hep yapıyorlar. şu an 1000 tl alışverişe x tl indirim kampanyaları var hatta, bugün mağazada gördüm. genelde indirimleri de böyle oluyor ve çok sık yapıyorlar. web sayfalarını takip edin. sezon sonu indirimleri de diğer markalarla aynı dönemlerde oluyor.

oyun gruplari oluyor onlara goturseniz? belki yarim gun kres de cozum olabilir. bu yaslarda gun icinde evde oyalamak zor cunku ve havalar cok sicakken gunduz park vs. de olmuyor. sabah oglen sicagi baslamadan biraz parkta takilip gunduz uykusundan sonra biraz evde oynayip saat 6 bucuk gibi de 1-1.5 saat parka cikariyorum ben.

yazmayi unuttum, balkonunuz musaitse veya bahceniz varsa sisme havuzlar da cok oyaliyor bebisleri :) havuza azicik su doldurup atin bebeyi icine oynasin dursun oyuncaklariyla :) sulu oyunlara bayiliyorlar ve ayrica gelisimleri acisindan da faydali.

Küçük yumuşak bir topla futbol oynamak, elle birbirinize atmak, ayakla vurmak ya da bebekler için basket potaları var onlara basket atmak olur mu?

Erkek çocuk olduğu için futbol ve basketbol sever diye düşündüm.

27 ay erkek çocuğumuz var gelsin oynasınlar valla benişten gelir gelmez sitenin bahçesine çıkarıyorum bisiklet scooter arkadaşlar kediler derken yemek saatine kadar oynayıp geçiyor vakit yoksa hemen herşeyden sıkılıyorlar akraan park kedi vs şart

in vino, uzun zamandır aklımdaydı balkonda havuz işi. şimdi yaptım bebekliğinden kalma mini küvetle :)

semsettin, onu hep yapıyoruz :) fakat maksimum bir 10 dk.

basond, bizimkinin hiç arkadaşı yok :(

E -30

E 29

E 29

E 28

E 24, erken olduğu için pişmanım.

K 28

E 26

K-27

E 31

K-27

e 39 olacak

k 27

23, k

K 31

E 29

E 32

E 29

K29 olacak

E-31

2018deki af metnini inceleyin. Onda af Mayıs mayinda çıkmıştı ve şöyle bir ibare vardı. Bu kanundan xx.05.2018 tarihine kadar kaydı silinenler faydalanabilir.

Ben de benzer bir durumdayim. Bu ay sonuna kadar kaydimi sildirecegim. Temmuzdan önce meclise gelecek diyorlar kanun için.

aftan yararlanabilmek için kayıt mı sildirmek gerekiyor?

kendi isteğin ile kayıt sildirmek af dışı kalabilir. Atılma, devamsızlık, zorunlu sürenin bitimi gibi konulardan kayıtları silinenler kesin olarak affın içerisinde oluyor, diğerleri için emin değilim. (yani idare tarafından kaydı silinenler)

Kanunda yazar hangi tarihleri kapsayacağını. Ayrıca kimleri kapsayacağını da şuandan bilmek zor; geçmişte daha önce aftan yararlananların faydalanamadığı aflar olduğu gibi, son afta terör suçu hariç herhangi bir nedenle ilişiği kesilenleri, kaydını kendi silenleri ve hatta kazanıp hiç kayıt yaptırmayanları bile kapsamıştı.

Var ama toplum baskısından dillendirilemiyor.

ruhen hastayim +1

Çok var ama söyleyemiyorlar. Belki kendileri bile kabullenmek istemiyor. Dediğin gibi atsan atılmiyor sonuçta.

benim yakinim anne olmak istemiyor su anlik ama bi suredir evli oldugu icin baski hissediyor esi de cocuk istiyor. evliligine zarar gelir korkusuyla(esini seviyor) cocuk isine giriscek sanirim.

bunu kendine itiraf etmek bile zor geliyor muhtemelen, acikca boyle demiyor. burda yazdiklarim onunla konusmalarindan cikardigim yorumdur.

Anne olmaktan baba olmaktan pişman olanlar bunu kendilerine bile itiraf edemiyorlar ki.

Soruyorsun her açıdan önceki hayatının daha iyi olduğunu söylüyor zaten. Ama işte çocuk başka denip kapatılıyor.
Mutsuz görünen, mutsuz olan bir çok insan var.

3 sene önce amerikalı arkadaşım doğum yaptıktan iki sene sonra eşini boşadı, çocuğunu da bırakıp amerika'ya döndü. şu an gayet mutlu bi şekilde devam ediyor hayatına. aradaki sohbetlerde annelikten, annelerden beklenenlerden, anne baba arasındaki orantısız sorumluluktan ölesiye nefret ettiğini söylüyordu.

Reddit'te r/regretfulparents var. Oradaki paylaşımlar ilginizi çekebilir.

Türkiye gibi bir toplumda, bireyci toplumların aksine, bunu söyleyebilmek daha zor. Çocuk istemeyen kadın bile yadırganıyor.

"atamazsin satamazsin sonucta"

29 yaşındayım. Kendimi bildim bileli çöpe atılan bebek, camiye bırakılan bebek haberi görüyorum. Atan atıyor yani. Satan da var. Kız çocuklarını para için satan aileler var. Kimse çıkıp pişmanım demez. Pişmanım diyebilmek bir yerde medeniyettir. Pişmanım diyemedikleri için bunu şiddetle ortaya çıkarabiliyorlar. Pişmanlık öfke olarak ortaya çıkıyor. Çocuğuna psikolojik ve fiziksel şiddet uygulayan çok insan var. Bunun en yaygın biçimi de sorumsuzluk.

Annenin sorumsuz olmasıyla ilgili bir film: Gone Baby Gone

Kadınlar kulübünde aratın bir sürü başlık açan var annelikten pişman olan kadın.

Toplumsal baskı ve psikolojik şiddet nedeniyle kapalı gruplarda var Facebook vb. ortamlarda.

Elbette var ama bunlarin tamamina yakini zaten psikolojik ya da maddi anlamda sorunlu insanlar. Bi de bu acidan bakin derim.
Ne cocukla oluyor ne de cocuksuz. Ama her seye ragmen cocukla daha iyi.

Lohusa döneminde degisen, kocasindan ya da cocuktan soğuyan ve bosanan cok kadin duydum. bir arkadaşımın eşi emzirmekten bile nefret etmeye baslamisti hatta. adam da yolu verdi allahtan, erken kurtuldu.

zimbirik +1

kendilerine itiraf edemiyor çevremdekiler.

ha, çocuk varken pişman olduğunu hissetse ne olur?
o da ayrı bir şey.

asıl sorun çocuktan önce farkındalık geliştirememek çünkü çocuk yapmadan önce çocukla mutsuz olacağını yanındaki kişi, dost/arkadaş olarak ben bile görebiliyorken, kendisi göremiyor ve durumu tahlil edemiyor mesela.
o denli bir körlük var çoğunda.

zaten bu farkındalıksızlıkla yaşayanların çoğu çocuğu da doğal yönelimlerle, "yapmak lazım, olsun artık" kafasıyla, içgüdüsel olarak yapıyorlar.
yani ürüyorlar.

üremekle çocuk yapmak aynı şey değil bana göre.
üreyenler, çocuk olduktan sonra da hayatı aynı güdüsellikle yaşamaya devam ettiklerinden, kendilerini sorgulamadan, yaprak gibi savrula savrula yaşamaya devam ediyorlar.
birbirini getiriyor yani bunlar.

anne değilim ama ablamların çocukları var. çocuk büyütmek cidden zor bir iş. ancak o sevgi zorluğa da katlanmanızı sağlıyor. çevremden gözlemlediğim çok.

çöpe atma durumları da ya gizli birliktelik, ya aile korkusu vs. gibi ekstrem durumlarda oluyor. yani ben evlendim, çocuk yaptım ama pişman oldum dur çöpe bırakayım diyen yok.

sizin bahsettiğiniz pişmanlığı yaşayan gerçekten çok az, çünkü dediğim gibi annelik duygusu tüm zorluklara katlanmanızı sağlıyor. teyzelik bile bu kadar sevgi oluşturuyorsa annelik nasıl bir sevgi barındırıyordur diyorum kendime.

bu arada evlenmeyi de çocuk yapmayı da düşünmüyorum. çünkü hayatın normal sorumluluklarını yerine getirebilen birisi değilim. dolayısıyla o sorumluluğu asla kaldıramam. bir de hayatımın çocuk büyütmekle geçmesini istemem :)

Kendi annemden örnek verebilirim.

Kendisi bunu pek kabul etmese de bana olan desteği genellikle maddiyat yönünde oldu.

Çocukken hep bakıcı baktı, okula özellikle tam gün gidilen özel okula gönderdi, yaz tatillerinde, sömestrda daima kendi anne babasına gönderildim. Hafta sonları da genellikle benimle uğraşmamak için illa ki bir işi olurdu da evden kaçardı.

Üniversite için şehir dışı teşvik edildi, üniversiteyi kazandığım gün beni evden gönderdi, her ay asgari ücret+ev kirasını gönderdi.

Şu an 33 yaşındayım. Çalışıyorum, hala kendisi ev kredimi öder, asgari ücret gönderir kendi paramı kazansam da.

15 yıldır beni 3 defa ziyaret etti onda da işi de düşmüştü bu taraflara.

Özetle bana maddi anlamda destekte bulunup vicdanını rahatlatıyor. Ayda 1 de arar 2 dk konuşuruz yolumuza devam ederiz.

benim annem. pişmanım demiyor direkt olarak ama sık sık anneliğin onu tükettiğini, çok yıprattığını söyler. çok kardeşli bir evde büyümüş bu nedenle zaten en başında pek çocuk istemiyormuş. uzaktan sevmek güzel der.

ben de 1.5 yılı aşkın süredir anneyim. bu iki yılda kendime ayırabildiğim vakit çok sınırlı, saymaya kalkışsam sayılır. pişman değilim, ikinciyi de istiyorum fakat pişman olanları da asla yargılamıyorum, çok anlaşılır bir durum. eskiden çocuk yetiştirmiyor da çocuk büyütüyorlarmış. ilgilenerek, severek, anlayışla bir çocuk yetiştirmek çok zahmetli.

ayrıca yanılmıyorsam iletişim yayınları’ndan annelikten pişman olmak isimli bir kitap çıktı, yeni. satın aldım fakat okumaya fırsatım olmadı henüz. tam konuyla alakalı, yazmak istedim.

Yakindan tanidigim bir arkadasimin annesi postpartum depresyon yuzunden arkadasimi camdan atmaya calismis. Sonrasinda da genelde ablasi bakmis kendisine.

çocuk olduğunda ilk 3 ay zaten tam eziyet, bu dönem bence sayılmamalı, bunun dışında anne olup mutlu olmayan insanların çoğu normalde de mutsuzdur bence.

Evliyim, kadınım. Hem eşim hem de kendim yakın arkadaşlarımızla yurtiçinde ve yurtdışında pek çok kez tatile çıktık. Sorun görmüyorum.

Ya ben hiçbir zaman ilişki ile alakalı kesin konuşulmamasi gerektiğini düşünüyorum. İnsan yeri geliyor tükürdüğünü yaliyor. Neyse.

Karşı cins ile istemem ama hemcinsi ile neden gitmesin ki?

Benim için sıkıntı, kıskanç ve evhamlıyım.

Sıkıntı olmaz ve olmamalı ancak bana kalırsa buradaki asıl durum eşlerden birinin üçüncü bir kişiyle eğlenmek istemesi.
Neredeyse 8 yıllık evlilikle devam eden 16 yıllık ilişkimde eşimi dahil etmeden plan yapmak içimden geçmedi ve bu durum eşim için de böyle ki şimdiye kadar hiç böyle bir teklifi geçtim imada bile bulunmadı.
Çünkü zaten eşimle birlikte eğlenmeyeceksek, "yeni" olanları tatmayacaksak neden birlikteyiz? Rutin hayatı paylaşıp ilginç ve yeni olanları kendi kendime ya da kankamla tadacaksam neden eşimle yaşlanmayı tercih ettim? Böyle bir plan kafamdan geçse en başta bu benim kendi kişiliğime yaptığım bir saygısızlık olur, ya da bunu açıkça kendisine söylerim, "artık seninle eğlenemediğimi düşünüyorum, o yüzden farklılık istiyorum hayatımda" derim.

Edit: yazmayı unutmuşum, 38/E

ben evliyim ve yurtdışında yaşayan arkadaşımla iki kez yine yurtdışında farklı bir ülkeye seyahat etmiştik. keşke tekrar gerçekleştirebilsek ama eşimin bakış açısı değiştiği için (!). ben yanlış bir şey görmüyorum. eşle de tatil çok güzel, en yakın arkadaşla da. (K)

evli bekar fark etmez isteyen istediği arkadaşıyla istediği yere gider. sevgilim/eşim gitse benim söyleyecek sözüm yok, ben gitsem onun olmaz, zaten ne alaka. çocuk değiliz, birbirimizin ebeveyni değiliz. yeni tanıştığı biriyle gidiyorsa da yine bir şey demem, çünkü ayrılmış olurum. k

içimden gelmez onsuz gitmek bu yüzden foolrules +1
ancak sorun da olmaz, gidebiliriz her türlü. 34/K

foolrules +1

20'li yaşların başında belki olabilir.
sevgililikte de belki 30'a kadar falan kabul edilebilir, bütçeler tutmaz, eşlik edilemez falan filan.

ama 30+ yaşta, özellikle evlilikte mecburi iş seyahati dışında "tatile" gidilmemeli diye düşünüyorum.
çok istisnai şartlarda, belki yurt içi olabilir de, yurt dışı olmaz.

Maddi duruma göre benim görüşüm değişirdi. Eğer kırk yılda bir böyle bir ihtimal doğduysa ve eşim de bunu arkadaşıyla değerlendirmek istediyse ciddi anlamda alınırım.

Ama yıl içinde birkaç kere birlikte tatile çıkabiliyorsak arkadaşlarıyla gitmek istemesi beni ırgalamazdı.

Romantik çekim potansiyeli olan biriyle başbaşa tatile çıkması benim için bir sorun, ister karşı cinsi olsun ister hemcinsi olsun. Hele ki bu yukarda bahsettiğim tarzda nadir ele geçen bir durumsa güven kaybı yaşarım ve altında başka sebepler ararım. Grup olarak gidilebilir.

Ama burada kritik nokta bence maddiyat. Sadece tatil için değil bu, o kadar maddi sıkıntı yaşıyoruzdur ki birlikte dışarda bile yemeğe çıkamamışızdır, eşim kalkıp arkadaşımla yemeğe çıkıyorum derse bu da beni üzer. En başta ben kendim bunu yapamazdım, böyle bir ortamda tutup da "bu akşam arkadaşla bir yemeğe çıkacağız" diyemem yani.

Kısaca, birlikte yapabildiğimiz şeyleri arkadaşlarıyla da yapmasının mahsuru yok. Ama birlikte yapamadığımız şeyler için sorun.

Cok olumlu bakiyorum, pek olumlu bakiyorum. Sürekli kic kica yasamaya gerek yok.

Sadece arkadaslarimla tatil yapmiyorum, hem aileyle hem arkadasla hem de partnerle ayri ayri tatil yapacak kadar tatil/izin gününe sahibim. Yilda 10 gün tatilim olsaydi muhtemelen sadece partnerimle tatile gitmek isterdim.

