Var öyle bir arkadaşım. Yüzlerce artısı o eksiğini kapatıyor. Görmezden geliyorum. Kimse mükemmel değil.

Ben kıskanç insanlara acıyıp merhamet gösteriyorum genelde.

Bu tür insanların kişiliğine bağlı olarak değişir. Bazen hiç ummadığım insanların hiç ummadığım kıskançlıklarıyla karşılaşıyorum, kimininkini zihnim kâle bile almıyor, kimininki sürekli aklımda, her gördüğümde gözüme batıyor, huysuzlanıyorum ve tavırlarım soğuyor. Kişiliğe bağlı.

iyi arkadaş iyi günde belli olur lafına katılıyorum. mutlu günümde hasetlenen kişileri hayatımdan çıkarıyorum.

valla benim çok canım sıkılıyor. bazısının yüzüme demişliği de var. kötü bir şey yapmadıysa devam. kötü bir şey yapma ihtimalinin arttığını hissedersem araya mesafe koyarım. yaparsa zaten hayatımdan çıkıyor.

kıskançlık arkadaşlığı mahvediyor. samimiyeti ortadan kaldırıyor. o kişiyi gözden düşürüyor. o arkadaşlık sürdürülebiliyor bir şekilde ama düşe kalka.

samimi olduğum birçok arkadaşımda kıskançlık gördüm ve çok sarsıldım. benim acayip enerjimi çekiyor böyle şeyler. ve artık o kişilerle görüşmek istemiyorum. uzak durunca da nedense suçluluk hissediyorum. ama bir araya gelince de pert oluyorum. görüşmek için kendimi zorlasam da bedenim "hayır" diyor.

evet, mükemmel insan yok ama bizi çok geren ve mutsuz eden insanlardan uzak durmak bence en güzeli. yıpranmamak için bizi mutlu eden insanlarla bir araya gelmeliyiz.

ama bazen uzak durunca o insanlar bunu anlıyor ve saldırabiliyorlar. dikkatli olmak gerekiyor. mümkünse ortamdan uzaklaşmak lazım, mesela mümkünse iş değiştirerek vb...

yalnızlık da zor bir şey ama insanlara katlanarak tükenmektense yalnız kalıp sıkılmak daha iyi. şu kocaman, alabildiğine zengin yaşamda başka sulara yüzmek en iyisi. elbette karşımıza yüreği temiz, öz güveni iyi insanlar çıkacaktır.

ben bazen böyle insanları direkt sildim bazen de bir şekilde ilişkiler sürüp gitti. ama kıskançlık bir zehir gibi, bir insan bir kez zehirlendi mi panzehiri bulunmuyor sanırım. ara ara iyi de olsa o kişi dönüp dolaşıp hasetle geliyor yine insanın karşısına. her seferinde artık tamamen kesmeliyim diyorsun ama zaman unutturuyor, sonra yine aynı şeyi yaşıyorsun.

Çok eski bir arkadaşım var. Bir başarımı duyunca neredeyse hastanelik oluyor :))) Ona hangi planımdan ya da sevdiğim şeyden bahsetsem, boşver diyor. O kadar komik ki: Beni çok ham bir manipülasyonla durdurmaya çabalıyor. Gülüyorum.

Adabımuaşeret konusunda allameicihanlık taslayan bir dostum da bana sürekli ne kadar maaş aldığımı soruyor. Ben cevap vermeye utanıyorum ama sormaya hicap etmiyor.

Gene yaralarımı deştim :)))
İnsanlık komedyası işte...
Ben kendimle dost olmaya, yalnız olarak hayatı tatmaya karar verdim biraz da... Tiyatroya yalnız gidiyorum artıı mesela..........................................................................................................................................................

Gönlü bol arkadaşlara selamlar olsun ama ben yakınımda böyle haset birini görünce o kişiye karşı soğuyorum. Sanki kuyumu kazacak, gözüyle beni yiyecek, düşsem zil takıp oynayacak gibi geliyor ve içimde o kişiye karşı pozitif bakış açısı oluşmuyor.

Ben altından kötü bir sebep aramam. Çünkü insan duygularını mükemmel kontrol edebilen bir canlı değil. Anlık refleks olarak kıskançlık gösterebiliriz hepimiz.
birilerinin sürekli başarısından söz etmesi çok itici zaten de. Ben dikkat ederim bu konulara. Görev yaptığımız yerlerde bin liralık botlarıma dahi imrenerek bakanlar olmuştu. Toplumda bu kadar eşitsizlik adaletsizlik dönerken kıskançlığa mahal verecek birbmuhabbet içine girmekten yaratıcıya sığınırım.

tam olarak bu sebeple iliskiyi sidik yarisina ceviren bir arkadasim vardi.
artik arkadas degiliz. uzun süreler sans verdim, sonra kestim attim.
ben hayatimda dost istiyorum, rakip degil.