bende de var ama psikolojimle uğraşarak çözüyorum (umarım çözülüyordur). bireysel terapi, psiko drama ve kitaplar. elimdeki kitabın son okuduğum kısmı bana çok hitap etti:
oyun ve gerçeklik, donald winnicott, bölüm 2: "rüya görme, fantezi kurma ve yaşama"
sürekli fantezi kurduğundan söz eden bir hasta var. ama daha doğrusu, kadın (yani hasta) terapi sayesinde fark ediyor fantezi kurduğunu. normalde fark edemiyor ve tüm yaşamı böyle, dışarda gibi. yaşamın dışında.
kendimde de böyle bir durum var sanki. sanki bilincimi bir tül gibi kaplayan bir şey var. ama çok yakında olduğundan göremediğini düşün tülü. öyle bir şey.
ve ek olarak, dün gece okuyup çok heyecanlanmıştım ama bugün tüm gün boş olmama karşın okumayı erteledim bütün gün. heyecan da bunu yaptırıyor.
söylediklerimle ortaklaşabildiysen belki sana da hitap eder kitap.
onun dışında davranışçı, kısa kestirme metotlar kalıcı olmuyor en iyi ihtimalle...
0