yerli mi yabancı mı?

birebir tecrübem yok ama anne gruplarında memnun kaldıkları için paylaşılan bir iki firma buldum.

best-nanny.com
kaliteik.com
elitenanny.com.tr
güven danışmanlık : 0537 012 50 97 bu bakıcı olarak belirtilmemiş ama yine de yazdım.

dediğim gibi benim birebir tecrübem yok. annelerin dahil olduğu kalabalık bi whatsapp grubunda çalışıp memnun kaldım diye paylaşılan ajanslar.

10 sene önceki halimiz gözümün önüne geldi. öncelikle çok kolay gelsin...
biz üçüncü bakıcı denemesinde anca tutturmuştuk. önerilerim şöyle;
1-çevredeki çocuk parklarını dolaşın. oradaki bakıcıların arkadaşları oluyor mutlaka. onlardan telefon alabilirsiniz. apartmandan, marketten, çevredeki esnaftan tanıdık eş dost var mı diye sorun.
2-Aracılarla çalışmak zorunda kalırsanız komisyonu 1-2 aylık deneme sonrası veririm diye anlaşma yapın. Memnun kalmazsanız para kaptırmayın. Biz kaptırdık.
3-Bakıcıları mutlaka deneyin. Çocuğunuza davranışları gözlemleyin. Bol bol sohbet edin. Arıza varsa sohbet ederken çıkıyor mutlaka. Bazı günler biraz zorlayın. Stres altında nasıl davranıyor görmek için.
4-Mutlaka referans isteyin ve onlarla görüşün. Referansı olmayanı denemeyin bile.
5-Yabancı bakıcıların çoğu kaçak oluyor ve eşiyle geliyor. Eşi bir yerde yakalanabilir ve sınır dışı edilebilirler. Tam çocuk alışmışken ortada kalma ihtimalini değerlendirin.
6-Evde salon, mutfak ve çocuk odasına mutlaka bir kaç günlük "kayıt yapan" kamera sistemi kurdurun. Bakıcıyla anlaşma yapmadan önce de bunu mutlaka yazılı olarak onaylatın. Bakıcı kabul etmezse çalışmayın.

merhaba çeşitli whatsapp grupları ve facebook grupları var bakıcı arayan/çalışma yeri arayan. öyle bir gruba girip sorup soruşturabilirsiniz.

7-24 ilgilenmen gereke, uyanık kısmının yarısında ağlayan bir varlık. bi yere bırakıp gidemezsin vs.
uykusuz geceler. hazırlıklı ol. bebeğim yok da durum böyle hep

bebek dünyanın tadı be. olsa da sevsek benimki büyüdü. tadını çıkarın. huzurlu olun, ağladığında kendinize yaklaştırın varlığınızı hissettirin, asla kızmayın bebeğinize, sizden çok daha zor bir iş yapacak ilk senelerinde.

bi dakika, "3 kişilik aileyiz" ile bebek sorusu örtüşmedi

hayatın sonu değil ama büyük bir pranga olduğu kesin. evlenerek bir bacağımızı prangalıyoruz, çocuk yaparak da 2. ayak prangalanmış oluyor.

"göğsüne yatırdın mı her şeyi unutuyorsun." klişecileri hariç güzel yorum yapan yok ama herkes de çocuk yapıyor:)

Bebeğim yok, bebekli arkadaşlarım var.
Bizimle takılmak istiyorlar, gittiğimiz yerlere de geliyorlar çünkü biz hep çayır, çimen, sahil falan çocuk dostu yerlere gidiyoruz.
Geliyorlar ama biz onlardan pek verim alamıyoruz. En az biri tüm ilgisini çocuğa veriyor. İkinci kişide yarı bizde yarı da çocuğuyla takılıyor. Buluşmamızın en az yüzde 40 ında ikisi de full time çocukla ilgileniyor.
Bizim yanımızda oldukları için mutlular, arada muhabbete de katılıyorlar, bizim açımızdan da sıkıntı yok. Ama onlar gerçekten çok kısa bir zamanlarını bizle geçirebiliyorlar totalde.

