Pratikle oluyor.
Ben tam Jerry Seinfeld'in standup gösterisinde söylediği gibi, "I can talk to all of you, but I can't talk to any of you" tarzında bir insanım. Sık sık diyemesem de düzenli olarak topluluk önünde konuşmam gerekiyor (girdiğim dersler hariç, konuşma yapmak gibi şeyleri kastediyorum). Sanki zihnimde bir düğme varmış gibi, onu "on" yapınca önüme gelen herkesle sohbet edebiliyorum, güldürüyorum, dinliyorum, hiç çekinmiyorum.
Ama o düğme "off" olduğu zamanlarda telefonum çalsa, kapım çalsa açmıyorum. İnsanlara "kusura bakmayın, tanımadığım kişilerle konuşmayı sevmiyorum" veya "şu anda konuşmak istemiyorum" falan dediğim çok olmuştur.
Yani kastettiğim şu, herkesle konuşulur tabii, birkaç kere yapıp da ölmediğinizde bunun aslında bir seçim olduğunu fark ediyorsunuz. Tanıdığım çok kişi var böyle, yanlarında vakit geçirmeyi biraz yorucu buluyorum.
0