Ben bu ara 2. 2 puanı da bazen aynada kendimi beğendiğim bazen de çalışırken birkaç saniye keyif alabildiğim için veriyorum.

Sizin oranları alalım.

Teşekkürler.

Merhabaa. Eski bir öğrencimin kardeşine özel ders veriyorum. 3. sınıfa geçti, inanılmaz hareketli bir hanımefendi kendisi. Düşünün o karate teknikleri uygularken ben onu kelime çalışıyorum sjsjjsjs yine aynı şekilde çok konuştuğu için İngilizce konuşmazsa dinlemeyeceğimi söylediğimde ingilizceye dönüyor, bu sırada yerde oyun oynuyoruz. Böyleli bir ortam yani. Küçük olduğu için tolere ediyorum bazı şeyleri. Neyse uzatmayayım, ücret hakkında pek bir bilgim yok, sağa sola soruşturup araştırdım lakin net bir şey bulamadım. Aa bu arada, ders 11:00'da başlıyor ama aralarla birlikte bitmesi 13:00'ı buluyor. Özel ders verenler vardır belki diye buraya sormak istedim, sizce ücret ne olmalı?

Giyeni görseniz garip bulur musunuz? Nerede nasıl giyineceğini bilmiyor galiba der misiniz? Hava aşırı sıcak malum.

Üç ayda önce sorduğum soruyu tekrar sormak istedim çünkü biliyorum ki hala giyenler var, ben de dahil.

Kanserle mücadelesini kaybeden Evre'ye kedisiyle destek mesajı gönderen Ricky Gervais benim için :( www.instagram.com

Dünya gerçekten üç günlük arkadaşlar, bakın yaşıtlarımız sahneden çekilmeye başladı bile. Birbirimizi ve kendimizi o kadar da üzmeyelim.

İyi geceler herkese.

bunlara inanıyor musunuz? manifeste falan inanmıyorum ama insanın kendine odaklanması ve kendiyle ilgilenmesinin verdiği olumlu auraya ve olumsuz durumları kendine çekmediğine inanıyorum.

hayatımın en kötü 2 yılını yaşıyor olabilirim.( umarım) başıma asla gelmeyeceğini düşündüğüm seyler geldi. biri bana sunları sunları yapacaksın, sunları yasayacaksın dese inanmayacagım seyler. ekside yazsam unutulmaz entrylerden olur. artık benden kaynaklı herhalde diye düşünmeye başladım ve bu tip şeylere sarmak üzereyim. insanın kendine odaklanmasının kendiyle ilgilenmesinin psikolojik bir temeli var elbette, " önce kendin iyi ol" gibi.

özsevgi ve özdeğer eksikliği olan biriyim. yaklasık 2 yıldır her hafta terapiye gidiyorum. spor yapıyorum. seramik yapıyorum. çok sosyal biri değilim, arkadaş çevrem evli çocuklu bu aktivitelerimi kısıtlıyor bir miktar. daha başka ne yapayım? meditasyon olumlama nefes egzersizi falan artık ne derseniz deyin, önerdiğiniz bir şey mı? takip edilecek biri, video.....

kendime odaklı olmadığım doğru. ilişki konularında cok sorun oluyor bu. kendimi kaptırıyorum. ilişkim olsun diye delirmiyorum ama yaş ilerledikçe yalnızlık dürtüsüyle böyle saçma davrandığımı düşünüyorum. her zaman aşksal mevzularda yüksek duygulu, durağan olmayan biri olmusumdur ama bu artık zarar vermeye başladı.

kısaca böyle, tavsiyelerinizi bekliyorum.

Ama doğru söyleyin

9 ve 14 yaşlarındaki iki çocuk için hangi müzeleri görmek keyifli olabilir?

Eve varırken hiçbir yere uğramamanız durumunda ne kadar sürede ulaştığınızı yazarsanız daha iyi olur.

Instagram'da tüm postlar filtresiz gibi geliyor bana. Dişleri ne kadar beyaz, cildi ne kadar temiz diyorum.