Eğer sizin de arkadaşlarınız, günlük hayatınız çocuk dostu ise o zaman yalandan da olsa hayatınıza devam edebilirsiniz.

Ama evde değil cafede buluşan bir arkadaş grubunuz varsa, boş zamanlarınızda çocuğun ağlamasından gerilmeyeceğiniz, çocuğu eğleyebileceğiniz bi yerlere gidiyorsanız o zaman kısmen, hayatınıza devam edebilirsiniz.

Evet bildiğiniz hayatın sonu, ama başka bir hayatın başlangıcı.
Mesela evlilik de hayatın sonu. Ama isteyerek yapıyoruz, devam ettirmek için aşırı uğraşıyoruz vs.

Siz hayatı nasıl görürseniz hayat o şekildedir.
Bu "yandın, bittin" diyenler her zaman her konuda var. Ebeveynlik çok yaygın bir durum olduğu için tavsiye veren daha çok oluyor.

Ust katimda yeni bebek var o kadar cok agliyor ki her saat basi saadece 15 dk kdr suaiyor ben bittim aileyi dusunemiorm

yok ya bence planlı ve istenen bi bebekse öyle olmaz. bazı bebekler kolik oluyor çok ağlıyor bazıları da inanılmaz uysal oluyor. biraz şans işi. mesela kuzenimin 9 aylık bebeği var. hasta olmadıkça uykuları düzenli, gceleri çok uyanmıyor ve gündüz de oyuncaklarla oynuyor pek ağlamıyor. ama sen gezip tozayım kafasındayken çcouk yaptıysan tabi ki işkence olur. mesela youtubede doğum hikayesi videoları izle çook güzel çok duygusal şeyler var. bebek isteyen bekleyen planlayarak yapan merak eden birine işkence olamaz bence bu.

buyuk bi degisimin zorlugu yanisira sorumluluk yuku ve bence en onemlisi uykusuzluk yipratici olabilir ama esinizin tecrubesi rahatlatici geldi bana. cunku cocuk derdinden sonra esler arasi dertler de oluyor Vay nasil anne 724 cocuguyla ilgilenir beni ilgisiz birakir diye aglio erklerimiz

Böyle bir durumu duyuruda okumak gerçekten üzücü.

Yaklaşık son 20 senelik süreçte yükselen bireyselleşme, kişinin bir aile kursa bile artık çocuğa daha bakamayacağını, kendi zamanının ve imkanlarının kısıtlanacağını kişiye yavaş yavaş fısıldamakta.

"Annelik" veya babalık bir çok kimsenin aradığı şeyken başkaları için de zamanla istenmeyen bir durum olarak görülür oldu.

Çocuk, yuvanın korur aileyi bir arada tutar.
Bir süre evet, çocuğun da kendine göre gereksinimleri anne babanın biraz daha özveriyle bebeğe bakmaları gerekecek, uykular bölünecek belki ama doğan çocuk, başkaları yaptığı için ben de yapayım diye doğurulmamalı.
Çocuk güzel bir niyet, faydalı amaç için yetiştirilmeli.

Bazen duyarız çevredeki bazı yaşı büyüklerden:
- 4 çocuk büyüttüm, üniversite okudular, iş sahibi oldular , gelirleri iyi vs..

Kusura bakmasınlar da,o büyüttükleri çocukların ağzından küfür eksik değilse, eli altında çalışanın hakkına giriyorsa, çevresindekiler komşuları rahatsızlığından bıktıysa, hiç o çocukları yapmasaydınız teyze (veya amca)

Siz çevrenizin ne dediğine bakmayın. Çocuğa kardeşte lazım ayrıca.

Eşim ikinci çocuğu istediğinde belli bölgemi kökünden kesmek mantıklı geldi öyle söyleyeyim.

Çok zor, maddi manevi yıpratıcı, özellikle manevi olarak yıpratıcı.

Ev, iş, hastane üçgenine hapsoluyorsunuz, yolculuklar ızdırap, sosyal hayat sıfıra yakınsıyor, özellikle annenin ruh hali perişan halde, uykusuzluk, hayattan bezmişlik, geçmek bilmeyen göz altı morlukları, yüzdeki devamlı bitkin ifade.

