Evlenince arkadaşların uzaklaşması

bu aslında hayatın normal akışı. ben de çok çabaladım ancak yaş akldıkça evlenildikçe öncelikler değişiyor. çocuk olunca daha da kopacak. ben 2 çocuklu arkadaşımın benim halimi hatrımı neden sormadığına üzülüyordum. ailecek buluştuk, adamın nefes alacak 2 dksı yok, nefes aldığında da kendiyle kalmak ister. sonra kafaya takmamaya başladım. artık hayalim yaşlanınca aynı yerlerden ev alıp beraber takılmak.

sen bi de çocuk olursa gör :) çocuğu olmayan evliler bile kaçacak o zaman.

Evli değilim, hiç evlenmedim ama çevremden gözlemlediğim kadarıyla bu furya evli insanların doğal olarak evliliklerini, eşlerini, çocuklarını öncelemelerinin, doğal -ama bence hatalı olarak- abes bulunmasıyla başladı. Bekar arkadaş gruplarındaki bazı insanlar kendi dışlanmışlık hisleriyle evli arkadaşlarını dışlayarak baş etmeye çalışıyor gibi geliyor. Ya da eskisi gibi sosyalleşmeye tamam olan bekar arkadaşların karşısına, tüm hayatını evliliğinden ibaret şekilde düzenleyen insanlar denk geliyor. Elbette herkes böyle değil, istisnalar olur. Bekar bir arkadaşınız yeni hayat tarzınıza saygı duyuyordur ve sizden bir hamle bekliyordur sosyalleşmek için. Ya da sizin örnekte olduğu gibi, evli olup da "karımsız/kocamsız bir yere adımımı atmam" demeyen insanlar da var. Demek istediğim çok değişken var bu konuda. Sizin içinizde düşündüğünüz şeyler belki de sosyal çevrenize yansımıyor olabilir. En azından çok yakın, birincil çemberinizdeki arkadaşlarınıza bu konuda ne hissettiğinize dair açık olursanız daha net bir cevap alabilirsiniz. Yoksa ihtimaller üzerinden konuşur dururuz. Ben böyle konularda katı genellemelere karşıyım, siz de bunların kurbanı olup da belki de basit sohbetlerle düzelebilecek ya da anlaşılabilecek şeylere takılıp kalmayın. Bence yani.

belki de gelemezsin vs diye çağırmıyolardır.
ben çağırırım mesela evli arkadaşı.
sen onlara birkaç gere gidebileceğini hissettir çağırırlar belki.

evlenince ben kedimi geri çekmiştim açıkçası. arkadaşlardan bir yamuk görmedim, onlarda bir sıkıntı olmasın.

aslında evli olanlar daha tehlikeli. herkesin evlilik hayatına bakış açısı, yaşadıkları aynı değil, arkadaşın olan adam mutsuz ya da gözü dışarda olup, aldatmaya müsait bir tip olunca eşin onunla görüşmeni istemiyor falan.

Evli ve çocuklu insanlarini muhabbetleri cok bayik.

muhabbetler ve kafalar uyuşmuyor, evli arkadaş tek gelince bizi ilgilendirmeyen evlilikleri ile ilgili bir sürü detayla doluyoruz, olumlu veya olmusuz farketmiyor, eşinin ailesinin dıdısının dıdısı hakkında bile bir şeyler anlatılıyor. evlilik sonucu oluşan şey taraflarda bir sürü birikme yapyıor, çiftle buluşunca da benzer bir sürü şey anlatıyorlar hani anlatmak da değil, yorucu şeyler.

Sen bir de çocuğun olunca gör :D
O zaman evli ama çocuksuzlar da dışlayacak

Toplum olarak niyet okumaya çok meraklı olduğumuzu biliyorum ama açık açık konuşulması gereken bişi bu. Bir ihtimal sizi rahatsız edebileceklerini düşünüp çağırmıyor olabilirler. Eşiniz ile olan ilişkinizin dinamiğini bilmiyor olabilirler (belki eşinizi çok kıskanç zannediyorlardır vs) ortada illa ki bir sorun olmasına gerek yok. Siz de belli ki "Neden beni çağırmıyorsunuz oğlum hayırdır? " dememişsiniz.

Bir de arkadaşlıkların (en azından bazılarının) belli bir ömrü olduğuna inanır oldum, evlendiğim için değil ama artık 7 8 sene önceki insan olmadığım için koptum bazı arkadaşlarımdan. Düşünüyorum da aslında kimseden sırf evli ya da çocuklu olduğu için uzaklaşmadım. ortak bir zevkimin veya ilgi alanımın olmadığı kişilerle ortak bir paydada bişi paylaşamadığım için uzaklaşmışım.

Bunu acik bir sekilde konusman gerek evet, niyet okumaktan ziyade.