Yok, gerçekten çok yakın arkadaşım. Hatta en yakın, işteki 9 yıllık oda arkadaşım. Hani, "her şeyimi bilen" dedikleri cinsten. Pek birbirimize gitme huyumuz yok, zaten hafta içi ve bazı hafta sonları sürekli görüştüğümüz için. İkimiz de yoğun çalışıyoruz ve açıkçası bu yoğun tempoda herhangi bir eve gitmeye zaman ayıramıyorum İstanbul'un diğer ucundaki, o da misafir istemiyor ve sevmiyor pek. Genelde öküzlük diye tabir edilen şeyleri birbirimize yapıyoruz sürekli zaten, adam yanımda osuruyor örneğin. Ama burada işin içinde eşi de var, o yüzden kararsız kaldım. Sürekli "Üff, eve insanlar geldi" diyor. O insanlardan biri olmak istemiyorum. Zaten iş dışı en yakın arkadaşlarımızla da 3-5 ayda bir görüşüyoruz.
Bir diğeri bu kadar yakın arkadaşım değil. Ona altın takmasam da olurdu ama para toplama döneminde ben uzaktaydım, dolayısıyla gram altın alarak şimdi o eksiği tamamlamak istedim. Onunla da her gün görüşüyoruz da, can ciğer kuzu sarması değiliz.
0