iyilikten maraz doğar lafını çok kez tecrübe ettik. temkinli yaklaşıyoruz artık. ama insanlığımızı da kaybetmek istemiyoruz tabiki. egede bi ilçede dayalı döşeli bi evimiz var. aldığımızdan bu yana hiç kiraya vermeyi düşünmedik. yazın bi ay kalıyoruz genelde. (bu arada yaşadığımız yerde kirada oturuyoruz.) sadece deprem zamanı iki akraba aile birlikte bir buçuk yıl beraber kaldılar, onlara açtık. allah razı olsun, düzgün insanlardı, şimdi adıyamanda bi kapımız var.

şu an tanımadığımız, hayata tutunmaya çalıştığını düşündüğümüz biri yardım istiyor, bizden değil, genel bi yardım isteği. hanım diyor ki, yazın bi ay memleketinde falan kalabilecekse ulaşalım, ayakları üstünde durana kadar kullansın. ben de diyorum ki afet değil bi şey değil, tanımayız etmeyiz. biz kirada oturduğumuz halde bi başkasına bu kolaylığı neden sağlayalım diyorum. yani yazları gitmeyip kiraya vermek daha mantıklı, ihtiyaç sahibi birine ucuza verirsin gerekirse illa birine yardım edilecekse diyorum. o da o bi aylık deniz keyfini çöpe atmak istemiyor.

ya bi de tamam insanoğluyuz falan da her yardım çığlığına koşmak zorunda mıyız biz, anlatamıyorum hanıma. biliyorsan mesulsün diyor. ben de tanımayız etmeyiz diye tutturuyorum.

sizin fikriniz nedir?