Şimdi bizim 4 senedir herkesten çok sevdiğim bir köpeğimiz vardı. 2.5 ay önce kaybettik maalesef kendisini. Hala her gün en iyi ihtimalle gözlerim doluyor, kötü ihtimalle de hüngür hüngür ağlıyorum 2.5 aydır. Onunla yaptıklarımız kadar yapamadıklarımız da geliyor her gün aklıma. Mesela annemler onun için yıllar sonra bir yazlık almışlardı ama o göremedi yazlığı ya da ben izinlerimi onunla vakit geçirmek için ayarlamıştım ama onu son bir kez göremedim gibi şeyler dolaşıp duruyor sürekli aklımda.

Bu acıyı en üst düzeyde yaşadığım o ilk günlerde bir duyuru açmıştım burda ve o zaman çoğu insan başka bir köpek daha sahiplenmemiz gerektiğini söylemişti ama o zamanlar acısı çok tazeyken böyle bir şey düşünmemiştik hiç. Hala da hazır hissetmiyorum kendimi 10-12 sene başka bir köpeğe bakabilmek için ama ani bir cesaretle geçici bir yuva aranan ve bizim köpeğimize çok benzeyen bir köpeğe geçici yuva olmayı kabul ettik 3 haftalığına.

Yarın gelecek şimdi bu köpek bize. Ben yarın nöbetçi olduğum için pazartesi tanışacağım kendisiyle. Bir hevesle mamasını aldık, evde nerede yatacağını falan planlamaya başladık ama saçma sapan bazı düşüncelerimle içim bi buruk sanki.

Bizim köpeğimiz annemlerle farklı bir şehirde yaşıyordu ve biz onu kendi evimize almak istediğimizde annem "siz bakamazsınız, evde olmaz" vs diyerek karşı çıkıyordu. Onların yanında da bahçede yaşıyordu zaten. Ve maalesef köpeklerle pek anlaşamayan ve kedilere tam anlamıyla düşman bir köpekti. Bu yüzden Moda, Caddebostan gibi sahillere götürmeyi çok isteyip de götürememiştim onu hiç çünkü o kadar hayvanın olduğu bir ortamda çok zorluk çıkarırdı.

Şimdi yeni gelecek köpek bizim kendi köpeğimizin annemlerle bizi ziyarete geldiği zamanlar dışında kalamadığı evde kalacak, sürekli aklımdan geçen planlarla bizimle sahil sahil dolaşacak. Onu da tabii ki çok seveceğimden hiç şüphem yok, hatta sadece 3 haftalığına geçici yuvası olacağımızı bildiğim halde beni tanıyan herkes "ona da çok bağlanıp ağlarsın arkasından" falan demeye başladı ki gerçekten sokakta 2 dk oynadığım köpeğe bağlanan bir insanım. 2 hafta sonraya yapacağım tatil planımı falan da hep iptal ettim köpekle vakit geçirmek için, yani gerçekten hiçbir şeyi sakınmam ondan da. Ama sanki içim böyle saçma sapan bir şekilde buruk. Sanki başka bir köpeğe yapacağım şeylerle kendi köpeğimize ihanet ediyormuş gibi hissediyorum. Keşke her şeyi ona ya da onunla yapabilseydim diyorum. Biliyorum saçma bir düşünce ama başka bir köpeğe dokunduğumda bile "keşke o olsaydı" diye geçiriyorum içimden.

Bir sorum da yok galiba ama benzer şeyleri yaşamış birileri vardır belki diye tavsiye almak istedim biraz. Çok mu saçmalıyorum sizce? :(

Merak ettim ciddi ciddi. Mesela ben ya kucağımda tutarım ya da yatağa koyup yüz üstü uzanır öyle oynarım.

Sizin tercihiniz hangisi?

Doğru başlık altında mı açıyorum bilmiyorum ama ;

Tıp 3. sınıf öğrencisiyim. Şehir dışında okuyorum, sevgilim, arkadaşlarım ve ölümcül dersler eşliğinde hayatım akıp gidiyor. Sürekli ders çalışmaktan şikayetçiyiz ama,

Yaklaşık 1 yıla yakın , sürekli okulun biteceğini, bütün arkadaşlarımla ve sevgilimle irtibatımın kesileceğini düşünüyorum. Olur olmaz aklıma geliyor bu durum ve boğazımda bir yumru hissediyorum. Büyümek, yaşlanmak ve ölmek istemiyorum kısacası. Bu anda kalmak hep şu derslerden nefret etmek akşamları Kızılay'da iki bira içmeye gitmek istiyorum. Büyümekten çok korkuyorum, yalnız kaldığımda ve bu düşünceler eşliğinde - özellikle akşamları-nefes alamıyormuş gibi hissediyorum. Akşamları yalnız kalınca içimi tarifsiz sıkıntılar basıyor. Öyle bir huzursuzluk geliyor ki anlatamam. Sanki Dünya bir alemde dönerken ben herkesten çok uzaklarda unutulmuş gibi hissediyorum.

