzlüğü(Hekim kapısında beklemezse ölecek insan çok çok fazla.), hastanelerin yapılırken hiç bir şekilde gelişme göstermemesi gibi(En basitinden bina çok büyük yapılıyor ama nüfus çoğalınca veya gelişen teknoloji hastaneye girmek isteyince yer yok deniliyor. Ama cami yapılırken çok büyük yapılıyor.) bir çok madde sıralayabilirim. Aslında bazen aklıma geliyor hastanelerde işlerin düzenli yürümesi için her gelene bir insan(çoban) verilmesi. Çünkü bizim milletimiz ondan anlıyor ancak. İlla ki biri ona direktif verecek, ona neyi yapıp yapmaması gerektiğini söyleyecek.(Şuraya git, buraya gitme... İçeriyi görmeden kapıyı açma, hekimin kapısının önünde bekleme diyecek.)

Ben dişim için bir sıkıntı olduğunda özel arabamla 220 kilometre yol gidip diş hekimi arkadaşıma gözüküyorum. Hatta belki herkes okumuştur bir yerlerde. "Önceden MHRS yokken hastanelerde sıra bekliyorduk, şimdi aynı sırayı evlerimizde bekliyoruz." diye.

Şehir İstanbul. Şikayetçi olduğum söylenemez. Randevu alma sistemi güzel, daha önce gittiğin bir hastaneyse barkod falan da uğraşmana gerek yok direkt doktorun odaya gidip ekrana bakabiliyorsun. Endoskopi yaptırdım uyuttular falan gayet güzeldi. Sonucuma bakan doktoru beğenmedim, başka doktora gittim dedim şu ilaçları istiyorum o da evet bunlar doğru dedi yazdı.

Geçen mesela burnumda üç dört senedir duran ufak bir kist için gittim, bir de üşenmedim GATA'ya gittim iyi doktor olsun diye, hıyar herif antibiyotik bir sıvı verdi, yani geçirmeyeceğini ben biliyorum o bilmiyor, kullandım geçmedi tabii. Bugün başka doktora gittim o da azot sıktı, geçer umarım. Yani dandik doktorlar var ama iyisi de var.

Ben bir de hep son randevuları alıyorum hastane bomboş oluyor. Neyse Amerika'dan iyi sonuç olarak buna şükür.

boynu tutulan doktora gitmese veya insanlar kendi sağlıkları konusunda azıcık fikir sahibi olup saçma sapan şehir efsaneleriyle kendilerini tedavi etmeye çalışırken daha da kötüleştirmeseler sağlık hizmetleri o kadar da kötü olmaz sanki. ben ise hep küçük şehirlerde gittiğim için hastanelere hep memnun kaldım ama büyük şehirlerde öyle olmadığını duyuyorsak doğrudur.