darkwizard
5 ay oldu ama ilk günkü gibi. Cok özlüyorum ve hayat anlamsızlaştı diyebilirim. Onsuz yarım her sey. Hayat doluydu oyle ki kanser olduğunu saklamış insanlardan öldükten sonra öğrendim:( cok mutsuzum....
5 ay oldu ama ilk günkü gibi. Cok özlüyorum ve hayat anlamsızlaştı diyebilirim. Onsuz yarım her sey. Hayat doluydu oyle ki kanser olduğunu saklamış insanlardan öldükten sonra öğrendim:( cok mutsuzum....
0
Başın sağ olsun, ne diyeceğimi bilemiyorum, bir cevabım yok ama acını hissettim... Bu acı sanıyorum ki ancak zaman geçtikçe, hayatın akışına mecburen karıştıkça, mecburen hafifleyecek... Allah rahmet eylesin, kusurlarını hatalarını affetsin, mekanını cennet etsin dilerim...
+1
henüz çok az zaman geçtiğini düşünüyorum. çok yakın birinin ölümünü kabullenmek 1 yılı buluyor, sonrasında ise hesaplaşma, yüzleşme, kendini bağışlama gibi safhalar var.
yas sürecini araştırın, hangi safhada olduğunuzu öğrenin. hatırladığım kadarıyla beş safhadan oluşuyordu. ve safhalar geçene dek sabırlı olun. hayat belki bir daha eskisi gibi olamaz ama başka bir şeye dönerek devam eder. yaşamınızda yeniden anlamlar yeşerir. insanın doğası böyle.
ben de duygusal bir sarsıntı geçirip tükenmişlik sendromuna tutulmuştum bir ara. anlamlar silinmişti. bir daha gelmeyecek gibiydiler. geçmiş hevesleri anımsayınca tuhaf bir sızı oluyordu beynimde. sonra o sızı yok oldu. fizik bedenimdeki hasarlar tam olarak yok olmadı henüz, bedeni iyileştirmek daha zor sanırım.
sıkılsanız da, zevk almasanız da bir şeylerle uğraşın, kendinizi oyalayın. O an zevk vermese bile sizi yavaş yavaş iyileştirecektir bu, boş durmayın.
her insanın sınırlı bir yaşamı olduğunu hatırlayarak da rahatlayabilirsiniz. zaten sınırlı olan bu yaşamda çok da üzülmeye değmez.
yas sürecini araştırın, hangi safhada olduğunuzu öğrenin. hatırladığım kadarıyla beş safhadan oluşuyordu. ve safhalar geçene dek sabırlı olun. hayat belki bir daha eskisi gibi olamaz ama başka bir şeye dönerek devam eder. yaşamınızda yeniden anlamlar yeşerir. insanın doğası böyle.
ben de duygusal bir sarsıntı geçirip tükenmişlik sendromuna tutulmuştum bir ara. anlamlar silinmişti. bir daha gelmeyecek gibiydiler. geçmiş hevesleri anımsayınca tuhaf bir sızı oluyordu beynimde. sonra o sızı yok oldu. fizik bedenimdeki hasarlar tam olarak yok olmadı henüz, bedeni iyileştirmek daha zor sanırım.
sıkılsanız da, zevk almasanız da bir şeylerle uğraşın, kendinizi oyalayın. O an zevk vermese bile sizi yavaş yavaş iyileştirecektir bu, boş durmayın.
her insanın sınırlı bir yaşamı olduğunu hatırlayarak da rahatlayabilirsiniz. zaten sınırlı olan bu yaşamda çok da üzülmeye değmez.
+1
Benim de lisede arkadaşım ölmüştü. Çok da samimi değildim ama öyle kapkaranlık bir şey çökmüştü ki içime anlatamam.
Her gece rüyamda aslında ölmediğini görürdüm ve o karanlık bulutlar dağılırdı içimdeki ama sonra uyanınca yine gelirdi ve ben bulutlarla yaşamaya devam ederdim.
Tesellisi yok bunun. Ama birgün gelecek acılarımızın telafisi olacak bir şekilde buna inanıyorum. Boşuna yaşamıyoruz bunları.
Her gece rüyamda aslında ölmediğini görürdüm ve o karanlık bulutlar dağılırdı içimdeki ama sonra uyanınca yine gelirdi ve ben bulutlarla yaşamaya devam ederdim.
Tesellisi yok bunun. Ama birgün gelecek acılarımızın telafisi olacak bir şekilde buna inanıyorum. Boşuna yaşamıyoruz bunları.
-1