Partnerlerimin de arkadaslariyla tatile gitmesine karsi cikmadim. Karsimdaki iki günlük tatilde kicini basini dagitip güvenimi sarsacak seviyede ise, zaten o iliskideki tek sorun tatil degil.

birlikte eğlenmemeliyiz düşüncesine minicik hak veriyorum ama tam değil. sağlıklı bir ilişki için taraftaların kendilerini besleyecekleri çevreleri olması çok önemli.

ama sizi aldatıp aldatmaması sizden ayrı 2 gün geçirmesine bağlıysa izin verip vermemeye gerek yok diye düşünüyorum.

Seyahatle tatil arasındaki fark önemli tabi. İşi için başka bir erkekle seyahat etmesi gerekiyorsa ona karışacak halim yok. Ama onun dışında tatil kafa dinlemek için yapılan bir keyif organizasyonudur ve bir insanın ilişkisi varken başka bir karşı cinsle tatile gitmesini anlamam mümkün değil.

Yalnız başına gitmek isterse anlarım. Kafasını toplamak, kendine vakit ayırmak ister. Hepimizin ihtiyacı olur böyle şeylere.

Kız arkadaşlarıyla gitmek isterse anlarım. Hemcinslerle yapılan tatilin ayrı dinamikleri var, eğlencesi falan farklı.

Ama sevgilisi olduğu halde "böyle bir adam var ben bununla başbaşa tatile gidiyorum, sen gelme, ben onla gitmek istiyorum" gibi birşeyi anlayamam, o kadar geniş değilim.

Haber vermeden yapılan durumda zaten ilişki bitmiştir, o ayrı konu.

Beni tamamen salıp hiç umursamayıp evde bırakıp max annemin evine gidecek şekilde sadece kendi arkadaşlarıyla tatile hayatta gidemez, ne yurtiçi ne yurtdışı hiç istemem, yani alınırım kıskanırım, ilgi beklerim yani. Ama diyelim biz zaten beraber güzel bi tatil yaptık, sonra onun arkadaşlarıyla da güzel bi tatil planı gündeme geldi, okey eğer gerçekten gitmek istiyosa ve mutlu olacaksa sorun çıkarmam diye düşünüyorum. (Henüz evli değilim ama 3 ay sonra evleniyoruz, 6 yıllık ilişkimiz var, ben kadın tarafıyım)

Okudum okudum okudum, cevapların en az yarısına "Bak bu da haklı" dedim. Sonuç olarak @akhenaten +1 sanırım.

38k evli olarak cevap veriyorum. Temelde sorun yok, en yakın arkadaşıyla ya da (en yakın olmasına gerek yok) arkadaşlarıyla yaşayacağı deneyim farklı bir şey. Gidip Brüksel'de craft bira turu yapsınlar mesela, ben de başka bir zaman kendi arkadaşlarımla sırf müze ve kitapçı gezmeli nerd tatili planlayayım. Müze gezmekten çok hoşlanmayan eşimle sanat sepet odaklı tatil planlamak istemem, "Yok sıkılmadım" dese bile her girdiğim yerde ay sıkıldı mı acaba, çok mu oyalandım, çabuk çabuk bakayım da çıkayım derken hem o sıkılır hem de ben gezdiğim yerden bir şey anlamam.

Bu böyle ilk aklıma gelen örnek oldu, sonuçta her yeni şeyi beraber denemek zorunda değiliz çünkü aynı keyfi almayabiliriz. Birimizin sevdiği/denemek istediği şeyi diğeri neden kısıtlasın ki?

Edit: Bir keresinde "daha biz tatilimizi planlamadan sen niye başkalarıyla plan yapıyorsun" diye kavga çıkardığımı hatırladım. Benim için öncelik ikimizin planı, sonra ne istersek ayrı ayrı da yaparız.

Gitsin tabii. Hatta asıl evliyken gitsin, sıkılıyor insan bir yerden sonra, mesafe lazım.

Tabii ki var hem de öyle azımsanacak ölçülerde değil. Ben, benim yok saniyordum; evlenmeden bir iki hafta önce teyzelerimden iki koli kurye geldi; görünce çok şaşırmıştım. Annem hazirlamayinca teyzemler ara ara havlu vs alıp koymuşlar. Anneannemin yaptıklarını saklamislar vs. Onları göndermişler.

Velhasıl benim bile varsa Anadolu'da her kızın kesin vardır.

Edit: bu arada teyzelerime bu konuda ekstra teşekkür etmem lazim zira beni maddi olarak da yükten kurtarmış oldular. Üstelik anneannemin hazırladığı masa örtüsünü serip sofra kurduğumda her seferinde çok duygulaniyorum. Her gelene de "bunu anneannem yapmis" diye ekliyorum.

Evet gelenekler devam ediyor

Var tabii. Özellikle aile evinden ilk kez çıkıp sıfırdan ev kuracak yeni evliler için çok da mantıklı olabiliyor.

evet var.

Ben eskiden çok varoş ve banal bulduğum için hazırlanmasına karşı çıkmıştım. Şimdi evleniyorum ve keşke hazirlasaydim diyorum. Bir yemek takımının, bir kepçe setinin fiyatı bundan 5 sene önceki ile aynı değil.
İlk kez Anadolu irfanının işe yaradığını bir konu gördüm.

son zamanlarda arttı. benim de tanıdığım bir kaç kişi evlenme niyeti bile pek olmasa kısa zamanda, şimdiden mutfak setleri, robot vs alıyorlar uyguna buldular mı köşeye atıyorlar

evet hala devam ediyor. sadece eskisi gibi kurdelelerle süsleyip sergilenmiyor ama imkanı olan ufak/büyük bir şeyler alır mutlaka.

Yani buna ne isim vermek istediğine göre sorunun cevabı değişir.

Ama evet hala yeni ev kurulacağı zaman mutfak eşyaları, tabak çanak, bardak, tencere, tava, havlular, battaniye ve nevresimler batta terlik vs eve gerekli olan malzemeler alınıyor. Bunun adına çeyiz dersin, ev alışverişi dersin o sana bağlı ve her kültürde değişir.

"hala"lık bir durum yok bence de. Tabi ki hazırlanıyor.

Tabi ki hazırlanıyor. Eşim hazırlamış iyi ki de hazırlamış. Öyle Türk dizilerinde gördüğünüz gibi olmuyor. Eşim beğendiği yemek takımını almış. Bardak çanak almış. Tencere tava almış.

Kenara elektronik alet vb. şeyler almak kısmı bi yana, bir de çeyizlik yatak odası takımları, mutfak&sofra takımları vb. şeyler yaptıranlar var ki benim annemin işi bu. dükkan hala ayakta olduğuna göre hatrı sayılır miktarda bunlar yapılıyor.

trendyol'dan eve ne alacaksam yorumlara bakıyorum hep Çeyizim için aldım daha kullanmadım yazio boyna demek ki devam ediyor

Benim annem çeyiz diyerek hep (bana göre saçma olan) danteller, iğne oyaları, incikler boncuklar biriktirmiş ki hepsi kendi zevkine ve hevesine göre. hiçbirisini kullanmadım, yığınla eşya vardı evde kendi eşyalarımı koyabileceğim çekmece ve dolap kalmamıştı. beyaz eşyaları ve mutfak ürünlerini ise evlenirken almıştık. çevremde çeyiz yapan yok ama evlenirlerse anneleri de bir şeyler çıkartır ortaya eminim ki.

Oyalı havlu, yatak takımı vs. bunları anneler yapıyor genelde. Düz örgüden başka el işi bilen meslek sahibi genç kadın varsa helal olsun. El emeği o danteller normal nevresimlerden çok daha pahalı hatta 1000 2000 danteline göre değişiyor.
Ben tencere takımı yemek takımı vs. hepsini yavaş yavaş almıştım bir çaycı olmuş 1000 lira, çatal takımı olmuş 2000 lira şuan arkadaşlarımdan çeyiz yapmayanlar kredi faizi hesaplıyor.

Buna getirilecek sınırlama yamama bir iş olur. Sınırlama getirilmek istense zaten mülk edinmeyle vatandaşlık kanununda değişikliğe gidilir.

Şimdi ortada şöyle bir şey var, siz 10 taş getirene bir kavanoz bal vereceğim deyip sonra insanlar taş bulamasın diye ortalıktaki taşları toplatırsanız bu çok manasız bir iş olur.

Yabancıya ev satışlarının düşmesi isteniyorsa bu ancak 10 taş değil, bunu makul bir talebe indirgeyecek bir sayı istemeyle olur, atıyorum 1000 taş getirene bal vereceğim diyebilirsiniz ya da ben artık taşla bal vermiyorum diyebilirsiniz.

Olması gereken bu.

artık bir türk vatandaşının ev alamaması alım gücünün yerle bir olmasından kaynaklanıyor. yabancı ile pek alakası yok açıkçası. sınırlama getirilemez ancak ev alana vatandaşlık hediye saçmalığı kaldırılırsa talep azalır.

konut krizinin iki çözümü var. türkiye'de mesela 6,5-7 milyona yakın mülteciyi gönderirsen kafadan 1,5 milyon konut boşa çıkar. bu piyasayı baya rahatlatır.

bir türk avrupa'nın herhangi bir yerinde istediği gibi ev alabilir evet. onların da şartları var ama. mesela ingiltere'de kiraya verme şartıyla ev alabilirken almanya'da bu şartta yok.

Benim görüşüm vatandaşlık için 400.000 USD'nin sadece tek evden oluşması zorunlulugu, adamlar 100.000 USD'lik 4 ev alıp ta vatandaşlık alabiliyor.

Bir de vergisini verip aslında bu kadarlık ev almayıp vatandaşlık alanların tespit edilmesi lazım.

Başka ülkelerde paranın kaynagı sorulur o bizde yok.

yurtdışından ev satın alabilirsin ama vatandaşlık hediye etmiyorlar yanında.

Yabanciya ev satisi milli guvenlik sorunudur, cunku bir sure sonra bayragi cekerler ulkene.
Bu yuzden butun devletler bu ise limit koyar.
Eskiden cok sinirliydi ve her ilde satis yoktu.
Hatay,mardin gibi illerden istese bile alamiyorlardi.

Simdi satis tesvik ediliyor sonu kotu bu isin. Esenyurt,fatih yabanci semt oldu

Vatandaşlık alma kriterleri zorlaştırılmalı. Konut satışı sınırlandırılmalı ve ek şartlar getirilmeli.

Esenyurt, başakşehir, fatih gibi ilçelerde Türkler azınlığa düşecek yakında. Sadece Araplar değil, Avrupa ve ABD'liler de ev alıyorlar. İstanbul'da yaşayanların çoğu eski kiracı şu anda. Ev sahipleri piyasaya göre zam yapsa herkes kaçar.

Esenyurt'un resmi nufusu 1 milyona yakın. Gerçekte belki 1.5 milyon falandır. Nufusu bu kadar olan ülkeler var.

vatandaşlık alma kriterleri kesinlikle zorlaştırılmalı.
ev alınması ile ilgili engel değil de bölgesel kota getirilebilir gettolar oluşturulmaması için.

Ben olsam bir ton sınırlama getiririm. En başta Türkçe sınavı. Üniversite sınavı düzeyinde 100 soruluk Türkçe testi olacak. Bir de dinleme ve konuşma sınavı olacak. Bu sınavı geçemeyene ev bile kiralanmasın. Her şey para değil. Her gelen kendi kültürünü getiriyor. Asıl sorun burada bence.

divit +1. ben daha da sertim bu konuda. aldığı evi 5 sene satamayacak. ev alması sadece oturma izni sağlayacak, vatandaşlık 5 sene sonra yapılacak sınavla olacak. ve bu yolla vatandaş alımına sınırlama getirilecek. ayrıca bu konu referandum sonucu yapılmalı. ne ala memleket. 5 sene yönetsin diye seçtiğimiz kişiler ülkeyi satsın. apartmana yönetici seçtiğimiz adamın daireleri ya da otoparkı daire sahiplerine sormadan sattığını düşünün. ya da kat çıkmış olsun izin almadan. aynı olay :)

Yabancıya asla ev ve arsa satılmamalı. Vatandaşlık zaten hiç kolay verilmemeli. Ev fiyatlarının artmasında bu önemli bir etken

çalışan iki kişinin neden ev alması hayal?

biraz eli yüzü düzgün bir işte 2 kişi 20bin tl alması anormal değil günümüzde.
bir bilemedin iki sene dişinizi sıkarsanız o kredi taksitleri enflasyonla baya hafifler. zaten şu an o öyle bir evin kirası 3-4bin tl civarı. 2 sene sonra belki 7-8bin olacak.

kimse kendini hiç sıkmak, zora gelmek istemiyor. tamam konut pahalı ama eskiden de ev dediğiniz öyle rahat rahat alınan bir şey değildi. (2020 yılındaki ilginç dönem hariç)

Avusturya icin konusursam ab vatandasi olmayan kisiler ekstra basvuru ve bu basvurunun olumlu degerlendirmesi olmadikca ev/arsa satin alamiyorlar.

Elbette sınırlama gelmeli. Ülkede ekonomik kriz olmasa,yaşam kalitemiz yüksek olsa bile böyle rastgele konut satışı yapılmamalı. Gelişmiş bir dünya ülkesinde böyle bir şey olmaz, belirli bir oranda satış olur. Kalkan'ın yüzde kaçı ingizlilerin mesela,merak ediyorum. Yakında kendi bayraklarını asarlar,biz de ülkeyi vizeyle gezeriz.

12 kızgın adam
Black books
Coupling UK
Scrubs

gucci ailesi

ne izlediğinizi bile yazmamışsınız o yüzden temellerden başlayalım:

the oz
the wire
battlestar galactica

netflix, the trip. norveç yapımıydı galiba. film.

modern family izleyin güzel maraton olur

fargo hem dizisini hem de filmini öneririm.

akran zorbalığı, bunu gören ve bilen ve hiçbir aksiyon almayan öğretmeni gibi bir senaryo olabilir mi örneğin?

aklıma gelen daha uç bir konu: ailesi ateist olan bir öğrencinin din dersinde dua ezberleme zorunluluğu

disleksisi olan veya dikkat bozukluğu olan öğrencisine öğretmenin derste kötü davranması, azarlaması buna şahit olan çekingen ama başarılı bir öğrencinin hata yapmaktan çok korkar hale gelmesi.

aradığınız bunlara benzer bir şey mi?

İnançları ve dini ya da düşünceleri dolayısıyla dışlanmaya maruz kalmış olsun, ya da ailesi maruz kalsın kendisi bundan etkilensin?

çok teşekkür ederim yanıtlar için.

erken olduğunu düşünüyorum kreş için - güvendiğiniz biriyle evde bakım 4 yaş gibi kreş daha uygun ..

2 yaş erken değil ben de 2 yaşındayken başlatmıştım. Bizimki montessori kreşe gidiyordu. Öğretmenlerin yaklaşımı çok önemli. Kamera varsa o bir artı olabilir.

2 yaş erken değil +1
ilk zamanlar siz de gidip bir müddet kalarak ve yavaş yavaş saatleri arttırarak ortama alışmasına destek olabilirsiniz.

@jamswety, tesekkur ederim ama kendi cocugum icin 2 yasin erken oldugunu dusunmuyorum ben. cocugun durumuna gore dediginiz gecerli olabilir ama gozlemlerime ve doktorumuzun yonlendirmesine gore 2 yas bizim icin uygun.

Başınız sağolsun, eminim ki çok iyi bir evlat yetiştirdiği için huzurla ayrılmıştır bu dünyadan.

Siz de bir yuva kurup anneniz gibi bir anne olucaksınız belki de.