Ben bayağı safsalak seviyesi bir yerdeyim, sizde durumlar nasıl?

Teşekkürler.

öğrenemiyorum. daha doğrusu bundan önce adam akıllı bir girişimim olmadı ama okulda etlerimi sökerlerdi sanki ingilizce dersinde. Önerebileceğiniz bir yöntem, kurs var mıdır? (yurtdışı maruz kalma olayı şuan imkansız) cambly gibi uygulamaları önerir misiniz? Önerirseniz alternatif sunabilir misiniz?

derdimi anlatacak kadar öğrensem yeter.

Benimki şu: encrypted-tbn0.gstatic.com

Downton Abbey birinci sezonunu izleyenler anladı.

Sizden de yakışıklı picleri alalım.

Avrupa yakası güvensiz, aşırı kalabalık, stresli, karmakarışık.

Anadolu yakası ise net daha düzenli, daha huzurlu ve sakin, sahillerinde devasa yeşil alanların olduğu bölge. Nüfusu birkaç milyon daha az olsa dünyada cenneti yaşatır.

Ben net anadolu yakası alır diyorum. Sizce hangisi ve neden?

8 aylık bebekle deniz tatiline gitmeye değer mi?
Aşırı sıcakta odadan çıkamayız. Akşam üstü falan anca.
Desteksiz uyumuyor. Evin içinde bile kucaktan inmiyor.

Otelde odadan çok az çıkarız gibi. Otel her şey dahil olsa bile 25m2 odanın içinde çok darlanırız gibi geliyor bana. Ne dersiniz?

Yıllarca kpss ye girdim atanamadım. Kontenjana girdiğim yıl ise pandemiye denk geldi karma atama azizliğine uğradım ve bu noktada pes ettim.

Bu esnada yaklaşık altı yıldır çalışma hayatım da vardı ve alanım olmayan o işi artık çok benimsemistim hatta imreniyordum insanlara keşke asıl mesleğim benim de bu olsaydı diye. Ve yks'ye girdim. O bölümü kazandım. 33 yaşında ikinci örgün üniversitemi okuyacaktım.

Tam tercih döneminde canım babamın hastane süreci başladı. Henüz teşhis konulmamıştı kötü bir şey yok gibiydi ama nolur nolmaz aklım evde kalmasın diye yaşadığım şehirdeki okulu tercih ettim ve orayı kazandım.

Okula başladim. Babamın hastalığına da beş alti ay sonra teşhis konulabildi. Tanısı mds idi. Babamın yaşi 79. Ben elimden geleni yapmaya çalıştım kan arama kan bulma babama refakat etme vs evde psikolojik destek olma. Babam ilk zamanlar gerçekten gayet iyiydi. Kan transferinden sonra iyi toparlanmış enerjik oluyordu. Fakat zamanla yetmemeye başladi. Hastaneye gidip tekerlekli sandalye bulunca çok seviniyorduk mesela..bulamazsak baya yorulur hale gelmişti. Babam da aşiri düşünceli biri çok fedakar. Hasta halinde bile bana hep baskı yaptı okuluna git dersine git ben kendim giderim vs ama tabi yalnız birakmadim bugün ders yok deyip bir şekilde okulu da idare ettim. Bu süreçte aile üyelerimizden birini yok farzedin. Hastane doktor araştırma kan bağışçısı arama her şeyle ben ilgileniyordum. Bir süre sonra sadece kan bulmaya odaklanır oldum çünkü en acil ihtiyacımız oydu. Ve kırsalda oturuyoruz doktor doktor hastane hastane goturemedm babamı. Takibi olan hastaneye guvenmistik. Gerçekten personel de çok iyiydi babam kanka olmuştu ordakilerle bilmiyorum moral açısından belki zaten gorevleriydi ama gerçekten babam kendini sevdiren biridir.

