Günümüz çocuklarını sevmemek

Ben de normalde sevmediğimi düşünüyordum ama ben bok gibi yetiştirilmiş şımarık veletleri sevmiyormuşum onu fark ettim çünkü bazı çocuklar gördüm bu sene acayip efendi ve aklıbaşındalardı yaşıtlarına göre, hepsi öyle olsa süper olurdu.

çocuklar şımarık. annenin babanın lafını sözünü dinlemeyen çocuktan hayır gelmez.

Bazı çocuklar çok şımarık ama bazıları çok komik. Mesela bazen kalabalık gruplarda denk geliyorum +7 yaş çocuklu ailelerde aşırı komik ve eğlenceli geçiyor çocuklar aşırı şımarık değilse. Ben aşırı antipati duymuyorum normalde çocuk öyle sevmem ama bizim jenerasyona göre kendilerini çok iyi ifade ediyorlar, duygularını da iyi ifade ediyorlar ben şaşırıyorum. Bu tabi kendilerine özgür alan tanınması ile alakalı ipin ucu kaçıyor ve çoğu şımarık oluyor haliyle ama şımarık olmayanlar ile oturup bir yarım saat esprili vs sohbet edersin rahat kelime hazneleri çok geniş bence öyle çok da çocuk gibi değiller.

Bütün çocuklar bir olamaz. Her istediği olan, biraz ağlayınca telefondan tablete susması için pek çok şey önüne serilen, elaleme güzellemeler yapılır başbaşa kalınca ilgi gösterilmeyen çocuklar doğal olarak sosyal olarak problemli oluyorlar. Ve evet bu zamanda bu örnekten çok mevcut. Ama onların bir suçu yok. Aileleri onları bu şekilde yetiştiriyor. Bilinçli veya bilinçsiz.

Pek çok çocukta uyaran eksikliği var. İlgileneni yok yani. Pek çoğunda da aşırı uyaran söz konusu. Tv+tablet+telefon+youtube+instagram
Bütün gün tüm interneti tüketiyor çocuk.

Şimdi bu durumların ikisi de ciddi sorun. Ama emin olun aynı şey değil. Bir de haylaz, yaramaz tipler var. Bunların karakteri yetiştirmeden başımsız bu şekilde oluyor ve çevresi için hakikaten yorucu, epey efor harcatan cinsten.

Dolayısıyla günümüz çocukları derken homojen bir gerçeklikten söz edemeyiz. Dün için de bugün için de durum hep aynı aslında. Sadece bugün araçlar değişti. İnsan hep aynıydı.

özellikle küçük yaştaki çocukların zamandan bağımsız olarak benzer niteliklere sahip olduklarını düşünüyorum şahsen. mevcut durumunuz sizin algılarınızla, sinir-stres düzeyinizle vs. ilgili olabilir. bunu kötü anlamda söylemiyorum. yani eskiden "tahammül edilebilir" bulduğunuz bir şey bugün sinir bozucu geliyor olabilir. bu sizin kendi kişisel gelişiminizin bir parçasıdır.

ben küçük çocukları çok seviyorum. müthiş beyinleri var çünkü. oyunlarından tutun yargılarına kadar her şeyleri aşırı komik. ama bunun başka bir yetişkin insanı açmamasını da rahatlıkla anlarım açıkçası, herkesin sevimli bulabileceği bir şey değil çünkü.

ben çocuğum olsun isterdim. yeğenim doğduğunda bu isteğim zirve yaptı. yeğenim 2-3 yaşına geldiğinde "iyi ki çocuğum yok" diye evrildi. yani çocuklar bence aynı çocuklar ama bizim bakışımız değişiyor. şu an dayı olarak muhatap olmaktan müthiş keyif alıyor muyum? alıyorum. 7/24 sorumluluğunu üstlenmek ister miyim? hayır.

bi de "günümüz çocukları" ifadesi dikkatimi çekti. benim gördüğüm kadarıyla bugünün çocuklarıyla 30 sene öncekilerin arasında fark yok. yani tabletçi, dopamin bağımlısı manyaklar biraz daha ileri yaşlarda ortaya çıkıyor... ben kendi etrafımdaki bebelere bakıyorum bunlar taş toprak yiyip birbirine dalan, parkta kafa üstü düşen garibanlar yani. biz nasıl denyoysak bunlar da aynı öyle, bi fark yok :)