Geleceğe odaklanın veya odaklanmaya çalışın.
İyi günler dilerim

Başınız sağolsun. Zor bir durum annem babam sağ ama şu sıralar bende ya vefat ederlerse ne yaparım korkusu yaşıyorum ama korkunun ecele faydası yok. Bir gün her fani gibi öleceğiz. Annenizle mutlu anılarınız olmuş, arkadaş gibiymişsiniz. ne güzel anneniz sizinle gurur duymuştur. Anneniz sizin hakkınızda üzülmeden ayrılmış bu dünyadan.
Bakın hayatınızda birisi var sizi istemeye gelecekler ve bir aile kuracaksınız. Sizde anne olacaksınız. Geleceğe odaklanın +1

başınız sağ olsun, allah rahmet eylesin.

terapi almanız atlatmanızı kolaylaştıracaktır diye tahmin ediyorum.

Başınız sağolsun, annenizin mekanı cennet olsun. Çok zor bi durumda olduğunuzu tahmin edebiliyorum. Hayatta maalesef her zaman her şey planladığımız gibi olmuyor.
Benim de bir tanıdığım daha üniversitede okurken genç yaşta annesini kanserden kaybetmiş. Sonrasında iş hayatına atılmış, evlenmiş şimdi de bir oğlu var.
Hiç sıkmayın kendinizi sonuçta olması gereken ne ise o oluyor. Düğün müğün işleri bir şekilde hallolur önemli olan sizin psikolojiniz.
Allah sabır versin.

başınız sağolsun.

anlattıklarınız annenin ölümünden ziyade, büyüyememekle ilgili.
çok sıkı, "anneyle arkadaş olunan" ilişkilerde maalesef çocukta böyle bir şey olabiliyor.
dolayısıyla birey olmakta sorun yaşıyor, yas sürecini sağlıklı şekilde atlatamıyorsunuz.

muhakkak terapiye gidin bence.

şimdiye kadar günlük rutininizde iletişim kurduğunuz insanların kim bilir kaç tanesinin annesinin olmadığını düşünün. hiçbirini hissetmediniz. tahmin edebilme şansınız bile yok.

hayat devam ediyor, çocuk sahibi olmanız çok iyi olur.

çok değil sende en fazla 50-60 sene sonra öleceksin. annen arkandan ne kadar süre yas tutmanı ister ki bi düşün..

biraz bencilce bir yanıt olabilir ama sizin annenizle yaşadığınız bu güzel anne kız ilişkisini annesi hayatta olmasına rağmen yaşayamayan çok fazla insan var. birlikte yaşadığınız güzel zamanları hatırlamanız gelecek için belki bir nebze rahatlatıcı olur.

ben de çok az duygu hissedebiliyorum
orta karar öenmli sonucunu çıkardım

engellemeye çalışmama rağmen annem yapıyor. sadece kapıda ödeme seçeneği var ise alıyorum diyor.

shopier mağazası varsa yapıyorum.

yapmam hayatta. haklısın. kredi kartı kabul etmeyen yerden alışveriş yapmamalısın. kapıda ödemeye de güvenme. kargoyu alırsın içinden salatalık(örnek) çıkar. çok var böyle olay.

Instagram'dan 3-4 kez sebze meyve aldım son iki yılda, baya hesaba havale yaparak. Sorun yaşamadım ya da kargo kaynaklı sorun olduğunda üretici/satıcı çok ilgilendi. Hepsi de uzun zamandır aktif, tarlasını bağını bahçesini de paylaşan ve bir şekilde güvenilir bulduğum ya da referansla ulaştığım satıcılardı.

Bir de sahaflardan yine havale ile kitap alıyorum Instagram'dan. Sahaflarla da hiç sıkıntı yaşamadım.

Fakat giyim, kozmetik, takı, dekorasyon gibi şeyleri Instagram'dan asla almıyorum, ona güvenmiyorum.

Ben de yıllardır internet alışverişi yaparım. İnstagramdan sadece bir kez alışveriş yaptım. O da yanarsa da yansın diyebileceğim ufak bir meblaydı. Kesinlikle güvenemiyorum.

daha geçen hafta bizim imalatta çalışan ustanın biri 300 lira çarpılmış, onu anlatıyordu bana. trendyol vs varken güvenmem asla instagram satıcılarına.

Kesinlikle yapmıyorum. Trendyol, N11, GittiGidiyor bile güvenmiyorum.

İlk tercihim Amazon, sonra da Hepsiburada.

O kadar tecrübeniz varsa tartabilirsiniz bence güvenilip olur olmadığını. Yine de diğer platformlara göre riskli olduğuna katılıyorum.

Ben şimdiye kadar sadece 2 kere tasarım sweetshirt için yapmıştım farklı sayfalardan, hepsi de ilgilendi, sorun çıkmadı. Ama sorun olması dahilinde instagram nasıl bir güven sağlıyor bilmiyorum.

aquapark florya'da mekanlar var ama tabi gözleme tarzı kahvaltıyı fiyat olarak aşar.
araç varsa küçükçekmece'de oturup da hep yapacağım dediğim halde yapmadığım şeyi size önereyim. güneş plajının hemen yanındaki otoparka arabayı bırakıp yandaki çimenlerde denize karşı piknik tarzı kahvaltı yapın derim. ufak bir masa ve yönetmen sandalyesi vs. varsa mis gibi olur.

florya sosyal tesisi var.

yesikoy carsida roma dondurmacisinin karsisinda bir tane cafe var, tatli tuzlu secenekleri guzel, cayi da iyi, fiyatlar da cok asiri degil(di).

butce sikintisi yoksa hacibozanogullari, migrosun karsisi.

Hukuki hicbir bilgim yok ama arkadasinizin yerinde olsam

1. Hicbir yazismayi silmem.
2. Kosarak iyi bir avukata giderim.
3. Avukat ile nelee yapabilecegimi konusurum, eger davayi kazanma sansim var ise avukatim ile bir mesaj hazirlarim, o mesaji atarim.

Mesajda da durumu belirtir, acik acik bu araba senin, ben senin icin kredi cektim, yarisini ben odedim, sen ayrildin, bana bu kadar borcun var, su tarihe kadar odemeni rica ediyorum. Ben de zor durumdayim vs gibi birseyler yazardim. Delil olmasi icin.

Eger yanit vermezse beni bilgilendirmeni rica ediyorum aksi takdirde hukuki yollara basvuracagim diye bir daha mesaj yazardim.

Yine yanit vermezse noter ile ihtar cekilebilir belki.

Yani ozet olarak daha dava bile acmadan bir sekilde borcu odemesi icin hukuki yollardan yola getirmeye calisirdim. Dava acarsam kazanirim uzlasalim tadinda blof yapardim biraz.

Kizin avukat vb. olmadigini varsayiyorum tabii :)

Banka kredisi taksitleri kimin hesabindan odenmis, arkadasiniz kendi odedigini kanitlayabiliyor mu?

kredi araç kredisi ise ödemesin ve araç hacze düşsün. oluyorsa tabii çünkü araba kızın üstüne anladığım kadarıyla.

valla ilk fırsatta bir avukata gitmek en mantıklısı, bence hiç beklemeden düzgün bi avukatla görüşsün.

polise hırsızlık ihbarı yapsın bence
avukat şart ayrıca

Kredi anladığım kadarıyla çekilip direkt çocuğa bile geçmeden banka tarafından galeriye aktarılmış zaten. Araç sıfır a3 sedan. Şirket 1000 euro veriyor kiralama parası kız kredi çektirip sıfır a3 aldırıyor. Çocuğun maaş 10 bin falan kredi 7 bin. Bu nasıl bir haksızlık yani.

Kız avukat değil çok iyi bir ilaç firmasında aylık 40 bin liralara çalışıyor işin garibi.

Direk avukata gitsin, isin icine avukat dava girince, utanmasi var ise kiz tavrini degistir. Ya da sirkete de bu durumdan bahsedegini soylesin arkadasiniz, biraz gururu varsa sirketde rezil olmaktan da cekinir

direkt en agresif sonuca gitmeyin. önce mesajlarla durumu açıklayın, uyandırmadan durumu doğrular şekilde cevaplar alın. sonra icraya verin. avukata gerek yok bu aşamaya kadar. icra kağıdı geldiğinde, olumlu bir cevap gelmezse bir sonraki aşama şirketine gelip durumu anlatırım, demek. ve aynı anda avukata gidip durumu aktarmak.

ben olsam, davayla da alınmazsa, başka seçenekleri denerdim.

Kalan krediyi odemezse banka arabaya el koyup 3 kurusa satar.
Elemanin odedigi odeyecegi para da havaya gider.
Kiz arabayi kaybeder ama zarar verme acisindan yine karda olur.

Saglam tokatciymis valla.

hikayede acayip bi saçmalık var yalnız yani bi insan bu kadar salak olamaz diye düşünüyorum. 10 bin tl maaşı olan adam. 7 bin tl taşıt kredisi çektiyse zaten araba o arkadaşın üzerine olur. yok ihtiyaç kredisi çektiyse 24 ay sınırı var, 24*7 desen 168 bin lira yapıyor. 10 bin lira maaşla 7 bin lira ihtiyaç kredisi vermeleri imkansız gibi bir şey. ki 12 ay önce bu arkadaş muhtemelen 10 binden daha da az kazanıyordur, bir sürü zam almıştır o arada. eğer durum böyleyse bile sanki o ilişkiyi kızın geliriyle sürdürüyorlarmış gibi bi izlenim oluştu bende. kalan 3 bin lira ile ne yapacaksın yani.

işin sonunda eleman krediyi ödemeyebilir, arabaya el konulur, satılır doğru ama sonuçta bi daha arkadaşın uzunca bir süre bankalardan kredi falan alamaz. bence doğru yöntem bu değil.

Evet kızın geliriyle yaşanıyordu ama anladığım kadarıyla 160 bin tllik bir açık oldu onu da çocuk çekti gibi. Kredi detaylarına çocuğun anlattığı kadar hakimim ben de. Yani çocuk 7 bin kredi ödeyip 3 binle yaşamıyordu. Genelde her şey kız karşılıyordu ama buna çocuk kredi ödediği için karar verdiler yani kız kendi istedi. İşte sen öde o zaman 7 bin ben geçindireym gibi.

Bir de ev kira ve üç bin tl. Kiracı bizim eleman ama kefil kız. Bizim eleman da ben de kirayı ödemem (zaten 7+3 on yapıyor) o kefil o sorumlu diyor. Anlamadım ben de hiç .

avukatla görüşsün ama bir bardak soğuk su içsin öncelikle. işler bayağı karışacak. evli olsalar bile malları ayırmak güç olacakken şu durumda o 80 bin tl’yi alması zor bence; dolandırılmamış bi şey yapmamış, gönüllü bir şekilde sevgilisinin kredisini ödemek istemiş ki hukuki olarak mal paylaşımı gibi bir durum da olamayacak. arkadaş da epey safmış, belirtmeden geçemeyeceğim.

Bu konu ne oldu ya? Geçen bi muhabbet sırasında anlattım, sonucu çok merak ediyorum.

kargo esnasinda zarar gormus olabilir, ya da urun yasakli kategorisinde olabilir.

yasaklı ürün değil. zarar da görmemiş, depoya atmışlar güya.

Yukarıdaki metin bence eskidiğinden kötü çeviriden değil, içindeki kavramları bilmediğinden anlaşılmaz geliyor bence

sosyoloji alanininanda yazilmis metinlerde ilk okuyusta anlamamak aslinda cok olagan bir durum. cunku genelde cok soyut kavramlardan bahsediliyor.

fakat "...gorulmekteydi ki..." olan kisim daha iyi cevrilebilirdi bence de, gereksiz yere zorlastirilmis.

bir ara orijinal dilinden daha ucuz diye sosyoloji alaninda turkce ceviri kitaplar aliyordum ama cok pisman oldum, okuyamadim. cunku [benim aldigim kitaplardaki] cevirmenlerin cogunun belli ki terimler ve kavramlar hakkinda hicbir fikirleri yok.

en son isi-sicaklik farkini bilmeyen bir birinin cevirdigi pozitif bilim alaninda yazilmis bir kitabi okuduktan sonra turkce ceviri kitap almamaya basladim.

Bu tür metinleri ben de ingilizce okuduğumda daha iyi anlıyorum.

Bu google yorumlar bir isletmenin tum gelecegini etkiliyor arti ya da eksi yonde.

Firmalar asiri korkuyor orada olabilecek olumsuz yorumlardan. Bu yolu deneyerek yorum sildirtmeye calisiyorlar. :)

Cok net bir sekilde iftira atmadiyssniz hicbir sey yapamazlar. Olumsuz deneyim yasayan herkes mahkum olurdu simdi. Oyle sey mi var?

Üff bunu yazan aklı evveli şirketin rezalet başlığının sözlük gündeminde sol frame den neden inmediğini patronuna açıklamasını görmek isterdim.

saçma sapan konuşmasınlar. 1 puan vermek zedeleyici miymiş :))) silme yorumu falan. kaldı ki yorum yok puanlama var.

Sacmalamislar.

benim başıma gelse yaptıkları şeyin üzerine bir de sözlükte başlık açarak giderdim. olumsuz deneyim yaşamak suç veya iftira değil, insanları bu şekilde kandırmak art niyetli bir davranış.

iftira olmadıkça bişey olmaz. ben de gördüm. birçok firma insanları böyle korkutmaya çalışıyor. ayrıca fake botlarla 5 yıldızlı yorumlar attırıyor. onların yaptığı sahtekarlığa ne demeli?

1 yıldız verdiğin için sana dava açamazlar.

Boş atıp dolu tutmaya çalışmışlar. Hikaye.

"benim çok acil nakite ihtiyacım var (buradaki gerekçeyi uydurun) kartımın limitleri dolu ve kredi de çekemiyorum. senden rica etsem şu borcunu bana hemen verebilir misin?"

gibi bişi derdim. "çok acil" kısmını özellikle belirtirdim. eğer çok acil dediğim halde bana çok sıkışıksa bile bir yerden para bulup veremiyorsa -ki verilemeyecek bir para hiç değil- o parayı unutur, o kişiyi de hayatımdan çıkarırdım.

Acil diyerek iste evet. Kartın minimumunu ödeyeceğiz yoksa takibe takılır kredi puanım düşer vs. sırala bence. Özelde öğretmenlerse daha düşük de alıyor olabilirler ama borcu alırken "x zamanı öderim" dememiş miydi? Şimdi sürekli tarihi uzatıyorsa bence başka ödemeleri borçları senin önüne atıyor.

Keşke vermeyip "esnek hesap aç" deseydin ona. Bu arada arkadaşın 2000'i verse bile 2-3 aylık faizi sen ödemiş olacaksın.

edit: Bu arada utanması gereken sen değilsin. Normalde sebep göstermeye bile gerek yok hatta lüks bir ihtiyaç için bile lazım olabilir bugün 2000 liralık viski alıp içeceksindir ona ne.

ikisi de devlette öğretmen. o yüzden net yazdım. ödeyeceği zamanı yazmamıştı. evet aslında sebep belirtmek de gereksiz ancak insan mecbur hissediyor kendini böyle bir şeye. geçenlerde borcunu vermediği için mahcup hissettiğini en yakın sürede vereceğiniz yazdı, bunun hemen ardından bir gün sonra 1000 tl daha istedi :D. bu kez yok dedim. sonra ben ondan istedim. sıkışığım filan hikaye anlattı. bence bahis filan oynuyor. yoksa çok büyük bir para değil.

