tam olarak aynisi bende de var. benim cok cok fazla iyiligimin dokundugu, bana surekli minnetini belirten biri benim icin cok ufak bir sey yapinca bile ben ne yapacagimi sasiriyorum. 'aman ben de ona neler yapiyorum' diyemiyorum. minnet duygusu beni icten yiyip bitiriyor boyle. ve bu yuzden de bazen hic ama hic istemedigim seyler yaparken buluyorum kendimi, sirf o kisiye minnet duydugum icin. onu mutlu etmek icin kendimi mutsuz eden seyler yapiyorum.
acikcasi bir cozumu varsa ben de duymak isterim, cidden cok kotu bir duygu cunku ve insanin hayat kalitesini de icten ice dusuruyor. ama ben bir cozumu olmadigina inaniyorum artik. aklima gelen her seyi denedim. artik tek yol olarak gordugum sunu deniyorum: ne olursa olsun, ne kadar zorluk cekiyor olursam olayim kimseden yardim istemiyorum ve teklif edenlerden de kabul etmiyorum. tum arkadaslarim arasinda da bu sekilde taniniyorum artik, o derece. herkes 'biliyorum asla soylemeyeceksin ama bir seye ihtiyacin oldugunda lutfen soyle' diyor. ben yine soylemiyorum. boylesi cidden daha huzur verici. sikintilarim neyse kendim bogusurum, atlatirim, gecer. kisa sureli sikinti cekmek, sonrasinda uzun sure bu sekilde kendine zarar vermekten ve kendini hic istemedigin seyler yaparken bulmaktan daha iyidir.
0