sene 2007, 5 sene önce lisede okulumuza misafir masa tenis turnuvasıyla türkiye'yi gezen bir kız gelmişti. bizim yurtta kaldı misafir olarak bir kaç gün. cesaretimi toplayıp konuşmaya karar verdiğim gün hatta eurovision vardı o gün odasından aşağı inmemişti ve bir gün sonrasında da ayrılmıştı yurttan.

liseden mezun olduğumuz yaz fatsa'dan arkadaşımın yanından dönerken otogarda tekrar karşılaştım bu kızla. trabzon'dan edirne'ye giderken yolcu almaya gelen otobüsten hava almak için inmişti. birbirimizi görünce şok olduk. bu bir tesadüf olamazdı. hemen sarıldık birbirimize. ama abisi de yanındaydı. 2 dakika duramadı toplamda. çok zor ayırdık ellerimizi. ama gel gör ki koca kafamı sikim numarasını almadım.

o gündür ara ara aklıma gelir, google'dan falan aratıp bulmaya çalışırım tekrar. ama bulamadım bu güne kadar. dün gece rüyamda gördüm ve bugün aklımdan çıkmıyor. kader bizi tekrar birleştirmek istiyor ama nasıl? sadece xing'de bir profilini buldum ona mesaj attım ama geri dönmüyor. hesap çok eski. sosyal paylaşım sitelerinin hiç birinde üyeliği yok :( ulaşamıyorum duyuru!

günü gelince karşılaşır mıyız yine sizce? çog kötü oldum la!

Yoksa yeni denizlere yelken açmak mı gerek?

bana çok çekici geliyor. evliler değil yanlış anlaşılmasın. çok hoşuma gidiyor. bakımlılar, spor yapıyorlar, taş gibiler. parmaklarına bakıyorum yüzük yok.

anormallik mi var ben de ?

kendi yaşıtlarım pek hoşuma gitmiyor.

bir gün desem hanımefendi beni çıldırtıyorsunuz falan ters tepebilir mi ?

yaş:23

beyler bayanlar, hafif hoşlandığım bi kız var, ancak bu kızla yaz okulu bittiğinden beri görüşmüyoruz, arada internet üzerinden muhabbet o kadar.

bir yerlere çağırayım mı? çağırırsam nasıl çağırayım vs. yoksa boş mu vereyim?

çok beceriksizimdir bu konularda bi de. hele sanal platformlarda.

başlıkta bahsettiğim adam arkadasım ve sürekli beni sıkıştırıyor evlenmek istiyorum beni arkadaşlarınla tanıştır e benimde bir denemem oldu ama olmadı, yani benim arkadaş profilim ona uymuyor o yüzden tanıştırmıyorum benim ona ne gibi bir yararım olur yardım da etmek istiyorum çok çaresiz hakkaten sosyal bir insan değil,çevresi yok,bir arkadaş grubu yok,sadece ailesi var çevresinde nasıl evercez ki bu adamı

bu gece falcı dedi ki, adında e veya r olan bi kızla evleniceksin. kim ulan bu kız sayın duyuru?

hayır buradan beni duyuyosa çıksın karşıma da çok uzatmayalım.

Şimdi şöyle bazı akşamlar bir arkadasımla iş çıkışı akşamları içeriz kadıköyde ya da beyoğlunda yine bu günlerin birinde arkadasımın yanında kız arkadası bir de erkek arkadası vardı tanıştık konuştuk takılmaya başladık hersey normaldi e tabi biraz içtik kızımızında bünyesi alkole alışkın değilmiş sarhoş oldu tabi bende çakır keyiftim kız birseyler anlatıyordu arkadsıma ama ben pek ilgilenmemiştim yani bir dertten muzadip olduğunu anlıyordum erkek arkadası aldatmıs falan sandım,neyse tabi karşıya kadıköye geçmek için kalktık ve bar çıkışı gözgöze geldik ve dudaklarımız buluştu daha sonra geceye sarmaş dolaş,romantik sözler, tutkulu bakışmalar falan devam etti,gecenin sonunda telefon numaralarımızı aldık birbirimiz arayacağımıza söz verdik, tekrar daha sakin ortamlarda buluşmak için sözleştik ve herkes evlere dağıldı …asıl sorun burada arkadasımdan öğrendim daha sonra kız evliymiş ama ayrılmışlar evli olacağı aklıma gelmedi çünkü 25 yaşında benimle aynı neyse o gecede ayrılık meseleleri yeni eve çıkma planları vs. o dertten muzdaripmiş…..bu olayın üzerinden 3 ay gecti hiç aramadım… arkadsımda kızla sürekli görüşmüyor o geceden sonra 1 kere görüşmüş durumun nedir ne yaptın kocadan ayrıldın mı diye kız ağlıyormuş ve cok üzgünmüş ilişki bitmiş ama daha ayrılmamışlar, ve bluevalentine neden beni aramadı bir daha diye üzülüyormuş şimdi ben ne yapayim olayı tüm çıplağıyla anlattım… 3 aydır aklıma geliyor aramızdaki o çekim yok muu…ama çıkmazlardayım… ararsam neden arayım? Aramazsam neden aramayayım?? Arkadaslar bir akıl verin…yorumlarınızı bekliyorum ara şu şu şu nedenlerle ya da arama şu şu nedenlerle diye olursa çok aydınlatıcı olur hadi cansınız

Not: o beni aramadı benim onu aramam gerektiğini düşünüyormuş…

ön bilgi: ben ankara'da oturuyorum. bir hafta öncesine kadar ankara'daydım, şu an ise önce erdek'e gitmek, sonra da bursa'da kalmak zorundayım bir haftalığına.

öylesine, bir kızla buluştum geçen. normalde izmir'de oturuyor ama bir sebepten ötürü iki üç haftalığına ankara'ya gelmiş. arkadaşımın arkadaşıydı. büyük bir beklentim yoktu ilk başta yani. "amaan belki bir şeyler olur, eğlenirim. görüş gitsin." dediydim kendi kendime. gün geldi, buluştuk. oturduk, içtik, konuştuk.

konuştukça fark ettim ki uzun zamandır bana bu kadar uyumlu biriyle karşılaşmamışım. ağzından çıkan her kelimeyi hayran hayran dinledim. artık ne oldu bilmiyorum, aura'sına kapıldım diyelim kısaca ilk görüşte. bunlara ek olarak, kız gayet güzel de. ziyadesiyle etkilendim yani beklenmedik bir şekilde. bir işim vardı bursa'da. öyle olunca ayrıldım ankara'dan. dönüşte tekrar buluşmak üzere anlaştık. onu görmek için yine döneceğim üç günlüğüne.

ilk buluşma olması sebebiyle fazla ileri gitmedik tabii. benim hoşuma gitti bir şeyler, o ne düşündü bilemem. öyle de kaldı.. ben en iyi ihtimalle takılmalık bir kız gibi düşünüyordum görüşmeden önce, "geceye evdeyim bunla, ehehe." diyordum. çok uzun zamandır bu tandansta ilerliyordu kızlarla olan ilişkilerim çünkü.