Yakınlarda yardım edecek akraba yoksa tam bir çılgınlık. Özellikle ilk aylar baba çalışacak, eşi evde duracak, olası bir problemde tek başına, gözünüz devamlı arkanızda.

Yeni çocuğu olmuş arkadaşlarımızı görünce eşimin de hevesi geçti, sebebi bulunamayan ağlama, evde parmak ucunda yürümek, hapşırığın bile içinde patlaması, bez değiştir, kusmuk temizle, günde 48489229848483 kere nefes alıyor mu diye kontrol et, evdeki her tehlike oluşturabilecek eşyayı bertaraf et.

Anlatırken içim daraldı. İkinci çocuğu yapanlara saygı duyar şapka çıkarırım, bende o cesaret yok. Oğluma ölürüm ama çok zor, ilki deli cesareti ile yapılır, biz ne kadar yazsak da bir kulağından girer diğer kulağından çıkar.

Merhaba, bebeğinizi sağlıkla kucaklayın. Tecrübe ve gözlemlerimi yazmadan önce; eşinizle bebekli hayat konusunda söylediklerinin sizdeki karşılığını konuşun.

Araları 6,5 yaş olan iki çocuğum var. Onlar doğmadan önce de, doğduktan sonra da "hayatın bitti" mafyası vardı :) Bebeğiniz doğduktan sonra tutturacağınız düzenden her bahsedişinizde, aynı düşünceleri tekrarlayacak olmaları muhtemel:"Emzirmeyi sonlandırınca hayat bitecek. Ek gıdaya başlayınca hayat bitecek. Asıl yürümeye başlasın, hayat o zaman bitecek. 2, 3, 4 yaş sendromları başlasın, hayat asıl o zaman bitecek. Okula başlasın, hayat hakikaten bitecek. Ergenliğe girsin, hayat öz hakiki bitecek." Hayat, bitmiyor bunları tecrübe edince. Bununla birlikte; kendi deneyimlerini bu şekilde anlatanlar da bitmiyor.:)

Bebeğiniz doğduktan sonra bir adaptasyon süreciniz olacak. Uyku, emzirme, bebeğinizle bağ kurma, sosyal hayata dönme, yapmaktan zevk aldıklarınızı 2 çocukla tecrübe etme, kardeşlerin birbirine alışması... Önünüzde koskoca bir hayat olacak. Eşinizin dediği gibi; sizinle ilk göz teması ve gülümsemesi. Hayata bir canlı getiriyorsunuz ve hayatta kalmayı öğretiyorsunuz. Çok çılgın anılarınız birikecek. Koşulsuz sevgiyi tadacaksınız.
2 çocuğumla toplantılara, mesleki eğitimlere, STÖ desteklemeye, hobilerime, kamp tatillerine, arkadaşlarımla görüşmeye devam ettim. Uzun yıllar, tek başıma ebeveynlik yapıyor gibiydim, sonra gerçekte tek başıma ebeveynlik yaptım. Dünyaya, yaşamayı öğreteceğiniz bir canlı getiriyor olmanın bilinciyle hayatınıza devam edebilirsiniz. Kolik, bebek reflüsü, DEHB tanısı bunları da tecrübe ettim. Hayat kalitesi diyenlerin, hangi bilinçle bebek yaptıklarına bakın. Erken çocukluk döneminde kurduğunuz bağ, kişiliği gelişirken çok önemli olacak. Sevgiler.

modern zamanın depresyon sebebi çocuk sahibi olmak. dünyaya tehlikelerden koruyamıyacağımız bir varlığı getirip endişeleniyoruz. çocuk dünyanın en güzel şeyi deyip evde çocuğa her türlü yanlış hareketi yapan bir çok ebeveyn var.
kimse kendini kandırmasın çocuk sahibi olup bakmak dünyanın en zor şeyi. dünyanın yüzde 99u doğuruyor zaten mucizevi bir şeymiş gibi anlatılmasını halen anlamadım. bir çocuğum var çok seviyorum ama hayatım çocuk olduktan sonra tamamen değişti. çünkü hayatımın karar vericisi çocuk oldu.

