Esaasen zamanın ve emeğin sınırı olduğunu fark ettiğimde aklım başıma geldi. Gün herkes için 24 saat, herkesin emeği kıymetli.
En temel değerlendirmem (zorunlu haller dışında, örneğin çocuklarıma bakmak ve onlara bakım vermek zorundayım, onlar değerlendirme dışı)
1- Gerçekten bana ihtiyaç var mı yoksa emeğim mi sömürülüyor? Örneğin ben taşındığımda evi yerleştirmek için kimsenin yardımını istemiyorken arkadaşım her taşınmasında beni mi çağırıyor?
2- Benim biri için yaptığım şey (harcadığım zaman, verdiğim emek) karşılığını buluyor mu? Bir hediye için saatlerimi harcıyorsam , o kişi bana hediye alırken de aynı özeni gösteriyor mu? Derdini dinlediğim kişi beni dinliyor mu vb.
3- Yaparken mutlu mu oluyorum, strese mi giriyorum? Strese girip mutsuz oluyorsam yapmamayı tercih ediyorum.
+2