lakin içimdeki bu tip tüm hayvani içgüdüler dizginlendi onu tanıyınca. sürekli o endeksli düşünmeye başladım her şeyi. bu kadar kafaya takmazdım kimseyi oysa ki. şöyle bir sıkıntımız var yalnız.. ben ankara'da okuyorum, o izmir'de. ben her ne kadar onun benim için doğru kişi olduğunu düşünürsem düşüneyim.. ya da o aynı şekilde düşünsün.. zor be o iş.

aynı şehirde yaşasaydık ne kadar da mutlu olacaktık kim bilir. uzak mesafe ilişkileri bana sürdürülebilir gelmediğinden hayal ettiğim gibi bir birlikteliğimiz hiçbir zaman olamayacak anlaşılan. ben onun için "görüştük birkaç ankara'da. tatlı kızdı, çok zekiydi. içtendi. şöyleydi, böyleydi.." minvalinde methiyeler düzeceğim. o da "öylesine bir çocuktu işte." deyip geçecek ve başka birini bulacak muhtemelen. bir süre sonra da tamamen unutacağız birbirimizi. ya da en azından başka kişilerle devam edeceğiz kaldığımız yerden.

böyle olmasını hiç ama hiç istemiyorum. bir şeyler yapabilmek istiyorum.. elimden gelen yeterli olabilse keşke. ankara'dan izmir'e kaç kere gidebilirim ki nihayetinde bir sene içerisinde? bunca yıldır ışınlanmayı mümkün kılamamış bilimin tarihine sokayım.. cismin hareketsiz haldeki kütlesine de sokayım.. onu ışık hızının karesiyle çarpayım, ona da sokayım.

bu uzak mesafe ilişkisi denen boku yapan nasıl yapıyor arkadaş yav? imkansız gibi bir şey değil mi bu? ben mi çok umutsuz konuşuyorum yoksa? birileri bir şeyler anlatsın, akıl fikir versin.. tadım yok günlerdir.

Bayram bayram yalan atmak olmaz. Doğruyu söyleyin: aşağıdaki facebook kutucuğunda gördüğünüz hatunların/adamların profiline bakıyor musunuz?

Selam ulvi gençlik, nasılsınız, iyisiniz ?

İmdiiiii mesele şu: Ben ve candostum giriştiğimiz yeni proje için tasarımcılarla görüşüyoruz. En son görüştüğümüz ablanın muzik grubu varmış. Biz bu grup fikrini çok sevdik, bir punduna getirip hepsini birden nasıl götürürüz onun hesabını yapıyoruz. Kutsal bilgi bankasına bu konuda danışmak, deneyimli avcılardan püf noktaları almak isteriz.

Alternatifleri ikiye indirdim.

1.Yazmayı sevdiği için hoşuna gideceğini düşündüğüm Moleskine defter. Yazacaklarını saklayacağı için güzel bir hatıra olur diye düşündüm.

2.Victoria's Secret'tan güzel bir parfüm ve vucüt losyonu.

Hangisi şık olur? Ya da başka bir öneriniz var mı?

var mıdır böyle bir şey? katılıyor musunuz? düşünceleri alalım.

bir nevi eğlenilecek, evlenilecek kız gibi de düşünülebilir.

Ex sürekli derdi hiç romantik değilsin diye. Abi bir erkeğin yapması gereken her şeyi yapıyordum. Ne yapacaktım ki başka ?

@aband0ned; Alakası yok hocu. o yüzden aband0ned oluyoruz zaten.Romantik olmak lazım ama nasıl ?

çok merak ediyorum lan nasıl oluyorsunuz/oluyorlar? bi bakıyorum bi gün x'le ilişkide, öbür gün y ile. bulmayın demiyorum da olm ayran gönüllülüğün bu kadarı da abartı geliyor.

insanın hiç mi aşık olmadığı zamanı falan olmaz hayatında?

sitemizin bıçkın delikanlılarına soralım bu sorumuzu ama herkes cevaplayabilir...

tanışamamaktan şikayetçi kadınlarımız.... hatta geçenlerde bi araştırmada bahsi geçti gençlerin tanışamaması.. erkekler bakmakla, kızlar da beklemekle meşguller...

aslında şurada tanışılabilir, biz orada bekliyoruz ama kadınlar farkında değil diyebileceğiniz mekanlar/aktiviteler/organizasyonlar nereler? sizi nerede bulabilir bu gençler? ya da güzel kızlarla tanıştığınız yerler ?

ya da "şöyle şöyle" bir yerde tanıştığımız kadınlarla görüşmeye devam etmeyi düşünmem diyeceğiniz kara listenizde bulunan ortamlardan biraz bahseder misiniz acaba?

Gençler selam.

Bayaa da zaman oldu gerçi ama, hatun her aklıma geldiğinde canım sıkılıyor.

Kadıköyde barda otururken bi hatun geldi, yan masaya oturdu. Sonra bir şekilde muhabbet oldu konnuşmaya başladık. Bu arkadaşlarını bekliyormuş, taksime geçeceklermiş falan filan.

marmara üniversitesinde okuyorum dedi, turizm otelcilik dedi. ingilizce hazırlıktayım dedi. adı elif tuğçe, soyismini bilmiyorum.

telefon numarasını alamadan, soyadını alıp feysbuktan bulamadan kalkmam gerekti acilen ve bir anda çıktım mekandan.

sarışın, karanlıktan tam seçemedim ama sanırım renkli gözlü. ben şimdi bu kızı nasıl bulurum? okula gidip sorsam olmaz, bulsam ne diyecem amk. ya da bulayım mı ne dersiniz?

ya da belki burda tanıyan eden vardır ha?

1-nasıl bulurum?
2-bulsam ne derim, sapık zannetmesin istiyorum.

Teklif, tanıştırma, "seni seviyorum" vs. olmadan başlamış bir ilişki var diyelim. Bu ilişki nasıl ilerler ? Bu "biz şimdi neyiz" olayına gelinmeli mi, sahiplenme duygusunu kelimelere mi dökmek lazım illa, "seni seviyorum"u mu beklemek lazım ?

nedir olay ? sizin ilişkilerinizde nasıl oldu ?

hazır er tayfanın maç başında olduğu şu sıralarda ufak bir soru sormak istedim.

size aşık olduğunu itiraf eden, sevdiğini dile getiren birine "şu sıralar kafamı dinlemek istiyorum, ilişki düşünmüyorum" cevabını verdikten sonra o kişi içinizde bir ukte olarak kalır mı yoksa sallayıp yolunuza devam mı edersiniz?

nolur yani?

Selamlar.

En baştan belirtelim, olay bir arkadaşın başından geçiyor. Ben sadece kafama takıldığı için size bir sorayım dedim. Bir arkadaş geyiği değil lan, harbiden arkadaşın olayı yani. Neyse,

Şimdi bu arkadaş (21) şu çift diploma programlarından birisinde okuyor. Yani 1 ve 3. sınıfı türkiye'de, 2 ve 4. sınıfları abd'de okuyacak. Bu eylülde 1. sınıfa başlıyor işte.