Zamanla ilaç tedavisi işe yaramadı ve kemoterapi kaldı geriye tek seçenek. İlk bir beş on gün hiç yan etki olmadi neredeyse. Ve ben nasıl mutluyum. Hep öyle gidecek zannettim. Bünyesine ağir gelmedi zannettim. Ne olduysa aniden bir şeyler ters gitmeye başladi. Mesela bir gün hastaneye giderken otobüse biner binmez çok kötü mide bulantısı yaşadı. Güç bela hastaneye vardik. Tuvalete gidiyor dönüyor tejrar mide bulantısı. Doktora nasıl cikardigimi bilmiyorum bile. Hayatımda en çaresiz hissettiğim gündür. Hastane içinde çaresiz kalmak. Doktora anlatıyorum diyor ki kemoterapi yan etkisi. Normal bunlar demeye getiriyor. Ben yatiş verilir diye düşünürken. Güç bela tekrar eve dönüyoruz. İki adım atamıyor adam. Hemen oturma ihtiyacı. Şimdi dönüp baktığımda kendime çok kızıyorum niye hastaneyi yikmadim o gün neden hastanede tedavisine başlansın vs diye olay çıkarmadım. Ama artık ben de sağlıklı dusunemiyordum sanırım. Dediğim gibi kan bulmak nasıl zordu. Kesin verir dediğim kişiler bile kaçar davranıyordu ve psikolojik olarak iyice yipraniyordum. Babam da hayat dolu yaşama sevinci olan bir adam. Uzaklara dalıp ne düşündüğünü bildiğim için her şey çok agirlaamisti.

Sonra bir gün idrar kaçırmaya başladı bu ilk defa oluyordu. Ben yarın hastaneye gittiğimizde bez alırız artık vs diye düşündüm. Sabah bir kalktim gördüm ki çok kaskatı bir şekilde uyuyor onu öyle görünce hemen ambulansı aradım. Anneme dedim muhtemelen bugün yatiş verilir kalmalik eşya aldık yanımıza annemi almadilar bir kişi gelebilir dediler.

Hastaneye gittik. Buradan itibaren benim için çok ağır bir süreç oldu.detaylara girmeyeceğim sonuç olarak ertesi sabah eve babamın cenazesini getirdim...


Babama çok duskundum çok seviyordum onu. Hiçbir hastalığı yokken seksen yaşında elli yaşında biri gibi görünen hep bizim için çabalayan kendinden feragat eden babam belki de ilk defa bize ihtiyaç duydu ve ben onu kurtaramadim. Hep kendimi suçladim. aradan bir yıl geçti hala kabullenemiyorum. Hayata devam ediyorum ama patlamaların yaşıyorum tabii ki. Hala videolarini açıp izleyebilmis değilim. İlk zamanlar mezarına sık giderdim. Bir gün onu orada görmek çok ağrıma gitti konduramadim ve artık gitmeye cesaret edemiyorum yanlış olduğunu da biliyorum ama sanki gitmeyince bunlari dusunmeyince o yaşıyormuş gibi bir savunma mekanizması oluşturdum sanırım. Sonra tabii hep tv izledigi koltuğa bir bakmak bile yerle bir ediyor insanı.

Babami kaybettiğimiz zamanlar üniversitenin final zamanlarina yakındı. Okulu dondurma luksum yoktu. Hem artık sorumluluğum daha fazla anneme karşi hem de okul yüzde elli burslu özel okuldu. Artık hayata daha çabuk atilmam maddiyati toparlamam gereken zamanlara girdim. o acıyla odevlerle finallerle uğraştım. Hayat durmuyor en acı tecrubelerimeen biri budur.

Sonrasında ise bu defa yaz okulu almam gerekiyordu. Birkaç ders kendi okulumdan aldım. İhtiyacım olan yani okulun uzamamasi için en gerekli ders ise bana on ıki saat mesafede başka şehirde buldum. İki okulda da devamsızlık risk olduğu için ders günleri de peşpeşe olduğu için On saat yolculuk yapıp derse girip akşamına geri binip sabah kendi okulumdaki derse giriyordum. Yaklaşık beş hafta böyle yorucu bir süreç yaşadım.