2 kisinin devlette ogretmen olmasi 20 bin kazandiklarini dusundurtmesin.

Bilemeyeceginiz bir darlik icinde olabilirler. 2 bin degil 20 liranin bile bazen 2 milyon kadar agir bir yuk oldugu zamanlar olabiliyor.

Esine soylemeye gurur yapmis ve ekonimik zorlukla tek basjna basa cikmaya calisiyor olabilir.

Borc vermis olmaniz kazanclari, yasamlari, hayatlari hakkinda yorum yapma hakki vermez. Sizi magdur ettigi icin tek hakkiniz alacaginizi istemek. Isterseniz yasal yollara bile basvurmak.

Bunun disinda su kadar kazaniyor bu kadar kazaniyor soyle boyle yasiyor deme hakkiniz yok bence.

Yanlis yapmis; yanlis yapmayin. Alacaginizla ilgilenmeniz sizi daha az uzer, yipratir.

Direkt isteyin. Bir neden bildirmenize gerek yok, borç istemiyorsunuz. Şu bu falan derse de ödeyeceği günü söylesin. O güne kadar hiçbir şey demeyin. Günü gelince tekrar isteyin. Yine bahane bulursa muhabbeti kesin. Paranın üzerine de soğuk su. Sözünü tutmayan insanla işiniz olmasın.

Borcuna sadık olmayan insandan nefret ederim. Çok net.

Bir zamanlar bende de vardı bu model bir "arkadaş". Uzun bir zaman dilimi boyunca bana borcunu ödemeyip öte yandan nerelere, kimlere paralar yedirdiğini öğrenmiş oldum. En sonunda hak ettiği dilden borcumu vermesini istedim. Verdi ve arkadaşlığımız bitti.

Bu tür insanlara prim vermeyin. Kimse kimseyi salak yerine koymaya kalkmasın. Böyle yüzsüz insanlarla arkadaş olmaktansa hiç olmamak daha iyidir.

Borcumu ödeyeceğim demesi de yeni borç alabilmek için olabilir. Ben de isterim, eğer vermeme konusunda ısrar ederse de görüşmem. Ama ciddi bir durumu varsa da onda kalsın derim, anlatırsa. Yine de borcuna sadık olmayan insana güvenmem ve arkadaşlık etmek istemem.

Çok sıkışık ve aciliyet söylenebilir. Bugün yarın diye sallıyorsa zaten ümitsiz vakaya benziyor. Hatta, yazılı bir belge isteyip işin tadını kaçırın. İmkan varsa eşini de süreçten haberdar edin. İlerisi için de uzük durun

Nisan ayının ilk yedi günü içinde ek ders yatacak. İnsan evladı olan borcunu öder.

yok maalesef. şehirde kütüphane yok.

Atatürk kitaplığı, taksim.
kimlikle giriş yapılıyor.

Evlilik de dahil bütün yıldönümlerinden daha önemlidir bizim için.

Önemserim, özel bir gün çünkü. Nasıl tanıştığınız da önemli tabi, uzun süre arkadaş olarak kalıp sonra işler değiştiyse ne önemi var ki tanıştığınız günün? Ama tanışılır tanışılmaz etkilenip, daha en baştan romantik bir yolda ilerlediğiniz birinden de o günü hatırlamasını beklersiniz ne bileyim.

Bu kadar anlattım ama öyle çok özel bir plan da yapmıyoruz. Genelde o zamanki anılardan falan konuşuyoruz. Ama hatırlamak önemli.

önemseriz.

Hiç bir sevgilimle bunun muhabbeti geçmedi, ne kutladık ne de günü hatırladık diye düşünüyorum çünkü bunun bir tribini de yediğimi hatırlamıyorum.

Simdiye kadar, hatirlayabildigim bir tanisma yil donumu olmadi.

Tanışılan gün sevgili olduysak kutlarım ama sonradan sevgili olduysak o kadar değil. Her anın gününü kutlamak, özel gün üretmek çok yoruyor.

Gün sayısının fazlalığı sadece kapitalizme hizmet eder deyip aramızda bir anlaşma yaptık. Doğum günlerimiz haricindekileri önemsemiyoruz.

tabiki

Onemsemem.

önemsiyorum ama hiç önemsenmediği için önemsemiyormuş gibi yaptım yıllarca.

Endise ve mobilde olmamdan dolayi yazim hatalari icin ozur dilerim.

Öncelikle Allah bağışlasın, sağlıklı güzel büyüdüğünü görün inşallah.
16 yaşındaki kızımın kayıtlarına baktım. Tam 5 aylıkken 7,14 kg, 67 cm boy ve 41 cm baş çevresi varmış. Erken dönemlerde büyümeleri de bazen 4 cm bazen 6 cm. Bu çocuğun şimdi 163 cm boyu var, öyle çok uzun da değil yani. Ama ayaklar 40 numara o ayrı...
Diyeceğim telaşlanmayın. Arkadaşımın kızımdan bir yaş küçük kızının boyu persentile sığmıyordu. O uzun boylu oldu şimdi 174 gibi. Ayakları 41 numero - niye bu kızların ayakları böyle ben de bilmiyorum, ama dert etmiyorum. Hepsi öyle tanıdıklarımın.

Mamayla mı besleniyor?

@derath; ssdece anne sutu ile besleniyor.

normal hocam. 62cm doğan yeğenim var. 4800gr dogdu

Sebebi neymiş? Niye mutsuzsun diye sormussundur diye tahmin ediyorum cevabı neydi?

yaptığım çıkarımlar:

1- iş hayatına atılmamış ve şu an işsiz kadın.
2- 25 yaş altı kadın. (işle de bağlantılı olarak 25 üstünde çok olgunlaşıyor insanlar bence kadın erkek fark etmez)

iş bulmaya çalışsın. Sürekli evde internette takılırsa kafasındaki hayatla bulduğu hayat çok başkalaşır, mutsuz olur. Tüm gün yapacak şey de bulamaz. Z kuşağı öğrenmeye de aç değil. Biz olsak evde tutorial izler bişeyler yaparız ama onlar oturup Netflix izliyordur tahminen.

Kısa vadede yapabilirseniz haftasonu bi tatil yapın. Orada konuşun güzelce.

Bir insanın kendisine yapabileceği en büyük kötülük bir şey yapmadan evde oturmak. Çalışma hayatı, sosyalleşme, tek başına hobilere, zevklere ayırma vesaire bunlar lazım. Mutlaka konuşun ve sorunun kökenini anlamaya çalışın.

(gorucu usuluyle evlenmediyseniz) evlenmeden once de asik miydi yoksa bu yeni bir durum mu?

size söyleyemediği sorunlar olabilir. mesela daha çok ilgi bekliyordur belki. duygusal olarak yoksunluk içerisindedir. bunu sizin suçunuz anlamında yazmıyorum, sakın yanlış anlamayın. yani eğer her şeyi her zaman açık açık söyleyebilen yapıda biri değilse bir şeyleri sorun etmiş (aranızdaki ilişki hakkında) ve söylemiyor, o tavırlarla anlatmak istiyor olabilir.
bunun dışında sürekli evde oturmak insanın kafasında kurma ve kendi kendini üzme ihtimalini fazlalaştırıyor. yukarıdakiler +1

niçin kendisiyle hoş bir sohbet başlatıp bu durumun sizi üzdüğünü kendisini daha mutlu görmeyi istediğinizi ve eğer bir sorun varsa beraberce çözmeye istekli olduğunuzu söylemiyorsunuz?

acil i$ bul calissin +1 evden cikmasi lazim, yoksa daha da cok cukura gomulur cikartamazsin. bir de spor yapsin, spor salonuna falan yazdir.

merhaba, öncelikle evli değilim. ancak bu konularda iyi bir gözlemci olduğumu düşünüyorum.

öncelikle belirttiğiniz durum birdenbire oluveren bir soğukluk/mutsuzluk mu yoksa epeydir süregelen bir şey mi. nihayetinde yeni evlendiğinizi belirtmişsiniz. evlilik iki taraf içinde yeni bir hayatın başlangıcı. beklentiler ve yeni düzen zaman zaman insanları bu şekilde bir depresif hale sokabilir. bu durumda sizin öncelikli olarak eşinizle şuankinden daha fazla konuşmanız ve birlikte vakit geçirmenizi öneririm. bütün gün evde olmak kadın erkek farketmeksizin insanı olumsuz anlamda etkiler. belki bu nedenle oluşan bir durumdur. belki tüm gün evde durmaktan rahatsızdır. belki de siz çok dağınık ve pissinizdir. kendinize de özeleştiri yapmanız gerekebilir :) açık, rahat ve birbirinizi yargılamadan konuşmak eminim iyi gelecektir.

Abi yeni evlisin. Git sarıl öp koklaş neyin var bebeğim de, kendisine sor.

Sonra sorunu çözün.

Görücü usulü mü evlendiniz?

Geri odasi derken? Siz evli degil misiniz? Hangi odaya gidiyor?

bütün gün evde oturan insan tabii mutsuz olur. hele de 24 yaşındaysa. yarı zamanlı bile olsa bir işte çalışsa bu kadar mutsuz olmaz bence.

henüz çok genç, evinden ve ailesinden ayrıldı, seviyor bile olsa ilk defa bir erkekle aynı evi paylaşıyor ve belki yabancılık çekiyor, hayat düzeni tamamen değişti, bütün gün evde tek başına ve yalnız.

şu anda kafasında "evlilik böyle bir şey demek ki" fikri oluşuyor ve bunun süratle önüne geçmeniz lazım.
bu inancı kafasına kazırsa sonra mutlu olması çok zor olur.

evlilik sihirli değnek gibi kendiliğinden insanı mutlu eden bir şey değil ki, çaba harcanması lazım.
o odasına (?) gittiğinde siz peşinden gitmiyor musunuz?
sorduğunuzda bir şey söylemiyor mu?
çalışmadığınız günlerde bir şey yapmıyor musunuz?
bir gün izin alıp gününüzü onunla geçirme, birlikte bir sosyal aktivite bulma gibi şeyler denediniz mi?

desteklemek başka, bir şey yapmak başka.
özellikle bu kadar gençken biraz itici bir güce ihtiyacı olabilir.
"kocam destekliyor, bütün gün gezeyim" demez, sizin "hadi çıkalım" demenizle bir şeyleri yapabilir.
hatta kadın erkek ilişkilerindeki deneyimine bağlı olarak bazı şeyleri öğrenmesi gerekiyor da olabilir.
bu durumda biraz yönlendirmeniz de gerekebilir.
yani bazı şeylerin kendiliğinden olmasını beklemeyin.

sanki mutlu etmeye çalışmaktan ziyade, kendi kendine mutlu olsun istiyorsunuz ve olmadığı için de biraz güceniyorsunuz gibi geldi bana.
motive etmeniz lazım, böyle olduğu için onu suçlarsanız iletişim kuramazsınız.

bence mızmız

bence iş bulmaktan önce derdi ne diye bir sormanız lazım. iş bulmak sadece dertlerini unutturacağı bir meşgale yaratır ama derdi ne? onu çözmen lazım.

Sende bir sikinti yok hocam. İs yok guc yok her bir gunu bir onceki gun ile birebir ayni geçiyor. Bütün gun evde bos bos otur, kocan aksam gelsin yemek yiyin yatin ertesi gun ayni.
Dolayisiyla mutsuz. Evlilikten bekledigini alamadi. Bu mu lan şimdi evlilik diyor kendi kendine.

Spefisik bir derdi de yok sende bir sorun da yok. Cok büyük ihtimalle bu dediğim dogru.

Problem onunla bunu konuşmamanız olabilir. Bize soracağınıza ona neden sormuyorsunuz. Ama amacınız onu anlamak olmalı.

Evde oturmak zor bir durum. Bir uzmanlığı varsa çalışsın ya da yüksek lisans yapsın bence. Eğer yoksa lisans okuyabilir ya da kursa vs başlayabilir.

Ama şimdi o kendini sıkılmışlık bunalmışlık içinde kendi çıkamayacağı bir çukurda görüyordur. O çukurdan çıkması için yardım etmelisiniz. Eşlerin en birincil görevi diğerine gereken desteği vermek, motivasyonu sağlamak zaten.

Size normal olan ama onu mutsuz eden bir nokta var demek. Sürekli evde olması daha da kurar bu durumu bunalır daha da asılır suratı.
Yeni evlisiniz aile evinden yeni çıkmış genç bir kız. Sevginizi daha çok dile getirin, ciddi ciddi sarılın öpün anlat bu seni üzeni beraber çözelim diyin.

Ya normal değil bu. Evlilik devamlı bir insanı mutlu etmeye çalışma çabası olmamalı. eşiniz kendisi mutlu olmayı bilecek zaten siz Mutlu etmeye çalıştıkça bir inada biniyor ve asla memnun olmamaya gayret ediyorlar sanki. Yönlendirin, işe girsin çalışsın ya da yüksek lisans yapsın ya da başka bir meşgale bulsun. Eğer çalışmayacaksın/okumayacaksın/sosyal hayatın olmayacak gibi kısıtlamalar koymuyorsanız asık suratının sorumlusu siz değilsiniz, herkes kendi mutluluğundan sorumlu ve başka birinin duygularını düzeltmek gibi ağır bir görevi yüklenmeyin (kısıtlıyorsanız evet sorumlusunuz). Asık surattan çok çektim ve çekiyorum, insanı hayattan soğutan, tüm mutluluğunu emen, lanet ettiren bir durum ve bazı insanların hayatı yaşama biçimleri bu.

fotoğrafçının alınıp babanın alınmaması çok saçma evet haklısınız. medicana hastanelerinde ameliyathaneye hasta dışında kimse alınmıyor sanırım sağlık görevlisi değilse. iki arkadaşımın sezaryen doğumuna eşleri girememişti. birinin ablası bir başka hastanede hemşireydi, onu almışlardı.

sizin için eşinizin o sırada orada olmasının ne kadar önemli olduğunu doktorunuzla paylaşın, ben olsam bir istisna yapılabilir mi veya bir başka yolu var mıdır mutlaka doğum öncesi öğrenirdim. hayırlı olsun bu arada, mutlulukla güzelliklerle büyütün bebeğinizi :)

Kurtköydeki Ersoy Hastanesinde bana da izin vermemişlerdi. Sezaryen doğum bir çeşit ameliyat, cerrahi operasyon olduğu için annenin güvenliği açısından almamalarını anlayışla karşıladım. Normal doğum neyse ama sezaryende kesip biçme işi olduğundan belki de o şekilde görmek iyi gelmezdi diye düşünüyorum şimdi. Fotoğrafçı kısmına bişey diyemiyorum tabi, bana kalırsa sezaryen doğuma fotoğrafçı da alınmamalı.
Şimdiden gözünüz aydın, Allah sağlıkla kucağınıza almayı nasip etsin.