Bu arkadaş geçenlerde bir kızla (20) tanıştı. Geçen dediysem bir ay falan oluyor. Aralarında bir elektriklenme oldu bu ikisinin. Son iki haftadır akşamları telefonda konuşmalar falan, 1-2 kere de buluştular. Anlayacağınız adı henüz konmamış olsa da aralarında bir şeyler başlıyor gibiydi.

Olay da tam bu noktada başladı. Kız geçenlerde arkadaşa "sen seneye abd'ye gideceksin, bir ilişkiye başlasak da bitecek zaten" gibisinden bir şeyler söylemiş, aralarında ne varsa başlamadan bitirmiş yani. Bizimkinin de baya canını sıkmış.

Şimdi sorum şöyle sevgili ekşi duyuru sakinleri, bu kızın mantığı çok saçma değil mi? Yani her ilişkiye insanlar sonsuza kadar süreceğini bile bile mi başlamak zorunda? Evlenme teklif etmedi ya çocuk, bu kadar büyütecek ne var? Yaşı çok ilerlemiş olsa neyse dersin belki de, kız 20 yaşında. Ne diyorsunuz bu işe?

olayı kavratabilmek adına biraz fazla ayrıntıya kaçabilirim, baştan söyleyeyim.

benim en yakın arkadaşlarımdan biri bir senedir izmir'de çalışıyor.
çocukluğumuz beraber geçti keratayla, yazlıklarımız aynı yerdeydi..
her sene kesintisiz iki üç ay görürüm yani.

elemanın izmir'de sık sık görüştüğü iki kız var.
ikisini de sever sayar baya ama cidden kardeş gibi görüyor bu denyo ona biraz yüz veren her kızı. öyle bir huyu var.
bu kızların birini eh tanıyorum. diğerini ise hiç tanımıyorum. ikisi de benim olmadığım dönemde yazlığa gelirler genelde. o yüzden pek aşinalığım yok ikiliye.

her neyse.. bunlardan birinin bir sebepten bir aylığına ankara'ya gelesi tutmuş. ben de bizim elemanın korumacı, kardeşçi garip bir güdüsü olduğunu bildiğimden takılıyordum sürekli.. "olm o kız benden kaçmaz bak.. güzel kız çok lan.. sanırım aşık oldum." filan falan diye resimlerini gördükçe.
o esnada bir şeyler oldu işte.. dün kıza bir iki kelam yazayım dedim. bir baktım.. şakayla karışık, sadri alışık.. ankara'ya döneceğim pazartesi, sen neredesin, arkadaşın hala izmir'de mi filan derken.. gelecek hafta içinde buluşalım diye kararlaştırdık.

şimdi aklıma düşen hususları paylaşacağım.
bir, kız benim elemanla olan samimiyetimden haberdar olduğundan ben onu davet edince geri çeviremedi mi acaba? o zaman bizim bu buluşmamızın adı, vasfı ne olacak ki?
iki, acaba o ne düşündü ki? acaba macera mı arıyor, yoksa fazla mı hafif? ya da başka bir şey mi?
üç, buluştuğumuzda nasıl davranmam hoş kaçar? belli olmaz,.. nabzını mı yoklayayım illa?
dört, birbirimizi zerre tanımıyoruz. sadece fotoğraflardan tiplerimizi biliyoruz iyi kötü. sokakta görsem kızı, tanımam belki. e o halde ne konuşacağım yav ben bununla saatlerce?

kısaca.. ben böyle bir bok yedim. biraz tanısam çok şahane işin alından kalkabileceğime olan inancım tam ama böylesi ilk defa başıma geldi. ne yapsam?

Lan ne koyuyor adama yaa. O zamanlar ne özgüvenim varmış diyorum kendi kendime.Kızlara yaklaşmaya tırsıyorum bu aralar, nasıl kız bulacağım ki. Önceden bir sürü taktiğim de vardı zaten. Aklımda 1-2 tanesi kalmış ama yeterli değil.

Evet hocular hatun bulma taktikleriniz ?

En işe yarayan taktik şu idi: Yakın bir kız arkadaşından, sevgili bulmasını istemek. Onun vasıtasıyla hatunla tanışmak.

Başka ? Başkaa ?

yaş 28 oldu hala bir sevgilim olmadı. bütün çabalarım hep boş kalıyor. anlamadım gitti. siz insanlar nereden ve nasıl sevgili buluyorsunuz?

Babam sandığım kadar iyi bir adam değilmiş lan. öncelikle babamın 2002 yılında ben 17 yaşımdayken öldüğünü belirteyim. bense gerçekleri bir yıl kadar önce öğrendim.

Mesela anneme hiç vurmamasıyla övündüğüm babamın hem annemi hem de iki ablamı zamanında çok dövdüğünü öğrendim. büyük ablam kaçarak evlenmişti ben küçüktüm. meğer babamın baskısından kaçmış. küçük ablam 18 yaşında evlendi. o da aynı şekilde kurtulmak için evlenmiş. ve onu kız çocuğu okumaz diyerek okutmamış. ki bu adam bazen her lafı okumama bağladığı için arada küfür ettiğim bi adam. bana attığı sağlam bir dayaktan sonra hiç istemediğim, hatta dayağı hakettiğimi düşünüp anneme gülerek anlattığım halde bana cep telefonu almış bi adam. küçükken de ufaktan ufaktan duyardım da sallamzdım. galiba erkek olduğum için esaslı bir evlat ayrımının ayırılanı olmuşum.

kafam epey karışık ne düşünsem bilemiyorum.

öncelikle başımdan geçenler uzun ve tümleşik konular olduğu için özet geçme durumum yok. ve olay bayağı uzun. bu yazıyı okuyanında okumayanında canı sağolsun. fakat önerileriniz benim için gerçekten önemli. anlatacağım olaylar size film gibi gelebilir fakat bunlar gerçek olaylar. sabırla okumanızı ve yardımcı olmanızı talep ediyorum sadece. olay şöyle:

bizim mahallede bir kız var. adı nebahat. nebahat geçen bizim apartmana geldi. bende nebahate hastayım tabi. merhaba dedim merhaba dedi. gülümsedik birbirimize. sonra kulağıma uzanarak yukarıya gel benimle dedi. birlikte yukarıya doğru çıktık elindede 1 tabak var fakat içi boş...

