hayat dair umudutlarım, beklentilerim tükendi
27 yaşındayım. 2012'de üniversiteye başladım şu an yüksek lisans tez aşamasındayım, ama aylardır hiçbir şey yapamıyorum. Normalde İstanbul'da okuyorum, korona da çıkınca memlekete gideyim tez yazayım sonra iş ararım diye düşünmüştüm. Temmuz ayında memlekete döndüm, tez konum da şöyle buradaki bir il
27 yaşındayım. 2012'de üniversiteye başladım şu an yüksek lisans tez aşamasındayım, ama aylardır hiçbir şey yapamıyorum. Normalde İstanbul'da okuyorum, korona da çıkınca memlekete gideyim tez yazayım sonra iş ararım diye düşünmüştüm.
Temmuz ayında memlekete döndüm, tez konum da şöyle buradaki bir ilçede proje yapacağım, ama yılmış vaziyetteyim. Belediye'ye gidiyorum belge istemeye adeta yalvarttılar vermek için. sanki ben kendim para kazanacağım bu işten. tanıdık biri olmayınca hiçbir şey yapamamaktan çok yoruldum. alt tarafı harita alacağım onun için bile tanıdık aramak zorunda kaldım. alanda fotoğraf çekiyorum her gören 5 dakika sorguya çekiyor. kaç aydır gitmiyorum da, bıkkınlık geldi insanlardan.
ales çalışayım diye evde kaldım onu da yapamıyorum, hiçbir şeye odaklanamıyorum. sürekli oyun oynuyorum.
kafamda hep çalışsam ne olacak ki düşüncesi var. bir şantiyede işe girsem üç kuruşa yıllarımı harcama düşüncesine dayanamıyorum. tecrübe edinirsin, kendini geliştirirsin fikirleri bana çok boş geliyor. ülkenin hali belli, artık çok çalışarak bir yerlere gelineceğine inanmıyorum.
işe girdim, benim yarı kalifiyemdeki eleman sırf ağzı iyi laf yapıyor diye benden iyi maaşla işe girdi. üstüne "ben çok çalışıyorum." demekten çalışmaya fırsat bulabildiğini de görmedim ama sırf birilerinin tanıdığı diye bütün haksızlıklara ben uğradım. başka bir işte de bu ne kadar değişecek?
26 yaşından 27 yaşına geçtiğim gün kendimi çok geç kalmış gibi hissetmeye başladım. açıkçası iki yıl hayatımı yaşadım okul uzadı vs. o zamanlar bu günler bir daha gelmez diye bu fırsatları değerlendirdim, ama şimdi de gerçek hayata geç kalmış gibi hissediyorum ve şimdi bile hayata atılsam kendimi hiçbir şeye ve hiçbir yere ait hissetmiyorum. hala acaba başka bir şey mi okusam diye bile düşünüyorum. ne istediğimi de bilmiyorum açıkçası. günlerimin yarısı uyuyarak diğer yarısı da oyun oynayarak falan geçiyor. sokağa bile çıkmaz oldum. kendimi çok çaresiz hissediyorum.
soru ne dersek, nasıl tutunacağım ben bu hayata?
0
bana bir nick verin (
12.02.21)
27 daha cok erken, (ben 29 yasindayim benim icin de erken) daha ysayacagin cok sey var rahat ol. Kafana taktikca daha da buyur her sey.
0
ben de senin gibi hissediyorum(28 yaşındayım) ama umudumu kaybetmiyorum. üstteki yazara katılıyorum daha genciz. istediklerimizi yapabilecek imkanımız var, yeter ki enseyi karartmayalım.
0
valla ben 26 yaşında 2018 yılında sydney'de yaşıyordum. vizemin sonlarına doğru gelirken almanya'da yüksek lisans yapma fikri düştü aklıma. ekşiden x yaşından sonra yüksek lisans yapmak vs gibi başlıklara bakıp "çok geç" diyenleri falan okuyup moralimi bozduğum oldu ama hiç vazgeçmedim. para da kazanmıştım yeterince. sıfırdan almanca öğrendim geldim başladım burada okula. almancam da iyi seviyede şu an. burada bölümümde iranlı bi kızla aynı gruba düştük bi derste. sonra tanıştık ettik kız benden 6 yaş büyük ve yaşı umrunda bile değil. tek başına çıkmış gelmiş. şimdi kendi alanında da iş buldu. master tezini yazacak öbür dönem.
geç diye bir şey yok. kendini kimseyle kıyaslama.
0
bohr atom modeli
(
12.02.21)
yaşın genç, bi şeye geç kaldığını düşünmüyorum ama 26 yaşında birisi olarak ben diğer duyurucular kadar pozitif de olamayacağım açıkçası. bundan daha iyi hissederiz belki ileride ama pek bi şeyin değişeceğini zannetmiyorum. ülkedeki durum belli, bizim durumumuz belli. 26 yaşında sydney'de yaşayan adamla istanbul'da okul bitirmeye çalışan insanın şartları aynı değil.
bazılarımız fakir ve saçma hayatlar yaşayacağız, galiba çok kurcalamamak gerekiyor. daha da üzülüyor insan öyle olunca. ben umutsuz hissetmiyorum çünkü umudum veya beklentim zaten yok artık, bi şekilde arpam suyum var yani, onlar da biterse "aa tüh ulan resmen aç kaldık vay aq" deyip ölürüm herhalde bir köşede. önemli insanlar değiliz, bi şey olmaz.
yazdıklarında katılmadığım tek şey geç kalmışlık hissi. 26-27 yaşında en fazla profesyonel sporculuğa falan geç kalırsın. çoğu insan için hayat 30-35'te yeni başlıyor daha. onun dışında yazdıklarına katılıyorum ama. ben kendi adıma çok zorlamıyorum artık, yiğit özgür karikatüründeki gibi "sktir et gafa yok demek ki" deyip geçiyorum. sen de kendine yüklenmemeye çalış, tüm dünyanın yükünü omuzlayamazsın. bırak ne oluyorsa olsun, hep böyle hissetmeyeceksin, bir zaman elbet bi şeyler değişir, iyi ya da kötü. sen o değişim geldiğinde sağlıklı ol yeter ki, gerisi hikaye.
0
@der meister
sydney'e annemlerden aldığım 15 bin tl borçla körlemesine gitmiştim. (ki bu cüzi miktarı kredi olarak da çekebilirdim) zengin falan değilim. :) sonra da fazlasıyla geri verdim zaten. önemli olan bir adım atabilmek.
edit: tabii herkes aynı şeyi yapmak zorunda değil. halinden memnun olan insanın bir adım atmasına falan gerek yok. herkes mutlu olduğu gibi yaşamalı.
0
bohr atom modeli
(
12.02.21)