Bir şekilde atlattım. Bu yıl ise son senemdi. Okula devam ederken hiç aklimda yokken evime yakın bir yerde çok uygun bir iş ilanı karşima çıkınca maddi olarak ihtiyacım da olunca çalismaya karar verdim. dört gün işe gidip haftada bir gün ise staja gittim. Derslere haliyle girememiş oldum. Bir arkadasim yardımcı oldu sağ olsun. Ama bu defa çalistigim yerde mobinge uğradım. Çünkü staj iznim vardı ve bu yüzden haftada bir gün gitmeyisimi dert eden biri vardı ve haksızlığa ugradigim bir konu olmuştu karşı ciktigim için de iyice mimlenmis oldum tüm yıl da böyle diken üstünde her an birinden bir laf isiticem stresiyle geçti. Üstelik benden memnun olduğu halde bunlar yaşatildi. Ama bir defa girmiş olmuştum ve önümde yaklaşık elli bin maliyetli bir yaz okulu daha olacaktı. Mecbur devam ettim çıkamadim. Ama gerçekten kaldıramıyordum psikolojik olarak.
Babam bu arada asla çalistirmazdi hem okul hem iş çok yorulursun diye ...

Neyse...
Bir de ayrıca başka bir kuruma daha gidiyordum haftasonu. O da dersimiz içindi. Stajdan ayriydi. Okul, kurum, staj... Hepsi de ayrı ayrı uzaklıkta ve hepsiyle de bir şekilde sorun yaşadim. İnsanlar hayatımda ilk defa bu kadar üstüme gelmistir. Bir yandan ev de var tabii. Bir gün gidiyorum eve elektrigimiz kesilcekmiş üstüne al diyorlar bir gun gidiyorum telefonum hattim kapandı üstüne al bir gün gidiyorum beyaz eşya bozulmuş tamirci çağır bir gün gidiyorum başka şey ... Ve hepsi gerçekten üst üste geliyordu. Evin tek çocuğu değilim ama tekmişim gibi farzedin siz.

Bu süreçte ilk defa memleketteki, teyzelerimin bakımını sağladığı anneannem de bize getirildi. Yaklaşik altı aydır bakıyoruz. Öncelikle o kadar minnoş tatlı bir şey ki çok bağlandım çok alıştım ona. Evin yeni bir neşe kaynaği oldu resmen. Hatta mahallemizde bile popüler oldu kadın:) bir gören defalarca ziyaretine geliyor. Vakit geçirmeye doyamiyor. Ama işte ufak bir sıkıntısı var yaşindan (95) ve psikolojik durumlardan dolayı inanilmaz kızlarına bağımlı. Yani ona kim baksa o kızı yaninda olsun istiyor. Yanında olmaktan kastım bulaşık yıkamak, tuvalete gitmek gibi rutinlere bile karşı çıkacak vaziyette. Eğer beş dakika yalnız kalacak olursa korkudan ölecekmis gibi sesleniyor. Annem bir yere gidince evde olduğum sürece ben kalıyorum yanında. Markete gitti diyelim bir saat sabediyor daha sonra bana ısrarlara başliyor anneni ara gelsin diye. İşte bu sebeplerden annemle dönüşümlü birbirimizi idare ede ede anneannemi de idare ediyoruz ama gerçekten bazen çok sabırlı olmamız gerekiyor isyan etmemek icin. Çünkü hafızası yerinde çok zeki her şeyi anlıyor ama tabii ki elinde olmayan bir şey diye elimizden bir şey gelmiyor.