tabi öncesini anlatmadık yani nebahatle nereden tanışıyorum onu anlatmam lazım aslında. nebahat bizi karşı apartmanda parkın olduğu caddenin üzerindeki 2. kattaki sol daire. ben birgün sigara içmeye çıkmış balkonda kendi halimde takılıyordum...bir baktım bir ay parçası. o kadar tatlı ki ona bakarak bir ömrümü nefes almadan geçirebilirim dedim kendi kendime bir yandanda kalbim hızlı hızlı atmaya başladı. salakça bir hale büründüm. ve sigarayı tutamadığımı farkettim...ve birden ayağa kalktı otururken elini saçına götürerek yüzünü açtı ben buradayım der gibi ve sonunda beni farketti ve gözlerini dikerek bana baktı baktı baktı..birden elim ayağıma dolaştı ve kendimi kötü hissetmeye başladım. noluyo lan dedim kendi kendime...daha sonra öğreniyorumki nebahat aslında benim yüzümü dikkatli bir şekilde seçebilmek için bakıyormuş ama görememiş :) neyse o şekilde birbirimizi farkettik ve ben pusuya yatıp onun karşısına çıkıp "o baktığın kişi bendim" demeyi planladım. tabi bilmiyorum o sıra benim yüzümü bile görmemiş. iyikide bilmiyormuşum hani. yoksa cesaret edemezdim herhalde. merhaba dedim önünü kesip o da merhaba? dedi. ardından buyrun? dedi...ben biraz afalladım en azından gülümser diye tahmin ediyordum bana ama durum istediğim gibi gitmemişti. ve kendimi toplayıp "artık iş işten geçti...masum bir kedinin sahibinden birazcık yemek istemesi gibi ve gerçekten hiç tahmin etmediğim kadar bana soğuk davranmıştı. okadar soğuk geldiki o an bana herkes var bir ben yokmuşum gibi o sokakta. ve nedenini 1 saat sonra anlayacağı durum gelişti...ve birden ayağa kalktı otururken elini saçına götürerek yüzünü açtı ben buradayım der gibi ve sonunda beni farketti ve gözlerini dikerek bana baktı baktı baktı..birden elim ayağıma dolaştı ve kendimi kötü hissetmeye başladım. noluyo lan dedim kendi kendime...

sokak ortasında sadece ben yoktum sanki herkes vardıda bir ben yoktum. öyle soğuk davrandı bana. ben öyle kötü oldumki anlatamam. bi an o kadar değersiz hissettimki kendimi. neyse kendimi biraz toparladıktan sonra eve döndüm fakat bana neden öyle davrandığını....anlayamamıştım. bunun nedenini 1 saat sonra anlayacaktım. hızlı adımlarla yukarı çıktım eve girdim ve nebahatın eve gelmesini beklemek için balkona çömelerek sadece gözlerim dışarıda kalacak şekilde girdim. ve beklemeye başladım. gözüm apartman girişinde. ve 20 dakika sonra nebahat apartman kapısından girdi ve 40 yaşlarında atletli bir adam balkonun kapısını açarak aşağı baktı. babası dedim içimden. sonra düşündüm muhafazakar bir aiile belki babası görmesin istiyor. herneyse nebahat yukarı çıktı ve sanırım içeri girdi. bende babasının açık bıraktığı balkon kapısından nebahate bakarım diye düşündüm. neyse bunların balkon kapısının olduğu odaya girdiklerini gördüm. nebahat koltuğa oturdu ve 5 dakika sonra adamla kavga etmeye başladılar. seslerini duymasamda anlaşılıyor özellikle adam elini kaldırıp duruyor. ardından adam nebahate öyle bir vurduki yerde kıvranmaya başladı. o an içimden birşeyler koptu sandım. öyle canım acıdıki. o an o adamın yanında olsam öldürünceye kadar vururdum öyle ve biraz sonra ondan daha beter birşey gördümki o an yere baktım ve şuurumu yitirdim...gördüklerim akıl hayal alır cinsten değildi. o babası dediğim adam kıza vurduktan sonra kıza saldırdı ve öpmeye çalıştı aynı zamanda taciz ediyordu oha dedim bu nasıl iğrenç bir baba. bu ne!! hayretler içinde kaldım gözüm döndü ve kendiimi kaybettim ve birden evden fırlayarak nebahatlerin apartmana koşmaya başladım. dış kapı bozuk ve açıktı daldım içeri hızlıca ve kapı önüne geldim cesaretimi toplayarak kapıyı çaldım ve beklemeye başladım. ve atletli adam kapıyı açtı biraz arkasında nebahat dudağı patlamış ve yüzü kızarıklık içinde bitap düşmüş gözlerle bana bakıyor. bırak sevmeyi insan olan acırdı. söylemeyi unuttum nebahat 16 ben 17 yaşında idim ozamanlar adamda 40 lı yaşlarda göbekli kel bir herif. ve nebahate kovar bir şekilde içeri gir sen! dedi. ve bana dönüp aynı ses tonuyla ne istedin! dedi. bende tekrar cesaret edemediğim için "neden gürültü yapıyorsunuz. hem ayıp değilmi kızını dövüyorsun" yazıktır günahtır diye benden büyük adama öğüt veriyorum :)

ve bana dediki " ne kızı lan o benim karım!" oha dedim. bu kaçıncı şok lan. hangisine yanayım şaşırdım. ilk görüşte çarpıldığım kızın evli olduğuna mı yoksa bir insan olarak 16 yaşındaki bir kızın 40 lı yaşlardaki bidon fıçısıyla evlendirilmesinemi....ve o an sanırım ilk ölmek istediğim andı. hayatta üzüldüğüm olsada ölmek isteyecek kadar değildi. ve peki diyerek-ki zaten şuurumu kaybetmişim konuşacak halim kalmamış-dedim. adam arkamdan "manyak mıdır nedir ya!" dedi onu hatırlıyorum.ve eve gittim yatağa uzandım. iç çekmeye başladım. onun akşam bana baktığı anı düşündüm-o an ahal bana bakmıştı diye sanıyorum salak gibi- ve gözlerim dolmaya başladı. ilk savaşta yenik düşmüş bir savaşçı gibiydim moralim yerlerde sürünüyordu....ve 1 hafta evden hiç dışarı çıkmadım fakat arada perde arkasından nebahat balkona çıkarsa birkezde olsa yüzünü görürüm diye umut ediyordum. o bir hafta evlerine bakmama rağmen ya ben uyrken -ki uyku denen birşey kalmamıştı- çıkmıştı ve ben göremmemiştim. sonra kendimi biraz toparladım ama aklımın bir köşesinde beni takip eden nebahatın hayali. sürünerek yaşıyor gibiyim. ve sigaram almak için -normalde karton şekilde alırım sigarayı fakat o kadar çok içtimki bitti ve almak zorunda kaldım- dışarıya çıktım. bizim mahallenin bakkalı vardır. numan abi. sigarayı ondan alayım dedim. hemde hiç halim yok yakındaki biryerden almalıyım dedim. ve bakkala doğru yürüdüm. bakkala tam girecekken nebahat bakkaldan çıktı. dışarıda ürkmüş bir kedi yavrusu gibi kocaman kocaman gözlerimin içine baktı baktı baktı ve suratını çevirerek gitmeye başladı. bana öyle bir baktıki gene heyecandan elim ayağıma dolaştı. normalde çok rahat ve patavatsız insanımdır. ama bu kızda o sökmüyor. zaten hayatı benim rahatlığıma gelmeyecek kadar hüzünlü ve şevkate muhtaç bir kız çocuğu gibi. hayatımda bana öyle çekinerek bakan tek kızdı.