Abi deneyimim yok ama o kadar kanlı bıçaklı ortamda olmak gerçekten iyi gelecek mi babaya? Bir de en sevdiklerini o halde görmek falan. 3 dakika sonra kavuşacak zaten, bilemedim anne veya baba değilim belki o yüzden gereksiz geliyor. Ama o anda panik hali, psikolojik ve olası fiziksel riskleri (bayılma düşme vs) gözetiyor olabilirler.

ben de 3 hafta sonra doğuracağım, babayı pcr testi ile alıyorlar. (ataşehir memorial)
tabi planlı doğum olmaz ise pcr sonucu gelmeyeceğinden almayacaklardır.
daha önce de aynı yerde epidural doğum yaptım, genel anestezi yoksa hep babayı ve fotoğrafçıyı alıyorlardı.
ancak bu durumu neden bu kadar umursadınız ki?
baba zaten baştan yok. yani sizin ameliyathanede epidural iğnesi olma aşamalarında yok.
bebek çıktıktan sonra da yok.
yani totalde 5 dakika olacak, sonra bebeği ona verecekler gidecekti zaten. o 5 dakikada da canınızla ve bebeğinizin iyi olup olmadığı ile uğraştığınızdan çok da baba görecek bir gözünüz olmuyor. yani öyle her dakikaya eşlik edilen, el ele tüm sürecin birlikte yaşandığı romantik ve paylaşımlı bir ortam yok. kısa bir karambol ve kapanış.
hastanenin yaptığı saçmaymış ama baba da çok gereksiz bence.
ha ben yine çağırdım babasını o ayrı. girebiliyorsa girsin, neler çektiğimi görsün :)

edit: sizi şimdi hatırladım. şeker yüklemesi fazla çıkan kadınsınız daha önce konuşmuştuk. bir siz bir ben bir doğuramadık şu bebekleri :)

@rewlack hocam baba kaldıramayacak olsa söyler, sorduğum da bu değildi ama görüşünüz için teşekkürler yine de :)

@kenarortay "baba da çok gereksiz bence" demişsiniz, bu da sizin görüşünüz elbette ama bana da bu ve "neler çektiğimi görsün" yaklaşımları çok ters :) tam doğru ifade edememiş olabilirim kendimi ama, mesele zaten benim babayı görmemden çok, babanın çocuğunun dünyayla ilk temasını, ilk ağlamasını deneyimleyebilmesi. vajinal veya sezaryen önemli değil, karambol olsun olmasın bu anları paylaşmak hem baba-bebek, hem anne-baba bağları için değerli. eşim hamilelik boyunca ne çektiğimi ve bundan sonra ne çekeceğimi anlayacak kadar empati becerisi yüksek ve duyarlı bir insan. tüm kontrollere birlikte gittik zaten, bana hamileliği kolaylaştırabilmek için hayatımızla ilgili sorumlulukları aylardır büyük oranda kendisi yüklendi. fakat ben de tüm bu süreçte babanın hem toplum, hem düzen tarafından sürekli dışlandığını düşünüyorum. babalar da hayatlarında oldukça önemli bir değişim geçiriyorlar, ama nasıl olduklarını soran yok, 1 hafta - 10 gün sonra işe dönmek zorundalar babalık izni diye bir şey yok, sezaryen doğuma alınmaları kolaylıkla engellenebiliyor. sonra bu adamlar çocuklarına neden mesafeli, neden eşit sorumluluk üstlenmiyorlar, neden anne kadar bağ geliştirmiyorlar?

eğer babanın doğuma girmesi sizin için önemliyse hastane değiştirin. ben doğumda tektim, şu an olsam yine tek olmayı seçerim (sezaryen).

@deartheodosia doktoruma çok güvendiğim için hastane değişimi seçenek dahilinde değil maalesef.

ben gecen sene pandeminin gobeginde daha asilar filan piyasada yokken yaptim dogumu fulya acibadem'de. pcr testiyle girdi baba da doguma. planli bir sezaryendi ve genel anestezi degildi. kanli bicakli bir ortam gormuyor bu arada baba. anne ne kadar goruyorsa baba da o kadar goruyor dogum kismini. ben esimin de olmasini cok istemistim hem kendimi iyi hissetmek icin onun yanimda olmasini istedigimden, hem de bence cok guzel bir an olan bebegin ilk dogdugu anlara onun da sahitlik edebilmesini istedigimden. esimin oyle ozel bi istegi yoktu ama sen istiyorsan gelirim dedi, oyle geldi. dogum sonrasi hep iyi ki gelmisim mucizevi bi hismis dedi hala guzel hatirliyor o anlari. bebek dogdugunda annenin kucagina veriliyor hemen ve baba da o sirada orada oluyor, guzel ve ender yasanan bir an bence. doktorunuzla konusun, doktor inisiyatifinde alinabiliyor baba da doguma.

bu durum hastaneden hastaneye değişiyor. ben geçtiğimiz şubatta acıbadem altunizade' de doğum yapmıştım (sezaryen), eşim de, fotoğrafçı da doğumda yanımdaydı. ama hamileliğimin ilk ayları pandemi koşulları ile ilgili uygulamaları daha ağırdı o zamanlar doğuma baba alınmıyordu. hatta muayeneye de alınmıyordu. doğumdan önce eşimden pcr testi istenmişti. her hastane farklı uygulama yapıyor bu konuda. açıkçası benim doğum yaptığım hastane de olmaz deseydi ille de olsun demezdim. size kalmış çok istiyorsanız doktorunuz tekrar şansını deneyebilir. şimdiden tebrik ederim, sağlıkla gelsin bebişiniz :)

Fotocu dedigimiz kisi belki bu olaya 500 kere sahit olmus hemsire kadar bilincli birisi.
Baba dedigin cat diye dusup bayilsa bayilirken 3-5 hortum koparsa 2 kisiyi kendine bakmak zorunda biraksa daha mi iyi?

Babalar bu olaya girmek istemiyor zaten, sirf olay cikmasin diye tamam diyorlar.
Benim arkadasimi doktor almadi, adam sevincten koridorda halay cekti.
Karisini o halde gorunce bir daha sevismeyen adamlar falan var.

Yazmışsınız zaten sezeryan olacak diye. Yani anestezi alacaksınız, ortamda açık yara ve kanlar olacak. Epiduralle yapılan vajinal doğum gibi birsey değil bu zaten, bildiğiniz açık ameliyat bu. Fotoğrafçının da alınmaması lazım buna. Vajinal doğuma baba, fotografçı ve kaynana da girebilir.

Biraz tuhaf bir öneri ama babayı fotoğrafçı olarak gösterseniz, bir makine ödünç alırsınız elbet bir tanıdıktan diye düşündüm. Genel anestezi ise alınmaması oldukça normal, ama epiduralde olmamasının manası yok bu hiçbir pandemi önlemi kalmamışken.

Sezaryen bir operasyon, normal doğum doğal bir süreç.

Bir operasyon sırasında sizi travmaya uğratacak, ameliyatın seyirini etkileyecek, sizin istemeden doktorları strese sokup hata yapmalarına sebebiyet vermenize yol açacak birçok olay yaşanabilir.

Örneğin eşinizin kalbi durabilir. Bu durum karşısında insanların ne yapacağını kestirmek güç ve doktorlar için siz herhangi birisiniz, sizi tanımıyorlar. Siz olsanız içeri alır mısınız?

Kalp durması örneğini olayı anlatan siyah beyaz bir durum olduğu için verdim, ancak birçok farklı senaryo düşünülebilir.

Her şey sizin ameliyatı kaldırıp kaldıramamanızla ilgili değil.

Sezaryen sırasında bebeği kanlı kanlı çıkınca düşüp bayılıp kafasını yere çarpan bir baba tanıyorum. Muhtemelen bu sebeple almıyorlar.

Emre, cenkerdem, Baybars, Kaan, yiğit. Huray. Harun. Hamza. Tarkan.

Bu arada İlker ismi güzel. Onu bir kere daha düşünün derim.

Tuğkan, batuhan, göktuğ, emre+1, talha, sarp, dağhan, timur, eray, mert, burak, hamza, furkan

Kıvanç

Düşünüp kararsız kaldığınız isimlere bakarak, eğer illa bunlardan biri olacak demiyorsanız tolga diyorum.

erkek bebe isimlerinden en çok Eray ismini severim .yazılanlar arasında yoktu fikir olsun istedim.

izmir'de ilkokulda bir arkadaşımın adı Albatros çok ilginç geliyordu bize ve aşırı havalı zeki bir çocuktu. Cihangir de böyle .

yakın zamanda arkadaşlarımın çocukları oldu mesela Alaz ve Asım isimli bebeklerimiz var etrafta .Çok yaygın olmayan isimler bence güzel oluyor.

Yekta, Sina, Hakan, Selçuk, Zafer

Oğlum olmadı, olsaydı bunlardan biri olurdu.

saydıklarınızın arasından cenk çok güzel. hatta cenker ismi ondan da güzel bence.

Aras ve uygar güzel

tolga, tuna

Kemal

oğlumun adı ege tuna. bunun dışında emir, doruk, çınar, kuzey, atlas isimleri de bence çook güzel.

bunlara yakın cem var. popüler isimlerden kaan, kerem, alp var benzer. yağız geldi aklıma bir de.

Ay bir şey daha diyeceğim. Erkek ismi bulmak çok zor bir süreç. Biz en sonunda 2 isim koyduk -ki asla koymam diyordum. Allah aşkına 2 isim koymayın.

Can, Uzay, Yiğit sevdiğim isimlerden

geçen hafta bebeği olan arkadaşım uzay koydu. barbaros, yağmur, bulut, toprak.

Yağız

Soy isme de uyumuna göre Cenk, Uygar, İlker seçilebilir, güzel bence gayet.

gök'lü isim koymayın dalga geçiliyor +1.

ne kadar ilker tanıdığım varsa hepsi değişik insanlardı sevmem.

ne kadar egemen tanıdıysam hepsi şahsına münhasır iyi çoçuklardı. egemen ismini severim.

pamir çok güzel ama çocuklara isimlerini sorduğumda pamir diyor yarısı.

seçtiklerinizden bence: cenk, uygar, egemen.

önerilerim: timur, onur, uğur, erdem, mete, kerem, ata, attila.

farklı öneriler: tibet, timuçin, teoman, nejat.

Kerem <3

Cevaplar için herkese teşekkürler. Cenk,Erdem ve Levent e kadar düşürdük gibi.
Hala önerilere açığız. Az da olsa vakit var.

Cenk müthiş isim, oyum Cenk'e.

Pazartesi sabah oğlumuz doğdu ve ismi Mert oldu. Gerçekten de yüzünü görünce annesiyle birbirimize bakıp tam bir Mert dedik ikimiz de :)
Çok teşekkürler herkese selamlar.

tebrik ederim, allah analı babalı büyütsün. ismi de çok güzel.

Dostluk ise ozan çolakoğlu
Tanıdıklık ise tarkan.

Cenk & erdem

Mesut süre
Sayılırsa metin tokat.

Bir de 10-15 sene önce cenk erdemle epeyce hasbihalimiz vardı.

Futbolculardan, diego ribas, adriano, gustavo, josef, alex vs…
Sanatçılardan kimse yok.
Siyasette 2-3 bakan var…

Rte

babam.elektrikçiler odası başkan yardımcısıydı.

rte benim de.

mevcut şişli belediye başkanı. 3.derece akraba.

babam tv dunyasinda bilinen biriydi, bir suru oyuncu vs.
Sahsen benim arkadasim, kendi cevrem olarak tanidigim en unlu kisi yabanci bir yazar.

elçin sangu.

Riza Kocaoğlu diye bir oyuncu vardi, yurtdisinda tessdufen tanismistim. Orada bir sıkıntı yaşamışlardı, yardimci olduk.

ünlü bir teknik direktör. evine misafirliğe gidip, çaya kek katık ediyoruz.

Sarı Bıyık.

oyunda tanistigim bir cocuk azerbeycan da unlu olmustu
sonra baglar koptu :)

tanıdığınızdan kastın beraber (en az birkaç gün) vakit gecirdiniz, beraber iş yaptınız ise

fuat oktay (afad başkanı iken van depreminde birlikte calistik)
bülent emrah parlak (asker arkadaşım)
unhcr bölge direktörü (üc gün boyunca tercümanligini yaptım)
kerem bürsin (birkaç toplantıda bir araya geldik, birlikte calistik)
mert firat (birkaç toplantıda bir araya geldik, birlikte balistik
sinan tuzcu (asker arkadaşım)
bir bilimsel calışma alanının en önde gelen uzmanları (söyle düsünün psikanaliz alanında calisiyorsunuz, freud, lacan, jung, kristeva, zizek, melanie klein vs. hepsi ile oturup yemiş icmisliginiz, birlikte calismisliginiz, birlikte tatil yapmisliginiz var)

30lu yaşlarda evli biri olarak,eşimin ailesi ile aynı şehirde yaşıyorum.
Yatılı kalma olayı çok nadir oluyor ama haftada 1 gün kesin görüşüyoruz.
Özlenir sonuçta, kendi ailem başka şehirde yazdan beri bi fırsat bulup gidemedik ama.( onlar geldiler tabi görüştük arada)

Aramızda arabayla maksimum 20 dakika var. Açıkcası bazen aylarca görmediğim hatta bayramlarda gitmediğim oluyor. Vicdan yapmaya gerek yok. Herkesin kendi kurulu düzeni. Sadece bu ay her hafta sonu gittim, onda da kız kardeşim ziyarete gelmişti. Böyle özel durumlarda gidiyorum.

35-40 dklık mesafe var (aynı şehir). haftada 1-2.

Ailem İstanbul Avrupa yakası ben de Anadolu yakasında oturuyorum. 3-4 haftada bir ziyarete giderim. Yatıya kalmıyorum. Evim varken bana anlamsız geliyor. Yaşım 30+ ve tek başıma yaşıyorum bu arada.

10.000km uzaktayim, son 20 senedir 2 senede bir 2-3 hafta goruyorum.
Hayat kisa, buyukleri ihmal etmeyin..

27 yaşına kadar beraber yaşadık.
sonra ben sevgilimle yaşadım. onlarla beraber aynı şehirde içen her hafta bir kere evde eşya indir bindir yapardım. o an da 15-20 dakika görüşürdük.
sonra yurt dışına taşındım. 1.5 senede beraber 3 haftaya döndü.
eylül ayında gideceğim inşallah.

Ben kendi ailemden ayrı bir ülkede yaşıyorum; ortalama iki ayda bir; bir hafta civarında görüyorum.

Eşimin ailesiyle aynı sehirde ve hatta aynı semtteyiz. Onlarla da ekstrem bir durum yoksa ortalama iki haftada bir görüşürüyoruz. Yatıya kalma olmuyor zaten evler çok yakın.

1 tane hdd alıp içine atamaz mısın?

nasıl yapacağımı bilmiyorum @reanarchy

cloud diskten ucuz ve güvenli.

soruya cevap: 2 tb al.

oneri: ayni fotodan 2843289 tane cekme. :)

Daha ucuz seçenekler de var. OneDrive ya da Google Drive gibi. İkisinde de fotoğraf senkronu var. Mevcutları atmak için de PC'de ya da Mac'te sürükle bırak yapacaksın.

6lt tencere pek büyük sayılmaz ya, yanılmıyorsam 24 santim tabandır. sizin yerinizde olsam 6lt olanı tek alır geçerim. 9lt falan deseydiniz gerek yok derdim.

düdüklüde 2-3 yemeklik bakliyat pişirip buzluğa atıyorum ben genelde. yemeğe katılacak kuşbaşı eti de düdüklüde pişiririm ama final yemek yapmıyorum. hep yemek elementleri pişirilip başka tencereye aktarılır bende o yüzden daha orta boy bir tencereyi mantıklı buluyorum.

düdüklü tencereler ağzına kadar doldurulmuyor, ortasından biraz yukarıda çizgisi oluyor.