Size de hiç geleceği sürekli düşünerek hayatınızı zindan ettiniz oldu mu?

sokakta 2 yavru kedi var. ikisinin de tek gozleri hafif kisilmis ve akinti var ?

ne olmus olabilir ? damla fln mi aliyim ne aliyim ?

bu sekilde yatilir mi? birini koyacak yerim yok aslinda ondan soruyorum. cok yuksek olmasi disinda rahatsizlik verir mi?

Kardeşimin lise yıllığını mahvettim yanlışlıkla. Sabah basan fotoğrafçıyı arayıp soracağım ama şu an aşırı kötü hissediyorum kendimi, benzer bir şey yaşayan vardır belki diye sormak istedim. 3 yıl önce mezun oldu kardeşim. Tekrar basarlar mı aynı yıllıktan? Silmişler midir yoksa çoktan?

Merhaba, kardeşim üniversitede okuyor. öğrenim kredisi almakta fakat bu ay yatırılmadı parası. Ve onun gibi bir çok kişi mevcut. Bununla ilgili bir bilgisi olan var mı?

Komşular bulmuş, kedilerden korumak için bana verdiler. Aşağıda biraz su içirdik. Minik ama tüyleri çıkmış, aşırı minik sayılmaz yani.
Napıcam? Ölür mü :(

[url=hizliresim.com][img]i.hizliresim.com [/img][/url]

ömrümün belki de en gergin zamanını yaşıyorum. insanlar inanılmaz yoruyor. incir çekirdeğini doldurmayacak şeyleri problem edip önüme koyuyorlar. bunlar yüzünden iş yapamaz gece uyuyamaz hale geldim. her gün elim ayağım titriyor sinirden. normalde sakin ve sabırlıyımdır. öfkemi kontrol edebilirim. ama hafta başından beri gerginliğim iyice arttı.

ben ki evde kendine ali nazikler, karnı yarık-cacık-pilavlar, çökertme kebapları yapan biriydim 1 aydır devam eden bu sinir harbinden dolayı evde yemek yapmıyorum. gün içinde zorla yemek yiyip akşamları çay içerek geçiştiriyorum. evde yapıalcak tonla evişi var hepsini erteliyorum. gerekli şekilde cevap da veriyorum insanlara ama olaylar iyice büyüyor. nereye kadar gidecek bilmiyorum ama uzunca bi süre daha böyle devam edecek. bu sinir harbinden ne kadar az yarayla kurtulabilirim? var mı yönteminiz?

Yurtdışından insanlarla dil geliştirmek amaçlı tanışma imkanı sunan kaliteli hizmet veren hangi siteler var bildiğiniz, kullandığınız ?

Ya geçtiğimiz aylardan birinde sağ el baş parmağımın tırnağını yanlışlıkla derinden kestim, o günden beri toparlayamadım tırnağı. Ne yapmak lazım ya eski haline döndürebilmek için? Yani döngüye girdi, uzuyor kesiyorum ama tırnak yatağı hala aynı. Beyaz kısmı geriden çıkıyor hala, rahatsız edici :(

4-5 yıldır uzaktaki yazıları okuyamıyorum. otobüs, minibüs üzerindeki yazıları onlar yaklaşınca okuyabiliyorum ancak.

son günlerde ders çalışmaktan ve ekrana daha fazla baktığımdan olsa gerek bu görememe durumunun biraz ilerlediğini hissediyorum.

sorum ise şöyle olacak: 5 yıl önce gözlük kullanmaya başlasaydım bana faydası ne olacaktı tam olarak? gözlük kullanınca artık göz bozukluğu ilerlemiyor mu? eğer ilerlemeye devam ediyorsa neden gözlük yaygın olarak kullanılıyor?

şimdi şu anda uzağı iyi göremememden kaynaklı olarak yaşam kalitemde öyle çok bir olumsuzluk söz konusu değil.

benim çekincem ise şu: gözlük kullanmaya başlayınca gözlüğe bağımlı olacak mıyım? göz bozukluğunda ilerleme olacak mı? özetle, gözlük kullanmalı mıyım kullanmamalı mıyım?

not: göz doktoruna bunları sormak için elbette gideceğim. ön bilgiyi siz gözlüklülerden ve varsa işin uzmanından almak istedim sadece.

ha bir de bozukluk gözlük kullanınca mı daha çok ilerler yoksa kullanmayınca mı?