neyse uzatmayayım. onun gittiğini görünce uzanarak kolundan yakaladım bir cesaretle ama elim nasıl titriyor zangır zangır. kız yanlış anlayacak sapık diyecek diyede korkuyorum bir yandan :) ama çarpıldım be ne yapayım peşinden gitmeyeyimmi...ve kendime doğru çektim. hafifçe tabi öküz gibi değil :) ve saçları savrularak masum tatlı güzel ama morluklar içindeki temiz yüzü bana döndü. ve ismini bildiğim halde olayın heyecanıyla şaşkın yüz ifadesiyle "kimsin sen?" diye sordum yumuşak bir ses tonuyla. yeşil gözleriyle - bu arda yeşil gözlü kızları çok severim- gözlerimin içine baktı ve "nebahat" dedi. o an hani insan dünyalar tatlısı küçük bir kız çocuğunu öpmek ister ya tatlılığından masumluğundan öyle öpmek istedim. tabi dokunmaya bile kıyamıyor insan. ve o adam gerçekten senin kocan mı dedim. o da sen o sun dimi dedi ve ardından evet dedi. adam o kadar çok vurmuşki hayvan herif. kız olayları zor hatırlıyor. ben sanki daha önceden arkadaşmışız gibi kıza "o hayvan herif seni dövüyor! neden buna katlanıyorsun dediğimde takdir edersinki türk ailelerinin klasik dramını söyledi. imam nikahlıyız ayrılmak istedim fakat ailem seni kabul etmeyiz dedi" dedi. bende o heyecanla ben seni kurtarırım o adamdan dedim. ama gözünü gözlerimden ayırmıyordu. bana kısık bir ses tonuyla "saçmalama" dedi. ben kendimi o kadar kaptırmışımki tamam diye bekliyorum. seni tanımıyorum bile nasıl güveneyim. dövsede en azından o benim kocam ve orası benim yuvam dedi....ama ben bu cevabı beklemiyordum geçirdiğim şoklardan birini daha yaşadım. arkasına bakmadan hızlıca birazda koşarak gitti ve bira düşüününce haklı! dedim. nede olsa beni tanımıyordu. ama ben daha önce beni gördü ve etkilendi havasından kurtulamıyorum.

salağım ben. salağım. salaklık bu yaptığım diyerek kendime gelmeye ve kızın etkisinden kurtulmaya çalışıyorum. salaksın sen tanımadığın bir kıza ve evli üstelik. nasıl gel dersin diyerek kızın üzerime attığı suçluluk psikolojisini yaşamaya başladım. ve kaldırıp kafamı baktığımda millet bana delirmiş gözüyle bakıyor halde gördüm. bir iki kişiydi gerçi. sonra eve doğru yürüdüm. ve sola saparak bizim evin yakınlarında insanların yürüyüş yaptığı sahil şeridine doğru yürüdüm. kafamı dağıtırım dedim. ve gidip 2 saate yakın yürüdüm. yoruldum ve eve döndüm. kafamı yastığa koyduğum gibi uyumuşum. 5-6 saat sonra uyandım kendi kendime ve melankoli bir ruh hali birden gözlerim tekrar doldu ve ağzımı kapatar sessizce ağlıyorum. kanımı içime akıtıyorum. gözyaşlarım yüzümden hiç aralıksız dökülüyor. ...öyle kötü hissediyorumki "ben onu istiyorum" diye bağırarak hayvan gibi ağlayasım var. ömründe hiçkimse için ağlamamış bir adamım ve beni tanımayan bir kız için saatlerce ağlıyorum. ve iyi değilim. intihar eğilimi baş gösterme durumuna kadar geliyorum. uyuyorum. kalkıyorum tekrar başlıyorum ağlamaya. ve güçlü bir yapısı olan ben yıkılmış durumdayım. 2 gün bu haldeyim. ve yanında okul için kaldığım dayımın büyük oğlu (benden 6 yaş büyük) gecelere kadar çalışıyor. birbirimizle görüşmüyoruz gibi birşey :) pansiyona dönmüş ev. ben geceleri odama çekiliyorum o da rahatsız etmiyor benimde işime....geliyordu. ama bu sefer öyle olmadı. kapının önüne dizlerim yukarı bakacak şekilde dizlerimi birleştirip kafamı dizlerimin üstüne koydum öylece bekliyorum. yani kuzenimin gelmesini bekliyorum. okadar kötü durumdayımki yarı baygınım. ve anahtar sesi duyuldu. göktuğ? diye bana seslendi ve panikleyerek noldu diye yüzüme dokunmaya başladı. bende baygın adamdan çıkan ses tonuyla " iyy değilm ben doktora götür beni" dedim zor bela. o da ambulansı aradı sanırım sıra iyice bitap düşmüşüm. gözüm kararmaya başladı. ve ne kadar sonra bilmiyorum ama sarsıldığımı hissettim ve sonrasını hatırlamıyorum bayılmışım. ve arada gözümü açabiliyorum sakallı bir surat ve göz kapaklarım tekrar kapanıyor. ve gözlerim sonunda açılıyor. kolumda serum hastane odasındayım başımda büyük kuzenim. göktuğ iyimisin noldu nasıl oldu bu diyerek beni soru yağmuruna başladı ve şuurum yerine geldiğinde içim daralıyor dedim ve kuzenimin elinden su içtim. o kadar çok terlemişimki o esnada sırtım bildiğin su içinde. ve ağzım çölde susuz kalmış gibi kurumuş. kana kana su içiyorum 4 bardak su içtim. pek su içen birisi değilim normalde. ve biraz kendime geldikten sonra tekrar aynı hüzün çöktü üzerime daha yeni uyanmışım "nebahat" diye tekrarlamaya başladım. kuzenimde "nebahat kim" "oğlum nebahat kim söylesene" diyip duruyor. ben orda ölür haldeyim o bana soru soruyor. neyse kuzenime arkamı döndüm ve iç çekerek sessizce ağlamaya....başladım tekrar ama bu sefer o kadar kötü değilim. normal ağlıyorum. ardından doktor geldi içeri. bana iyimisin dedi bende doktora dönerek iyiyim dedim. nekadar zamandır burdayım ben dedim...