son olarak da tekrar bir yaz okulu sürecim var bu yaz. Okul bitecek artık. Geçen yılki süreci tekrar yaşıyorum yine aynı şehirde bulabildim son dersimi bunu bulmak da ayrı bir mesele oldu iki ay araştirdim tesadüfen son günlerde rast geldim. Şimdi tekrar beş haftalık bir günlük git gel sürecim olacak. Dün mesela gittim akşam buradan binip. On iki saat yolculuk yapıp altı saat derste kaldım. Evdeki durumlardan dolayı annemi ve anneannemi yalnız birakmamak için bir gece dahi yurtta kalamiyorum. Sadece iki saat dinlenip tekrar akşam otobüse binip yine on iki saat yolculktan sonra bu sabah evime döndüm. Nasıl yorulmussam artık hucrelerime kadar ağrıyor ev de psikolojimi olumsuz tetikledi. Annem çok yorgundu ben tam uyuyorum anneannem sesleniyor yüksek sesle vs bir saat uyuyamadım bile. Annem de yorulmuş belli vurgulayıp duruyor. Bu defa ihtiyacım olan uykuya bile hakkim yokmuş gibi hissediyorum.

Bazen bu kadar şeyi düşünüp düşünüp ruhen veya bedenen bir yerden acısı cikacak mi deyip duruyorum kendi kendime. Bazen de diyorum insanlar hem acılarıyla baş ediyor hem evlenip çocuk yapıyor hem de kariyerinde nerelere geliyor. Ne bu mizmizlik diyorum ama gerçekten artık çok yiprandigimi hissediyorum:( hayal ettiğim planladığım çok şey vardı ama ilgilenecek ne vaktim var ne enerjim.

( Belki okula neden uçakla gitmiyorsun diye eleştiri gelebilir. Uçağin uymadiği bir kaç durum var)

Hülya avşar'ın başrol oynadığı, "Kadın İsterse" dizisinde Deniz Çakır'ın canlandırdığı Alev karakteri tahta kutunun içine ne koymuştu? Sürekli gizemli bir zoom yapılırdı o kutuya bölüm sonu. Çeşitli tahminler kayıt cihazı gibiydi ama %100 net olarak bilen var mı? Tahmin değil kesin bilgi pls

Benim için; kafamın içinde her an yaptığım her şeyi sürekli eleştiren sesin susması, kendime tahammül ve anlayış duymamdır.

Siz huzurlu olmaktan ne anlıyorsunuz?

Selam herkese,

Çilekli puding tozu ve parça çikolatalı puding tozunu badem sütünde birlikte pişirmek istiyorum. Sizce olur mu? Tadı boğuk ve anlamsız mı olur? Hiç böyle farklı pudingleri birlikte pişirdiniz mi?

Sen bu deneysel mutfak çalışmalarından uzak dur da diyebilirsiniz ama yine de kırıcı olmayalım lütfen :)

Gözlerim şaşı değil ama bazen hafifçe kayıyor. Bunun nedeni nedir.

Toplu fotoda gri tişörtlü ve beyaz şortlu olan. Boyu 1.90 üstü.
ibb.co
ibb.co

Selamlar chatgpt ye de sordum ancak burda da sormak istedim.

Az sayıda olan beyazları kapatmak için amonyaksız mümkünse uzun süre kalıcılığı olan(2-3 ay gitse mesela) ve daha az kimyasal içeren saç boyası önerebilir misiniz?

Saçın kendi rengi olan koyu kahve ye boyayacağım ve internetten spariş edeceğim.

Teşekkürler

Sleek bun yapmaktan yanlarim acildi.
Simdilerde moda ama ben yillardir yazin oyle gezerim.
Bu yil artik iyice azaldigini fark ettim yanlarimin.
Baya bosluklarim var.
Bu saclar nasil duzelir, duzelir mi?
Soyle profesyonel bir islem lazim herhalde?
Nereye gidilir, ne yapilir?
Ya da sunu kullan bir nebze fayda eder dediginiz bi seyler var mi?

6 feet under izliyorum ben konusu iyi tavsiye ederim.

Bence hayatı kendi istediğimiz gibi yaşamak, şartları buna uydurmak konusunda yüzsüzlük derecesinde bir direncimiz var. En bedbaht, hayattan umudunu kesmiş insan bile bir köşede şartların olgunlaşacagı, oyuna gireceği zamanı bekliyor. Kimse "Ben de bu kadarım" demiyor. Hayalindeki hayat için canını dişine takıyor. Bayağı şiddetli, zararlı varlıklarız bakınca. Acı çeke çeke, yırtınarak feryat figan hayattan istediğimizi koparıyoruz. Daha büyük bir kuvvet bizi hayattan koparana kadar.