6 litreyi 2 kişi için standart olarak düşünmek lazım, bir gün yediğinizi ertesi gün yememek gibi bir takıntınız yoksa. Düdüklü tencere hacimce hatrı sayılır boşluk gerektiriyor (%60 falan sanırım maksimum), 3.5 litre çok küçük kalır.

kullanırsınız.
bende hem küçük boy hem büyük boy var.
küçüğü sadece zeytinyağlılar için kullanıyorum.
iki kişi için büyük daha kullanışlı ve mantıklı olur.

bütün tavuk haşlanıyor her şeyden önce mesela.
ya da iki kişi için kemikli bir et yapsanız (incik vb), yine büyük tencere lazım oluyor, patatesiydi, suyuydu derken.
çorbalar ve kıymalı mercimek gibi sulu sayılabilecek yemekler için de büyük daha kullanışlı.
kullanışlı da değil, küçükte bu dediklerimi ancak çok az miktarda yapabilir ya da belki yapamazsınız zaten.
ağzına kadar doldurulmuyor çünkü +1

6 lt den aşağı düdüklü alınmaz.

6 iyi

4,5luk almayı dusunun bence. 6 diyenler aktif olarak kullanmakta mı merak ettim, ağır ve zor oluyor sık kullanımda.

ben ikili set aldım ve küçük boyunu neredeyse hiç kullanmadım, hep büyük boyu kullanıyorum. küçük almayın pişman olursunuz.

bi arkadaşım ikinci ameliyatını oldu ama üçüncüyü de olacakmış. doktor hatası olduğunu düşünmüyorum, yıllar sonra bozulan burun durumunu hep duyuyorum.

Ben bunu çevre bulamama ve kardeş gözü ile bakmama olarak açıklıyorum
Doktor olup kuzeni ile evlenenler tanıyorum
Heralde hiç kardeşiz gözü ile görmediler birbirlerini ( düşününce ne kötü di mi )
Bi de çevreleri ne kadar kıtsa artık nası olsa tanıyorum ailesini de deyip hoşlanınca da evleniveriyorlar heralde

konunun uzmanı değilim ama birçok sebebi olabilir; aile servetinin aile içinde kalması için olabilir (biraz manyakça evet), çocukluktan beri birlikte zaman geçirildiyse bilinçaltında bunun bir etkisi olabilir, akraba olunduğu için bir güven duygusu geliştirmiş olunabilir, genetik açıdan birbirlerine çekici geliyor olabilirler.

aklıma bir çırpıda gelenler bunlar.

Ya cidden kuzenine aşık
Ya da evlenme zamanı geldiği için en basit, konfor alanı eşini seçti

İlkiyse aile önemli, kuzenine aşık olabileceği bir aile yapısında büyümüş ve cidden aşık olmuş olabilir.

İkinci senaryoda yabancıya gitmeden yapılan güvenli bir seçim var. Artık evleniyim hissi geldiyse ve ilişkilere dair umudunu kesip uğraşmak istemediyse tercihini böyle yapmış olabilir.

Kuzeniyle evlenmiş birini tanıyorum, anlatılanlara göre çok aşık olmuşlar ve aileler şiddetle karşı çıkmasına rağmen evlenmişler, bana oldum olası çok garip gelmiştir, öyle uzak kuzenler falan da değiller amca çocukları, soyadları bile aynı.

kanunen ya da dinen bir engel olmadığı için

sorun bence dünya kadar test olmasına rağmen sorunlu genler taşıyan arası evlilik

Ben de en temelinde kardeş gözüyle bakmama olduğunu düşünüyorum.

Yani o aile içinde o iki kuzen büyükler tarafından kardeş olarak görülmüyorlar, büyükler o göz ile bakınca kuzenler de çok küçük yaşlardan itibaren birbirlerine kardeş gözüyle bakmıyorlar.

Kendi ailemi düşünüyorum, kuzenlerim ile gerçek kardeş gibi büyütüldük. Siz kardeşsiniz, teyze anne yarısı, kuzen de kardeş yarısı vb. söylemlerle. Dolayısıyla hem benim kafa yapımda hem de ailemde ve çevremde kuzen ile evlenmenin kardeş ile evlenmekten hiçbir farkı yok.

Ama böyle büyütülmeseydim, yine böyle düşünecek ve hissedecek miydim?

konuyu okuyunca ister istemez kendi kuzenini bir anlığına düşünüyor insan. düşünmesi bile utanç verdi. akraba evliliğine girip bebeğin riskli doğup doğmayacağını bile bilmiyorum çünkü hiç araştırma gereği duymadım. çünkü kardeşlik (bizde böyle).

aile icindeki para yabanciya gitmesin diye +1.

yakin zamanda bir arkadasim bu sekilde evlendi. sag tandansli zengin bir aile.
mevzu gorusucu usulu gerceklesti, sulale oyle uygun gordu, cocuk da sesini cikartmadi. Zaten sesini cikartsa buyuk ihtimal aforoz edilirdi.

çevre bulamama +1
para meselesi kırsal alanlar için geçerli.

büyük şehirlerde yaşayan herkes girişken olamıyor, hele de karşı cinsle tanışma, yakınlaşma vs.

Kuzen kardeş değildir +1

Kuzen kuzendir. Kardeş gibi yakın görür seversin o ayrı ama kuzenle evliliğe karşı olmak için kardeşi gibi görmek sebebine ihtiyaç duyulursa eğer kardeşin kadar yakın görmediğin kuzeninle evlilik uygundur, normaldir gibi bir sonuç çıkar.

Soruya cevap: varlıklı ailelerde para içeride kalsın mantığı +1 ya da kuzenle evlenilmez gibi bir kriterlerinin olmayışı, özetle.

Nolur nolmaz not düşeyim: kuzenle evlilik tabi ki düşünülemez!

kuzen 4. derece akrabadır

kardeş bile 2. derece akrabadır
ne kanunda ne ahlakta ayıplanmamış kuzenle evlenmek, neden ayıp, bunu temellendirebilen çıkmadı henüz
insanlar çevresiyle sınırlı ayıpları topluma neden dayatır
genetik hastalıkları konuşmuyoruz ki
"Birinci derece kuzenler arası evliliklerde genlerin 1/8'i paylaşıldığında genetik olarak belirlenen hastalık riski %3'dür."

kültürel bir şey. doğulular çok kalabalık oldukları için de kuzen kardeş gibi olmuyor olabilir. yani 2-3 kuzenleri yok, 150-200 kuzen olunca daha normalleşiyor. birkaç nesil sonra doğumlar azaldıkça kuzenler arası evlilikler de azalabilir.

köyden kente göç, kenttekilerin kırsaldaki ilkel adetleri tam olarak terk edememesi ile açıklanabilir. mevzunun muhafazakarlık ile de doğru orantılı olduğunu düşünüyorum çünkü kuzen evliliğinin yaygın olduğu yerler islam coğrafyası ile sınırlı. modernlik - muhafazakarlık tanımlarınızı gözden geçirin bence.

toplam kuzen sayim 5 falan. kardes hissiyatim yok kendilerine karsi. soguk da degiliz, akraba iste. ben de kuzen kardestir soylemlerini anlamiyorum mesela.
insanin kardesi anne baba baglantilidir.

ama ben evlenmem cunku kacinci dereceyse kacinci derece akrabalik statusu soz konusu oldugundan o evliligi yapamam ben psikolojik olarak. ama yapanlari da anormal ya da cahil, gerici bulmuyorum. ortada ensest falan yok. genetik rahatsizlik orani da makul dusuklukteyse gayet evlenir isteyen.

saklı miras hakkı diye bir şey var. bırakmazlar.

Durumu bilmiyorum ama belli durumlarda saklı paydan bile men edilebiliyor mirasçılar. Bunu en iyi bir avukata danışarak öğrenebilirsiniz. Ücreti mukabilinde:)

Duyduğunuz şey doğru genel olarak, bir çok kişi öyle yapıyor.

Vasiyatname işi de olur eğer tek kalan miras o ev değilse. Tek kalan oysa sıkıntı çıkar muhtemelen. Şöyle ki vasiyatname mahkemeye taşındığında anladığım kadarıyla ne hakla belli bir kişiye bırakıldığı sorgulanabiliyor, burada bakıcı yıllar boyunca mirası bırakana baktığı için sorunsuz alabilir gibi ama işte iş inada binerse nolur bilmem.

buluşma sıklığınız nedir? azsa ondan dolayı olabilir.

Çok az detay vermişsiniz. Konuşma içeriğiyle alakalı bir durum muhtemelen spesifik örnekler yok mu huzursuz hissetmenizde etkili olan?

ayda 1 gibi. dedikodu üzerinden gidiyor genelde, o ne yapmış, bu ne olmuş gibi. yani bunları mesele yapsam hiçbir arkadaşımla görüşmemem gerekir ama tam neyin rahatsız ettiğini de bilmiyorum. pişmanlıkla dönüyorum hep. görüşmesem de iyice soyutlanıp yalnızlaşacağım, hep ev ekseninde yaşamım geçecek.

bayağı rahatsız hissediyorum. eşim arkadaşlarımı çok boş buluyor ki haklı da. instagram fenomeni olan var, genelde öyle takılıyorlar. ne yedik ne içtik, nereye gidelim, fotoğraf koyalım gibi. o dünyaya girmeyince de kimliksiz kalıyorum hissi taşıyorum. 30 yaş grubu, küçük de değiliz.

ben bunu biraz seye benzetiyorum mesela Beyaz show'u lisedeyken cok severdim, simdi dönüp bakmam bile. degisiyoruz.
ilgin olan kurslara falan git, oradan yeni arkadaslar yap.

bunlara ek yeni bir arkadaş grubuna ihtiyacın var. bunu yaratmaya imkan yok ise (zaman vs.) kırıcı olmadan bu huylarını inceden alaya alıp konuşulan konuları, yapılan aktiviteleri çeşitlendirmeye çalışabilirsin. eşim, benzer bir arkadaş grubuna bunu yaptı. ortamları nispeten daha eğlenceli oldu. arada ben de gidiyorum buluşmaya.

kendini o ortama ait hissetmiyorsun sanırım

Ben de bu durumu bazen yaşıyorum. Genelde çocukluk,lise arkadaşlarımlayken oluyor. O yaşlardaki ben ile bu yaştaki ben farklı. İstek,beklenti,hobilerim, kültür seviyem bunlar zamanla değişiyor, sabit kalan bir şey yok hayat ilerleyişinde. Bir süre sonra muhabbet sarmıyor, boş geliyor, çocukça geliyor, düşük seviyeli geliyor olabilir. Her insanla her şey konuşulmayabiliyor. İlgilendiğim konular, daha dolu muhabbetler için internetten tanıştığım arkadaşlarımla konuşuyorum. Biraz kafa dağıtmak, gülmek için de çocukluk arkadaşlarımla görüşüyorum, ortama uyum sağlayıp yüksek beklentide olmamak durumu kolaylaştırıyor. Bu uyum sağlama durumunu bazı insanlar kolaylıkla yapamayabilir, rahatsızlık devam edebilir. O durumda iletişimi zayıflatmaktan başka çare yok gibi.

benim de yaşadığım bir problem bu. o yüzden anlayabildim ama ben kaynağından haberdarım. sosyal fobimsi bir şeye sahibim. dışarıda huzursuzlanıyorum, evde olan doğruyu yapmakmış gibi geliyor.
belki böyle bir durumunuz olabilir. ama başka bir belirti taşımıyorsanız o arkadaşlarınızı bir gözden geçirin bence. cevap muhtemelen o kişilerde yatıyor. farkında olmadan size bir şeyler işliyorlar belli ki.

bu arada ben bu durum hep devam ediyorsa o insanlardan vazgeçme taraftarıyım her zaman. eğlenmiş bir şekilde dönmüyorsan ne anlamı var ki buluşmanın, bir görev olarak yapmıyorsun onu sonuçta. keyfine yaptığından dolayı keyif alman gerekiyor. almıyorsan ortada vazgeçilebilir insanlar var demektir.

Belki zamanla solar ama kaybolmaz.

eğer yeni oluştularsa, kırmızı-mor gibiyse geçme ihtimali var.
bütçeniz yeterliyse lazer tedavisi veya mezolift araştırın.

sadece krem alabilecekseniz "lierac".
ama düzenli kullanın.

bio oil çatlak yağı deneyebilirsiniz.
kaybolmazsa da striott lazerle gözle görünür sonuçlar alanlar var.

çatlak ve selülit kaybolan şeyler değil maalesef. görsel olarak biraz azalabilir fakat cerrahi bir müdahale olmadığı sürece orada olacak.
krem, yağ vs.ler çatlak oluşmadan önce bir nebze etkili olabilirdi. oluştuktan sonra sadece kabullenmek gerekiyor.
çatlak da selülit de doğal şeyler. olabilir. sağlık ile bir ilgisi yok.

zayıflamakla çatlak oluşmaz ki. kilo alırken cilt gerildiği için oluşur. zayıflarken sarkma olur, bol bol spor yapmak gerekir onun için de. çok ciddi kilo verenler ameliyat oluyorlar. başarılar

@blatta hiberna Evet kırmızı mor gibiler.

@deartheodosia Evet biliyorum. Yakın zamanda spora başlayacağım. Düzenli spor yaparsam %95 ihtimalle ameliyata gerek kalmayacağını söyledi.

bir kaç cildiyeci dolaşmanız lazım

@deartheodosia:

zayıflarken de oluşuyor maalesef.
neden olduğunu ben de anlamadım ama oluyor.

kırmızı-morsa hemen lierac'a başlayın ama çok düzenli kullanın.
en azından daha az derin ve küçükçe olanları tamamen geçirebiliyor.
spor falan da yaparsanız birlikte daha çok işe yarar.

Çatlakları tamamen geçirecek bir tedavi yöntemi icat edilmedi. Boşa sağa sola para vermeyin

Kisa sure icinde cok fazla kilo vermissiniz. Azminiz icin tebrik ederim. Ama kas calismayarak verilen kilolarda deri sarkmasi ve catlamasi cok olasi hatta kesin. Catlaklar olustustuktan sonra eger cok yeni degilse iyilesme ihtimali yok maalesef. Ama gorunusunu azaltabilecek islemler var yukarida bahsettikleri gibi.
hedefledigibiz kilonun yarisini vermissiniz. Hemen spora baslamanizi oneririm. Bir de hamilelerin vs kullandigi catlak kremlerine tez vakitte baslayin derim.

@zimbirik

Çok teşekkürler öncelikle. Diyetisyen spor yapmak için biraz daha beklemem gerektiğini söyledi.

Diyetisyeninizin bunu demesinin nedeni max kilo verdirmek olabilir. Kilo vermeniz yavaşlayınca size spor takviyesi yaptırıp yine kilo verme hızınıza bir destek yapacak sporu tahminimce ama bilemiyorum tabi ki sizi tanımadığım için. Belki başka çekinceleri de olabilir.
İşinde iyi olan ve yüksek kilolu kişilerle çalışmış, aynı zamanda beslenme konusunda da kendini geliştirmiş personal trainerlar var. En azından beslenme konusunda değil ama spora başlangıç konusunda bi fikir alabilirsiniz, diyetisyeniniz ile eğitmenin bilgilerini karşılaştırıp sorgulayabilirsiniz.
Ama gerçekten insan anatomisini bütüncül çalışan bir sistem olarak algılayıp doğru yönlendirme verebilecek pt sayısı çok az. Eğer ararsanız referansları olan birini bulmanızı öneririm.

Sokağa dokulmeli normalde halk ama alıştı millet.

Bu dalga 2018'den beri geliyordu ve zamlar 4 yıldır devam ediyordu. Hayata pahalılığı bu hale gelene kadar kimse ses etmedi, umursamadı. Son 6-8 aydır insanlar şikayet etmeye başladı. Sonucun böyle olması kaçınılmazdı.