2 saattir baygınsın eğer onu soruyorsan dedi. evet dedim onu soracaktım. dedim. ve kuzenime "hastamız kendini toplayınca çıkabilir. manik depresif kriz geçirmiş dedi. ve ilaç yazdığını söyleyerek bunları eczaneden temin edin dedi saat gece 12 yada 1 falan. daha önce herşeye ağlayan adamlara kıl olan dalga geçen ben "bir kız içinmi lan" derler ya. şimdi bir kız için hayatımdan olur haddeye geldiğimi gördüm. sanıyorumki dünya benim elimde dönüyor. ve kimisinin reddedemeyeceği kızlarla dalga geçip aşağılarken. bir kızdan öyle bir tokat yedimki o günden sonra bidaha öyle birşey yapmadım vallaha. neyse. ben bu gece burada kalalım dedim kuzenime o da olur dedi. soru sormaktanda vazgeçmişti.bana kilitlenmiş. bakıyordu. bende tekrar arkamı dönerek yattım. hem halim olmadığı için hemde eve giderken evlerini görürüm daha kötü olurum diye eve gitmek istemedim. ev benim için bi hapishane gibi duvarlar üstüme gelir diye kalmak istedim. ve ağlamam durdu ve bitap şekilde gene uyudum. ve gün tam karanlık. uyandım doğruldum. serum bitmiş tabi önceden. serbestim. hastanenin camına doğru bacaklarımı tutarak yürüyorum. uyuşmuşlar. ve perdeyi araladım. dışarısı zifiri karanlık. ve biraz sonra gün loşlaştı güneş ağarmaya başladı gittikçe..ışık artmaya başladı ve kendimi toplama gücü buldum. iyiyim diye telkinler veriyorum kendime öyle olmasam olamasamda öyle imiş gibi hissettireyim diye düşünüyorum. ve pencereyi açtım. kuzenimin uykusuda çok ağırdır. ona baktım ve ondan yana endişem kalmadı. ve tül perdeyi sıyırdım ve kafamı pencereden dışarı çıkararak gözlerimi kapattım. rüzgarın hafif esintisini soğukluğuyla birlikte yüzümde hissettim. ve arkama dönerek "hadi bir cesaret" dedim. sonra çok direndim ve yapamadım. pencereyi kapatıp yatağıma döndüm. içim içimi yiyiyor ama atlsaydım keşke diye. ve yapamadığımın buruk pişmanlığını yaşadım. biran kendimi atlamış gibi hissettim. ruhumun yerinden çıktığını falan. gözlerimi açtım ve kuzenime seslenerek onu uyandırdım. ban "noldu" dedi. bende "eve gidelim" dedim. aklımdan ne geçiyor billiyormusun. balkondan atlamak. ve bu hayatımda verdiğim...hazırlanırken kuzenim soru sormaya başladı. adam merak içinde. iyimisin ne oldu nasıl oldu biri birşeymi dedi vs. vs. bende gerçekleri söylemedim. işte mahallede olduğunu söyeseydim problem çıkardı diye düşünerek okulda birinden hoşlandım....kabul etmedi. ve ondan vazgeçemedim bişeyler salladım ve durum böyle oldu dedim. ve öğüde başladı. oğlum sen buraya okumaya geldin ne işin var kızlarla falan birşeyde diyemiyorum. annemler para yolluyor ama adamın evinde kalıyoruz sonuçta neyse dinledim fakat tepki vermedim sustum. ve nihayet eve geldik. taksiden indik ve gözüm nebahatlerin evine ilişti ve nebahat balkondan aşağı bakıyor. onu farkedince o da beni farketti bana doğru bakmaya başladı. öğlenden sonra idi. ve ben gene kötü olmaya başladım bu nasıl bi ızdıraptır dedim içimden. ve kuzenim "gelsene" dedi. ve nebahat. kuzenimin ona baktığını farkedince (sanırım) içeri kaçtı. ve kısık bir sesle ağzım biraz açık yalvarır bi tonla "gitme" dedi. ve öylece kalakaldım. daha sonra eve geçtik. odama yerleştirdi beni kuzenim ve yatağa girip gözümü pencereye dikip hüzünlü bir şekilde cama baktım ama gözümü kırpmadan. ve lanet gözlerim gene dolmaya başladı. sanırım onu balkonda görmeseydim böyle olmazdı. bilmiyorum. ve iki gün evden çıkmadım tekrar ve devamsızlık sorunu oldu okulda. yani hesapladım kaç gün gitmediğimi. tabi arkadaşlarla okuldan kaçtıklarımızıda hesaplayıp. ailem çok katıdır bu konuda kabullenemezler böyle bir şeyi yani devamsızlıktan kalmamı.hastanede olduğum günleri rapora saydırdım fakat diğerleri mazeretsiz. ve gitmeliydim ama sonradan farkedince bunu düşünüyor olmam intihar eğiliminden uzaklaşmıştım.

neyse o gece dinlenip üniformamı giyip okula gittim. sahile yakın bir kolej. millet neşeli herkes kafasına göre söyleyip gülüyor. ben bok gibi hissediyorum kendimi. nasıl lan diyorum nasıl herkes mutlu olabiliyorda ben mutsuzum. tabi umudu kesmem gerek nebahatten bunun farkına varmışım. ve iki yakın arkadaşım geldi yanıma iyimisin nerdeydin falan. o kadar içim acıyorduki yaşadıklarıma anlatamıyordum bile. yalan üstüne yalan söylüyorum hastalandım falan filan. tabi daha önceden telefonla aramışlardı. "niye açmadın telefonlarımızı" dediler. dedim hastalıktan mecalim yoktu. ....merak ettik adresini soracaktık yanına gelecektik dediler. sağolun ama şimdi iyiyim dedim. bir kız vardı ozaman muhabbetimiz iyiydi. kendisiinn bana ilgisimi vardı bilmiyorum ama bana doğru geldi ve arkadaşlarımdan müsaade istedi tek konuşmak için...bak dinle sana ne diyeceğim diye başladı ve ben öyle bir yüzüne daldımki mal gibi bakıyorum yüzüne aklımda nebahat var. kızın dediğini anlamıyorum yanıt vermiyorum. öyle kaldım ve biraz başım döndü. sendeledim ve kız kolumdan tuttu ve iyimisin dedi. iyiyim sağol dedim. daha sonra okuldan çıkıp gitmeye başladım. gene aynı hisler için daralıyor ve terliyorum. çok acınacak haldeyim kendimden nefret ediyorum diyorum. nasıl oldu bu neden bana oldu diye isyan ediyorum. ama eve koşmaya başladım ve sigara içtiğim için çabuk tıkandım. ve yavaşladım . öksürmeye başladım. ciğerlerim çıkacak gibi ve gene gözlerim doldu ve çömeldim.biraz bekledim ayağa kalktım ve yoluma devam ettim eve yaklaşırken bir aradan nebahat çıktı ve beni kenara çekti ve bana " . .."beni gerçekten istiyormusun" dedi. ve ben heyecanla evet hemde senin için ölecek kadar dedim ve gülümsedi. meğerse komşulardan öğrenmiş bana ne olduğunu tabi komşularda kuzenimden. ambulansı duydular ya merak etmişler olay sonrasında sormuşlar. ve bana güvendiğini fakat bilmem gereken birşey olduğunu söyledi. nebahatın kocası bildiğin katilmiş. bir kişiyi bıçaklayarak öldürmüş. sabıkalı yani. ben okadar mutluyumki deidklerini duymuyorum yüzüne bakıyorum, gözlerine bakıyorum , masumiyetine iç çekiyorum.

