87 yaşındaki anneanneme başlangıç aşamasında demans teşhisi kondu. bazen bir anda herşeyi unutuyor bazen de deli gibi her şeyi hatırlıyor.(çok müdahale eden vs olursa error veriyor) ama asla unutkanlığını kabul etmiyor bu da bizi çok zorluyor. tek başına kalıyordu normalde, 2 aydır dayımlarda ama çe
87 yaşındaki anneanneme başlangıç aşamasında demans teşhisi kondu. bazen bir anda herşeyi unutuyor bazen de deli gibi her şeyi hatırlıyor.(çok müdahale eden vs olursa error veriyor) ama asla unutkanlığını kabul etmiyor bu da bizi çok zorluyor.
tek başına kalıyordu normalde, 2 aydır dayımlarda ama çevresindekileri de bu tavırları çok yoruyor, her konuda inatlaşıyor. bizimde böyle bir durumla alakalı tecrübemiz olmadığı için cinnet geçiriyoruz karşılıklı. evde yatılı bakıcı asla kabul etmiyor, dayımlarda yada ailemle de kalmıyor. ne yapsak ne etsek işin içinden çıkamıyoruz.
0
sizin yanınızda kalması lazım artık, öyle bir düzen kuracaksınız. bakıcıların %99'u sizin yapacağınız gibi refakat etmezler, hele yatılı olanların ne işlere bulaşacakları hiç belli olmaz. bakıcı olacaksa bile sizin evde olacak, mesela aile bireyleri işe güce gidiyorlarsa, gündüz gelecek, akşam gidecek falan. anneannemin bir yatılı bir de gündüz gelen bakıcısı vardı. evimiz büyük olduğu için öyle bir düzen kurmuştuk. gözümüzün önündeydi her şey. şimdi bu düzeni kurmanız lazım. kendi başına düşüp bir yerini kırması falan bir yana; bir yanına gittiğinizde çok garip manzaralarla karşılaşıp üzülebilirsiniz. kendisi istemiyorsa bile yapacaksınız.
0
şimdiden kendinize iyi bir doktor bulun telefonla ilaç yazan tarzda çünkü atakları olacak beni zehirliyorlar diyecek ileri aşamada, genelde sakinleştiricide veriyor doktorlar durumu anlatırsanız ama şu an inatlaşması yaşayacağınız ilerdeki sorunların %1 i bile değil, bu hastalık en çok refakatçiyi hasta eden bir hastalık kim bakıyorsa sakin kalmalı , evde kalmıyorsa kesinlikle onun evine kamera kurun, ocağı açık unutur yangın çıkar.
bütün yaşlılar bakıcı kabul etmiyor ve sadece sizi zorluyor bu aklının yerinde olduğu bir anı yakalayıp ikna etmeniz lazım, benim ananem ile 10+ sene yaşadık şimdi buyuk teyze oldu çocuklarını dövmüş tava ile başlarını falan yarmış çocuklarının bakıcı istemiyorum diye, sonra sakinleştirici ilaca başladılar fln.. süreç zor facebookta dayanışma grupları var ordan herkesin bu sureçte neyaşadığını okuyup hazırlıklı olun geleceklere, çok geçmiş olsun
+1
Geçmiş olsun babam 10 yıldır babaaneme bakıyor. Neyse ki huysuzluğu yoktu önce basit unutkanlıklar başladı. sonra çok soru sormayla, sonra yavaş yavaş insanları unutmaya başladı. yaşadığı yere yabancılaşmaya başladı. en sonunda en yakındakileri dahi unuttu. babam hariç herkesi unuttu. Son evrede babamı bile tanımıyor boş bakıyor, konuşamıyor. altına bez bağlıyor babam. banyo için birilerini çağırıyor.
Yatılı bakıcalar vardı ama ortalama 3 sene durup gidiyorlar kimse kalıcı kalmıyor. Onlarla uğraşması da zor. Merhametli mi, temiz mi, titiz mi...
Annemin babasında da vardı, büyük teyzem çok sabırlıydı günde 10 kere bişey sorsa teyzem tekrar tekrar baştan anlatırdı.
Ama bize sorunca 1-2 cevaplıyorsun sonra sinirleniyorsun tersliyorsun..... Sabır ve merhamet ayrı bir meziyet.
O yüzden mecbur bu tarz birisini bulacaksınız aileden veya birisi zor da olsa bu görevi üstlenecek başka yapacak bişey yok. Babam işini gücünü bıraktı hayatını annesine adadı, ona göre şekillendirdi.
+2