Zamlar geldikçe geldi. İnsanlar almaya devam etti. Çip krizine rağmen araba fiyatları ortada. Kapış kapış gidiyor. 2 yıl önce 300.000 eden eve 1 milyon ödeyip "LAN NE 1 MİLYONU" demiyor kimse. Ödeyip geçiyor. Anca hayıflandığıyla kalıyor. Ama herkes bunu yapınca yeni eşik milyon liralar oluyor.

İnsanlar gerçekten itiraz edip satın almamaya başlarsa zamlar durabilir ancak.

edit: temel ihtiyaçlar istisnai bu değerlendirmede. onda bile tüketimin düşmesi gerekir ki fiyatlar dengelensin.

Türkiye'de artık ucuz bir şey yok ya pahalı ya da çok pahalı, eskiden pahalı ürünlerin ucuz muadili olurdu artık çok pahalı ürünlerin pahalı muadilleri var ve bunun bir çözümü yok, bu kabulleniş insanları delirmekten koruyor sanırım psikolojik olarak hemen adapte oluyoruz.

alıştı hocam millet. sokağa çıkmak eşittir terörist olarak görülüyor artık ülkede. öyle kolay kolay sokağa falan çıkılmaz zamlardan.

yoğurt örneği vermişsiniz, yumurta, peynir de çok pahalı. yarım kilo lor bile 15 lira.

evde yemek yapılıyorsa yağ kullanıyor yağ da çok pahalı.

ülke öyle bir noktada ki, 2 askeri ücretli kirada oturan bir ailenin 2 çocuk okutma şansı yok gibi bir şey. bu yüzden zaten çoluk çocuklar cemaatlerin, hocaların yurtlarında kalıyor yeri geliyor taciz ediliyor yeri geliyor intihar ediyorlar.

tüm bunların yanında da ülkenin kaymak kesmi lüks restorantları doldurmaya, lüks arabaları almaya devam ediyorlar. mesela borusan'ın yaptığı açıklamaya bakalım

"Tüm modellerimiz için aynı durum geçerli. Bizim stratejimiz de bunun üzerine kurulu. Yüksek donanımlı BMW satışlarında Türkiye, 44 ülke arasında birinci.”

Bir taraf var, içeceği sütü, yiyeceği ekmeğin fiyatını düşünüyor. Bir taraf da full araç alma peşinde.

ve evet nisan en zor ay olacak. tekstil ve gıda da daha yüksek zamlar bekliyorum.

Ben hayattan beklentimi sıfırladım. 27 yaşındayım bir de henüz. "Dur daha yolun başındasın" denebilir ama bu ülke asla düzelmez ve burada kaldığım için acı çekiyorum. Pahalılık falan da umrumda değil açıkçası. "Nasıl olsa hayat kuramayacağım" gözüyle bakıyorum.

TL kazanıp euro bölgesi pahalılığı çekiyoruz resmen.

geçtiğimiz ay sürekli pahalılıktan bahsetmemek ve artık indirimli ürün kovalamak istemediğim için 1 yıllık deodarant, pet, detarjan, yumuşatıcı, yağ, un, şeker vs.. alışverişi yaptım. elimden toplu bir para çıktı ama sürekli sürekli daha pahaşlı hale gelmesi aklımı çok meşgul eder oldu.

ya dün manava girmemek için dışardan söyledik sırf fiyatları görüp sinirlenmeyelim diye.

bundan uc yil once 600 tl ye iki alisveris sepeti doldurmustuk markette
kasiyer yuh demisti, ne yapacaksiniz bu kadar seyi diye
ev yeni dolap bombostu, ilk alisveristi, unutmuyorum

simdi 600 liralik alisveris iki poset anca ediyor
hele bide et sut yumurta gibi gorece pahali seyler alinca durum daha kotu

gecen bi balik yiyelim dedik, fiyatlar muhtesem :D
uc tarafi denizlerle cevrili ulkede balik yiyemiyoruz, saka gibi

Delirtiyor tabii ama bence insanlar şikayet ediyor ve tepkili artık, millet alıştı durumu yok. Gidecekler artık bu belli oldu (gitmeden de hiçbir şey düzelmeyecek çünkü ekonomik değil politik bir mesele ile karşı karşıyayız) ama ne zaman ve nasıl gidecekler? Muhalefetin seçim için çok sert bastırması gerekiyor. En son kaybedecekleri zaman neler yapmışlardı hatırlayın. Bu süreç ne kadar hızlı ve az zararla geçerse o kadar iyi. Biz bir şekilde market alışverişimizi yaparız da daha fazla uçuruma sürüklenmekten korkuyorum.

Türkiye'de bireysellik yok. Herkes birbirinin sırtından geçiniyor. O yüzden tepki gösteren yok bu pahalılığa.

Hiçbir şey yapamayan çift maaş olmak için evleniyor. 2-3 de çocuk yapıp çalıştırıyor tamam işte.

2 senedir market alışverişini online yaptığım için farkedebilme şansım oluyor. Aldıklarım hemen hemen aynı şeyler düzenli olarak. İlk aylarda max ayda 1000 ile bol bol alırken şimdi ayda 2500e çıkıyorum aldığım şeylerin kalitesini düşürdüğüm halde. Küçük çocuğum olduğu için bazı şeylerden ödün veremiyoruz ama kısabileceklerimi kısıyorum.

sadece market degil her seyin fiyati ucmus durumda; ofis icin alisveris yapayim dedim 2-3 ay once aldiklarimin en az 2-3 kati olmus her sey. market icinde kayitli olarak duruyor zaten, onda da her baktigimda fiyatlar artmis durumda. elektrik,su filan faturalar desen onlar da oyle. yani sadece market degil her seyin fiyatlari insani delirtecek sekilde artmis durumda

Şu an işçi ve kurye eylemleri grevleri var her yerde, mesela evrensel gazetesi bunu haritalandırmış
www.evrensel.net

Fakat çoğu beyaz yakalıya göre bu geçim derdi eylemleri "amele işi" bulunuyor

Twitter en azından bilgi sahibi olmak adına bu açıdan aktif, zaten bir iki hesap takip edince diğerlerinden de haberdar olursunuz

nasıl delirtmesin ki. kesinlikle sokaklara dökülmemiz lazım ama olmuyor bir türlü. "ne olacak bunun sonu böyle" çok klasik ama hep sormamız gereken soru. cidden benim de en çok merak ettiğim soru bu. nasıl son bulacağını çok merak ediyorum. gerçek bir kriz olsa bunları yaşar mıyız acaba. ölmüyor, sürünüyoruz resmen.

Y jenerasyonunun yasi biraz buyuk olanlari 94 krizini cocukken gordu. Geri kalani da 1999-2001 buhraninda kasarlandi.

Kisaca alisik insanlar.

Deliren yeni jenerasyon. Biz coktan delirmistik zaten.

1 paket 180gr kuruyemiş 62 tl !

delirtmiyor olmasının nedeni bir nebze olsun "tuzu kuru" kesimde olmak. ancak kısıtlı bütçelerle yaşayan insanlar için cidden üzgünüm.

darkrocq + 1

ben bugün 1 şampuan 1 sıvı sabun aldım, 100 tl civarı tuttu.

Delirmek değil bu “akıllanmak”(!) ama “uslanmak” anlamında.

Ne zaman dert yanan olsa “abi buraya da siyaset bulaştırmayın” diyen kitlenin konforu dayanılmaz boyutta bozuldu. Ve bu kitle siyasey yapmadan bununla nasıl başa çıkabileceğini bilmiyor. O yüzden isyan etmek yerine deliriyor.

Bugün bu kitle haberlerde x’le mücadele diye kutsal herhangi bir kavramla ilgili haber görse yine sınıfını (ezilen, işçi, emekçi, yoksul vs) unutur. sınıf bilinci yok.

Yoksul insanlar ölür, büyütülmez. Bir fabrika batar, ülkemiz nasıl kalkınacak, ülke kalkınsın ki hepimiz kalkınalım der. Güçsüzü dert etmez, güçlüyü eder.

Fırsat bulsa kendi de %100 zam yapar.

O duygusal, vicdanlı, merhametli, dayanışmacı, filmlerde bile yardımsever görünce gözleri dolan yönünü bir yere evriltemez bizim güzel toplumumuz. O kanallar kopuk.

Böyleyken biz daha çok deliririz…

benim nesil bence çok alıştı. bence biz hiç refahın tadını çıkarmadık. 94'lüyüm, belki 85'li falan olsam en azından araba almış, ev kredisi ödüyor olabilirdim şu an aylık 3k falan ama tam mezun olduk ekonomi serbest düşüş sürecine girdi. ha düzeldi ha düzelecek dedik daha da kötü oldu.

mesela ben part time çalışıyordum öğrenciyken fena da para kazanmıyordum. dedim ki bir sene okulu uzatayım hem ortalamam yükselir hem de şu ekonomik darboğaz çözülür zaten fena para kazanmıyorum full time işe girsem şu ekonomide azıcık fazlasını alıp daha yoğun çalışacağım. büyük hataydı. 2018'e kadar olan şeyler vardı tabii ama 2018 sonrası ben daha net hissetmeye başladım.

şu an arabası olan(bu bir kriter benim için çünkü araba = hayat kalitesine önemli katkı) bütün arkadaşlarım öğrenciyken ailesi aldığı için veya sonrasında aile desteğiyle aldığı için var. market fiyatlarına gelecek olursam, tek yaşayan biri olarak market alışverişi yapmak iyice zorlaştı çünkü ölçeklendiremiyorum ev ekonomimi. mesela 5'li paket bozulabilen x ürünü çok uygun olduğu halde alamıyorum çünkü çöpe gidecek yarısı. tek kişilik yemek yapmak çok zor. hayatıma da yansıyor bu durum, max 2 ay işsiz kalsam aç kalırım böyle bir dünya olabilir mi ya. İngiltere'de yaşıtım Doncaster denen UK'in en rezil şehirlerinden birinde asgari ücret ile detached house'da yaşayıp benzin fiyatlarından şikayet edebiliyor.

mesela zamları da ön göremiyorsun artık. annem tv alacaktı. 2 senede yüzde yüz elli en az zam gelmiş tv'lere. alayım yine zamlanır dedi, içimden "yok ya artık daha ne zam gelecek" dedim ama al bence de dedim. iyi ki almış. yine zam geldi çünkü.

fiyat algısı denen bir şey kalmadı en kötüsü de o. evdeki stoklar bitiyor mesela her alışveriş bir dayak yemiş hissi yaratıyor. bulaşık makinesi tabletlerim bitince nolacak bakalım asıl.

martta ne zammı gelecekmiş market ürünlerine mi?

Biberin kilosu 29 tl.
Söyleyeceklerim bu kadar

darkrocq +1

Ataköy Marina'da Red Fish Restoran var. Gayet iyidir. Aynı yerde Happy Moon's da çok iyi mekan. Marmaray yürüyerek 15 dk.

Aqua florya, hatay evrensel, sarı rest, balıkçılar vs var orada

Bebek Mağazalarına gidip oradaki yaratıkları keserek gerekli tüm itemları düşüreiblirsiniz. Ne düşerse alın, hepsi lazım olur, x2 olursa satarsınız. Ama bir iki pot basmayı unutmayın çünkü kasiyerlerin levelları çok yüksek olabiliyor, hemen yatarsınız.

Kayzer +1 teleport skillini hızlı kullanıma almakta fayda var lakin fiyatları görünce health azalmaya başlıyor portal açıp towna ışınlanma gereği doğuyor

bebek sahibiyseniz çikolata kolonya maske vs ziyarete gelen yaratıklara atarsınız.

olay niye bu kadar dalgaya alınmış anlayamadım, "item" yazmışsınız diye galiba. neyse bu soruyu burada böyle cevaplarla bırakmayalım.

deneyim üzerine değil ama araştırma/gözlem üzerine birkaç bir şey yazayım. temel olan şeyleri yazmayacağım, bir sürü örnek liste var zaten, oralardan bilgi toparlamışsınızdır.

bir püf nokta sanıyorum anne için götürülen kıyafetlerin düğmeli, kolay açılabilir üstler, gecelikler falan olması, emzirme işleri için. yine anne için herhangi bir meme koruyucu kapak çok işe yarayabiliyormuş, bulundurun diyorlar. ek olarak tek kullanımlık iç çamaşırları çok iyi oluyormuş, listelerde denk gelmediyseniz o mantıklı olabilir.

bazı insanlar süt artıcı çay tabir edilen şeyler götürüyor yanlarında, iyi oluyor diyorlar, ne kadar önemlidir bilemiyorum.

emzik bulunduran varmış ama tavsiye edilmiyor aslında bazı bakış açılarında, hemen ona sarılınmasın diye. ilk başlarda emzik önerilmiyor memeyle olan ilişkiyi zedeleyeceğinden sanırım.

anne için dudak kremi olabilir, unutulabilecek bir şey ama annenin konforunu etkileyebilir belki, hastane odalarında hava çok kuru olabilliyormuş bazen. bir de çok sıcaklayabilen insanlar varmış, küçük bir fan ya da içine su konabilecek spreyli bir şişe falan iyi olabiliyormuş.

bunların hepsi aslında kişiden kişiye değişebilecek şeyler, benim aklıma şimdilik bunlar geldi. bebeğinizi sağlıkla kucağınıza almanızı dilerim, gerisi teferruat muhtemelen :)

hiçbir şey lazım olmuyor. gümüş kapaklardan yetişkin bezine kadar (?) tam hazırlıklı gittim, hiçbirine gerek olmadı. bebek kıyafetlerine bile gerek yokmuş, hastane giydirdi bir şeyler.
şimdi doğuma gitsem yanıma alacaklarım; 1. gecelik, 2. makyaj malzemelerim ve nemlendirici krem, 3. oda içinde ve koridorda yürüyüş yaparken giyeceğim rahat bir terlik

Benim hastanem sadece kendi giysinizi getirin demişti.
Anneye 2 takım pijama zaruri olan ihtiyaç gerisinin hepsini hastane veriyor.
Ancak süt sağma pompasını ben alıp bavula atmıştım çalışan anne olarak lazım olacak düşüncesi ile gebeyken aldığım için. Sağmak gerekti ve çantamdakini kullandığım için hastaneninkine ekstra para ödemeye gerek kalmadı.
Mama takviyesi gerekebiliyor. İçerik konusunda hassas ise aile içeriğini araştırıp kendi mamalarını kendileri getirebilir.(tıbben gerekli olabiliyor mama zaruriyet için bu önerim)
Anneye huzur verecek bir ortam olsun odaya yedi sülale doluşmasın yeter cidden eşya felan görmüyor insanın gözü o yorgunlukta.

Çantaya -2 cha disadvantage lohusa donu koyduk, hanım giymem diyor, zırhın üstüne olmaz bu diyor.