içim acıyor bi yandan seni neden daha önceden tanımadım. neden? ömrümün geçemsini isteyeceğim kadınımı daha önceden tanısaydım diye düşündüm ve "çok güzelsin" aynı ilkbahardaki güneş gibi sımsıcak yüzün ve ay kadar billur ve parlak dedim. gülümsedi gözümün içine baktı ve sana güveniyorum dedi.....valla etrafımda katiller eksik olmadı şaşırmadım aslında ben :) bir adam vardı hatta karısını silahla vurmuştu. alt katımızda adamı baltayla kafasını yardılar. vardı yani. neyse melankoli halimdem kurtuldum ve bana gitmeliyim dedi ve koşarak apartmana ilerledi. içim içime sığmıyor ve nebahati bir çocuk edasıyla o dokunmaya kıyamadığım saçlarını ellrini yüzünü düşünüyorum. yüzündeki bir gülümsemeye ömrümü feda etmekten çekinmeyecek durumdayım. o da beni seviyor yoksa neden sana güveniyorum desin diyorum. bana güveniyor. diyerek eve gittim ve hemen odamın camındana evlerine bakıyorum onu 1 saniyede olsa göreyim. okadar içim içime sığmıyorki. ve ertesi gün. apartmandan çıkıyorum hem sigara alacağım hemde nebahati belki görürüm. diyorum. ve kapıyı açtım karşımda nebahat elinde boş bir tabak yüzüme bakıyor. ben şaşkınlık ve sevinci bir arada yaşıyorum. sonra bana içeri girebilirmiyim dedi ama tedirgin bi halde ve çok şaşırdım. bende tabi gel dedim. içeri girdi. kapıyı örttüm. bana "peki beni ne zaman o adamın elinden kurtaracaksın diye sordu. ben şaşırdım tekrar ve bunu düşünmemiştim hiç. diyecek bişeyim yok ve suratıma biraz baktıktan sonra öylesine söylediğimi düşünerek suratındaki gülümseme bir anda somurtuya döndü ardından gözleri dolarak sana güvemiştim dedi ve arkasını dönerek kapıya yöneldi. bende bir hamleyle koluna uzandım ve bakkalın önündeki gibi onu hafifçe kendime çektim. gözlerinin içine baktım ve bu gözleri görüyormusun dedim kendi gözlerimi göstererek. ağlamaktan yaş kalmadı senin için. ne hale düştüğümü gözyaşlarım anlatır dedim. ve senin için bu yaşlar dökülmüşse bu beden herşeyi göze alabilir dedim. gözlerini gözlerimden hiç ayırmadı...öylece baktı ve sna inanıyorum nolur beni yarı yolda bırakma dedi ve ilk kez orada elini tuttum. o kadar yumuşaktıki elleri kalbime dokundu sanki. rüya gibi yüzü....cennette gibiyim. hayatımı sunduğım kadınımın elini tutuyorum...ve bana ne zaman gideceğimiz sorusunu tekrar yöneltti. ve ben kaçmak çözüm değil o adamın karşısına çıkar ve durumu anlatırım aramızdan çekil derim. o kadar büyüğümki onun yanında dağları bile delerim ferhat gibi. neyse nebahat bana "saçamalama anlattım sana kocam bir katil. seni öldürebilir ...kaçmamız gerek " demeye başladı. benimki deli cesareti. hemde sevmişim gözüm kör olmuş. düşünemiyorum. adam döverek bile öldürür belki beni. ve beni bu düşünceden vazgeçirmeye çalışırken kapı çaldı. nebahat ağlamaklı ve kısık bir ses tonuyla "açma nooolur" dedi. saçamalama neyden korkuyorsun dedim. komşular görürse kocama söylerler korkuyorum dedi. peki dedim ve sadece kapının deliğinden bakacağım dedim nebahate. kapıya doğru ilerledim. ve dürbünde bir teyze. biraz dilenciye benzer tipi var. fakat işin garibi 3 senedir o apartmandayım daha dilenci gldiğini ilk kez görüyorum. ve dilenciye kapıyı açtım ve başladı kadın yalvarmaya bende kadına nasıl girdiniz dedim içeri? (çünkü biliyorum anahtarı unuttuğumda bana bile dış kapıyı açmıyorlar. hırsızlıklar yüzünden akıllanmışlar ve dış kapının açık olduğunu söyledii. ve öğreniyorumki nebahat çıkarken kapanmasın diye kapıya engel koymuş. apartmandan kaçması gerekirse kapıyla uğraşmasın diye. neyse dilenciyi gönderdim ve nebahat bana doğru yaklaştı ağzını sıcak nefesiyle birlikte boynuma yaklaştırdı. biraz boynumda gezdirdikten sonra dudaklarıma doğru geldi ve tatlı ve ıslak dudaklarını dudaklarıma yapıştırdı. ve ben o an uynadım ve ne olduğunu anlamadığımı farkettim. noluyo bana dedim bir anlık şehvetle kendimi kaybetmiş gibiydim çünki.

sorum nasıl kurtulacağım ben bu durumdan?

Evet aslında soru bu kadar.Mesela bir ilişkinin size ne gibi faydası oluyor ? Ne halta yarar ? İlişkin olmadığı zaman daha mı iyi yoksa ?

evet sizden forumumuzda su sorunun cevabını istiyoruz. 30 civarı yaslardasınız, egonuz yuksek, ama aslında iyi bi insansınız. aynı isyerinde calıstıgınız hatun kişi(hatta aranızda ufak bi ast-ust ilişkisi de var) işten ayrılmadan bi sure once size biliyor musun ise basladıgım zamanlarda senden hoslanıyordum ama tanıdıkca sogudum dese neler hissedersiniz. bu arada aranızda cok cok saglam bi geyik potansiyeli var, ufaktan bi flortlesme de oluyor arada. burda hatun kişinin amacı ufak bi intikam duygusu olabilir. sonucta bunu duyan biri ne hisseder?

inanın şakadan değil meraktan soruyorum.
bardan hatun kaldırmak nasıl oluyor? nasıl olup da daha önce hiç tanışmadığınız birisini "kaldırabiliyorsunuz?" muhabbet nasıl açılıyor nasıl devam ediyor? hiç hatun kaldırmamış birisi olarak merak ediyorum :)

Mesajımı ne zaman geç göndersem bir tane kız arkadaşım azalıyor gibi geliyor. Bazen yüzüme söyleyenler oluyor 'niye mesajlarıma geç cevap veriyorsun' diye. Abi, işimiz var gücümüz var belki. Sonra tripcan lar mı desem. Bir daha ben mesaj atmassam atmayanları mı desem. Kızlar ne hissediyor mesaj geç gelince ? Ben hep anında mesaj mı göndereceğim bu durumda ?


Edit: Ben gönül işi açmamıştım ama, gönül işi de değil zaten. Biri değiştirmiş ?

Şimdi sorunum tam olarak ne ben de bilmiyorum. 5 yıl önceden birlikte olduğum bir kız arkadaşım vardı (6-7 ay birlikteydik ki benim en uzun süreli ilişkim), ara ara internet üzerinden konuşurum, ayrıldıktan sonra bir daha yüz yüze hiç görüşmedik zaten.