Ben de bebek bekliyorum, son 2.5 ayım:)

Ve hiç etkilenmiyorum böyle söyleyenlerden. Bir çoğunun çocuğu yok zaten. Olup da şikayet edenler de olgun insanlar değil. İnsan çocuk yapmadan önce ne kadar fedakarlık yapabileceğini hesaplamalı.

Ben evlenirken de “evlenince erkekler değişiyor, sevgililik gibi olmaz, rutin hayat işte evlilik mutsuzluk” vs mafyası vardı acayip etkilenmiştim. 3 sene oldu sevgililik de neymiş be evlilik cennet diyorum 3 senedir her günüm mutlu. Şimdi de öyle olacağını tahmin ediyorum. Bu sebeple insanların kişisel deneyimlerini umursamıyorum.

Edit: şu aklıma geldi, bir arkadaşım bebekten aşırı şikayet ediyordu öyle zor böyle berbat filan. Dedi ki en son sabah 8 olmadan kalkıyorum düşünebiliyor musun 7 saat bile etmiyor uykum:( ahslshaks. O sırada işe gitmek için zaten 6.30 da uyanık olan ben aydınlanma yaşamıştım.

söyleyenler doğru söylemiş aslında. kimse bunun kolay olduğunu iddia etmesin. çok zor evet. kedi sahiplenince bile hayat bi tık zorlaşıyor, sorumluluklar artıyor. yeni ayakkabı bile alsanız ayağınıza vurur, bi süre dert çekersiniz. yani bu tip sorularda şunu anlamıyorum, bebekten hayatınızı değiştirmemesini mi bekliyorsunuz? yemesi, uykusu, bezi herrrr şeyi size bağlı bi canlıdan bahsediyoruz. ve o canlı bir sürü aşamadan geçip yetişkin olacak. kim buna 'ay abartmışlar, alt tarafı bi bebek' diyebilir? tabi ki hayatınızın bundan önceki evresi bitti ve tabi ki bundan sonrası çok zor olacak.

ben 1,5 sene gece kesintisiz 2 saat uyumadım. abartı değil tam 1,5 sene.

şu an konuşmasını iyice ilerletmiş 2 yaşında bi kız annesiyim. muhabbet edebiliyorum az çok kendisi ile. ve o kadar mutluyum ki. bugün mesela neredeyse ilk defa sabah ben işe hazırlanırken uyanınca ağlamadı ve odasından neslihan neslihan diye seslendi bana. gittiğimde oturmuş, gülümsüyordu. sarıldım, öptüm. yani bu mutluluğu tarif et deseler edemem. zor mu zor? ama verdiği mutluluk, işte o başka hiçbi duygu ile kıyaslanamaz. hayatınızda şu ana kadar en mutlu olduğunuz anı düşünün. benim bu sabah yaşadığım mutluluğun yanından geçemez.

birisi demisti gecen bi duyuruda;

cocukla da zor, cocuksuz da zor. ama cocukla daha guzel.

kolay bir sey degil elbet ama cocuga kesinlikle karsi olma durumu yoksa, cocukla cok daha guzel.

yapiya gore de degisiyor tabi, takintili stresli anne-baba olunca da daha zor. cocuk bu, belli temel seyleri sagladiktan sonra gerisini kendisi hallediyor. gunde bin kere nefes aldigini kontrol etmeye gerek yok mesela, nefes almasini engelleyecek nesne ve durumlardan kacindiginiz surece nefes almaya devam edecek icgudusel olarak. cicek gibi biraz, yemegini suyunu verip temizligini yaptiktan sonra buyumesini bekleyecek/izleyeceksiniz.