Siz insan doğası hakkında tek bir şey söyleseniz ne olurdu?

Teşekkürler.

2 küçük çocuk ve fiyat-performans önemli. ne yapılabilir bilgisi olan var mıdır?

Arabanızdan memnun musunuz? Çok ciddi güvenlik açıkları var diyorlar. Frene basınca araba durmayıp kaza yapan çok kişi gördüm twitterda. Sizde durumlar nedir?

Efa liquid omega 3 kullanıyoruz. Önerileriniz nedir?

Balık tüketmek en doğrusu olabilir ancak yaşadığımız yerde taze balığa ulaşmak zor.

Paris’e gidince bunları yemeksek ne kaybederiz?

Bende niyeyse "Her insan doğuştan iyidir, bütün davranışları iyilik üzerinedir" gibi bir inanış vardı. İnsanların ne çeşit deccalliklere muktedir olduğunu anlamam çok uzun zamanımı aldı ve bu süreçte de tahmin edebileceğiniz gibi kendimi hiç koruyamadım. Herkesteki o iyiyi bulacağım diye bir yerim çatladı.

Sizin böyle hayat bilmezlikten yaptığınız safliklar neler?

Teşekkürler.

Romantik ya da sosyal anlamda nasıl insanlardan ilgi görüyorsunuz?

Benim havuzda, hirssiz ama zeki, zeki değil ama hırslı, çocuksu, romantik, *msalak, mainsplaining erbabı gibi bir sürü çeşit var.

Bir de çok konuşan, hafif pick me&drama queen kadınlar arkadaşlığımdan hoşlanıyor gibi. Aklı başında kimsenin ilgisini çekmiyormusum.

Siz kimlere hoş geliyorsunuz?

büyük ya da küçük bir konuda tartıştığınızda o an ne var ne yoksa konuşup birbirinizi anlayıp devam etmeyi mi tercih ediyorsunuz yoksa çekip giderek günlerce sessiz kalmayı mı? neden?

Ya evde mutfaktayken, temizlik yaparken, işte spor yaparken falan arkada dönsün, kulağıma sesi gelsin, yemek yerken oturup bakayımlık bir Türk dizisi neye başlamalı? Aşkı memnu'ya 18.kez başlarsam ciddi akıl sağlığımı yitiricem çünkü. Çok bölümlü olsun, bitti diyip yeni birşey aramak zorunda kalmayayım hemen. Tabi çöp de olmasın. Eskilerden de olur. Sararsa oturur düzgün düzgün izlerim de.

Öneriler?

Burnumuz düzgün, dudaklarımız da var diyelim, neden estetik yaptıralım?

Yılmaz'ın İlkkan'a Ersoy'un babaannesinden kalanlar defnedilirken "Vallahi seni şuraya gömerim. Hayatı yaşadığımız yetmezmiş gibi bir de senden dinliyoruz" demesini yıllardır "atlatamıyorum". Nerede Türkçe filme Türkçe altyazı birini görsem aklıma bu replik geliyor.

Sizin favori Gibi repliginiz hangisi?

Teşekkürler.

Tatlı yapmak istiyorum. Evdeki malzemelerle uyduracağım.

Kedi dilini vişne suyuna batır borcama diz.
Damla sakızlı pudingi hafif cıvık olarak pişir üzerine dök.

Bir elimde karışık donuk kırmızı meyveler var. Onları nasıl dahil edeyim bu tarife?

En depresif zamanlarınızın en kuvvetli düşüncesi ne oluyor?

Benimki: Hayatının sonuna kadar kendini eksik ve yetersiz hissedeceksin.

Biraz da melankoli. Sizinki nedir? Olumsuzu da konuşalım.

Teşekkürler.