Biraz genisce bir kavram gibi. Ilk olarak benim aklima yumurtadan cikip kabugunu begenmemek geliyor. Ornegin, ailesinden ve memleketinden utanmak.
Ikinci olarak da cigerdelen'in dedigi gibi, aslinda icinde olan bir ozelligi yokmus gibi gostermek.
Ayni kisinin "kendi gibi olmasi" gibi bir sey bu: Insanin kendi surekli degisiyor. Sabit bir kendi yok ki insanin. Ilk asama da bu tutarsizlik getiriyor, "Dun boyle diyordun, bugun ne diyorsun" gibi, tukurdugunu yalamak gibi. Bence bu kotu bir sey degil, insan surekli degistigi gibi iyi veya kotu kendini de gelistiriyor. Bu anlamda bilgi ve tecrubesi degistikce dun dedigini yalanlamasi kotu bir sey degil. Belki yeni bilgi ve tecrubelerle ayni noktaya tekrar donulur, onu da bilemeyiz.
Bence degisimle aslini inkar etmek arasindaki nokta, bu davranista yapilan zorlamadan geliyor. Eger kisi dogal olarak bu sekilde davraniyorsa degismis denilebilir; eger kendilerini ve baskalarini kandirmak icin ugrasiyorsa, ve bu onun icinde-disinda birtakim sikintilar yasatiyor, kompleksler gelistiriyorsa, yuk getiriyorsa bu aslini inkar etmek olabilir.
Ornegin, ortama uyup milletin sevdiklerini zorla sevmeye calisan bir insan aslini ikna ediyordur. Ama "hmm, bu da iyiymis. Ben eski dinlediklerimi artik sevmiyorum, bunu sevdim, boyle kalsin" diyen bir insan degismistir. Ama gecmiste dinledigi muzikten utanip gecmisini korka korka saklayan bir insan da aslini inkar ediyordur.
Tabii bu kadar kabak gibi gorunmuyor boyle.
0