gençler sigarayla ilgili bir sorum olacak. dikkat ediyorum da uzun süre içenlerde şöyle bir olay görüyorum. sigaradan bir fırt çektikten sonra dumanı vermeden konuşmaya başlıyorlar ama konuşken duman çıkmıyor ağızdan veya burundan, konuşmaları bittikten sonra dumanı veriyorlar.

ama yeni başlayanlarda veya çok içmeyenlerin bunu yapamadığını gözlemledim. nedir bu olayın sırrı? nasıl yapıyorlar?

sinema tv üzerine master yapıyorum ve sinema sektöründe çalışmak istiyorum.

şu anda setlerde ses asistanlığı yapıyorum. boom tutmak, mikrofonları bağlamak, kabloları toplamak gibi. yeni başladım tabi zamanla daha önemli işler yaparım.

ancak başka bir iş teklifi geldi o da kurgu ve özel efekt işi. adobe premiere pro ve after effecs ile ofiste çalışacağım. çeşitli reklam ve sinema filmleri işi.

bu iki işten birisini seçip o alanda ilerlemek durumundayım. sesçiliği bırakırsam bir daha dönüş yapmam zor, çünkü aylarca iş arama sonucunda torpille zor zar buldum zaten ve yanında çalıştığım adam piyasada çok sağlam.

kurgu işi teklifini kabul etmeyip sesçiliğe devam edersem eski kurgucu askere gideceği için bir başkasını işe alacaklar dolayısıyla o şansım da gidecek ve söz konusu kurum da sağlam bir yer.

iki gün içinde karar vermem lazım ve belki de hayatımın kararı olacak. pişman olmak istemiyorum.

özellikle sinema işi içinde olanlara soruyorum, ne yapmamı önerirsiniz?

hangisinde daha iyi para kazanırım, hangisinin çalışma şartları daha zordur hangisi gelecekte bana daha çok kapı açar, hangisinde kısa zamanda iyi mevkilere gelebilirim?

kafam çok karışık.

Çook uzun zaman önce bir gece TRT'de bir film izlemiştim. Yarısından yakalamıştım, uykuluydum ve sonunda bu kadar merak edeceğimi tahmin etmediğim için sahnelerini çok net hatırlayamıyorum fakat hatırladıklarım arasında şunlar var;

siyah beyazdı, insanların istediği gibi her şeyin mükemmel olduğu bir düzende aslında çok fazla problem yaşanacağı ve insanlar için bu durumun çok sıkıcı olduğu ile alakalıydı. Filmin adı aklımda "Benim Küçük Meleklerim" diye kalmış. Küçük bir kız çocuğu, bir de yaşlı bir adam vardı, bu yaşlı adam radyo alıcı-vericileri ile bir şeyler yapıp mevcut düzeni değiştiriyordu sanırım.

Ahanda hatırladıklarım bu kadar, google'dan aklıma geldikçe bakıyorum ama sanırım aynı isimde bir çizgi film varmış eskiden, onu çıkarıp duruyor karşıma. Neydi bu film yahu?

selamlar kolumda bir yara izi var da bunu bir gunlugune saklamam lazım , fondoten bu olayı cozer mi ki? ya da baska bi yontem?

mesela en düsük dozda LAROXYL. gerci bu ilaci fii tarihinde vermişti doktorum bana.

edit: kimse cevap vermeden editliyetim dedim. sakinleştirici almak icin hangi doktora gitmeliyim. aile hekimi vermez sanırım

tanı konulduktan sonra sürec nasil işliyor biraz bilgi verebilir misiniz? kemoterapi ve diger olacaklar hakkında.

edit: ya arkadaslar 100 kısı okumus bir kısı mi bir kelam yazmaz.

Merhabalar gönül dostlarım... Esasında soruyu başlıkta sordum ama biraz daha açmam gerekli. Son zamanlarda yakın çevremdeki herkes evleniyor ve tahmin edebileceğiniz gibi Facebook' ta boy boy "Evlendik / Mutluyuz / Balayımız için Paris' teyiz / Ay ne kadar heyecanlıyız" temalı fotoğraf albümlerinden geçilmiyor. Bir zamanlar lisede "acaba aramızdan ilk kim evlenecek" gibi soruları tartışırken şimdi "en son kim evlenecek" gibi şeyler konuşuluyor. Ben hayatım boyunca bunun yakınında bile değildim ve şimdi "acaba bende mi bir tuhaflık var" gibi bir düşünce içindeyim. 30 yaşındayım, tek çocuğum ve son 10 yıldır yalnız yaşıyorum. Evdeki her şeyi tamir edebiliyorum, ev işlerini halledebiliyorum, bir tek çamaşır makinesine uzaylı gibi bakıyorum ama pamuklu programı / 40 derece / 1000 devir sıkma ile hemen hemen her şeyin yıkanabildiğini keşfettim. Kazandığım parayı tek başıma harcamayı seviyorum; iyi bir müzik sistemim var, geceleri online oyun oynuyorum ve maç seyrediyorum. Bunlar beni mutlu ediyor ve ciddi anlamda hiçbir şeyin eksikliğini hissetmiyorum. Bugüne kadar çok zor günler yaşadığım da oldu ve belki tek çocuk olmanın getirdiği bir anlayış ile her sorunu kendi içimde çözümlemeyi başardım. Sağlıklı bir arkadaş çevrem ve aile yapım oldu; sevgisizlik ya da fazla ilgi/sevgi görmedim. Normal olmayan bir şey yoktu. Bir çok kız arkadaşım oldu ama geri dönüp baktığım zaman bunun etkisi kıskançlık / huzursuzluk / mutsuzluk üçgeni içindeki herhangi bir nokta idi. Gerçekten çok sevdiğim ve iki yıl süren uzun bir ilişkinin tek getirisi ise hüzünden başka bir şey değildi.

Ben kendime kendi iç huzurumu önplanda tutan, basit ve küçük şeylerden mutlu olabileceğim bir hayat kurma yolunu seçtim ve insanlar bunu pek fazla anlamıyor. Onlara gerçi üstteki paragrafta yazdığım kadar detaylı açıklama imkanım olmadı, dolayısı ile düşüncelerimin anlaşılabilirliği konusunda o yüzden onların açısından çok emin değilim. Ama -okumaktan sıkılmadıysanız- sizin bu konuda bir fikriniz var ve bu fikrinizi merak ediyorum.

En iyi ihtimalle, evlensem bile çocuğumun 4-5 yıl sonra olacağı varsayımı ile 10-45 / 20-55 / 30-65 gibi bir kuşak farkımız olacak; öte yandan 40 yaşımda iken, bir alışveriş merkezine gidince bağırıp çağıran bir çocuğu zaptetmeye çalışacağım. Hayatımın belki en verimli döneminde bir kadının dırdırı ile, kıskançlık krizleri ile uğraşacağım. Mutlu ve huzurlu yaşadığım, dingin bir evde sürekli bir koşuşturma olacak.

Bazı futbolcular için "evlenince disipline girdi" gibi söylemler kullanılır; benim hayatım gayet disiplinli mesela.

Aranızda, evlenmeden önce benim gibi hissedip şu an "ya öyle şeyler düşünülür ama hiç merak etme, işler düşündüğün gibi değil" diyebilecek olan birileri var mı ? Ya da evliliğin; yalnızken mutlu olan birini daha mutlu edebileceğini düşünen birileri...

Merak ediyorum; sosyal kaygılar ve aile kurma içgüdüsü dışında, evlilik gerçekten gerekli mi ? Sizler ne düşünüyorsunuz ?