egerbiryolcu
Bir arkadaşım var bazen telefonlasiyoruz dikkatimi çekti kendi kankasının dertlerini anlatıp duruyor. O kişiyi tanıyorum ama benim bir bağim yok merhaba merhaba en fazla. Bir de kendi derdim başımdan aşkın istiyorum ki normal karşılıklı sohbet olsun. Aradım mesela kendim hakkında ne iyi ne kötü habe
Bir arkadaşım var bazen telefonlasiyoruz dikkatimi çekti kendi kankasının dertlerini anlatıp duruyor. O kişiyi tanıyorum ama benim bir bağim yok merhaba merhaba en fazla. Bir de kendi derdim başımdan aşkın istiyorum ki normal karşılıklı sohbet olsun. Aradım mesela kendim hakkında ne iyi ne kötü haberleri verebildim. Biliyor da yaşadığım şeyleri. Kanka benim derdim bana yetiyor başkasını dinlemek istemiyorum diyesim geldi ama durdum. Ben de bazen başkalarından bahsediyorum ama kendimle bağlantılı bir olay durum olmuşsa. Kuru kuru direkt başkasının derdini anlatmiyorum. Bir de şöyle hissettirdi benim sıkıntılarimin üstünde durmadan veya gelişmeleri sormadan kankasınınkini anlatıyor. Demek ki benim paylasimlarimi önemsemiyor veya geçiştiriyor. Konu sadece dert de değil. Güzel paylaşımlarda bulunmak istemiştim ama bu defa o kişinin derdini dinlemekten sıkıldim hevesim kaçtı çok anlatamamış oldum.
Kendisi çok konuşkan biri. Ben ise lafa zor giren biriyim bu durumu da kullandığını düşünmeye başladım. Artık insanlar kötü olmasa da böyle hareketler beni çok soğutuyor. Haksız mıyım ne yapayım normal mi bunlar?
Kendisi çok konuşkan biri. Ben ise lafa zor giren biriyim bu durumu da kullandığını düşünmeye başladım. Artık insanlar kötü olmasa da böyle hareketler beni çok soğutuyor. Haksız mıyım ne yapayım normal mi bunlar?
+2
Yakın arkadaşlarımıza "Kanka benim derdim bana yetiyor başkasını dinlemek istemiyorum" diyebilmeliyiz bence.
Haklısınız ben olsam ben de dinlemek istemezdim başkasının dertlerini ve soğurdum arkadaşlıktan.
Haklısınız ben olsam ben de dinlemek istemezdim başkasının dertlerini ve soğurdum arkadaşlıktan.
+2
o kişiyle telefonla konusmazsınız olur biter. o da gider bu 3. kişiyi baska kişilere anlatır ki anlatıyordur da.
+1
mutekebbir'e katiliyorum ya, sizin bahsettiginiz gibi insanlar cok, hic durmadan konusan ve size alan acamayan. ben artik yakinimsa direk diyorum 'x bir dur ya surada iki dakika bir sey anlatacagim' ya da hic ilgilenmiyorum/bunun icin vaktim ve enerjim yok, bile diyebiliyorum karsidakine bagli olarak. yani derdinizin cok olmasina gerek yok acikcasi bunun icin, ne gerek var boyle uzun uzun 3.kisinin anlatildigi tek tarafli 'sohbetlere'. ve bazi insanlar gercekten sohbet konusunda cok zorluyor, sohbet edilmiyor.
+1
siz lafa girip anlatmayı başarsanız, sizin dertlerinizi de 3. kişilere anlatacak demek ki; bir de böyle düşünün. bence bu arkadaşlığın biraz arasını açmanın vakti gelmiş.
benim çok yakın bir arkadaşım da, mesela iş yeriyle ilgili dertlerini saatlerce anlatıp, -hiç tanımadığım kişiler hakkında- benden yorum alıyordu. e yakın arkadaşım olunca da, ister istemez onun tarafını tutup, gönlünü hoş ediyordum. bir süre sonra iş yerimde çok ciddi sıkıntılar oldu; anlatıp rahatlamak istediğimde, "kusura bakma, şimdi yorum yapsam hiç tanımadığım kişilerin günahına gireceğim, bunu istemiyorum" diyip çıktı. onun aksine, ben onun suratına "kardeş, benim defalarca günahına girdiğim senin iş arkadaşların ne olacak?" diyemedim. bir süre sonra iş yerinde olan büyük bir sorunu anlatmaya kalkınca "hadi ya, kısmet.. hayırlısı" gibi kısa cevaplar verip konuyu değiştirdim. bayaa bozulduğunu hissettim ama anlamış mıdır bilemiyorum.. bu olaylar arkadaşlığımıza bakışımı değiştirdi. önceden bazen günde iki kez konuşurduk (farklı şehirlerdeyiz; telefonla konuşuyoruz), şimdi haftada 2-3 günü geçmemeye çalışıyorum. az konuşunca, detaylı dertlere de sıra gelmiyor zaten.
özetle böyle durumlarda mesafe iyidir. yaş ilerleyip vaktin kıymeti artınca, insan bunu daha iyi anlıyor.
benim çok yakın bir arkadaşım da, mesela iş yeriyle ilgili dertlerini saatlerce anlatıp, -hiç tanımadığım kişiler hakkında- benden yorum alıyordu. e yakın arkadaşım olunca da, ister istemez onun tarafını tutup, gönlünü hoş ediyordum. bir süre sonra iş yerimde çok ciddi sıkıntılar oldu; anlatıp rahatlamak istediğimde, "kusura bakma, şimdi yorum yapsam hiç tanımadığım kişilerin günahına gireceğim, bunu istemiyorum" diyip çıktı. onun aksine, ben onun suratına "kardeş, benim defalarca günahına girdiğim senin iş arkadaşların ne olacak?" diyemedim. bir süre sonra iş yerinde olan büyük bir sorunu anlatmaya kalkınca "hadi ya, kısmet.. hayırlısı" gibi kısa cevaplar verip konuyu değiştirdim. bayaa bozulduğunu hissettim ama anlamış mıdır bilemiyorum.. bu olaylar arkadaşlığımıza bakışımı değiştirdi. önceden bazen günde iki kez konuşurduk (farklı şehirlerdeyiz; telefonla konuşuyoruz), şimdi haftada 2-3 günü geçmemeye çalışıyorum. az konuşunca, detaylı dertlere de sıra gelmiyor zaten.
özetle böyle durumlarda mesafe iyidir. yaş ilerleyip vaktin kıymeti artınca, insan bunu daha iyi anlıyor.
+2
