yarın istanbul'da ne yapalım? kadıköy, taksim'den bıktık. sevdicek aday adayıyla nerelere gidelim ne yapalım?

biraz uzun ama okuyup yardımım dokunsun diyen olursa çok mutlu olucam.

şimdi her insanın aklında sevdiklerini kaybetme korkusu ve ulaşamayınca normal miktarda endişe olur ya uzun süre. tam 1 sene önce iki ani ölüm yaşadım, biri dayımdı. sonrasında birtakım sebeplerden tam olarak vicdan denebilir mi bilmiyorum ama sıkıntı yaşadım, aklımdan atamadım.
daha da kötüsü ilk defa bu kadar yakınımı kaybettim hem de evimizin kapısında. evde de kimse olmayınca ambulansta da ben gitmek zorunda kaldım ve öldüğünü bile bile. anneme falan haberi ben vermek zorunda kaldım vesaire vesaire... daha da kötüsü yığılıp kaldı diye haber vermek için gelenler kapıyı çaldığında 'gelen dayım değildir inşallah, annemler gelmeden gelmese bari' falan diye boktan bir düşünceye girmiştim içimden. çok da yakın bir ilişkimiz yoktu tamamen hayvanlığımdan ama oldu işte bir kere...

ölümden sonra birkaç hafta mal gibi gezdim; ağzımda 7-8 aft çıktı, bademciklerim iltihaplandı, parmağımda bikaç tane uçuk çıktı, diş etlerim kanlandı. her boku içime atan bir tipim maalesef ve kendimi sıkmam sonucu vücuduma bunlar oldu. geçti gitti zamanla ama ben aramızdaki ilişkiyi neden daha sıcak tutmadığımı düşünüp, fotoğraflarına da bakıp gizli gizli zırladım birkaç ay. Annemi daha da üzmiyim diye çok sesimi çıkarmadım.

şimdi ağlamak yerine tebessümle anma noktasındayım dayımı ama bu olaydan sonra içimde hep ani bir şey olacakmış hissi var. mesela hiç aramayan biri arasa veya normalde olmayan bir şekilde hep telefonunu açan annem/babam açmasa hemen boktan felaketler dizisi oluşuyor kafamda. sevgilim bana haber vermeden mesaiye başladı, ben haber vermeyince başına bir şey geldi sanıp 30 kere aradım geçenlerde, ki normalde yapacağım bir iş değil. Tam bir evham hali... Daha da psikopatçası bir insanın bir anda yere yığılması ihtimalini hep düşünüyorum, mesela ders dinlerken hocaya uzun uzun bakarsam ve sağlıksız bir tipse hemen o halde düşünüyorum. Hani bunu abartı bir şekilde herkese yapmıyorum tabii ama mal bir haldeyim. Bir yerim ağrısa en boktan ihtimallere yoruyorum ağrımı. Psikoloğa gitme durumu benim için çok olağandışı veya utanılası bir şey değil ama doktora gitmeyi genel olarak sevmediğimden psikoloğa da gidesim yok. Ama bu ani bir şey olacakmış hissi yüzünden araba kullanırken bile çok tedirgin oluyorum. Aşmam lazım yani. Psikoloğa gitmeden olmaz mı bu işler acaba napsam da kendi kendimi rahatlatsam ve bu içinde olduğum boktan ruh hali neye delalet? Literatürde bir karşılığı var mı?

çok çok komik film lazım. önerileriniz neler?

canım sıkkın hiç keyfim yok gibi. gülmekten altınıza sıçtığınız veya sıçmaya yakın olduğunuz filmleri önermenizi talep edecem. şimdiden teşekkür ederim

dediğiniz filmler var mı?

Çok beğendiğiniz izlemeye doyamadığınız kliplerinize talibim.

Mesela: youtu.be

şuna kesin bakın derim: youtu.be

ihsan oktay anar olsun, istanbul kanatlarımın altında olsun bunlara benzer neler var?