Ben kocişi hafif şık bir yere yemeğe götürüp saat gibi bir hediye alıyorum. O aralar en çok neye heves ediyorsa onu almaya çalışıyorum genelde. Öyle bi şey yapın bence. Mesela bu yaz bazı durumlardan dolayı tatile çıkamamıştık, tatil ayarlamıştım, onun iş arkadaşlarıyla görüştüm izin ayarlayabilseydim uçak biletlerini alıp süpriz yapıcaktm ama izin işi olmadı, o yüzden bu aralar istediği başka bi şey vardı onu alcam ve yemeğe götürücem sadece.

ilgi alanlarını bilmeniz lazım, özel olarak sevdiği, takip ettiği, ilgi duyduğu şeyler olmalı illa ki. o tür birtakım bilgilere ihtiyacınız var, yoksa alacağınız her şey standart gömlek hafifliğinde olur.

tıraş olmaya özel ilgisi olan eşime mesela bir şeyler almışlığım var o alandan. örnek olarak şu tür bir set bakabilirsiniz mesela, ama ilgisi yoksa çook alakasız kalır:
www.razorus.com

ya da günlük çektiği fotoğrafları anı olarak kaydetmeyi seven biriyse mesela hızlı baskı alan bir printer alabilirsiniz (bana alınmıştı) mesela şu tür:
www.hepsiburada.com

ya da mesela marvel/dc bir şey fanıdır ona göre özel değişik bir şey bakarsınız. ya da belli bir spor türünü çok seviyordur, onunla alakalı bir şey alabilirsiniz. futbolsa çok sıradan olur tabii ama bilemedim. satranç seviyordur şık bir set bakarsınız. dolmakalem merakı vardır oradan yürürsünüz. belli bir müzisyeni/grubu çok seviyordur orijinal plak alırsınız, yanına da bir pikap alırsınız. aklıma hep bu tür şeyler geldi ama yani bir sürü farklı başlık olabilir.

yani belli bir alan bulup o alanda normalde almanın aklına gelmeyeceği ya da alamayacağı ama çok sevebileceği bir şey bakmak gerek yaratıcılık/farklılık için.

aklıma ilk parfüm geldi. ortak olarak hoşunuza gidebilecek bir koku olabilir. oyun konsolu vs teknolojik bir alet olabilir kendi ilgi alanına göre.

hediyeden ziyade gerçekten etkileneceği, daha önce yapmadığınız bir etkinlik, konser vs beraber gidebilirsiniz bu sayede güzel de bir anı kalmış olur.

Lazy-boy olur muhtemelen :)

pikap alabilirsin. biz arkadaşlara ev hediyesi aldık, çok beğendiler. fazla araştırmam dersen d&r'dan alabilirsin. lenco tt 10 bn'de kampanya var.

erkeğe hediye için masraf yapmayın fazla. 1 kilo baklava, soğuk baklava, şöbiyet, ekler vs ne seviyorsa, tatlı bile çok güzel bir seçenek olur

Mahalle arası bütün mobilyacılar bunu yapar hocam.
Mahalle arası 4-5 katlı ev yapan müteahhitlere dubleks dairelerin merdivenlerini yapan yonga levhadan değil masif ahşap çalışan marangozlardan bulursan tadından yenmez.
Sunta ve ya mdf değilde masif ahşap yaptırmış olursun ama sen standart sunta masa istiyorsan herhangi bir marangozda yapar.

muratfesih avcibasi

instagramdan hesabina bir goz atin.

eniştem mobilyacı ve uygun fiyata yapabilir
anadolu yakasında görüşmek isterseniz özelden yazayım

taksim istiklal caddesinde koton mağazasının sokağına girin inci pastanesi
klasiktir . başka yer aramayın bence

Kurtuluş nazar pastanesininki enfestir

kurtuluş nazar +1

Inci'ye son zamanlarda bok atiyorlar tasininca bozdu falan diye, yeni mekana gitmedim. ama eski mekanda yedigim profiterolun ustune profiterole yemedim, yurtdisinda denediklerim dahil.

Bence hala inci

istinye park pelit'teki profiterol cok guzel bence

Nazar

inci'yi hiç denemediysen dene ama ben kişisel olarak sevmiyorum mesela, nazar'ınkini daha çok seviyorum. ikisine de git işte, 1 saat sürmez birinden öbürüne gitmek.