Konu yas olduğunda, eğer yas süreci sağlıklı biçimde devam ediyorsa (ki bunu söylemek için on beş gün çok erken) pek ilaç önerilmez aslında. Kişinin o duygu her neyse yaşaması, gerekiyorsa ortalığı yıkması, gerekiyorsa höykürerek ağlaması, içinin sıkışması, uyuyamaması, çok yemesi, durduk yerde gözünün kararması vs bunların bastırılmasına göre daha sağlıklı. Yani bünyenin hemen başa çıkamayacağı bir olay yaşanmış, tabii ki sindirmek zaman alacak ve bunun bir bedeli olacak.
Xanax anlık olarak bu duyguları çözebilir, zaten iki kadeh içki içmekle hemen hemen aynı etkiye sahip, o yüzden uzun vadede bağımlılık olasılığı var. Öte yandan Xanax'a alışan bünye, iki ay sonra ilacı bıraktığında bu kadar büyük bir acıyı tekrar yaşayıp yine benzer tepkiyi verip yine sanki ihtiyacı olan şey ilaçmış gibi davranabilir. Kişi de bunu ilaçsız yapamıyor gibi yorumlayabilir. O yüzden şimdiden o duygu tepkisi her neyse vermesi daha verimli olur diyebilirim.
Yas bir süreç, aceleye veya hemen müdahaleye gerek yok, öyle kolay da bitmeyecek. Hele ki böyle güçlü bağlı bir ilişkiden bahsediyorsak aceleye hiç gerek yok. O yüzden bırakın duygular yaşansın, aksın ki yas süreci işleyebilsin.
Vamık D. Volkan-Kayıptan Sonra Yaşam ile Victor Frankl-İnsanın Anlam Arayışı kitaplarını önerebilirim. Vamık D. Volkan'ın diğer kitaplarını da araştırabilirsiniz. Tam şimdi okumak için belki erken ama süreçte kişinin işine yarayabilir. Başınız sağ olsun.
0