Bunun yanında son kız arkadaşımdan ayrıldığımdan beri (geçtiğimiz şubat), yakınında bulunduğum hiç bir kız benim ilgimi çekmiyor (yani birlikte olmak-ilişki yaşamak anlamında), eski sevgiliye takılmak da değil zira aklıma bile gelmiyor kendisi, literal olarak hiç bir kız ilgimi çekmiyor yani.

Bugün 5 yıl öneki kız arkadaşım bana neyim olduğunu sordu, ben de bu durumu anlattım kendisine, şu konuşmayı yaşadık;

x: ya sen içten içe iyi bi insansın da
ben: ee
x: kendini resmen salak göstermeye çalışıyosun bide zaten sevgili
bulsan bile onu önemsemiceksin ki
ben: ??
x: yani karı bulmak senin hayatında önemli bi yerde değil ki
ben: karı bulmak olarak bakıyo olman olaya beni benden alıyor
x: sen haftada bi kere iki kere göreyim bişiler yapayım adı ilşki olsun
geri kalanında da gezineyim okula gideyim frp ooyniyim bilgisayar oyniyim istiyosun
ben: belki haklısın genel olarak da ben kız arkadaş anlayışımın senin dediğin
gibi olduğuna inanmıyorum, tabi bunu senin benden daha iyi bilme ihtimalin de var.

--------------------------------

x: senin karşındaki insan onun sana değer verip vermediğini, kendisiyle dalga geçip geçmediğini bile anlamıyor. yakın arkadaşların senin ona güvendiğinden, düşmanların senin senin onlardan nefret ettiğinden habersiz oluyor genelde, kestirilemiyorsun.


Sonra bir şeyler daha konuştuk da tam hatırlamıyorum. Ben kendimi hep ilişkilerinde karşısındakine değer veren bir insan olarak tanımlarım hani ancak bu yorumu yapan kişinin eski sevgilim olması beni şüpheye düşürüyor. Yani sonuçta ben ne dersem diyim o bunları yaşadı.

Peki yani "kendimi düzeltmem" gerekiyorsa ne yapmam lazım bunun için? insanları sev falan gibi öneriler de istemiyorum, zaten bunu istediğim zaman yapabilecek olsaydım şimdiye kadar gerçekleştirmiş olurdum. Yani daha somut şeyler bekliyorum sizden.

Hakikaten insanları kendimden uzak tutmaya bilinçli olarak çalışmıyorum ama eninde sonunda hep aynı yere varıyorum.

(P.S: Ne kızın bana karşı ne benim kıza karşı bi ilgim yok bu saatten sonra.)

var mı böyle bir zaman? o günler gelecek mi?

üniversitede pek kız olaylarına girmemiştim. kendi isteğimle diyelim biz buna. çünkü derslere mi vakit ayıracan yoksa allahın kızına mı derken iki tarafta da sıçışlarda olacağımı düşündüm.

derken okul bitti, askerliği yaptık geldik. 1 sene geçti yaş oldu 24, şuanda iyi bir firmada çalışıyorum. güzel de para alıyorum ancak iş bunlarla bitmiyor tabi. insan yanında güzel, sevimli biri olsun istiyor. bir etkinlik olunca onunla birlikte katılmak istiyor. veya yanında o olduğu için kendi etkinliğini kendi yaratmak istiyor. ama gel gelelim olmuyor.

efendi adamız vesselam. öyle şu kızla takılayım 1-2 ay, alacağımı alayım sonra sepetlerim tayfasından değiliz. sevmediğim veya sevemeyeceğim biriyle birlikte olmam. belki de bu seçiciliğimden dolayı kaybettim hep.

bir de insanlar arasında hep iyi olarak görünüyorum, kimse hakkında kötü düşünüp arkasından konuşma gibi bir huyum yok. bu da bir etkendir değil mi?

neyse fazla uzatmayayım da özetçiler kızmasın :)

evet, nedir durum erman hocam ?

Arkadaşlar sevgilimle yaklaşık 4 gün önce ayrıldık. İlişkimiz 104 gün civarında sürdü. İsteyerek değil zorunda kaldığı için bitti. Sebebi ailesi. Tabi iş aile olunca bir şey demedim ama şu 1-2 gündür içime bir kurt düştü. Beni sevdiğine emindim. Sizce teselli eden alımlı birine aşık olabilir mi? Hem de bu kadar çabuk?

8 ay önceki sevgilime mesaj gönderdim.Çok güzel bir yerdeyken ayrılmıştık.Ben ayrıldım daha doğrusu bir sebepten dolayı.


İlk mesajım şu idi '?'
Sonra bişeler konuştuk
Ben: 'seni çok özledim' falan dedim
O: Nasıl inanabilirim sana artık.... Samimi misin söylediklerinde ?....
....
Sizce ne olur la ? ne önerirsiniz ?

Özel bir durumdan bahsetmiyorum, genel olarak sevgililik müessesesini irdelemeye çalışıyorum.

Arkadaşla ilişkiler üzerine konuştuğumuzda (o sıra sevgilim vardı), bir pub'da bir kız gösterip "şuna bak, ne tatlı kız. görebilirsen gözlerine bak, inanılmaz etkileyici. bu tarz gözler beni çok etkiliyor. kabul etse direk evlenirim bununla (esprili)" gibi bişeyler demiştim. Ordan konu açıldı, "git tanış" dedi, ben de "sevgilim varken gidip başka kızla tanışmaya çalışmam. denk gelirse konuşurum filan ama yakınlaşmaya çalışmam, sadakatsiz olur" dedim. O da üzerine "niye ki? senin sevgilin var, karın değil. bir kız görüp çok beğenirsen tanışmanda sakınca yok bence. kim bilir, belki de sana çok daha uygun biri çıkar, onunla çok daha mutlu olursun. neticede evli değilsiniz. gidip aldatma ama, daha iyi bir opsiyon mu diye tanışmaya çalışmakta bir sorun yok" dedi.

Hak vermedim de değil, ama aklım karışık bu konuda. Yani sevgili olunca belli bir sadakat sözü var aranızda ama, daha iyi opsiyonları aramayı engellemeli mi bu sadakat? Tamam, aldatmam ama, sevgilim varken süper bir kızla tanışırsam, onu daha iyi tanışmaya çalışmamda neden sakınca olsun? Belki tam bana göre olur, sevgilimi bırakıp ona giderim. Bu çok mu kötü bir senaryo? Neticede sevgili ile yaşam boyu sadakat sözü yok ortada. Bunu yapmadığın sürece, sevgilin varken, o kişi senin için tam doğru kişi değilse ama ilişkide bir sorun yoksa, uzar gider o ilişki. Ve belki de senin için daha uygun kişilerle birlikte olma ihtimali ortadan kalkar. Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda? Ha, sevgilim gidip yakışıklı adamlarla tanışsa benim de hoşuma gitmez, o yüzden ben de yapmıyorum. Ama genel olarak sevgililik müessesesine fazla değer veriyoruz belki de, onu sorgulamaya çalışıyorum şu an. 'Acaba doğrusu ne olmalı' şeklinde.