Dünyanın en aldatıcı duygusudur Artık hiç hissetmiyorum. Üstelik çok güzel şeyler de yaşadım.
İnsanın en büyük düşmanlarından biridir ayrıca. Bir çeşit zehir gibi. Anıları hiçbir zaman salt kendi gerçekliğiyle hatırlamayız, duygularımızın ve zaaflarımızın etkisiyle romantize ederiz, kendi isteğimize göre gerçeği eğip bükeriz. Çoğu zaman bunun farkında bile olmayız.
Beni şu an ve sonrası ilgilendiriyor. Enerjimin en küçük bir kısmını bile geçmişe harcamayacak kadar büyük ödevlerimin olduğunu hissediyorum hayatta.
Hayata, dünyaya, diğer insanlara bir şey katmak, hayatlarına değmek, kendi dünyam ve değerlerimle sınırlı kalmayıp hayatı asıl anlamıyla idrak etmek. Hayat budur. Gerisi bayat bir nostalji.
Bu arada geçmişte kendim dışında hemen hemen her olayda elimden gelen her şeyi en makul ölçüde yapmanın haklı vicdanını taşıyorum. Belki de bu yüzden içim böyle rahattır.
0