Favorileyeyim, cevaplar belki bana da yardımcı olur.
Evde tek kedi vardı. 5 senede dörde çıktı sayısı. Hepsi sokaktan. Üçü de ölmek üzereyken bakıldı. Son ikisini sahiplendiremedik, üzerimize kaldılar. Dördünü de kısırlaştır, aşılat, mama, kum vs. Ama en kötüsü bazen çok birbirlerine giriyorlar.
Evimiz büyük sayılır ancak ona rağmen 3 kediden fazlası sıkıntıymış, anladık. Yapacak bir şey yok, alıştık birbirimize. Şimdi bir tanesine talip çıksa, dört kediden hiçbirinden ayrılmak istemiyoruz. Ama ödümüz kopuyor beşinci bir vaka olsa ne yapacağımızı bilemiyoruz.
Sokak kedilerinin tedavi, bakım ve beslemelerine yardım etsek de, ortamları iyiyse adapte olup zaten orada güzelce yaşıyorlar. Ama bizim son 3 kedi de minnacıkken bakım ister haldeydi. Şubat soğuğunda 7 günlük
bebeyi sokakta bırakamıyorsun. 3 saatte bir biberon. Sıcak tutma. Yumuşak diş fırçasıyla yalama simülasyonu, kakasını yaptırma vs…
Gözünüzün önünde çaresiz bir yavruyu ölüme de terk edemiyorsunuz.
Kimse de tekir sahiplenmek istemiyor. Hem herkese güvenemiyorsunuz da… Masraflarını saymadım zaten. Biz ömür boyu mama garantisi verip de yine sahiplenen bulamıyoruz, düşünün.
Zor… Çok zor…
Edit:
@lil siztah
Bahsettiğiniz abla süpermiş. Anladım ki bizim çevremiz yok. Bizim çevreden en fazla “sizin evde nasıl olsa çok, bizim evdeki tek kedimiz çok tüy döküyor, onu da alın” türü saçmalıklara muhattap oluyoruz.