Mama verilmesi gerekirse diye biberona alışıp memeyi reddetmemesi için enjektör ya da mama kaşığı alabilirsiniz.
Anneye göğüs ucu kremi lansinoh alın derim hatta doğumdan 1 ay önce ufaktan sürmeye başlasın, yumuşatıyor. Ben hiç göğüs çatlağı yaşamadım bu krem ve kapak sayesinde.
Anneye düğmeli gecelik, terlik, depend ya da baska marka lohusa ped külodu., nemlendirici, tarak, deodorant. İnsan emzirme çabasında Gerçekten terliyor :)
Bebek için biz 1 gece kalmıştık, doğumda giydirilenden sonra 2 tulum değiştirdik ama şapka ve eldivenler hep düştü, onları fazla alabilirsiniz. Bir de ışıktan rahatsız olursa diye tülbent gibi ince bir örtü bulundurmakta fayda var.

yeni doğan bezi, bebek maması, anne için terlik
sonda takıldığı için çişinizi maşrapayla klozete atacak ve maşrapayı güzelce yıkayacak cefakar birisi alın yanınıza.

ben aile binasinda ayri dairedeydim dolayisiyla partnerimde geciriyorduk cogu vakti. anne evinde, kendi evimde ve partnerde ayri ayri duzen kurmaya calismak asiri yordu ve bundan dogan evlilik muhabbeti olmustu baska sebeplerden evlenmedik.
yakin arkadasim da kendi evi ve sevgilisinin evi var onlar da sevgilisinin evinin konumu sebebiyle vakitlerini orda geciriyor. prosedur bi is sebebiyle kiz evlenmek istiyor ama henuz hazir degiller.
baska bi arkadas da iki ayri evdeler bu sefer kizin evinde duzen kurulmus ama diger evi dagitmiyor ailesi ist geldiginde kullaniyor diye. onlar da evlenmeyi dusunuyor. yani imkan oldugu halde evlilik tercih ediliyor

Çevremde var aynı evde yaşayanlar ama genelde evlenme niyetinde olup ertelemek zorunda olanlar vs.

Yoksa hiç evlilik düşünmeyip de birlikte yaşamak bana anlamsız geliyor. Evlenecek kadar sevmiyor, güvenmiyorlarsa neden aynı çatı altında olma isteğindeler bilmiyorum. Ayrıca aynı evde yaşayalım ama evlenmeyelim diyen partnerle de direk ilişiğimi keserdim :)

bende de, çok yakın bir arkadaşımda da birebir böyle oldu. önce sevgili sonra aynı ev sonra evlilik şeklinde. bence de çok ideal bir yöntem. evliliğin ilk 2-3 yılındaki tim dertleri atlamış oluyorsun

Normal ve olması gerekenin bu olduğuna katılıyorum ama benim çevremde çok çok az çift var böyle yaşayabilen.

İstanbul'da sevgilisiyle yaşayan çok arkadaşım var, İzmir'de de var, buradan bakınca çok normal gözüküyor ki ben de olması gerekenin bu olduğuna katılıyorum. Bazıları bir süre sonra evleniyor, ayrılanlar oluyor, en az bir çift arkadaşım kendilerine ait gerekçelerle evlenmek istemiyorlar, hayatlarından memnunlar.

Buradan biraz Anadolu'ya indiğiniz anda bitiyor, evlenmeden beraber yaşayanlar istisna oluyor. Hatta İstanbul'un birçok semtinde de evlenmeden beraber yaşamanın istisna olduğuna eminim, Anadolu muhafazakârlığının azalarak bitmesine çok var.

muhafazakarlık harici lojistik ve ekonomik şeyler de var. Benim gördüğüm, ailesi farklı şehirde olup kendi İstanbul'da olanlar daha rahat birlikte yaşıyor. Ailelerin biri veya ikisi İstanbul'daysa gençler aile evinde yaşıyor böylece mecbur evlenerek evden çıkıyorlar.

Olması gereken rahatça birlikte yaşayabilmek tabii, ama aileler vs. problem olmasa bile emlakçılar ev sahipleri karışıyor yahu :)

İstanbul'da her semtte yapılamaz bu. Apartman falan da önemli ayrıca. İstanbul'u geçtim izmir'de bile arıza çıkacak yerler dolu.

yani muhafazakar toplumda olmaz denilmiş de, konu komşu evlilik cüzdanı mı istiyor anlamadım? sevgilisiyle yaşayıp gayet evliymiş gibi takılan vardır eminim ki. anadolu'da birlikte yaşamaya dini nikah diyorlar, sayıları evli çiftlerden fazla bile olabilir.

Biz varız. Uzun süre birlikte yaşadıktan sonra evlendik. Arkadaşlarim da var bu şekilde ama, ideali de buymuş gibi geliyor da Türkiye 'de herkes bunu yapamıyor maalesef.

bana abarti geldi. guvenlik saglamak degil de ogrenilmis panik hali gibi. yani peki dogumdan 2 ay sonra ne degisecek?
akisina birakmalisin. soyle dusun; o aksam gittigin doktor, gunduz bir suru muhtemel okumus etmis hamileye de bakiyor.

@kittie, doğumdan sonra şu değişecek: rs sezonu ilkbahar geldiği için bitmiş olacak, bebek de 2 aylık olduğundan ve yenidoğan faslını atlattığı için ölüm riski azalacak.

Bence haklısın

Bu arada cümleyi yanlış kurmuşum. Akşam markete, normal saatlerde de randevumuz varsa doktora gidiyoruz.
Yaşadığımız ülkede maske zorunluluğu yok ve toplu taşıma kullanıyoruz.

Dünyanin en savunmasiz varliklarindan birini korumak icin alinacak onlemler bana abarti gelmiyor. Covid olmasa da yeni dogmus bir bebegin yabancilar tarafindan mincirilmasi vs de bana dogru gelmiyor zaten. Iciniz nasil rahat edecekse oyle yapin, virus kapma ihtimali cok sakinsaniz bile var ama kendinizi suclamanizin onune gecmis olursunuz. Bebeginize saglikla kavusursunuz umarim.

"hadi doğur da mıncıralım diyenlere ilk 1-2 ay sezon geçene kadar görüşemeyebilirz"

Bu kısım çok doğru. Yenidoğan ilk haftalarda yabancıya maruz kalmamalı anne baba dışında. O açıdan bizim kültürümüzde olan kırkı çıkmak uygulamasını mantıklı buluyorum. 2 ay sonra severler, nolacak.

Hekim olarak belirtmek isterim ki aşırı bir ihmal olmadığı müddetçe bu kadar ince düşünmeye gerek yok gene de, bebeğinizin başına bir aksilik gelme ihtimali düşündüğünüzden çok çok daha düşük :) kaldı ki bebeğiniz mikroba da maruz kalmalı ki bağışıklığı oluşsun.

Abartmıyorsun, pandemi döneminde bebeği olan 2 yakın arkadaşımla da hepimiz aşılı ve dikkat eder durumda olmamıza rağmen görüşmedik. Bebeğe altın takamadık düşün yani :) Ha görüştük ha görüşücez açıldık kapandık derken çocuklar yürümeye başladı :)

Buradaki kitleye sorunca genel cevap "abartıyor" çıkabilir çünkü yaş ortalaması 25 :) Benim açtığım benzer bir duyuruya gelen ağırlıklı cevap "Pandemi diye değişen bişe yok yea, maskeyi takıyoz, eskisi gibi takılıyoz" gibiydi :)

Bi de bu bebek "mıncırma" olayından ailecek covid olan bir arkadaşım var. Hasta olunca yalnızsınız, mıncıranlar geçmiş olsun diyebilirler ancak.

@art pepper tabii ki virüs zart zurt bulacağı varsa buluyor, ona yapacak bir şey yok. :) onu hiçbir şekilde kontrol edemeyeceğimin farkındayım ki fazlası kontrol manyaklığına girer elbette. Rsv özelinde kıllanıyorum daha çok, çünkü bildiğin salgın var ve infant ölümlerine neden oluyor. Kimse yeni doğan çocuğunu yoğun bakımda nefes almaya çalışırken can çekiştiğini görmek istemez

abartıyorsun. benim oğlum da pandemide doğdu. herkesin kucağına veriyoruz sevsin diye. gelenimiz gidenimiz bitmiyor. bunu özellikle istiyoruz, yani başkalarıyla etkileşimde olmasını. toplu taşımaya bile sokuyoruz. canavar gibi eleman.

Valla acikcasi dogur da minciralim diyen birisine 'ilk 1-2 ay gorusemeyebiliriz' diyen birisi bana cok itici gelirdi. O 'dogur da minciralim' ifadesi zaten daha cok oylesine ve karsi tarafi iyi hissettirmek icin soylenmis ifadelerdir bana gore cunku yeni dogmus bebekler cok cirkin oluyor, degil mincirmak insanin sevesi bile gelmiyor :D Hal boyleyken kisinin bunu ciddiye alip da '1-2 ay sizle gorusmeyiz' tarzi cevabi insani direkt sogutur.

@ j r r tolkien hayrani bunu diyen yakınlarım literally yapmak istiyor bunu, onun için itici görünmek mi güvenlik mi diye tartıya koyduğunda itici görünmek çok umrumda olmuyor açıkçası.

@mermize nasıl düşündüğünü anlıyorum da bazı virüsler öyle sandığın gibi maruz kalsın güçlensin şeklinde çalışmıyor, yenidoğanlar özelinde söylüyorum bunu. Fikir vermesi açısından:
(git: www.memorial.com.tr:~:text=RSV%20%C3%B6zellikle%20yeni%20do%C4%9Fan%20ve,bron%C5%9Fit%20veya%20zat%C3%BCrreye%20yol%20a%C3%A7ar.)

Bana abartı geldi.

yakın aşamalardayız hamilelikte, biz de elimizden geldiğince covid konusunda dikkat ediyoruz ama kendimizi tamamen kapatıp izole etmedik. sizden biraz daha rahat davranıyoruz yani ama yine de dışarıyla temasımızı çekebileceğimiz bir minimuma çektik. bir tanıdığım yakın zamanda covid+ olarak doğum yaptı, çok strese girdi üzüldü ama şu an bildiğim kadarıyla her şey yolunda gitti ve sağlıkları yerinde. sonuçta ben de bu durumu ve süreci böyle karantinalı, yalnız yaşamak istemem o yüzden dikkat ediyoruz olduğunca. mümkün olduğunca tedbirli davranmayı paranoyaklık olarak niteleyeni de sallamam yani.

bence alabildiğiniz önlemi almak istemekte çok haklısınız, kimse de buna karışamaz açıkçası. covid dönemi ya da başka bir salgın olmasa bile ilk bir iki ay zaten dürtmemek gerekiyor bebekleri de aileleri de. toplumsal olarak "ay doğsa da mıncırsak" demek normal kabul edilmiş diye biz de normal kabul etmek zorunda değiliz. çok mıncırmak isteyen gidip yavru kedi falan mıncırabilir. dediğim gibi olay sadece sağlıksal da değil, psikolojik olarak da insanları darlamamak gerekiyor, orada bebekle bağ kurmaya çalışan, düzensizlik içinde bir anne baba var, ne bileyim özgürce evinde dolanıp emzirmeye çalışan falan bir anne var, bu insanların biraz kendi halinde kalması lazım önce.

covid yokken bile biz yeni bebeği olan arkadaşlarımıza mümkün olduğunca az giderdik. hele bebekle kıyafetinin üstünden ayağına falan dokunmak dışında çok temas etmezdim bile ben. türlü türlü başka hassasiyetleri de olabiliyor bebeklerin sonuçta. annesi babası ne zaman rahat eder de bırakırsa o zaman mıncırılır bebek.

ezcümle, insanların ne dediğini umursamayın. stres bozukluğu yaşayacak kadar da kaygılanmayın tabii, o zaman da size yazık, her şeyi kontrol edemiyoruz, covid bulaşması gibi (bazen ne kadar da korunsanız gelip bulabiliyor). öyle bir şey olursa da kendinizi falan suçlamayın yani, sakin olun. ama sınırlarınızı çizmek en büyük hakkınız, çizebilirsiniz. bebeğiniz o insanların sorumluluğunda değil, ebeveynleri olarak sizin sorumluluğunuzda. kararları da siz verirsiniz. çizmek istediğiniz sınır da zaten çok büyük bir şey değil, altı üstü bir süre gelmeyin diyorsunuz insanlara. buna anlayış göstermeyeceklerse de kendileri bilirler.

Bebek biraz kendine gelene kadar çıkarmayabilirsiniz ama kaygınız fazla. Afrika'da bir ülkede yaşamıyorsanız bu kadar korkmanıza gerek yok. Bahsettiğiniz virüs için de mutlaka belirlenmiş bir tedavi yolu vardır. Covid için ilaç tedavisi bile yok. Hastalık ilerlemediyse Parol ile atlatmanızı bekliyorlar. İki aşıya rağmen büyük ihtimalle Covid geçirdim. O kadar da ağır değil. Bundan daha ağır gripler geçirmiştim. Bunlar felaket değil. Aşırı olumsuz olduğunuz doğru.

şunu söylemeye geldim, benim bebeğim için de geriden takip ediyor, kg düşük dedi doktorlar. tehlikeli gördükleri için 8 ayda doğuma aldılar ve aylarca geriden takip ediyor, 2 kg doğacak dedikleri bebek 3.2 kg dünyaya geldi.
ayrıca bebeğim birkaç aylıkken covid oldum, tek başıma bakıyordum. hiçbir şey olmadı, iyileştik ve geçti.

stres yapma, boşver. şu an olsa rahatıma bakardım :) tecrübe işte.

ayrıca bebek doğduğunda her şey o kadar yorucu oluyor ki (ben öyle hissetmiştim en azından) eve gelen ziyaretçiler insanı çok rahatlatıyor, mutlu ediyor. yine de istemezseniz vakti geldiğinde yorgunuz/rahatsızız/şu an müsait değiliz gibi anlık bahanelerle de geçiştirilebilir.

Zerre abartı yok, %100 haklısınız. Şahsen çocuk yapmayı doğru bulmuyorum, antinatalistim ama o aşama geçilmiş zaten, bundan sonra ebeveynler dahil herkesin mutluluğu ikinci planda, çocuğun sağlığı birinci planda olmalı. Bunu düşünemeyip iki mıncıklayacak diye çocuğu riske atmayı göze alan insanların sizi pimpirikli bulması bir şey ifade etmiyor. Sonuçta yokluktan bir canlı meydana getiriyorsunuz ve onu elinizden geldiğince koruma yükümlülüğünüz var, bunu yerine getirmeye çalışıyorsunuz.

Bence abartı değil öncelikle. Biz de mart sonunda bekliyoruz bebeğimizi, biraz daha rahat davranıyoruz ama yine de abartı gelmedi.

Ayrıca bebeğin anne-babası olarak siz bu kararları aldıktan sonra başkalarına söz hakkı düşmez. Kuralları siz koyacaksınız bebeğiniz için başkası değil, içiniz rahat olsun. "Gelsin de mıncıralım" diyen kişiye de elbette sınırlarınızı göstermek için böyle bir cevap vereceksiniz. Bana söylense itici filan bulmam. Türk toplumu ne sınırdan anlıyor ne saygıdan ne kuraldan. Buradaki cevaplara hiç bakmayın o yüzden.

Bana gayet makul geldi, bebeğinizi korumak istemeniz çok normal ayrıca abartı bile olsa diğer insanlar bu isteğinize saygı göstermek durumunda, her bakımdan hassas bir dönem,başlı başına hamilelik zorken salgının ortasında hamilelik çok daha zor olmalı, siz bunca zaman beklemişsiniz, endişeleriniz yersiz bile olsa (ben yersiz olduğunu düşünmedim) diğer insanlar da bi süre bekleyiversinler.

Diğer taraftan yakınlarınız sizi kendinize zarar verecek bir endişe hali içinde görüyorlar ve uyarmak istiyorlarsa onlara da kulak vermek lazım. Bahsettiğiniz yenidoğan salgını hakkında hiç bir fikre sahip değilim, o nedenle işin bu tarafını da düşünmek istedim ama ‘yolda yürürken kafama saksı düşerse’ türünde bir korku değilse yaşadığınız bir süre korumacı davranmaktan kimseye zarar gelmez.